Geocaching στα Kyparissia

21/01/2012

Κανονικά η σημερινή ανάρτηση θα έπρεπε να είναι και πάλι για το Αυγό. Για την ακρίβεια για τη τελευταία άνοδο το 2011 αν θέλουμε να είμαστε ημερολογιακώς εντάξει με τις δραστηριότητες.

Αλλά αφενός δεν έχει τίποτα εντυπωσιακό να καταγράψω,  αφ’ ετέρου έχει πέσει πολύ Αυγό τελευταία (και θα ανέβει και καμία χοληστερίνη) και κατά τρίτον οι εξελίξεις με πρόλαβαν και προκειμένου να μη μπαγιατέψει και αυτό θα το blogαρω σήμερα. Έτσι και αλλιώς και η επόμενη ανάρτηση πάλι για το Αυγό θα είναι που είναι και πολύ σημαντική καθώς είναι η πρώτη για το 2012 αλλά και γιατί στην «αποστολή» συμμετείχε για πρώτη φορά και ο Χρήστος  και όσο να είναι έχει μία άλλη σημασία.

Σήμερα λοιπόν θα ξαναθυμηθούμε το geocaching. ΠαρασκευοΣάββατο λοιπόν ήμουν Θεσσαλονίκη και είπα να ρίξω μία ματιά μπας και υπάρχει καμία κρύπτη στη περιοχή. Δυστυχώς αποδείχτηκε ότι μία ματιά μονό δεν είναι αρκετή και αν πραγματικά θέλεις να λέγεσαι geocacher πρέπει να ρίξεις τη σχετική μελέτη, να διαβάσεις τα σχόλια των προηγούμενων cachers  και να μαζέψεις ότι πληροφορία μπορείς.

Εγώ με μία πρόχειρη ματιά στο geocaching.com  μέσω του κινητού δεν έκανα τίποτα από τα παραπάνω και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να βρω μόνο μία από τις 4 κρύπτες που θα μπορούσα να έχω βρει. Οπότε ας αναφερθώ σε αυτή τη μία και μοναδική και ας αφήσω τις υπόλοιπες για την επόμενη επίσκεψή μου στη συμπρωτεύουσα.

Κρύπτη GC3A577 στη Θεσσαλονίκη λοιπόν. Τοποθετημένη από τον KIVOTOS έναν Αμερικάνο geocacher τον Noah  (Νώε) ο οποίος έχει ζήσει για 2 χρόνια στην Ελλάδα και έχει μάθει και τη γλώσσα μας. Λόγω του πραγματικού του ονόματος και της παραμονής του στην Ελλάδα διάλεξε σαν nickname το "KIVOTOS" και δεν είναι δύσκολος ο συνειρμός "KIVOTOS του Noah". Ο Noah λοιπόν μέχρι τώρα έχει φάει την υδρόγειο  και έχει ανακαλύψει 2799 κρύπτες  σε όλο τον κόσμο. Κατά σύμπτωση ο KIVOTOS είχε βρεί τη δική μου κρύπτη GC2ZZ6F στα "Ζεστά Νερά" Σιδηροκάστρου πριν κανένα δίμηνο και είχαμε ανταλλάξει κάποια σχετικά e-mails. Για τη κρύπτη στο Σιδηρόκαστρο υπάρχει και παλαιότερη ανάρτηση στο blog. Με την ευκαιρία της σημερινής ανάρτησης του έχω στείλει και ένα e-mail για να τον ενημερώσω σχετικά. Πάντος ποιος ξέρει ποία κρύπτη κυνηγάει αυτή τη στιγμή και σε ποιο μέρος του κόσμου βρίσκεται.

Πίσω στα δικά μας λοιπόν. Η κρύπτη GC3A577 βρίσκεται σε ένα Θεσσαλονικίοτικο Κυπαρίσσι σχεδόν πάνω στο δρόμο στη περιοχή μεταξύ Mediterranean Cosmos και IKEA και πραγματικά δεν είναι δύσκολο να βρεθεί. Για ευνόητους λόγους δεν δίνω ιδιαίτερες πληροφορίες για το σημείο διότι θα πρέπει να ακολουθηθούν μόνο οι οδηγίες από τη σελίδα της κρύπτης στο www.geocaching.com

Μου πήρε κανα 2λεπτο να τη βρω. Ήταν ένα μικροσκοπικό bison box μέγεθους μπαταρίας ΑΑ καμουφλαρισμένο με χρώματα παραλλαγής για να μη «χτυπάει» στο μάτι που το μόνο που περιείχε ήταν ένα roll logbook, ούτε στυλό ούτε δωράκι. Ευτυχώς δηλαδή γιατί και εγώ δεν είχα φροντίσει για κάποιο δωράκι ανταλλαγής . Ευτυχώς που ακολούθησα την οδηγία του Noah να έχω μαζί μου κάποιο στυλό.

Άνοιξα τη κρύπτη και συμπλήρωσα το log book. Ως ανάμνηση έβγαλα και μία φωτογραφία που μπορεί να δώσει μία ιδέα για το μέγεθος της κρύπτης και την ξαναέβαλα στη θέση της. Εκεί έβγαλα ακόμα μία φωτογραφία την οποία όμως επίσης δε δημοσιεύω γιατί θα είναι σαν να «δείχνω» ακριβώς το σημείο.

