Πολύ βλήμα.

Στη προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφέρει για ένα βλήμα που είχαμε βρει κατά την άνοδό μας στο Τσαλ. Η αλήθεια είναι ότι ο Χρήστος σαν πιο έμπειρος μας είχε ενημερώσει. «Υπάρχουν αρκετά από δαύτα στη περιοχή. Αν πετύχετε κανένα μη τυχόν και αρχίσετε να το περιεργάζεστε. Πάρτε δρόμο»

Και αυτό κάναμε. Βγάλαμε μια φώτο με τις συντεταγμένες με σκοπό να ενημερώσουμε κάποια υπηρεσία για τη περισυλλογή και πήραμε δρόμο.

ΠΡΙΝ

Όπως και έγινε. Ενημερώθηκε η Αστυνομία και για αν μη τα πολυλογώ κανονίστηκε το αμέσως επόμενο Σάββατο να ξαναανεβούμε για να υποδείξουμε το σημείο. Έτσι λοιπόν μετά τα διαδικαστικά, Σάββατο πρωί ξεκινήσαμε με τον Αλέξανδρο, την αφεντιά μου και με τη συνδρομή της Αστυνομίας και Πυροτεχνουργού του Στρατού να περισυλλέξουμε τη βόμβα.  Το ωραίο είναι ότι με τον Αλέξανδρο κάναμε και σενάρια για μία φαντασμαγορική και εντυπωσιακή κατάληξη της περιπέτειας. Επηρεασμένοι από τη τηλεόραση αλλά και από τη προσωπική μας περιέργεια, φανταζόμασταν ελεγχόμενες εκρήξεις και ρομποτάκια.

Πήραμε και πάλι το χωματόδρομο πάνω από το Πίλημα και φτάσαμε στο πλάτωμα με τη ποτίστρα. Ξεκινήσαμε αμέσως την ανηφόρα και απογοητευτήκαμε όταν είδαμε τον Πυροτεχνουργό με τα χέρια στις τσέπες να μη κουβαλάει ούτε ένα δυναμιτάκι, ούτε ένα τόσο δα τηλεχειριστήριο. Τίποτα πια? Πώς θα εξουδετέρωνε τη βόμβα?

Ανηφορίσαμε για 1800 μέτρα βάση της πορείας που είχα χαράξει με το gps από τη προηγούμενη φορά. Μόλις φτάσαμε στο σημείο που είχα μαρκάρει τις συντεταγμένες ότι θα βρισκόταν το βλήμα  πήρα ένα μάθημα. «Μην εμπιστεύεσαι τα εμπορικά gps εν στάση». Γιατί? "Διότι τα εμπορικά gps για λόγους ασφαλείας και για αν μη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για «άλλους» σκοπούς έχουν εκ κατασκευής μία ανακρίβεια από 3 έως 60-70 μέτρων". Και κυρίως όταν βρίσκονται εν στάση είναι σαν οι δορυφόροι να χορεύουν στον ουρανό και στέλνουν σήμα ότι  να ’ναι. Έτσι λοιπόν παρόλο που βρισκόμασταν σχεδόν πάνω στο στίγμα βάση της θέσης της φωτογραφίας, δε βρίσκαμε το βλήμα πουθενά αν που απλωθήκαμε τόσοι νοματαίοι να το ψάχνουμε. Ώσπου αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε ακριβώς τη διαδρομή με τη μέγιστη δυνατή μεγέθυνση στο gps και νάτο μπροστά μας. Τελικά ήμασταν πολύ κοντά και απλά δε το βλέπαμε αν και ήταν μπροστά στα ματιά μας. Το ψάξιμο αποτυπώθηκε στη καταγεγραμμένη πορεία στο gps μου και μοιάζει σαν να περπατάει μεθυσμένος. Και αυτός είναι και ο λόγος που αυτή τη διαδρομή δεν την έχω ανεβάσει στο Trimble Outdoors.

Ο Πυροτεχνουργός απλά επιβεβαίωσε τη διάγνωση που είχε κάνει από τη φωτογραφία. Έτσι λοιπόν καταλάβαμε και το λόγο που δεν είχε μαζί του ούτε εκρηκτικά ούτε ρομποτάκια, ούτε ειδικές στολές ούτε τίποτα. Ο άνθρωπος απλά ακολούθησε τις διαδικασίες και έκανε αναγνώριση πριν κάνει οποιαδήποτε άλλη ενέργεια.

Άνθρακες ο θησαυρός. Το βλήμα μας ήταν τζούφιο, ένα σκέτο κομμάτι σίδερο χωρίς ίχνος εκρηκτικά ή άλλα συμπράγκαλα που θα μπορούσαν να το κάνουν επικίνδυνο. Μια μυτερή σκουρία και τίποτα περισσότερο. Το πήρε στα χέρια, το έβαλε στη τσάντα και πήραμε την κατηφόρα μέσα στην απογοήτευση. Μα ούτε καν μια τόση δα εκρηξούλα? Ουτε ένα ΜΠΑΜ? Ούτε ένα ΜΠΟΥΜ,  ένα ΤΣΑΦ έστω? Τίποτα πια? Εντάξει δε βρήκαμε και ατομική βόμβα αλλά ένα κάτι τις το αξίζαμε. Τουλάχιστον για να δικαιολογήσουμε τη κινητοποίηση που προκαλέσαμε. Τι θα έχουμε να περηφανευόμαστε?

Τέλος πάντων αυτή λίγο πολύ ήταν η περιπέτεια με το βλήμα. μάλλον με το σίδερο να πώ καλύτερα. Βγάλαμε και κάποιες φωτογραφίες για να θυμόμαστε τη φάση και αποχωρήσαμε.

Μέσα από αυτό μάθαμε και κάτι.

• Πρώτον όλα αυτά που ανέφερα για το gps. Σε περίπτωση που χρειάζεται μεγαλύτερη ακρίβεια θα πρέπει να παίρνουμε στίγματα από τουλάχιστον 3 σημεία από το σημείο που μας ενδιαφέρει για να ελαχιστοποιήσουμε τη περιοχή και να μη ψάχνουμε άδικα.
• Δεύτερον καλά είναι να έχουμε μαζί μας ένα κόκκινο Spray ή μια κορδέλα για να μαρκάρουμε το σημείο ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο εύκολη η αναγνωριση.

Πάντως παρ΄ όλη την απογοήτευση για την αξία του ευρήματός μας σίγουρα δε μετανιώσαμε για αυτή τη «περιπέτεια». Τώρα αν με ρωτάς αν θα το ξαναέκανα δε μπορώ να σου πώ. Ας παραμείνουμε στην ευχαρίστηση και στις συγκινήσεις που προσφέρει μια βόλτα στα βουνά που άλλωστε είναι και το μεγάλο κέρδος.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Αχλαδόβουνο / Τσάλ

Το συζητούσαμε εδώ και καιρό. Αλλά “πότε ο Γιάννης δε μπορεί πότε ο κwl@ς του πονεί” το αφήναμε. Τελικά μόλις είδαμε ότι πάει να σφίξει ο καιρός το αποφασίσαμε. Ο λόγος για την ανάβαση στη κορυφή του Αχλαδόβουνου ή στη καθομιλουμένη, το περίφημο «Τσάλ».

Προσωπικά είχα τις αντιρρήσεις μου. Ευτυχώς όμως ο Σάββας και ο Αλέξης όχι μόνο επέμεναν αλλά κατάφεραν να με πείσουν κιόλας και έτσι το Σάββατο 12/11/11 ξεκινήσαμε πολύ πρωί για να εκμεταλλευτούμε ακόμα και το πρώτο φως καθώς υπήρχαν υποχρεώσεις που δεν μας επέτρεπαν πολύωρη απουσία αλλά και γιατί δε ξέραμε το συνολικό χρόνο για το ανεβοκατέβασμα.

Πήραμε τον χωματόδρομο πάνω από το Πίλημα, για να φτάσουμε στο πλάτωμα σε υψόμετρο περίπουτ 600 μέτρων πριν τις ανηφόρες του Τσάλ εκεί που υπάρχει μία ποτίστρα για ζώα. Μία απόσταση περίπου 2 και κάτι χιλιομέτρων σε ένα κακοτράχαλο δρόμο που μας ανάγκασε να αφήσουμε το ένα αυτοκίνητο καμία 500αρια μέτρα πριν το πλάτωμα και να χάσουμε και λίγο από τον χρόνο μας. Από το σημείο εκείνο ο χωματόδρομος οδηγεί σε μια πλαστική κυνηγετική καλύβα και στη συνέχεια στο Μακάριο.

Φτάσαμε στο πλάτωμα αφού είχε ξημερώσει για τα καλά , με θερμοκρασία γύρω στους 1-2 βαθμούς και καμία 6-7 μποφόρ ανέμους. Πριν τις 7:00 ξεκινήσαμε την πορεία. Μέχρι τη κορυφή είναι μια ευθεία δρόμος που λένε,  αλλά σχεδόν συνέχεια ανηφορικός. Άλλωστε από τα περίπου 600  μέτρα να φτάσεις στα 1400 είναι κάπως.