Από όλη αυτή την ιστορία εκτός από την ικανοποίηση της εύρεσης έμαθα και το μάθημά μου σχετικά με τη «μελέτη» που απαιτεί το hobby. Ανανεώθηκε και το ενδιαφέρον μου για το geocaching και τώρα ετοιμάζω και εγώ μία κρύπτη για την οποία θα έχετε νέα σε επόμενη ανάρτηση

Αυγό, Χιονάκι, Μαγεία

2η μέρα των Χριστουγέννων, μετά τη μάσα του Χριστουγεννιάτικου Τραπεζιού, το στομάχι ήταν πολύ βαρύ .  Το μόνο που δε χρειαζόμουν ήταν μία βόλτα στο Αυγό. Αλλά όταν έπεσε το τηλεφώνημα δε μου έκανε καρδιά να αρνηθώ. Δυστυχώς με το γουρουνόπουλο να χορεύει ακόμα μέσα μου η ανηφόρα μέχρι το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου (1η κορυφή) αποδείχτηκε πολύ βασανιστική. Στο τέλος όμως τα ξέχασα όλα

Πάντως όταν ξεκινήσαμε με το Σάββας πρωί πρωί και με το σκοτάδι δε περιμέναμε αυτό που θα βλέπαμε στη συνέχεια. Καθώς στη πόλη δεν είχε πέσει ούτε νιφάδα και καθώς ακόμα και όταν ξημέρωσε δεν είχαμε οπτική επαφή με τη χιονισμένη πλευρά, δε περιμέναμε να δούμε τόση ομορφιά στη συνέχεια.

Όταν πιάσαμε την ανηφόρα της κορυφής, όλο το μονοπάτι ήταν μεσ’ στο χιόνι. Δε χάσαμε την ευκαιρία για μερικές φωτογραφίες  και video. Βέβαια ήθελε και λίγη προσοχή το θέμα γιατί σε μερικά σημεία από τα πατήματα το χιόνι είχε παγώσει και είχε γίνει γυαλί.

Μια πολύ ωραία στιγμή λίγο πριν τη κορυφή όταν ο πρωινός ήλιος ξεπρόβαλε μέσα από τα δέντρα και καθρεφτιζόταν μέσα στη Βιστωνίδα. Δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε αυτή τη μαγεία. Η φωτογραφία έχει δημοσιευθεί και στο «Φωτογραφικό Ταξίδι» όπου μπορείτε να δείτε και τα σχόλια.



Τελικά στη κορυφή δεν είχε σχεδόν καθόλου χιόνι. Λες και το Τσάλ το είχε μαζέψει όλο. Ο αέρα για μία ακόμα φορά «Ξύριζε» αλλά για μία ακόμα φορά ήταν πανέμορφα από κει πάνω. Η φωτογραφία που βγάλαμε κατά την άνοδο λες και μεγεθύνθηκε και είχαμε μια ολόκληρη ομορφιά μπροστά μας. Ο ήλιος συνέχιζε να καθρεφτίζεται μέσα στη λίμνη και μάς έδινε ένα μαγευτικό τοπίο. Μόνο από κει μπορείς να το πετύχεις αυτό.

Δε μείναμε πολύ εκεί πάνω. Είπαμε : αέρας, κρύο, πόσο να αντέξουμε οι περιπατητές?

Η κατηφόρα απλά απαιτούσε περισσότερη προσοχή. Με το παγωμένο μονοπάτι δε παίζουμε! Παίζουμε;

Στα Πανέρια όμως?

Παραμονή Χριστουγέννων 2011.

Η κακοκαιρία των προηγούμενων ημερών μας είχε κάνει να ελπίζουμε ότι επιτέλους θα δούμε μία ασπρη μέρα. Βέβαια μέσα στη πόλη δεν είχε τίποτα οπότε είπαμε να πάρουμε τα βουνά για να βρούμε χιόνι.

Ο Χρήστος Α, ο Σάββας που οδηγούσε και η αφεντιά μου ξεκινήσαμε όχι ποδαράδα αυτή τη φορά αλλά με το RAV4 αφού η φιλοφοξία μας ήταν να φτάσουμε ψηλά. Πολύ ψηλά. Το άτσαλο χίονι όμως δεν μας άφησε να φτάσουμε εκεί που θέλαμε παρ' όλα αυτά όμως φτάσαμε απέναντι από  τα "Πανέρια" έναν ορεινό οικισμό στα ψηλά της Ξάνθης.

Ο Χρήστος είχε εφοδιαστεί και με τη special φωτογραφική μηχανή του γιατί εκει πάνω όλο και κάτι ενδιαφέρον θα έβρισκε. Το τι βρήκε μπορείτε να το δείτε στο Φωτογραφικό Ταξίδι και αν μπορούσε να ανεβάσει και άλλες φωτογραφίες, δε θα έμενε μόνο στη μία.

Και το χιόνι χαρήκαμε, και φωτογραφίες βγάλαμε και τη βόλτα (αν και έμεινε στη μέση) ευχαριστηθήκαμε.



Στο Trimble Outdoors μπορείτε να δείτε τη διαδρομή στο χάρτη. Η διαδρομή είναι manual και ξεκίνησα από το Μοναστήρι της Παναγίας της Καλαμούς. Είναι μιά όμορφη περιπατητική διαδρομή που ακόμα και χωρίς χιόνι αξίζει.

Στο  παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε πώς περάσαμε. Ακόμα και αν το βίντεο δεν σας αρέσει, το τραγούδι που το "ντύνει" αξίζει το κόπο.

Αλλοι δε χωράνε στα καλάθια. Εμείς μέχρι τα "Πανέρια" ...  περισέψαμε κίόλας.

Αυγό και πάλι

Έχουμε καιρό να τα πούμε.

Από την ημέρα που γύρισα από τη Φιλανδία όχι ότι δεν υπήρχε δραστηριότητα αλλά δεν υπήρχε χρόνος για γράψιμο. Δουλειά, γιορτές καταλαβαίνετε.

Και από δραστηριότητα μη φανταστείτε τίποτα το φοβερό 3-4 «Αυγά» και μία τζιπάδα έδωσαν απλά την ευκαιρία για να ξεφύγουμε λιγάκι.

Ας αρχίσουμε λοιπόν :

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011

Είχα καιρό να πάω καμία βολτίτσα. Τη μία δε βόλευε τη παρέα την άλλη είχε πέσει πολύ δουλεία., είδα και αποείδα και Κυριακή πουρνό πουρνό ξεκίνησα για το Αυγό.

Έφτασα στο ξέφωτο της Ιερατικής και περίμενα το χάραμα καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να μπω μόνος μου μέσα στο δάσος όσο είχε ακόμα σκοτάδι.

Λίγο μετά τις 07:00 μόλις ο ουρανός είχε αρχίσει να φωτίζει (τι να φωτίζει δηλαδή μια γριζάδα ήταν όλη τη μέρα) πήρα τα πόδια μου για το Αυγό από τη συνηθισμένη διαδρομή. Αφού δεν είχα παρέα ακολούθησα τον δικό μου ρυθμό και αργά αργά πήρα την ανηφόρα. Θεώρησα ότι μιας και ήμουν μόνος θα είχα την ευκαιρία να βγάλω με την ησυχία μου κάποιες καλές φωτογραφίες αλλά δυστυχώς το αποτέλεσμα με απογοήτευσε αφού χωρίς αρκετό ήλιο όλες οι φωτογραφίες βγήκαν σε τόνους του γκρίζου.

Παρόλο αυτό κατέβαλα φιλότιμες προσπάθειες για μία καλή φώτο αλλά το μοναδικό αποτέλεσμα ήταν να αργήσω αρκετά να φτάσω στη κορυφή. Το καλό είναι ότι είχα αρκετή ώρα στη διάθεσή μου. Δεν είχα πίεση χρόνου (και Σάββα) να κατέβω γρήγορα και ήμουν αποφασισμένος να το διασκεδάσω. Όμως λογάριαζα χωρίς το ξενοδόχο που στη προκειμένη περίπτωση είναι οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν στη κορυφή του Αυγού μέσα στον Δεκέμβριο και ο αέρα που κυριολεκτικά ξύριζε εκεί πάνω. Άρα λοιπόν τα σχέδιά μου για παραμονή καταστράφηκαν. 

Πριν αρχίσω τη κάθοδο είπα να πάω μία βολτίτσα λοιπόν προς τη κρύπτη GC2XH84 (μη ξεχνάμε ε? υπάρχει μία geocache πάνω στο Αυγό) αφού μέσα από το site www.geocaching.com είχα ενημερωθεί ότι κάποιος την είχε βρει και έκανε την ανάλογη καταχώρηση στο logbook.  Πραγματικά υπήρχε μία εγγραφή στο ημερολόγιο από τον geocacher Δημήτρη ο οποίος ήταν FTF (First To Find) και είχε αφήσει μέσα στη κρύπτη μία μικρή σφυρίχτρα σαν δωράκι, όπως συνηθίζεται, για τον επόμενο κυνηγό. 

Τελικά το σημείο εκείνο μου έδωσε και την ευκαιρία να πετύχω τη φωτογραφία που ήθελα. Το Τσαλ ανάμεσα από τα χαλάσματα του κάστρου του Αυγού ήταν λήψη που έψαχνα. "Από τη πολεμίστρα". Η φωτό ανέβηκε  και στο  Φωτογραφικό Ταξίδι.

Μια ακόμα έκπληξη με περίμενε όταν αποφάσισα να μην  πάρω το συνηθισμένο δρόμο της επιστροφής από το κάστρο προς το υψομετρικό αλλά να πάω από τη βόρεια πλαγιά που βλέπει προς το Μακάριο. Στο απέναντι ύψωμα (στον Φοινέα αν δε κάνω λάθος) έβοσκε το κοπάδι των άγριων αλόγων. Για μία ακόμα φορά διέσχισαν τα μονοπάτια από τα Λιβερά προς τα κοντινά στη πόλη υψώματα για αναζήτηση τροφής. Δυστυχώς η απόσταση ήταν αρκετά μεγάλη ώστε ακόμα και το zoom να μη μπορεί να δώσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Δίνει όμως μία εικόνα .

 Αυτά από τη μοναχική άνοδο στο Αυγό λίγο πριν τις γιορτές. 

Στην επόμενη ανάρτηση (ελπίζω σύντομα ) μία τζιπάδα στα βουνά και στα χιόνια. 

Αντε και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Φινλανδία... για τεχνικούς λόγους.

Η σημερινή ανάρτηση είναι ξεχωριστή από τις άλλες. Δεν αφορά κάποια από τις συνηθισμένες βόλτες στα βουνά με τα φιλαράκια αλλά μία περιγραφή ενός ταξιδιού που έκανα πριν από λίγες μέρες.  Μέσα από τις επόμενες γραμμές θα αναφερθώ σε αυτά που μου έκαναν εντύπωση είτε αρνητικά είτε θετικά,  και θα προσπαθήσω να δώσω μία όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα. Αυτά που θα διαβάσετε δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ματιά ενός ανθρώπου που δεν πολυταξιδεύει στο εξωτερικό οπότε είναι λογικό κάτι που κάποιοι άλλοι να θεωρούν απόλυτα φυσιολογικά εμένα να μου φαίνονται από περίεργα έως εντυπωσιακά. Φτάνει λοιπόν με το πρόλογο. Ας μπούμε στο ψητό. Α! να μη ξεχάσω ότι το ταξίδι έγινε με το φίλο, συνάδελφο και συνεπώνυμο Γιώργο …  που λόγω της συνωνυμίας …  μας έδωσαν και την ίδια θέση στο αεροπλάνο. Ευτυχώς το καταλάβε γρήγορα και αποφύγαμε εν' πτήση τις ... αγκαλίτσες. 