Πλάτωμα

Προετοιμαστήκαμε και κουκουλωθήκαμε όσο πιο καλά μπορούσαμε. Γάντια, σκούφους, κουκούλες. Με τέτοιο αέρα σε τέτοιες θερμοκρασίες δε παίζεις. Στα GPS είχαμε τη διαδρομή του Νίκου Κρούπη από το Hellas Paths. Βέβαια ο Νίκος την  έκανε ανάποδα τη διαδρομή  καθώς έκανε διάσχιση από το Γέρακα πρός τη Ξάνθη αλλά η καταγεγραμμένη πορεία στο κομμάτι που αφορά το Αχλαδόβουνο / Τσαλ είναι ίδια. Στο τέλος αποδείχτηκε ότι δεν είχαμε να κάνουμε με μία δύσκολη διαδρομή αλλά είναι καλό να έχεις τη σιγουριά και τα στίγματα αν πρόκειται να πας κάπου πρώτη φορά. Στην αρχή μπερδευτήκαμε λίγο και πήραμε μια άλλη κατευθυνση που μας έβγαλε σε ένα καλντεριίμι για καμιά 100αρια μέτρα. Το αντιληφθήκαμε σχετικά γρήγορα και επιστρέψαμε. Τελικα ουδέν κακό αμιγές καλού αφού αυτό το καντερίμι θα αποτελέσει αρχή για μία επόμενη διαδρομή.

Και πήραμε την ανηφόρα. Κάπου κάπου βλέπαμε και τα κόκκινα σημάδια. Όσο περπατούσαμε προς τη πρώτη ράχη αφήναμε πίσω το αυτοκίνητο και το πλάτωμα που πλέον άρχισε να διαγράφεται διαφορετικά από ψηλά. Σε λίγο είχαμε ξεμακραίνει τόσο όσο να χάσουμε από τα μάτια μας το αυτοκίνητο αλλά να έχουμε «πιάτο» μπροστά μας όλο το πλάτωμα και το χωματόδρομο προς το Μακάριο και στο βάθος τη πίσω πλευρά του Αυγού σε μία οπτική που δεν την είχα ξαναδεί.

Αυγό από τη πλευρά του Πλατώματος

 Κάποια στιγμή, λίγο μετά το ξεκίνημα, όσο ακόμα και οι 3 ήμασταν μαζί , στο βάθος φάνηκε η κορυφή του Τσάλ και μας φάνηκε να βρίσκεται κάτι σαν «2-3 βουνά παρά πέρα». Στην όλη διαδρομή ήταν όπως όταν ανεβαίναμε στο Καρπούζι.  Βλέπω μπροστά μου τη κορυφή μίας ραχούλας. Σκέφτομαι ότι μόλις την ανέβω θα έχει κάποιο ίσιωμα για να πάρω μία ανάσα, Όταν όμως πλησιάζω αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που έβλεπα δεν είναι κορυφή που την ακολουθεί κάποιο ίσιωμα αλλά απλά ένα ενδιάμεσο σημείο προς μία ακόμα ανηφόρα. Και πάει λέγοντας. Μόνο σε κάποιο σημείο λίγο πριν το προτελευταίο ύψωμα μπόρεσα να πάρω κάποια ανάσα για καμία 100αρια μέτρα ισιάδας.

Αλλη μία ράχη

Λίγο το χάζεμα, λίγο οι φωτογραφίες, λίγο η ελλειπής φυσική κατάσταση με έκαναν να μείνω πίσω. Ο Σάββας με τον Αλέξη με ρίχνανε ένα ολόκληρο βουνό. Όταν εγώ έπιανα τη μία κορυφή, αυτούς τους έβλεπα να φτάνουν στην επόμενη. Χρονικά η απόσταση ήταν περίπου 1 τέταρτο της ώρας και η επικοινωνία γινόταν με ασύρματους μικρής εμβέλειας. Σε κάποιες φωτογραφίες  αν βλέπετε μια μαύρη και μια μπλε φιγούρα στη πλαγία αυτοί είναι. Θέλει καλό zoom και υψηλή ανάλυση για να τους καταλάβετε.

Αφού λοιπόν δεν υπήρχε περίπτωση να τους προλάβω άρχισα περισσότερο χάζεμα. Πίσω το Αυγό, παραδίπλα το Ενδιάμεσο και δίπλα από αυτό η Μελτή (Μισκίν Τεπέ), αριστερά το Μαύρο Ίσιωμα, μπροστά η ανηφόρα και Δεξιά το Μοσχόρεμα και στο βάθος τα υπόλοιπα βουνά με τα Πομακοχώρια που λόγω του κρύου και του αέρα δε μπήκα στο κόπο να αναρωτηθώ ποια ήταν. Η διαδρομή καθαρά ορεινή με ενδιαφέρουσες συναντήσεις όπως ένα κοπάδι αγελάδες που έβοσκαν σε υψόμετρο 800 – 900 μέτρων αλλά και ενδιαφέροντα ευρήματα όπως κάποια σαλιγκάρια σε σχήμα κογχυλιού της θάλασσας ή κάποια ορύγματα παρόμοια με αυτά του Αυγού ή ακόμα πιο συναρπαστικό : ένα παλιοκαιρίσιο, σκουριασμένο βλήμα. Ειδικά για το βλήμα διαβάστε στην επόμεν ανάρτηση.

Στη διαδρομή υπάρχουν και πάλι ερείπια από κάτι που φαίνεται σαν τοίχος. Ίδια σχεδόν με τα ερείπια που είχαμε δει στο Ενδιάμεσο. Να πεις ότι είναι ερείπια από αρχαία ή βυζαντινά οχυρωματικά έργα, ξέρω γώ ρε παιδί μου, δε το λες. Να πεις ότι είναι πιο σύγχρονη κατασκευή που εξυπηρετεί κάτι (τι άραγε;) και πάλι δε το λές. Τι στο καλό είναι τελικά, πότε χτίστηκαν και τι εξυπηρετούν δεν έχω καταλάβει. Όποιος έχει καταλάβει ας μας πεί και μας που δε ξέρουμε.

Ερείπια Τοίχους

  Αφού πέρασα ακόμα μια ράχη άρχισα να μπαίνω στη «Πολική Ζώνη». Θερμοκρασία υπό του μηδενός και η χοντρή πάχνη να μοιάζει με χιόνι πάνω στο έδαφος, στα φυτά και στα λιγοστά δέντρα. Υψόμετρο σίγουρα πάνω από 1000 μέτρα. Η θέα μπροστά μου εντυπωσιακή. Ένα κατάλευκο πέπλο να έχει καλύψει όλη τη περιοχή μέχρι τη κορυφή. Η πάχη που είχε γίνει πάγος πάνω στα δέντρα έδινε μία  εντυπωσιακή εικόνα. Πάνω στη διαδρομή ένα ακόμα «Δέντρο του Βοριά» πολεμάει να σταθεί όρθιο στο αγιάζι. Εκεί ψηλά ο παγωμένος αέρας στη κυριολεξία «ξύριζε» και κάπου φοβήθηκα μην επηρεαστούν οι μπαταρίες του κινητού και σβήσει το GPS ή να μη μπορέσω να βγάλω καμία φώτο ή video. «Σκυλί» όμως το κινητάκι μου δε με απογοήτευσε και ιδού το αποτέλεσμα.

 

 Οι δύο συνοδοιπόροι μου είχαν αρχίσει ήδη να ανεβαίνουν το κώνο του Τσάλ όταν εγώ είχα φτάσει στη προτελευταία κορυφή. Και πάλι μία μπλε και μια μαύρη φιγούρα αυτή τη φορά σε φόντο κάτασπρο είχαν αφήσει το μονοπάτι που οδηγεί προς το Γέρακα (μάλλον)  και έκοβαν προς τη κορυφή. Μια ακόμα καταπληκτική εικόνα που δυστυχώς δεν είναι δυνατό να αποδοθεί σε μία φωτογραφία. Δείτε απλά το μεγαλείο της φύσης και αν μπορέσετε να διακρίνετε 2 όρθια pixel … αυτοί είναι.

Αχλαδόβουνο ή αλλιώς Τσαλ

 Σε κανένα τέταρτο έφτανα και ’γω κορυφή. Τους βρήκα μέσα σε ένα όρυγμα σαν κάστρο που προστάτευε από τον αέρα. Μια τρύπα σκαμμένη στο βουνό με πετρόχτιστους τοίχους. Η πιο πολυτελής και κυρίως χρήσιμη κατασκευή τη δεδομένη στιγμή.  Δε γνωρίζω ποιοι το έφτιαξαν αλλά ας είναι καλά οι άνθρωποι όπου και να είναι.  Η όλη διαδρομή σύμφωνα με τα στοιχεία του GPS κράτησε  2ώρες, 3 λεπτά, και 45 δευτερόλεπτα (βγάλε ένα τέταρτο περίπου για τους άλλους 2) και η απόσταση κάτι περισσότερο από 5 χιλιόμετρα.

Το "φρουριο"/ορυγμα της Κορυφής

Το GPS έδειχνε 1418μ. Πάνω στη κορυφή ένας μικρός πέτρινος σωρός που πιθανόν στα σπλάχνα του να έκρυβε κάποιο βιβλίο επισκεπτών όπως στο Αυγό αλλά ποιος είχε όρεξη να το ψάξει. Δύο μέτρα πιο πέρα το υψομετρικό. Μια τσιμεντένια κολώνα με ένα ιστό σημαίας αλλά δεν έχει εφευρεθεί ακόμα το ύφασμα που θα αντέξει το χειμώνα στο Τσάλ. Η θέα από κει συναρπαστική. Όση μπορέσαμε να δούμε δηλαδή γιατί ο αέρας δεν επέτρεπε να πολυχαρούμε τη «κατάκτηση». Βλέπαμε αφ ‘υψηλού όλες τις γνωστές τριγύρω κορυφές Αυγό, Μελτή, Μαύρο Ίσιωμα, Γρόνθος,  Καρπούζι και τα πομακοχώρια και στο βάθος κάτι που μάλλον ήταν η Σταυρούπολη. Στην απέναντι κορυφή το πάρκο κεραιών με τους πυλώνες να έχουν καλυφθεί από τη πάχνη-χιόνι έδιναν μια ακόμα υπέροχη πρωτόγνωρη εικόνα. Μία – δυο βιαστικές φωτογραφίες δίπλα στο υψομετρικό και ένα πανοραμικό βίντεο ήταν ότι πρόλαβα να τραβήξω και ανασκουμπωθήκαμε για την επιστροφή.

Υψομετρικό και Τύμβος

Κεραίες στην απέναντι κορυφή

Στη κατηφόρα τα πράγματα ήταν καλύτερα. Ο ήλιος είχε ανέβει λίγο ψηλότερα και η θερμοκρασία είχε αρχίσει να κερδίζει μερικούς βαθμούς. Το ζόρι και πάλι ήταν μέχρι να περάσουμε τη «Πολική Ζώνη». Από κει και κάτω η όλη διαδρομή ήταν ένας κρύος μεν  αλλά ευχάριστος ορεινός περίπατος με μία κάποια κούραση από τη ταλαιπωρία της ανηφόρας.

Ο Αλέξης λόγω της πίεσης του χρόνου άνοιξε το βήμα για να προλάβει να επιστρέψει και τον χάσαμε στη κατηφόρα. Σε τελική ανάλυση έκανε την μεγαλύτερη περπατητή διαδρομή καθώς θα έπρεπε να  διανύσει και την απόσταση μέχρι το σημείο που είχε το αυτοκίνητο. Ένα τηλεφώνημα προς το τέλος επιβεβαίωσε ότι όλα πήγαν καλά.

Στη κατηφόρα είχα και την ευκαιρία να πραγματοποιήσω επαφές ασυρμάτου μέσω του αναμεταδότη R2 με υπόλοιπους συναδέλφους ραδιοερασιτέχνες που έτυχε να βρίσκονται στο κύκλωμα το Σάββατο το πρωί. Μια ακόμα καλή παρέα λοιπόν προστέθηκε δια ασυρμάτου δια ασυρμάτου στη δική μας και μας κράτησε συντροφιά σχεδόν μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Έτσι έλαβε τέλος η διαδρομή προς το Τσάλ. Θεωρώ ότι πήγαμε την πιο κατάλληλη εποχή. Παρόλο το κρύο, οι  κακές καιρικές συνθήκες δεν είναι και οι χειρότερες για την περιοχή. Αργότερα το χειμώνα τα πράγματα αγριεύουν στα 1400 μέτρα υψόμετρο. Είχαμε όμως την  ευκαιρία να πάρουμε μια εικόνα από το χειμερινό Τσάλ. Ίσως την επόμενη φορά, κάποια άλλη εποχή του χρόνου, να αλλάξω γνώμη και να θεωρήσω αυτή σαν καλύτερη. Μέχρι τότε όμως δε νομίζω να μπορέσω να ξεχάσω π.χ την εικόνα των 2 συνοδοιπόρων μου στη κάτασπρη πλαγιά του βουνού. Ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε να το ζήσω και βοήθησε όλα να πάνε καλά.

 Αν κάποιος ξέρει οτιδήποτε για την Ιστορία του Τσαλ, των κατασκευών, (τοίχοι, ορύγματα, κτλ) ή των γύρω βουνών, καλό θα ήταν να το μοιραστει με όλους μας. Οπότε το mail baxygr@gmail.com ειναι ανοιχτό σε όλους .

Η διαδρομή με geotagging φωτογραφίες και στατιστικά στοιχεία  είναι αναρτημένη στο Trimble Outdoors. Ρίξτε μια ματία και εκεί. Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον.

ΜΟΝΑΞΙΕΣ

Αφού δε πετύχαμε τη συνάινεση και δε μπορέσαμε να σχηματίσουμε μια μεταβατική ομάδα που θα οδηγήσει την παρέα σε νέες διαδρομές (σου θυμίζει τίποτα μέρες που είναι? ) αποφάσισα το ΣΚ να κάνω μόνος μου κανα δυο μικρές βολτίτσες για να μη χάσω την επαφή.

Οπότε στη σημερινή ανάρτηση μη περιμένετε φώτο, video και άλλα καλούδια αφου οι διαδρομές είναι κοντινές, γνωστές και δε συνέβη και τίποτα ενδιαφέρον να αναφέρω.
 
Αν παρόλα αυτά έχετε περιέργεια για το που πήγα μπορείτε να το δείτε στο Trimble Outdoors για το Σάββατο 5-11-11 εδώ & για τη Κυριακή 6-11-11 εδώ.

 

Αυγό by Night

Η συνεννόηση έγινε το βράδυ της Παρασκευής και αφού ο Αλέξανδρος δεν ήταν διαθέσιμος,  ξεκινήσαμε το Σάββατο πρωί - πρωί για το Αυγό με τον Σάββα .  6:15 σκοτάδι ακόμα και ξεκινήσαμε με τους φακούς μέσα στο δάσος. Τίποτα ιδιαίτερο αφού δε βλέπαμε τίποτα πέρα από την ακτίνα των φακών.

Φτάνοντας στη πρώτη κορυφή κοντά στο ξωκλήσι Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης είχαμε μια υπέροχη  θέα των φωτισμένων δρόμων της Πόλης με τα φώτα να λαμπιρίζουν και να τρεμοπαίζουν μέσα στο σκοτάδι. Συνεχίσαμε τη πορεία μας πάνω στο μονοπάτι και φτάσαμε στη βάση του κώνου και  μόνο όταν περάσαμε το ανηφορικό δασάκι με τη «κουπαστή, μερικά μέτρα χαμηλότερα από τη κορυφή είχε αρχίσει να φέγγει κάπως ο ουρανός.

Κάποια προσπάθεια για φωτογραφία με τη βοήθεια του φακού είχε το παρακάτω αποτέλεσμα. Ας είναι καλά τα φωσφορούχα του Σάββα που έδινα λίγο περισσότερο λάμψη J. Η θαμπάδα στη φώτο προέρχεται από τη βιασύνη μου να τραβήξω εν κινήσει. Εκείνη την στιγμή δεν το πήρα χαμπάρι ότι είχε κουνηθεί η φωτογραφία αλλά κουνημένη ξεκουνημένη αξίζει να είναι κατά δώ.

Στη κορυφή ο άνεμος πρέπει να ήταν περίπου 5-6 μποφόρ και άλλους τόσους βαθμούς Κελσίου  πρέπει να ήταν η θερμοκρασία. Συνθήκες που δεν μας επέτρεψαν να μείνουμε και πολύ. Η ώρα ήταν λίγο μετά τις 7:00 και σαν πρώτοι που φτάσαμε στη Κορυφή εκείνη την ημέρα, ανάψαμε το καντηλάκι και υπογράψαμε στο βιβλίο.

Στη κορυφή ήταν αρκετά φωτεινά. Μερικές φωτογραφίες και κάνα βιντεάκι στα γρήγορα ίσα – ίσα για να έχουμε κάποιες αναμνήσεις, Στη πόλη χαμηλά δεν είχε φύγει ακόμα το σκοτάδι και από τόσο ψηλά ο φωτισμός των δρόμων ήταν ακόμα ομορφότερος. Παρ' όλα αυτά το αποτέλεσμα των φωτογραφιών δεν ήταν και πάλι το αναμενόμενο. Τέλος πάντων αυτές έβγαλα, αυτές ανέβασα.

Πήραμε γρήγορα - γρήγορα το δρόμο της επιστροφής. Στο δασάκι της «κουπαστής» ήταν ακόμα σκοτεινά αλλά μόλις βγήκαμε  ο ορίζοντας είχε ασπρίσει   χωρίς ωστόσο ο ήλιος να έχει φανεί.  Ίσα – ίσα που είχε αρχίσει να «καίει» την άκρη των σύννεφων όταν «πιάσαμε» τη τελευταία κατηφόρα πάνω από την Ιερατική ενώ ανέτειλε πλήρως όταν είχαμε φτάσει χαμηλότερα λίγο πριν το τέλος. Μια καλή ευκαιρία για τη τελευταία φωτογραφία μέσα από τα δέντρα.