Η τύχη λοιπόν και κάποιοι επαγγελματικοί λόγοι με έστειλαν μεσοβδόμαδα στη Φιλανδία. Πρώτο μέρος πτήση από Θεσσαλονίκη προς Φρανκφούρτη. Δεν μπορούσαμε παρά ακόμα και πάνω στο αεροπλάνο να δείξουμε το Ελληνικό μας ταμπεραμέντο και να αψηφήσουμε κανονισμούς και οδηγίες.   Χαρακτηριστικό της φυλής μας λοιπόν που μόλις το αεροσκάφος πάτησε έδαφος  και όσο όμωςπήγαινε να στάθμευσει και όλες οι φωτεινές ενδείξεις να παραμείνουμε δεμένοι στις θέσεις μας ήταν αναμμένες,  οι περισσότεροι επιβάτες άνοιξαν τα κινητά τους  και σηκώθηκαν για να ανοίξουν τα ντουλαπάκια για να πάρουν τις χειραποσκευές τους.  Παρόμοιο ταμπεραμέντο όμως επέδειξαν και οι κατά τα άλλα ευγενικότατες  Ελληνίδες αεροσυνοδοί που στη κυριολεξία τα πήραν στο κρανίο και άρχισαν να κάνουν παρατηρήσεις στους επιβάτες, να κλείνουν με νεύρο τα ντουλάπια και να τους ζητούν να καθίσουν στη θέση τους και να δεθούν.  Βέβαια στην επόμενη πτήση προς Ελσίνκι δε χρειάστηκε να  χαλάσουμε τις καρδιές μας με το ιπτάμενο προσωπικό αφού όλα κύλισαν σχεδόν όπως έπρεπε. Βέβαια εδώ που τα λέμε άντε να τα βγάλεις πέρα με τις Γερμανίδες αεροσυνοδούς. Φαντάσου την Άγγελα αεροσυνοδό και βγάλε συμπερασμα Ισως και για αυτό καθίσαμε όλοι ήσυχα -  ήσυχα στις θέσεις μας περιμένοντας να σβήσουν όλα τα  λαμπάκια. Η φώτο είναι από την επιστροφή αλλά τι θέλετε δηλαδή? Να έβγαζα τις αεροσυνοδους την ώρα που τα πέρναν στο κρανιο? Αμ δε!

Φτάσαμε Ελσίνκι σχεδόν μεσάνυχτα. Η υγρασία έκανε να αισθανόμαστε το κρύο περισσότερο από ότι ήταν αλλά παρ’ όλα αυτά εκεί προς το τέλος Νοεμβρίου ο καιρός δεν ήταν αυτό που όλοι μας φανταζόμαστε για τις Σκανδιναβικές χώρες. Αυτή η εποχή ακόμα δεν έχει πιάσει κρύο και λόγω της έλλειψης ανέμων θα έλεγε κανείς ότι ήταν θερμοκρασίες Ελλάδας. Άλλωστε 0 βαθμούς πιάνουμε και εδώ.

Καθώς διανυχτερεύσαμε στο Ελσίνκι, εκτός από το επαγγελματικό κομμάτι είχα υπολογίσει ότι θα έχω στη διάθεσή μου και μερικές ώρες να δω και τη πόλη ή τουλάχιστον 3 μνημεία της που είχαν προτείνει σε κάποιες σελίδες στο διαδίκτυο. Για την ακρίβεια ήταν 3 Ιστορικές Εκκλησίες που θεωρούνται από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα και μάλλον όχι άδικα.  Καθώς λοιπόν πλησιάζαμε με το ταξί στο ξενοδοχείο, στο βάθος και όχι πολύ μακριά, κάποιοι προβολείς έπεφταν πάνω σε κάτι τρούλους. Αναγνώρισα κάποιον από τους στόχους μου και έτσι μόλις τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο βγήκα για μία νυχτερινή περιήγηση. Στο χέρι το GPS γιατί δεν είναι να χάνεσαι 3.500 χιλιόμετρα από το τόπο σου. Κανένα 10λεπτο περπάτημα και έφτασα στο Καθεδρικό Ναό του Ελσίνκι ή όπως λέγεται στη τοπική γλώσσα Helsingin tuomiokirkko ή Suurkirkko. Μια τεράστια Λουθηρανή εκκλησία, σε σχήμα Ελληνικού Σταυρού (όπως αναφέρει η wikipedia) χτισμένη μεταξύ του 1830 -1850, με εντυπωσιακούς πράσινους τρούλους και τα αγάλματα των 12 μαθητών στην οροφή. Περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ αλλά και σε ένα σωρό άλλες σελίδες για το Ελσίνκι. Αξίζει το κόπο να κλικάρετε στη φωτογραφία της wikipedia για να ανοίξει σε full resolution 5,786 × 6,440 pixels για να θαυμάσετε τις λεπτομέρειες. Δυστυχώς δεν είχα μπαταρία στο κινητό και έτσι έχασα την ευκαιρία για μια νυχτερινή φώτο. Επιστροφή στο ξενοδοχεία , τέλος πρώτης ημέρας.