Η σημερινή διαδρομή δε προσφέρεται για ιδιαίτερες περιγραφές αφού τα έχουμε πει για το Αυγό.  Τι περισσότερο να πούμε? Ούτε βέβαια υπήρχε περιθώριο για  ιδιαίτερες φωτογραφίες αφού τι φωτογραφίες να βγάλεις μέσα στο σκοτάδι?

Αλλά ήταν μια καταπληκτική διαδρομή λίγο πρίν το χάραμα και μια πολύ ωραία εμπειρία η διαδρομή με φακούς, μέσα στο κρύο και τον αέρα.

Περισσότερες φώτο και ο χάρτης της διαδρομής στη σελίδα στο Trimble Outdoors.

 «Αυγό by night». 

Μέχρι την επόμενη ανάρτηση καλές διαδρομές σε όλους. 

Στεφάνι

 Το Σάββατο 8/10/2011 δεν είχαμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Παρ’ όλα αυτά δε θέλαμε να χάσουμε την ευκαιρία να κάνουμε τη καθιερωμένη βολτίτσα μας και έτσι με τον Αλέξη είπαμε να κάνουμε μια κοντινή διαδρομή «κανά δυωράκι το πολύ» έτσι για αν μη χάσουμε την επαφή μας με το βουνό.

Το είδαμε από δω, το είδαμε από κει  και στο τέλος είπαμε να κάνουμε μια μικρή διάσχιση στο «στεφάνι» της Ξάνθης. Μη ψάχνεις για ένα μέρος με επίσημη ονομασία «Στεφάνι». Απλά δε βρήκα άλλο τρόπο να ονομάσω τη διαδρομή από την Ιερατική Σχολή μέχρι το Ψυχολογικό Κέντρο Ξάνθης δια μέσω του «Αυχένα», και της βάσης της κορυφής του «Αυγού» περνώντας από το «Ενδιάμεσο» (όπου αλλάζει το χρώμα είναι link, έτσι?) . Τέλος πάντων, άμα δε καταλάβες  δες τη διαδρομή στο Trimble Outdoors και τα βιντεάκια παρακάτω και θα καταλάβεις. Για ότι απορίες έχεις, έχουμε και e-mail : baxygr@gmail.com

Ξεκινήσαμε λοιπόν ακριβώς στις 7:00 (αφού ακούσαμε τη καμπάνα από το Μοναστήρι των Ταξιαρχών) από το Parking της Ιερατικής. Πήραμε τον δασικό χωματόδρομο αριστερά και ανεβήκαμε στο μονοπάτι προς το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Εκτενέστερη περιγραφή για το σημείο στην ανάρτηση " Αυγό από την άλλη.  "

Κάναμε μια μικρή στάση να πάρουμε μια ανάσα και να θαυμάσουμε τη θέα (…αν και ομιχλώδης) και συνεχίσαμε ανηφορικά μέχρι το δασάκι πιο ψηλά. Περάσαμε τους βράχους αριστερά από το πευκοδάσος και από το μονοπατάκι πάνω από τα καμένα φτάσαμε στο «Δέντρο του Βοριά». (όπου αλλάζει το χρώμα είναι link, έτσι? τα 'παμε αυτά.)  Λόγω έλλειψης χρόνου δε πολυμείναμε  στο σημείο αλλά όπως και να έχει δε γίνεται να μη θαυμάσεις τη σοφία της φύσης που έχει κατευθύνει τα κλαδιά με τέτοιο τρόπο ώστε να έχουν τη λιγότερη δυνατή αντίσταση στον άνεμο για να μη σπάσουν. Λίγα μέτρα πιο πάνω διασχίσαμε τον «Αυχένα» και στη συνέχεια κατεβήκαμε στο μικρό οροπέδιο στη βάση της κορυφής του «Αυγού». Από κει συνεχίσαμε για λίγο κάθετα  προς το «Αυγό» για να αποφύγουμε τη χαράδρα και στη συνέχεια προς το τέλος της χαράδρας εκεί που υπάρχει κάτι σαν γεφύρωμα, στρίψαμε αριστερά  με κατεύθυνση το «Ενδιάμεσο». Συνεχίσαμε έχοντας πάντα στα δεξιά μας τη κορυφή και από την άλλη πλευρά τη Ξάνθη που λόγω της καταχνιάς δεν είχε καλή ορατότητα.

Ανάμεσα στο «Αυγό» και στο «Ενδιάμεσο» υπάρχει μία ακόμα χαράδρα μεγαλύτερη από τη πρώτη. Είναι το ρέμα που βγάζει στο Καζίνο. Είχα την εντύπωση ότι και εκεί έχει ένα γεφύρωμα και ψάξαμε να το βρούμε. Τελικά ή δεν υπάρχει ή δε το βρήκαμε. Και αφού δε το βρήκαμε θα έπρεπε να χαράξουμε μόνοι μας τη πορεία. Ακολουθήσαμε λοιπόν τα ίχνη που έχουν σχηματιστεί, εδώ και χρόνια, από ένα ρυάκι που πέφτει μέσα στο ρέμα και κατηφορίσαμε προσεχτικά ελπίζοντας να μη συναντήσουμε ιδιαίτερες δυσκολίες στην ανηφόρα που μας περίμενε.  Έτσι βγήκαμε μέσα στη κοίτη του ρέματος και χρειάστηκε να περπατήσουμε για λίγα μέτρα προς τα πάνω για να βρούμε το κατάλληλο σημείο για την ανάβαση.  Περιττό να το πω αλλά ας το αναφέρω για να μη δημιουργηθούν λάθος εντυπώσεις.  Ευτυχώς που στο ρέμα δεν υπήρχε νερό. Αρκετός καιρός χωρίς βροχοπτώσεις και απέραντη ξεραΐλα βοήθησαν στη περίπτωσή μας να μη ταλαιπωρηθούμε χωρίς λόγο.  

Περάσαμε λοιπόν και τη κοίτη του ρέματος και ανηφορίσαμε προς τη πλαγιά του «Ενδιάμεσου»  με κατεύθυνση τα σκαλάκια και το δασάκι πάνω από τη Χρύσα που φυσικά δεν αργήσαμε να φτάσουμε.. Κάναμε μια εύκολη, ευχάριστη διαδρομή, θαυμάσαμε όσο μπορέσαμε τη Ξάνθη από ψηλά, είδαμε ωραία τοπία... το φχαριστηθήκαμε.

Μετά τα σκαλάκια περπατήσαμε ακόμα κανά χιλιόμετρο μέχρι το Ψυχολογικό Κέντρο Ξάνθης  όπου πήραμε το όχημα και … Τέλος. Μ’ αυτά και μ’ αυτά  πέρασε περίπου 1.5 ώρα και σύμφωνα με το GPS διανύσαμε περίπου 4.5χλμ. 

Για να δεις τα στατιστικά τη διαδρομής αλλά και να τη «κατεβάσεις» σε *.gpx μπορείς να επισκεφτείς το site. Αν θέλεις μπορείς να αφήσεις σχόλιο κάτω από την ανάρτηση ή να επικοινωνήσεις με e-mail στο baxygr@gmail.com. Τέλος μπορείς να ακολουθήσεις στο twitter: @baxygr και να με βρεις στο google+.

Μέχρι την επόμενη διαδρομή… CU.

Kαι πάω ... πάω ... πάω

Άλλη μια βολτίτσα στα βουνά, άλλη μια βολτίτσα που εξελίχθηκε σε «για αλλού ξεκίνησα και αλλού πάω»

Ξεκινήσαμε με τον Αλέξανδρο το πρωί του Σαββάτου 6:00 το πρωί ως συνήθως από το γνωστό σημείο της Ιερατικής με κατεύθυνση … προς τα πάνω! Είπαμε να πάμε προς το Μακάριο (Μάκακλαρ)  με μία μικρή παράκαμψη σε μια ραχοκοκαλιά  που έρχεται κάθετα πάνω στο Βορειοανατολικό μονοπάτι.

Ξεκινήσαμε μέσα στο σκοτάδι με φακούς και μόλις είχε αρχίσει να χαράζει όταν βγήκαμε από το δασάκι της βελανιδίας πάνω στο μονοπάτι 

Χάραμα

Όπως έχω ξαναγράψει, μετά τη διασταύρωση «Αυγό – Τσάλ» και μετά το δασάκι  με τις βελανιδιές παίρνεις το μονοπάτι που βρίσκεται στα Βορειοανατολικά του βουνού με κατεύθυνση όμως προς Βόρεια-Βορειοδυτικά . Αυτό το μονοπάτι έχει μήκος καμία 350αρια μέτρα και οδηγεί στη στροφή απ’ όπου βλέπεις  προς το Μακάριο. Το μονοπάτι είναι σχεδόν παράλληλο με το δρόμο της Σταυρούπολης που όμως δε φαίνεται γιατί παρεμβάλλονται άλλα υψώματα. 

Πάνω στο τέλος τη στροφής «έρχεται» από τα δεξιά μια ραχοκοκαλιά μήκους περίπου 600 μέτρων. Βλέποντας στο χάρτη αυτή τη λωρίδα βουνού μπορείς να πεις ότι η νοητή της προέκταση  βγάζει σχεδόν στο μοναστήρι τη Παναγίας Καλαμούς στο απέναντι ύψωμα σε απόσταση περίπου 1 χιλιομέτρου.