Την επόμενη είχε πολύ πρωινό εγερτήριο. Κανένα πρόβλημα αφού και στις υπόλοιπες βόλτες μας γενικά ξυπνάμε νωρίς. Για τον επαγγελματικό λόγο λοιπόν έπρεπε να πάρουμε το λεωφορείο 06:05 και να διανύσουμε περίπου 200 χιλιόμετρα προς το βορρά μέσα στη καρδιά των περίφημων 1000 λιμνών. Θεωρούσα απίθανο να υπάρχουν 1000 λίμνες σε μία χώρα αλλά εκεί πάνω τίποτα δεν είναι απίθανο. Για την ακρίβεια δεν πρέπει να είναι μόνο 1000, σίγουρα είναι περισσότερες αλλά ποιος κάθετε να τις μετρήσει τώρα.

Περπατήσαμε για κανένα τεταρτάκι στους όχι και τόσο έρημους για την ώρα δρόμους και στις 05:40 βρισκόμασταν στο ΚΤΕΛ του Ελσίνκι (χα χα καλό ε? ). Μία υπόγεια αίθουσα, κάτω από ένα  εμπορικό κέντρο, το Kamppi, γεμάτη παγκάκια και μερικά ταμπλό με χάρτες και δρομολόγια. Δεξιά και αριστερά  τζαμαρίες και καμιά 40αριά γυάλινες πόρτες. Αυτές οι πόρτες ήταν θύρες επιβίβασης – αποβίβασης. Πάνω από κάθε θύρα μία οθόνη που έδινε πληροφορίες σχετικά μα τα δρομολόγια και ένα μεγάλο κόκκινο Χ που σήμαινε ότι η πόρτα ήταν κλειδωμένη. 10 λεπτά πριν την αναχώρηση το μεγάλο κόκκινο Χ έγινε ένα μεγάλο πράσινο βέλος που σήμαινε ότι είχε αρχίσει επιβίβαση. Άνοιγες τη πόρτα και ήσουν κατευθείαν στο λεωφορείο. Ο οδηγός εκτελούσε και χρέη εισπράκτορα. Υπάρχει η δυνατότητα πληρωμής με 3 τρόπους. Μετρητά όπου σου δίνει μηχανογραφημένο εισιτήριο, με προπληρωμένη κάρτα διαδρομών, αλλά ακόμα και με πιστωτική κάρτα. Ναι σωστά διαβάσατε, μηχάνημα πιστωτικής κάρτας στο λεωφορείο. Ο οδηγός μιλούσε άπταιστα την Αγγλική όπως άλλωστε συνέβη και με όσους χρειάστηκε να έρθουμε σε επαφή είτε ήταν ο οδηγός του λεωφορείου, είτε ο ηλικιωμένος ταξιτζής,  είτε η πωλήτρια στο εμπορικό κέντρο, είτε η υπάλληλος στο χαμπουργκεράδικο, είτε η κυρία που αργότερα χρειάστηκε να τη ρωτήσουμε για το την επιστροφή.

06:05 το λεωφορείο ξεκίνησε. 3 νοματαίοι όλοι και όλοι μέσα. ο Γιώργος, εγώ, και μία κυρία που καθόταν 5-6 θέσεις πιο πίσω μέσα στο σκοτάδι. Σκοτάδι… μεγάλη λέξη για τη Φιλανδία. Τόσο μεγάλη όσο και η δίαρκειά του. Όλη η διαδρομή των περίπου 200 χιλιομέτρων κάτι λιγότερο από 3 ώρες με τις στάσεις, ήταν μέσα στο σκοτάδι. Γύρω στις 08:00 είχαμε φτάσει σε μία ενδιάμεση πόλη τη Hameenlinna. 5 λεπτά στάση για να κατεβάσει ο οδηγός αποσκευές και εμπορεύματα και να πάρει άλλα. Μια ευκαιρία και μια μεγάλη έκπληξη να βλέπεις τα παιδάκια να πηγαίνουν στο σχολείο μέσα στο σκοτάδι. Κοινό χαρακτηριστικό : σχεδόν όλοι μικροί και μεγάλοι είχαν πάνω τους κάτι φωσφορούχο. Άλλοι στα μανίκια, άλλοι στις τσάντες τους άλλοι απλά κρεμασμένα στα πανωφόρια τους , σχεδόν από όλους τους διαβάτες φωσφόριζε κάτι όταν έπεφτε πάνω τους κάποιο φως έτσι όπως περπατούσαν στο δρόμο 08:00 ή ώρα το πρωί μέσα στο σκοτάδι.

Όχι μόνο άργησε να ξημερώσει αλλά γενικά αργούσε … να ξημερώσει. Το σκοτάδι μας συντρόφευσε για περισσότερο από 1 ώρα ακόμα και όταν φτάσαμε στο προορισμό μας. Σε αυτό σίγουρα έπαιξε ρόλο και ο βαρύς γεμάτος υγρασία καιρός αλλά πρέπει να πλησίαζε περίπου 10:00 για να πεις ότι είχε χαράξει για τα καλά.

Εδώ θα ήθελα να αναφέρω κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση. Δε αφορά φυσική ομορφιά ούτε κάτι εντυπωσιακό στο τοπίο της Φιλανδίας. Στη διαδρομή είχαμε ρωτήσει τον οδηγό αν φτάνοντας στο σταθμό του λεωφορείου θα είχε ΤΑΧΙ για να πάμε στο προορισμό μας. Μας απάντησε καταφατικά. Όταν φτάσαμε, χάραμα ακόμα όπως είπαμε, δεν είχε. Ευγενικότατα ο οδηγός μας ζήτησε συγνώμη και κάλεσε με το κινητό του ΤΑΧΙ. Αναρωτήθηκα αν σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα κάποιος ξένος θα είχε αντίστοιχη εξυπηρέτηση.

Τελειώσαμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Στο λεωφορείο και πάλι λίγος κόσμος πράγμα που μου έδινε την ευκαιρία να γυρνάω από θέση σε θέση για να έχω καλή θέα για video. Καθώς είχε ξημερώσει οι λίμνες φαινόταν πολύ καλύτερα και σχεδόν μέχρι να ξαναφτάσουμε στη Hameenlinna το τοπίο εναλλασσόταν μεταξύ λιμνών και δασών Σύμιδας.  Η τόσο κοντινή εναλλαγή των λιμνών δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για μία μεγάλη ή έστω για μία θάλασσα. Βλέποντας το χάρτη μόνο μπορείς να αντιληφθείς το γεγονός ύπαρξης τόσο πολλών λιμνών σε τόσο μικρό γεωγραφικό χώρο.

Στη διαδρομή ακόμα κάτι που μου φάνηκε περίεργο αν και τελικά δε θα έπρεπε. Πινακίδες που προειδοποιούσαν για κίνδυνο λόγω διέλευσης ζώων στο δρόμο. Στην Ελλάδα συνήθως αυτό το σήμα έχει κάποια αγελάδα. Στη Φιλανδία ως φυσικό είχε … τάρανδο.

Επιστρέφοντας στο Ελσίνκι γύρω στις 3:30 ήταν μια συνηθισμένη μεταμεσημβρινή ατμόσφαιρα. Πλέον είχαμε όλη την υπόλοιπη μέρα (προσέξτε το αυτό) μπροστά μας για να γυρίσουμε λίγο. Με τον Γιώργο πήραμε το δρόμο για πρώτο αξιοθέατο που ήταν η Helsingin tuomiokirkko ο Καθεδρικός Ναός δηλαδή που ανέφερα παραπάνω. Στη διαδρομή σε μια αυλή από κάτι που έμοιαζε με πανεπιστήμιο είδαμε μία σκαλιστή τεράστια Ελληνική περικεφαλαία. Μέχρι εδώ λοιπόν έχει φτάσει η χάρη των προγόνων μας. Η φωτογραφία απαραίτητη.

Καμία εκατοσταριά μέτρα πιο κάτω πλησιάζαμε το Ναό από τα Δυτικά και δε γινόταν να μη θαυμάσουμε το μέγεθός του και την ομορφιά του με τα αγαλμάτων των Αποστόλων στα αετώματά του – 3 στη κάθε πλευρά – , τους πράσινους τρούλους με τους χρυσούς σταυρούς αλλά και πάλι την επίδραση του Αρχαιοελληνικού Πολιτισμού στις εξωτερικές κολώνες με βάσεις Κορινθιακού  Ρυθμού και τα τύπου Παρθενώνα αετώματα. Νομίζαμε ότι είχαμε δει όλη την ομορφιά της περιοχής και περπατήσαμε μπροστά από το Ναό προς το λιμάνι στο Νότο. Σε λίγα μέτρα μια ακόμα έκπληξη που μας έκανε και τους δύο θα βγάλουμε ένα επιφώνημα θαυμασμού σαν να ήμασταν συννενοημένοι.

Μπροστά μας και σε βάθος περίπου 15 μέτρων απλωνόταν μία πλατεία που από ψηλά είχαμε πλήρη πανοραμική θέα. Στη μέση ένα άγαλμα που φαινόταν πολύ μικρό από κει ψηλά και ένα όμορφο στολισμένο Χριστουγεννίατικο δέντρο. Δεξιά και αριστερά δύο δίδυμα νεοκλασικά κτήρια με μπαλκόνια που και πάλι είχαν κολώνες Ελληνικού ρυθμού μάλλον Ιωνικού αυτή τη φορά. Στις άκρες της μεγάλης σκάλας 2 μικρά κτίσματα με τριγωνικό αέτωμα, συνδιασμός αρχιτεκτονικής της Αναγέννησης και του Παρθενώνα ή κάτι σαν αντιγραφή του Ερεχθείου στην Ακρόπολη.

Για τη Πλατεία και τη περιοχή πάλι μας δίνει πληροφορίες η Wikipedia . Πρόκειται για τη πλατεία Γερουσίας (αν μετάφρασα καλά) «Senate Square» ή «Senaatintori» στα Φιλανδικά. Πήρε το όνομά της από το Κτήριο της Γερουσίας (το ένα από τα δίδυμα κτήρια που λέγαμε) που όμως το 1917 έγινε η έδρα του Συμβουλίου του Κράτους – μετά την απελευθέρωση της Φιλανδίας από τη Ρωσία- και τώρα είναι η  κατοικίας του Πρωθυπουργού της χώρας. Το απέναντι κτήριο είναι το Πανεπιστήμιο. Στο κέντρο της πλατείας υπάρχει το άγαλμα του Τσάρου Αλεξάνδρου του 2^ου παππού του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας Νικολάου του 2^ου.

Δυστυχώς η ομορφιά και η εντυπωσιακή θέα δε μπορούν να περιγραφούν ούτε με λόγια ούτε με τις πανοραμική φώτο ούτε με το video. Η πρώτη δικιά μου από ψηλά, εκείνο το υγρό Φθινοπωρινό απόγευμα και η άλλη από τη Wikipedia  από χαμηλά σαφώς πιο καλοκαιρινή και χωρίς το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο. . 