Στρίψαμε λοιπόν δεξιά με σκοπό να πάμε όσο πιο μακριά γινόταν. Δεν υπάρχει αυτό που λέμε μονοπάτι με τη κλασική έννοια και η διαδρομή ήταν εύκολη παρόλο το πετρώδες έδαφος. Εντελώς στην άκρη αυτής της πέτρινης «χερσονήσου» υπάρχει ένα απροσπέλαστο δασάκι με θάμνους βελανιδιάς. Ένα σμήνος από καμία 15αρια μπεκάτσες (μάλλον)  τρόμαξε στη παρουσία μας και «σηκώθηκε» μέσα από τους θάμνους κάνοντας ένα χαρακτηριστικό ήχο φτερουγίσματος.  Έτσι δικαιολογούνται και τα άδεια κυνηγετικά φυσίγγια που υπάρχουν διάσπαρτα στη διαδρομή. Φαίνεται ότι κάποιοι δεν έρχονται εδώ μόνο για τη βόλτα.

Είπαμε να μη προκαλέσουμε τη τύχη μας για να διασχίσουμε τους θάμνους και έτσι μείναμε καμία 20αρια μέτρα πριν την άκρη της κορυφής. Από εκείνο το σημείο υπάρχει μία άλλη οπτική γωνία και μπορείς πανοραμικά να δεις από τη πόλη μέχρι τη Θάσο στο βάθος, τη λίμνη Βιστωνίδα και έναν σκοτεινό όγκο πιο πίσω (πιθανόν η Σαμοθράκη), και καθώς στρίβεις το βλέμμα, όλο το ύψωμα της Παναγίας και τα κοντινά πομακοχώρια, Διάφορο, Σιρόκο, Στήριγμα, Γοργόνα κτλ. Επίσης μακρύτερα προς το Βορρά τα βουνά του Λειβαδίτη  και προς Δυτικά τα υψώματα προς Τσαλ, Αυγό κτλ. Το υψόμετρο εκεί είναι περίπου 350-400 μέτρα.

Θέα πρός τη πόλη

Θέα  προς τα πομακοχώρια

Γυρίσαμε πίσω και ξαναπήραμε το μονοπάτι προς το Μακάριο. Καθώς δεν είχαμε συγκεκριμένο προορισμό κάναμε σενάρια: Να πάμε όπως τη προηγούμενη φορά  στο Αυγο μέσω των υψωμάτων Φοινέα και Καλιάδι, να πάμε στο Μακάριο και βλέπουμε, να πάμε στα υψώματα μετά το Μακάριο και κτλ. Τελικά αποφασίσαμε να πάμε όπου βγει και τελικά μόλις μπήκαμε στο Μακάριο συμβουλευτήκαμε το GPS για να μας βοηθήσει στη τελική μας απόφαση.

Μονοπάτι μέσα στο δάσος Οξιάς

Βάση του GPS λοιπόν είδαμε ότι δεν ήμασταν παραπάνω από 2.5 χιλιόμετρα σε ευθεία από το Πίλημα και έτσι αμέσως τέθηκε ο στόχος. Ακολουθήσαμε τα σημάδια του μονοπατιού που οδηγεί προς το Τσάλ. Αμέσως μετά τα υψώματα γύρω από το Μακάριο το μονοπάτι μας έβαλε μέσα σε ένα όμορφο δάσος Οξιάς στον Οξίλοφο. Το τοπίο έμοιαζε παρόμοιο με τη διαδρομή προς τους καταρράκτες του Λειβαδίτη.  Το στενό πέρασμα έδειχνε σχεδόν από μόνο του το δρόμο. Είχαμε τις αμφιβολίες μας για το αν πάμε προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά όσο υπήρχε μονοπάτι, στενό-ξεστενό, το ακολουθήσαμε. Στη χειρότερη περίπτωση αν κάτι δε πήγαινε καλά, απλά θα γυρνούσαμε πίσω. Συμβουλευόμασταν βέβαια και το GPS και τις δορυφορικές φωτογραφίες αλλά μέσα στο δάσος δεν φαινόταν το μονοπάτι από ψηλά. Ήταν όμως πεντακάθαρα χαραγμένο και σημαδεμένο οπότε δεν υπήρχε πρόβλημα. Μονοπάτι μπορεί να μη φαινόταν από το δορυφόρο αλλά φαινόταν ένας χωματόδρομος προς τη κατεύθυνση που πηγαίναμε που φαινόταν να βγάζει στο Πίλημα. Σε λίγο από το τοπίο του Λειβαδίτη περάσαμε στο τοπίο του Αυγού. Διασχίσαμε ένα μικρό κομμάτι με πέτρες και ξεραΐλα και βγήκαμε σε ένα ανοίχτωμα όπου μάλιστα υπήρχαν σταθμευμένα αυτοκίνητα κυνηγών. Είναι ένα πλάτωμα στη κορυφή του δασικού δρόμος όπου υπάρχει μία ποτίστρα για ζώα. Πιο πάνω συνεχίζεται ο χωματόδρομος και βγάζει στο μαντρί στο Μακάριο.  Κάπου στο βάθος προς τη Δύση φαινόταν ελάχιστα η κορυφή Μελτή καθώς επίσης και ελάχιστα η κορυφή του Αυγού στον Νότο. Από αυτό το σημείο ξεκινά και η ανηφόρα για το Τσάλ. Είχαμε κάνει περίπου 5.5 χιλιόμετρα διαδρομής.

Πλάτωμα

Πήραμε κατηφορικά το χωματόδρομο προς το Πίλημα. Λίγο πιο κάτω συναντήσαμε ένα κοπάδι αγελάδες. Ρωτήσαμε τον τσοπάνο και μας είπε ότι θέλουμε λιγότερο από μισάωρο για το χωριό. Μετά τη στροφή φάνηκαν από ψηλά και τα σπίτια. Στα δεξιά μας ο πέτρινος όγκος του Τσάλ και αριστερά ο γκρεμός και τα λιβάδια και στο βάθος τα πομακοχώρια. Στη τελευταία στροφή ακόμα ένα κοπάδι, με κατσίκια αυτή τη φορά.

Πηγάδι

Μπαίνοντας στο Πίλημα είχε ησυχία. Κάποιες γυναίκες ασχολούνταν με τους μπαξέδες και τα χωραφάκια τους και κάποια σκυλιά μας προειδοποιούσαν  να μη πλησιάσουμε προς το χώρο τους. Οι ρυθμοί σε αυτό το χωρίο στους πρόποδες του Τσάλ καμία σχέση με τους ρυθμούς της πόλης. Ήθελα μια καλή φωτογραφία από το χωρίο και την ευκαιρία μου την έδωσε ένα πηγάδι πάνω στο δρόμο μας. Οχι παλιό, όχι παραδοσιακό απλά ένα πηγάδι.

Θολωτή γέφυρα στον Κόσυνθο

Βγήκαμε από το χωρίο και περπατήσαμε για περίπου 3.5 χλμ μέχρι τη θολωτή γέφυρα του Κοσύνθου. Η Γέφυρα είναι τόσο παλιά που έχουν φαγωθεί τα τσιμέντα της και φαίνεται ο σιδερένιος οπλισμός. Τη διασχίσαμε και βγήκαμε στο δρόμο προς τη πόλη. Αμέσως ο ρυθμός άλλαξε. Αυτοκίνητα, φασαρία και κάποιες κόρνες πήραν τη θέση της μέχρι τώρα ησυχίας. Πάνω στη άσφαλτο της επαρχιακής οδού Ξάνθης Σταυρούπολης διασχίσαμε αλλά 6 περίπου χιλιόμετρα για να ξαναβρεθούμε στην Ιερατική όπου είχαμε αφήσει το όχημα.

Σύμφωνα με το GPS κάναμε κάτι λιγότερο από 20χλμ σε 4.5 ώρες. Ήταν αρκετή η κούραση κυρίως όταν στο τέλος έπρεπε να ξανανεβούμε στην Ιερατική. Πήγαμε όμως σε μέρη που δεν είχαμε ξαναπάει και είδαμε μέρη που δεν είχαμε ξαναδεί. Ελπίζω εσύ που διαβάζεις αυτή την ανάρτηση να σου άρεσε η περιγραφή όσο άρεσε σε μας η διαδρομή.

Αν θέλεις να δείς τη διαδρομή πάνω στο χάρτη μπορείς να επισκεφτείς τη σελίδα στο Trimble Outdoors.

Και ένα βιντεάκι με τους "φίλους" που προανέφερα και συναντήσαμε πάνω στο χωματόδρομο. lol.

CU Soon.

Αυγό on the air ή Ένα πρωινό Ξάνθη - Sidney

Ακόμα μία άνοδος στο Αυγό. Θα μπορούσε να είναι μια συνηθισμένη ημέρα αν:

   α) Δεν ξεκινούσαμε 3 αλλά καταλήγαμε 2
   β) Κάναμε λιγότερο από 1 ώρα για να ανεβούμε
   γ) Δεν είχαμε απ' ευθείας σύνδεση με Αυστραλία

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Το ραντεβού ήταν στις 6:30 στο γνωστό μέρος στην Ιερατική. Ο Αλέξης ειδοποίησε από νωρίς ότι δε θα μπορέσει να έρθει και έτσι ξεκινήσαμε οι τρεις μας :  ο Σάββας, ο Σταύρος και γω για το Αυγό.

Ο Σάββας ήταν λίγο βιαστικό λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και θα έπρεπε να φύγει νωρίς. Έτσι λοιπόν άνοιξε το βήμα και ...  Μία που τον είδαμε από την αφετηρία να χάνεται με το φακό μέσα στο δάσος  και μία που τον είδαμε λίγη ώρα αργότερα, αφού ξημέρωσε,  καθώς κατέβαινε από τη κορυφή τρέχοντας, αφού εγώ και ο Σταύρος ( που ξέχασα να αναφέρω ότι ήταν φορτωμένος με τον ασύρματο και άλλα παρελκόμενα) χασομερούσαμε καθ' όλη την ανηφόρα τραβώντας video και φώτο.

Για να μη τα πολυλογώ κάποτε φτάσαμε στη κορυφή. Δυστυχώς για ακόμα μία φορά υπήρχε η γνωστή πρωινή καταχνιά που δεν επέτρεπε τη καλή ορατότητα προς το βάθος του κάμπου, τη λίμνη και τη θάλασσα.

Ο Σταύρος άρχισε να στήνει τον  σταθμό . Ένας φορητός ασύρματος βραχέων κυμάτων, μία κάθετη κεραία ανάλογου μήκους κύματος και ένας συντονιστής (tuner) αποτελούν ένα πλήρη φορητό σταθμό που έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει συνομιλίες με με όλη την υφήλιο.   

Βέβαια τόσο από πλευράς ισχύος εκπομπής, όσο και από πλευράς δυνατότητας λήψης οι συνθήκες δεν είναι καθόλου ιδανικές και για αυτό κάθε επαφή έχει ιδιαίτερη σημασία και καταγράφεται ανάλογα στα log books των ραδιοερασιτεχνών όλου του κόσμου.

Ο σταθμός του Σταύρου με το χαρακτηριστικό κλήσης SV7BVM/QRP/Portable λοιπόν βγήκε στον αέρα από τη κορυφή του Αυγού (ακριβώς πάνω από το υψομετρικό). SV7BVM όπως είπαμε είναι το χαρακτηριστικό κλήσης στη προκειμένη περίπτωση του Σταύρου. Είναι μοναδικό χαρακτηριστικό σε όλο το κόσμο και τα 2 πρώτα στοιχεία SV σημαίνουν τη χώρα της άδειας λειτουργίας, το 3ο στοιχείο  το 7 σημαίνει τη περιοχή της Αν. Μακεδονίας και Θράκης και τα 3 υπόλοιπα στοιχεία είναι το ειδικό suffix του κάθε ραδιοερασιτέχνη. Από τα υπόλοιπα το QRP σημαίνει εκπομπή με χαμηλή ισχύ και Portable ώς γνωστόν είναι η φορητότητα.

Εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό της 24ης Σεπτεμβρίου 2011 είχε σχετικά καλά περάσματα Νότια ΝοτιοΑνατολικά  και κάποιες στιγμές ήταν ανοιχτή και η Ευρώπη. Έτσι λοιπόν ακούγαμε Ρωσικούς, Γερμανικούς, Βέλγικους και Ιταλικούς  Σταθμούς αλλά και το Κυπριακό "καφενείο" που στη κυριολεξία σχιζόταν να κάνουν επαφή με  έναν QRP/Portable σταθμό από τη περιοχή SV7.

Ο Σταύρος πυροβολούσε αβέρτα με το μικρόφωνο και γέμισε το logbook επαφές ώσπου κάπου στο βάθος ακούστηκε ένα συμπατριώτης από την Αυστραλία.

Αυτό ήταν. Αυτή η επαφή έπρεπε να γίνει. Να βγεις με 3-4 watt με μία κεραία 1ος μέτρου και να χτυπήσεις Αυστραλία? Μεγάλη υπόθεση. Ο Αυστραλός συνάδελφος από το Sidney αποδείχτηκε πατριώτης με όνομα Γιώργος και χαρακτηριστικό VK2GBG και η συνομιλία έγινε σε άψογα Ελληνικά.

Το πολύ ωραίο βίντεο από την ανάβαση και ολόκληρη τη συνομιλία μπορείτε να τη δείτε εδώ.  Αλλες επαφές ασυρμάτου μπορείτε να δείτε στο you tube με αναζήτηση στο sv7bvm για να γίνει κατανοητό το hobby του ραδιοερασιτεχνισμού.

Με το τέλος του QSO (δηλαδή επαφή στη ραδιοερασιτεχνική γλώσσα) επετεύχθη και ο σκοπός της ανάβασης. Η Ξάνθη και το Αυγό έγιναν γνωστά για ακόμα μία φορά στα πέρατα της οικουμένης και ο Σταύρος θα έχει κάτι να διηγείται στις ραδιοερασιτεχνικές "κατεδαφίσεις" με τους συναδέλφους ασυρματιστές. (και γώ βέβαια που τραβούσα το video lol)

Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για το ραδιοερασιτεχνισμό ... εδώ είμαστε.

CU Soon

Ξάνθη - Μακάριο - Αυγό

 Όταν το ένα Σάββατο πας στο Αυγό και το άλλο στο Μάκακλαρ (Μακάριο), το 3^ο Σάββατο που πας?

Ε! βέβαια,  πας στο Αυγό μέσω Μάκακλαρ.

Να μη τα πολυλογούμε λοιπόν :

Με το Αλέξη ξεκινήσαμε κατά τις 6:00 μες στο σκοτάδι από την Ιερατική. Διασχίσαμε με φακούς το ύψωμα μέχρι τη πρώτη κορυφή πάνω από το γηπεδάκι και όταν φτάσαμε επάνω ίσα - ίσα αρχίσαμε να βλέπουμε τη μύτη μας μέσα στο σκοτάδι. Ισα - ισα κατάφερα να κάνω μία video λήψη και να φαίνεται κάτι.  Φτάσαμε στη διασταύρωση Αυγό-Τσάλ, Πήραμε προς τα ΒόρειοΔυτικά την ανηφόρα, περάσαμε μέσα από το δασάκι ξαναβρήκαμε την καλύβα που τελικά είναι όντως εγκαταλελλειμένη (Χρήστο ακούς?), πήραμε το μονοπάτι παράλληλα με τη Καλαμού την ώρα που ανέτειλε ο ήλιος και το μετά το βραχώδες καλντερίμι και φτάσαμε στο Μάκακλαρ.

Εκεί στο Ανατολικό μονοπάτι απέναντι από το ύψωμα της Παναγίας Καλαμούς βρήκαμε και κάποιους κυνηγούς που μας ειδοποίησαν για κάποια καρτέρια και μας πρότειναν να μιλάμε λέει δυνατά γιατί «είναι ατζαμήδες» και να μη «μας ανάψουν καμία». Τι το θέλαν να το πούν? Από κείνη την ώρα  και μέχρι να βρούμε το καρτέρι μιλούσαμε φωναχτά για το  Eurobasket, την οικονομική κρίση και τη «παράγκα» για να μας ακούσουν και να μη «μας ανάψουν καμία».

Αφού λοιπόν φτάσαμε στο Μάκακλαρ  συναντήσαμε ακόμα κάποιους κυνηγούς κοντά στα νεκροταφεία, και κάναμε μια στάση μέσα στα ερείπια για να πιούμε μια γουλιά νερό. Στη προηγούμενη ανάρτηση μίλησα για μία κυκλική κατασκευή που νόμιζα ότι ήταν ο περίβολος των νεκροταφείων. Διορθώνω. Τώρα που είχα περισσότερο χρόνο είδα ότι δε πρόκειται για τον περίβολο αλλά μάλλον για μία κατασκευή για συλλογή του νερού καθώς όπως μου είπε και ο έμπειρος ορειβάτης Χρήστος,  το χωριό από παλιά ήταν  άνυδρο και κάνανε τέτοιες κατασκευές για συλλογή του νερού για πότισμα των ζώων. Έχω κάνει και τη σχετική διόρθωση στη προηγούμενη ανάρτηση για να είμαστε εντάξει.

 Ένα κοπάδι από άγρια αλόγα,  6-7 τον αριθμό,  είχε φτάσει μέχρι τη περιοχή και μας έδωσε την ευκαιρία να τα θαυμάσουμε. Είναι μάλλον τα περίφημα άγρια άλογα των Λιβερών που ακολούθησαν τα παλιά μονοπάτια και τα καλντερίμια της περιοχής και έφτασαν μέχρι το Μάκακλαρ. Η επίσκεψη των αλόγων δεν άρεσε και πολύ στα  σκυλιά του μαντριού στον απέναντι λόφο και τα έδιωξαν με τα γαυγίσματά τους.