Τελικά η επίδραση της Αρχαίας Ελληνικής Τέχνης είναι διάσπαρτη στο Ελσίνκι. Όπως πχ και πρόσοψη του μουσείου Ateneum με τις Καρυάτιδες, τις Κολώνες αλλά και το Αέτωμα. Στοιχεία καθαρής πολιτιστικής επίδρασης. Φαίνεται ότι παλαιότερα οι Φιλανδοί μας συμπαθούσαν αρκετά ώστε να τιμούν το πολιτισμό τον προγόνων μας παρόλο που σήμερα είναι από τους πιο σκληρούς επικριτές μας στο θέμα της Οικονομίας. Όσο αφορά το λεωφορείο μη δίνετε σημασία.

Συνεχίσαμε προς το λιμάνι. Ένα τεράστιο λιμάνι, μάλλον το επιβατικό με 2-3 θεόρατα κρουαζιερόπλοια που γυρνάνε όλη τη Βαλτική. Δε νομίζω να υπάρχει φωτογραφία του Λιμανιού του Ελσίνκι χωρίς κάποιο από δαύτα. Ορίστε μία δια του λόγου το αληθές.

Επίσης δείτε εδώ μια webcam και σίγουρα θα πετύχετε κάποιο.

Είχα ακόμα 2 σημεία να επισκεφτώ.  Ακόμα 2 εκκλησίες για την ακρίβεια. Η μία κοντά στο λιμάνι. Η μεγαλοπρεπής Ρώσικη Εκκλησία. Ο Καθεδρικός Ναός Uspenskin : «Uspenskin katedraali" στη τοπική διάλεκτο, η μεγαλύτερη ορθόδοξη εκκλησία στο Δυτικό κόσμο όπως τους αρέσει να λένε. Χτισμένη το 1868 είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου. Ένας Ναός χτισμένος με κόκκινο τούβλο, και χαρακτηριστικούς χρυσούς τρούλους σε πράσινες βάσεις.     Πληροφορίες εδώ  και μία
πανοραμική εσωτερική ματιά εδώ.

Δε πλησιάσαμε κοντά. Το φως είχε αρχίσει να φεύγει και αφού φαινόταν εξίσου μεγαλοπρεπής ακόμα και από απόσταση, έβγαλα μία φώτο με zoom στα γρήγορα και ξεκινήσαμε για το τρίτο στόχο, κανα – δύο χιλιόμετρα μακρύτερα. Βέβαια τώρα βλέποντας τις φωτογραφίες στο Ιντερνετ το έχω μετανιώσει που δε πήγα από κοντά αλλά τώρα το πουλάκι πέταξε.

Φτάσαμε στην Πλατεία Αγοράς .Ήδη άρχισε να σκοτεινιάζει τόσο όσο να μην επιτρέπει καλές φωτογραφίες. Οπότε οι 2-3 επόμενες είναι είτε σκοτεινές είτε με ρύθμιση νύχτας άρα κουνημένες. Σε αυτή τη πλατεία συνήθως γίνεται κάποιο παζάρι και έχει πολλά και ενδιαφέροντα σουβενίρ. Όταν ήμασταν εκεί δεν υπήρχε τίποτα. Αν και όμορφη και προσεγμένη με τα δέντρα της, τα παρτέρια της και τα αγάλματά της μου έκανε εντύπωση που η πλατεία ήταν εξ’ ολοκλήρου χωμάτινη. Δε μπορώ να σκεφτώ κάποιον άλλο λόγο παρά του ότι προφανώς την αφήσανε έτσι για να μη γλιστράει πολύ όταν χιονίσει. Και όταν μιλάμε για χίονι στην Φιλανδία ξέρουμε πολύ καλά για πόσο χιόνι μιλάμε. Καθώς περπατούσαμε  στα αριστερά μας εστιατόρια και καφετέριες ενώ στα δεξιά μας μεγάλα πολυκαταστήματα με όμορφα στολισμένες βιτρίνες που και πάλι είχαν μία Αρχαιοελληνική πινελιά. Τελικά ο συνδιασμός «Κολώνα – Αέτωμα» παίζει πολύ στο Ελσίνκι.

Στη Πλατεία Αγοράς υπήρχαν διάφορα αγάλματα. Το πιο γνωστό από όλα είναι το Havis Amanda. Αυτό το περίεργο όνομα ανήκει σε ένα άγαλμα – σιντριβάνι μίας γυμνής γοργόνας που στέκεται πάνω στα νερά με ψάρια στα πόδια της από όπου αναβλύζει το νερό περιτριγυρισμένη από 4 θαλάσσια λιοντάρια. Το σιντριβάνι κατασκευάστηκε το 1906 και συμβολίζει την αναγέννηση της πόλης. Παρακ΄τω 2 φώτο : η σκοτεινή δική μου και η φωτεινή από το internet.