Στη συνέχεια πήραμε το δρόμο για το Αυγό. «Δρόμο» δηλαδή που λέει ο λόγος. Όταν στην είσοδο του χωριού συναντήσαμε τα σημάδια που μας έδειχναν αριστερά Αυγό, δεξιά Τσάλ, θεωρήσαμε ότι θα ήταν εύκολο να βρούμε τα σημάδια προς το Αυγό. Σημάδια μπορεί να υπάρχουν αλλά δε εμείς δε τα βρήκαμε και έτσι πήραμε σχεδόν κατακόρυφα την ανηφόρα για τη  κορυφή ανάμεσα στο   Μάκακλαρ και στο Αυγό. Η διαδρομή δεν είναι ούτε δύσκολη ούτε κουραστική. Αν και ανηφόρα με αρκετά μεγάλη κλίση έχει διάσπαρτα μικρά βραχάκια που σαν σκαλοπάτια βοηθούν την άνοδο.

Όσο ανεβαίναμε ο ορίζοντας άνοιγε και από τη κορυφή του υψώματος που μοιάζει να έχει το ίδιο ύψος με το Αυγό μπορέσαμε να δούμε καλύτερα όλες τις τριγύρω κορυφές. Στα Βόρεια το Τσάλ ακόμα πιο μεγαλόπρεπο από ψηλά. Δυτικά η Μέλτη, στο βάθος το Μαύρο Ίσιωμα και πιο κάτω το Καρπούζι, στα Ανατολικά το Ύψωμα της Παναγιάς και στο Νότο το Αυγό. Από τη πλευρά που ήμασταν φαινόταν πεντακάθαρα και το κάστρο.

Στο χάρτη της ιστοσελίδας του ΕΟΣ Ξάνθης τα υψώματα ανάμεσα στο Αυγό και στο Μάκακλαρ ονομάζονται "Φινέας" & "Καλιάδι".

Κινηθήκαμε προς το Αυγό κάνοντας προβλέψεις για τη διαδρομή, ελπίζοντας να το συναντήσουμε σε κάποιο ύψος που δε θα χρειαζόταν να πάρουμε όλη τη τελική ανηφόρα. Όσο όμως προχωρούσαμε  το υψόμετρο χαμήλωνε και μέσα από θάμνους και βελανιδιές φτάσαμε σε ένα σημείο που έπρεπε να κατεβούμε απότομα καμία 4-5 μέτρα βράχων και να διασχίσουμε ένα μικρό κομμάτι από δέντρα  για να διασταυρωθούμε με το γνωστό μονοπάτι του Αυγού.

Αφενός ήταν μια μικροαπογοήτευση αλλά μάλλον η  ανακούφιση ήταν μεγαλύτερη αφού τελικά κινούμασταν σε γνωστά μέρη. Πήραμε τη τελική ανηφόρα και σχεδόν μετά από 3 ώρες διαδρομή (μαζί με τη ξεκούραση στο Μάκακλαρ) πατούσαμε Αυγό.

Στο βιντεάκι μέσα σε 3 λεπτά περιγράφονται όλα τα παραπάνω. Από λάθος έχω βάλει ημερομηνία Κυριακής αλλά η εκδρομή Ξάνθη – Μάκακλαρ (Μακάριο) – Αυγό έγινε το Σάββατο 17/09/2011 και όχι στις 18/09 που γράφει. Κάποια στιγμή θα το διορθώσω και αυτό αλλά τώρα βαριέμαι  γιατί το έχω σώσει ήδη σε blog type video και δε το ξαναπιάνω από την αρχή. Επίσης ζητώ συγνώμη για το κούνημα αλλά αφενός κάποιες λήψεις είναι εν κινήσει, αφετέρου βιαζόμουν να καταγράψω όσο γίνεται περισσότερα και 3^ον ... είχα ξεχάσει να ενεργοποιήσω και το steady hand.  :)

 

Το χάρτη της διαδρομής και λίγες φωτογραφίες θα μπορέσετε να τις δείτε στη σελίδα στο Trimble Outdoors απ’ όπου θα μπορέσετε και να κατεβάσετε τη διαδρομή σε *.gpx αν χρειαστεί.

Καλές διαδρομές.

Μακάριοι

Θυμάμαι μικρός στο πατρικό μου απέναντι από τα στρατόπεδα περνούσαν κοπάδια με πρόβατα, και όταν ρωτούσα που πηγαίνουν η απάντηση ήταν : «Στο Μάκακλαρ». Στην αρχή δε καταλάβαινα τι σημαίνει αυτό αλλά τελικά έμαθα ότι Μάκακλαρ «...είναι ένα χωριό στο βουνό, πίσω από το Αυγό όπου υπάρχουν στάνες και πάνε τα κοπάδια για να περάσουν το καλοκαίρι όπου είναι πιο δροσερά και έχει περισσότερη βλάστηση. Όταν πλησιάζει ο χειμώνας, οι βοσκοί κατεβάζουν τα κοπάδια τους στο κάμπο για να ξεχειμωνιάσουν» 

Για κάποιο περίεργο λόγο το Μάκακλαρ απόκτησε μια θρυλική υπόσταση για μένα. Αυτό το πήγαινε έλα των κοπαδιών με γέμιζε περιέργεια. Μου λένε αλήθεια? Τι περίεργο όνομα είναι αυτό?  Που μπορεί να βρίσκεται?  Ποιοι μένουν εκεί? Πώς ζούνε πάνω στο βουνό? Τι γίνεται το χωριό όταν φεύγουν τα κοπάδια κ.α. Μπα πλάκα μου κάνουν. Άκου εκεί Μάκακλαρ!!! Σιγά μην υπάρχει χωριό με τέτοιο όνομα.

Σιγά - σιγά τα κοπάδια εκσυγχρονίστηκαν. Πλέον οι μεταφορές γινόταν με αυτοκίνητα, τα χρόνια πέρασαν και εγώ ξέχασα το χωριό με το περίεργο όνομα.

 Όταν άρχισα μετά από τόσα χρόνια να ξανανεβαίνω στο «Αυγό» έβλεπα από τη κορυφή, στη κατεύθυνση προς το «Τσάλ»,  κάποιες μάντρες και οι ήχοι από βελάσματα και κουδούνια έφταναν μέχρι τα αυτιά μου όταν βοηθούσε ο αέρας. Με μία ματιά στο google maps μου λύθηκε η παιδική απορία.  Κοιτάζοντας λοιπόν  τη Ξάνθη από ψηλά, βλέπεις ανάμεσα στο «Αυγό» και στο «Πίλημα» ένα όνομα σχεδόν στο πουθενά:  «Μακάριο». Ζουμάροντας περισσότερο ξεχωρίζεις κάτι σαν γκρι σκεπές και ένα κυκλικό σχήμα σαν πλατεία. Και κάπου αχνοφαίνεται και ένας χωματόδρομος που ενώνει το Πίλημα με το Μακάριο.

Αυτό είναι λοιπόν. Το Μάκακλαρ υπάρχει, δε με κορόιδευαν, και αφού υπάρχει πρέπει οπωσδήποτε να το δώ από κοντά.

Είχαμε πει να πάμε πριν το καλοκαίρι αλλά δε μας έκατσε. Μετά μέσα στις ζέστες αραιώσαμε τις εκδρομές μας και έτσι  μόλις έπεσε η πρόταση από το Σάββα  δε χρειάστηκε πολύ προσπάθεια για να μας πείσει.

6:10 ξημερώματα Σαββάτου ο Σάββας, ο Αλέξης και εγώ βρισκόμασταν έξω από την Ιερατική. Αφήσαμε τα μηχανάκια και πήραμε την ανηφόρα. Περάσαμε τη πευκοδάσος και πάνω από τη πρώτη κορυφή θαυμάσαμε τη θέα. Είχε ήδη ξημερώσει και ο ορίζοντας ήταν καθαρός. Συνεχίσαμε για λίγο και βρεθήκαμε στη «διασταύρωση». Αριστερά προς Αυγό, δεξιά προς Τσάλ.

Πήραμε φυσικά τη δεξιά κατεύθυνση και για λίγο κινούμασταν παράλληλα αλλά και λίγο ψηλότερα από το μονοπάτι του Αυγού. Σε λίγο μπήκαμε μέσα στο δασάκι από βελανιδιές. Ακολουθήσαμε πορεία Βόρεια – Βορειανατολική , και μετά λίγο Βόρεια και βρεθήκαμε να διαγράφουμε μία στροφή και  να κινούμαστε σχεδόν παράλληλα με το δρόμο που πάει προς Σταυρούπολη. Επειδή ανάμεσα  υπάρχει κάποιο άλλο ύψωμα ο δρόμος δε φαίνεται. Ούτε και το μοναστήρι της Καλαμούς που πρέπει να είναι απέναντι. Φαινόταν όμως ο ήλιος που εκείνη την ώρα είχε ανατείλει για τα καλά πάνω από τα βουνά και ήταν μια καλή ευκαιρία για φωτογραφία.

Ξέχασα να πώ ότι λίγο νωρίτερα μέσα στο δασάκι υπάρχει μια εγκαταλειμμένη παράγκα φτιαγμένη από ξύλα και νάιλον η οποία έχει γεμίσει τσαλιά και θάμνους αλλά μένει εκεί πάνω στο μονοπάτι για να επιβεβαιώνει τη σωστή πορεία.

Ο Αλέξης με τον Σάββα είχαν ήδη προχωρήσει γρηγορότερα από μένα και η επικοινωνία μας γινόταν μέσω ασυρμάτου  προετοιμάζοντας με για τα σημεία που θα συναντήσω στο δρόμο μου και για τα σημάδια του μονοπατιού.

Μετά το δασάκι και τη στροφή έχοντας κατεύθυνση Ανατολική – Βορειανατολική, βρέθηκα πάνω σε ένα κατσάβραχο καλντερίμι. Το μονοπάτι ήταν ξεκάθαρο αλλά ήταν στρωμένο με μικρά βραχάκια που θαρρείς ότι ήταν έτσι στρωμένα επίτηδες με τη μυτερή τους κορυφή προς τα πάνω. Τι να πω μπορεί να ήταν επίτηδες μπορεί και τυχαίο.

Σε λίγο στον  απέναντι λόφο φάνηκαν τα ερείπια του χωριού. Ο Σάββας και ο Αλέξης που είχαν σχεδόν φτάσει με ενημέρωσαν με τον ασύρματο για το «σταυροδρόμι» που και πάλι οδηγεί  αριστερά προς Αυγό από τη πίσω πλευρά αυτή τη φορά, δεξιά προς Τσάλ. Σε λίγο έφτασα και γώ εκεί.

Μόλις μπαίνεις στο χωρίο αντικρίζεις κάτι που δεν το έχεις δεί από το δορυφόρο του google maps. Τα παλιά εγκαταλειμμένα νεκροταφεία που μαρτυρούν την ανθρώπινη παρουσία πριν χρόνια. Παλιά το χωριό εκτός από καλοκαιρινό θέρετρο για τα αιγοπρόβατα ήταν αρκετά ανεπτυγμένο (όσο θα μπορούσε να είναι δηλαδή) λόγω της καλλιέργειας και του εμπορίου του καπνού. Παλιά μιλάμε πολύ παλιά. Τώρα οι κάτοικοί του αναπαύονται στον αιώνιο ύπνο.  Αυτό που από ψηλά φαινόταν σαν στρόγγυλη πλατεία είναι μάλλον μια κατασκευή για συλλογή νερού για πότισμα ζώων κολλητά με τον αυλόγυρο του νεκροταφείου. Αριστερά πάνω στο λοφάκι τα μνήματα ενώ στο κέντρο του κύκλου ένα σκαμμένο βαθούλωμα.

Στη περιοχή υπάρχουν διάσπαρτα πηγάδια. Είναι καλυμμένα με ξύλινες παλέτες, πέτρες ή κλαδιά που προσπαθούν να αποτρέψουν το να βρεθείς μέσα στο νερό. Υπάρχουν και κάποιες υπόγειες τσιμεντένιες δεξαμενές επίσης γεμάτες νερό με πρόχειρα καλυμμένα ανοίγματα. Θέλει προσοχή πάντως.

Το χωρίο ήταν χτισμένο σε υψώματα όπως τα περισσότερα ορεινά χωριά.  Τα σπίτια δεν έχουν απλά ερημώσει , έχουν καταρρεύσει. Ελάχιστοι τοίχοι έχουν απομείνει όρθιοι και  μόνο ερείπια υπάρχουν διάσπαρτα εδώ και εκεί. Ο ένας και μοναδικός όρθιος τοίχος αποτελεί αξιοθέατο και θέμα για φωτογραφία.

Στο απέναντι ύψωμα και σε απόσταση λιγότερο από χιλιόμετρο είναι η στάνη που φαίνεται από το Αυγό με τους μοναδικούς … μόνιμους κατοίκους του χωριού.

Προς τα δυτικά βλέπεις τις 3 κορυφές : Τη Μελτή, Το Μαύρο Ίσιωμα (πως σας φαίνεται το Black Straight  για Αγγλική μετάφραση?) και στο βάθος το Καρπούζι ενώ πιο Βόρεια δεσπόζει το Αχλαδόβουνο : Τσαλ.  Στα Ανατολικά μπορείς να δεις το ύψωμα της Παναγίας και το Μοναστήρι της Καλαμούς,   ενώ στο βάθος φαίνεται η Βιστωνίδα, και ο Κόσυνθος. Τέλος προς το Νότο και πολύ κοντά είναι το Αυγό.

Από το Μακάριο  μπορείς να ακολουθήσεις το μονοπάτι προς το Τσάλ αλλά αυτό θα αποτελέσει μία μελλοντική εξόρμηση. Ίσως όχι τόσο μακρυνή απ’ όσο συζητείται.

Κατά την επιστροφή ακολουθήσαμε την ίδια διαδρομή. Θέλει λίγη προσοχή  στην είσοδο στο δασάκι για να μη μπερδευτείς και κόβεις άσκοπα βόλτες. Μόλις συναντήσεις τη παρατημένη καλύβα σιγουρεύεσαι ότι έχει πάρει το σωστό μονοπάτι. Με κατεύθυνση την Ιερατική έχει ολοκληρωθεί ένα υπέροχο τρίωρο.

Για όποιον ενδιαφέρεται, η  διαδρομή καθώς και geotaging φωτογραφίες υπάρχουν στη σελίδα στο Trimble Outdoors.

Καλές διαδρομές.

Ψηφιακό Αυγό

Η πρόσκληση έγινε τη Παρασκευή, η συνεννόηση το Σάββατο και τη Κυριακή λίγο μετά τις 6:30 αρχίσαμε με τον Αλέξανδρο να ανεβαίνουμε το "Αυγό".

Ο λόγος της ανάβασης τριπλός. Αφενός να κάνουμε μία βολτίτσα, να ξεπιαστούμε βρε αδερφέ, είχαμε βλέπεις καιρό να πάμε, αφετέρου να δοκιμάσω μία καινούργια εφαρμογή καταγραφής διαδρομής με το gps που είχα κατεβάσει στο κινητό και 3ον να κάνουμε και μία "συντήρηση" στη κρύπτη GC2XH84 (βλέπε παλαιότερη σχετική ανάρτηση), να δούμε δηλαδή αν είναι ακόμα στη θέση της ή αν χρειάζεται κάποια επισκευή κτλ. 

Ξεκινήσαμε λοιπόν, περπατούσαμε, χαζεύαμε, βγαζαμε φωτογραφίες, ο Αλέξανδρος μάλιστα εξέταζε και τη τοπική χλωρίδα ψάχνοντας για ρίγανη και δενδρολίβανα και γενικά είμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα.

Στη κορυφή διαπίστώσαμε ότι δεν ήμασταν οι πρώτοι της ημέρας. Για την ακρίβεια ήμασταν οι πέμπτοι αφού ήδη μία παρέα απο 3 και ένας μοναχικός τύπος είχαν φτάσει νωρίτερα. Ημασταν όμως οι πρώτοι που υπογράψαμε το βιβλίο. Και ώς γνωστόν "τα γραπτά μένουν" χεχεχε!!!

Η όλη διαδρομή μέχρι το υψομετρικό (και όχι μέχρι τη κρύπτη) έχει χαρτογραφηθεί πλήρως. Έχουν σημειωθεί και σημεία όπου έχουν βγει φωτογραφίες κάνοντας έτσι μία προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα ψηφιακό προφίλ της διαδρομής ώστε  κάποιος πιθανόν να μπορεί να κάνει μία μικρή εικονική διαδρομή μέχρι τη κορυφή.

Βέβαια ή όλη καταγραφή είναι αρκετά "στεγνή". Ενας χάρτης, μία διαδρομή και μερικές φώτο. Ούτε FX, ούτε μουσικές, ούτε γραφικά ούτε multimedia μπιχλιμπίδια. Η σελίδα είναι σοβαρή.

Έτσι λοιπόν με κλικ στη  TrimbleOutdoors μπορείτε να "ανεβείτε" στο Αυγό μέσω google maps  (προτιμήστε τη εμφάνιση δορυφόρου), να δείτε την απόσταση και το χρόνο που χρειαστήκαμε (μη γελάτε, κάναμε και στάσεις για φωτογράφιση), τις θερμίδες που κάψαμε (yes!!!),  να δείτε φωτογραφίες από διάφορα σημεία της διαδρομής και ακόμα και 2 πανοραμικές φωτο 360 μοιρών από τη πρώτη χαμηλή κορυφή πάνω από την Ιερατική αλλά και από το Αυγό. Μέχρι και την ανατολή του Ηλίου φωτογραφήσαμε για χάρη σας.

Όσο αφορά τις πανοραμικές φώτο θα πρέπει να κάνετε copy/paste το link που θα δείτε στο συννεφάκι σε ένα web browser. Είπαμε είναι απλά μία σελίδα καταγραφής διαδρομών όχι multimedia εφαρμογή ξενάγησης. Α! και όσο ναναι δεν είναι και οι καλύτερες φώτο με κόντρα τον Ηλιο 7μιση το πρωί.

Ελπίζω να πάρετε μία ιδέα για την ανάβαση στο Αυγό. Κάθε σχόλιο δεκτό.