Ήταν λίγο μετά τις 4:30 το απόγευμα και είχε σκοτεινιάσει για καλά. Για το τρίτο προορισμό, σε κανονικές συνθήκες θα χρειαζόμουν κανένα 20λεπτο περπάτημα. Οι κανονικές συνθήκες είναι βασικά να ξέρεις το δρόμο. Ε! και να έχει και λίγο φώς να ξέρεις που πηγαίνεις. Ήταν ώρα να δουλέψει το GPS. Ευτυχώς από τις προηγούμενες μέρες είχα κάνει το homework μου και είχα σταμπάρει τα 3 σημεία που με ενδιέφεραν οπότε θα ήταν εύκολο. Και ξεκίνησα. Στις μεγαλουπόλεις δεν είναι περίεργο να βλέπεις περίεργες καταστάσεις και γι’ αυτό και δεν είναι περίεργο να βλέπεις ένα τύπο να περπατάει με ένα gps στο χέρι. Και βέβαια πάλι καλά που είχα και αυτό και με ξελάσπωσε. Κάποια στιγμή είχα αρχίσει να απομακρύνομαι από το κέντρο καθώς ο προορισμός μου ήταν λίγο πιο έξω και είχα αρχίσει να έχω τις αμφιβολίες μου αλλά αποφάσισα να βασιστώ πάνω του και ευτυχώς έκανα καλά. Με θαυμαστή ακρίβεια με οδήγησε εκεί που ήθελα. Ακόμα μία Εκκλησία.  Η περίφημη «Temppeliaukio Kirkko» στα Φιλανδικά . Στα Ελληνικά η μετάφραση είναι Εκκλησία του Βράχου και πήρε το όνομά της από το γεγονός ότι είναι χτισμένη στη κυριολεξία μέσα σε ένα σκαμμένο βράχο. Είχα δει κάποιες φωτογραφίες από το internet νωρίτερα αλλά δε ήξερα τι να περιμένω και τι εννοούσαν με το : «Εκκλησία του Βράχου». Φανταζόμουν κάποιες δικές μας υπόσκαφες εκκλησίες αλλά δε μπορούσα να συνδυάσω αυτό που φανταζόμουν με τις φωτογραφίες που είχα δει. Αυτό λοιπόν που εννοούν είναι το εξής : Η κορυφή ενός χαμηλού πέτρινου λόφου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τεράστιος γρανιτένιος βράχος με περίμετρο περίπου 500 μέτρα αν μπόρεσα να υπολογίσω σωστά  όταν τον περπάτησα περιμετρικά. Γύρω - γύρω υπάρχουν σπίτια καθώς ο λοφίσκος είναι κατοικημένη περιοχή. Είναι τόσος μεγάλος που σε κάποιο σημείο του βράχου έχουν κάνει και μία παιδική χαρά. Αν και ήταν γύρω στις 5:00 το απόγευμα λόγω του σκοταδιού του κρύου και της υγρασίας ήταν σαν να είχε πάει 11:00 το βράδυ. Παρ’ όλά αυτά παιδάκια έπαιζαν στο παρκάκι με τις μαμάδες τους. Οι Φιλανδοί έσκαψαν κυκλικά ένα κομμάτι μέσα στον βράχου (μεγάλο κομμάτι είναι η αλήθεια) του έβαλαν και μία γυαλινομεταλλική σκεπή και το έκαναν χώρο λατρείας.Μία αεροφωτογραφία για του λόγου το αληθές.

Σίγουρα δεν έμοιζε με τίποτα σε εκκλησία έτσι όπως τη ξέρουμε. Ούτε τρούλοι, ούτε καμπαναριά, τίποτα.  Ένας μικρός μεταλλικός σταυρός πάνω από την είσοδο όλος κιόλος. Η είσοδος πάλι; Μια γυάλινη τζαμαρία με μία βαριά, μεταλλική, μπρούτζινη πόρτα. Στο πλάι της μία γυάλινη προθήκη όπου είχε αναρτημένες διάφορες ανακοινώσεις μια εκ των οποίων αφορούσε το Χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα λειτουργιών στη Αγγλική γλώσσα και φυσικά ήταν γραμμένο ανάλογα.. Από όλες τις υπόλοιπες ανακοινώσει στα Φιλανδικά δε κατάλαβα γρι.

Έσπρωξα τη μπρούτζινη πόρτα και μπήκα μέσα. Και πάλι τίποτα δε θύμισε εκκλησία. Εκεί που σε μας είναι ο Πρόναος ήταν ένας χώρος που ξεχώριζε από τον κυρίως Ναό με ακόμα μία τζαμαρία. Έτυχα σε μία εκδήλωση, κάτι σαν διάλεξη, με αρκετό κόσμο και κάποιους κουστουμάτους καλεσμένους με μία μεγάλη κονκάρδα στο πέτο. Μπροστά από τη τζαμαρία κάτι σαν γραμματεία με ένα πάγκο με βιβλία (μάλλον τα πουλούσαν) και έναν υπολογιστή. Προχώρησα διστακτικά προς τα μέσα (ξέρω γώ μπορεί να μου ζητούσαν εισιτήριο) και θαύμασα τον Κυρίως Ναό. Ο θαυμασμός μου αφορούσε τη κατασκευή. Όπως προείπα αφού έφαγαν το βράχο απλά έβαλαν τη σκεπή. Έτσι όλα τα τοιχώματα είναι φυσικά γρανιτένια και ανομοιόμορφα δίνοντας μια άλλη αισθητική. Πάντως εκκλησία και πάλι δεν το έλεγες. Ούτε τέμπλο, ούτε εικόνες, καντηλέρια, ή τοιχογραφίες. Πολλές σειρές πάγκων για να κάθονται οι πιστοί, κάποιες βάσεις για να βάζουν κάτι σαν ποτήρια με κεριά, ένα υπερυψωμένο βάθρο  στο βάθος με ένα pontium και λίγο πιο πίσω η Αγία Τράπεζα σε πολύ μοντέρνα έκδοση και τέλος το εκκλησιαστικό όργανο στα αριστερά. Στο βήμα μια κυρία με ταγιέρ  έλεγε τα δικά της, οι ηλικιωμένοι κουστουμάτοι με τις κονκάρδες (κάτι σαν επιτροπή σοφών) στο πλάι της, αρκετός κόσμος να παρακολουθεί και μία άλλη κυρία μπροστά από το Εκκλησιαστικό Όργανο περίμενε την άλλη να τελειώσει το λόγο της για να ξεκινήσει και αυτή. Δυστυχώς όσο ήμουν εκεί αυτό δεν έγινε οπότε ξαναπήρα το δρόμο της επιστροφής. Βραδιάτικα … κατά τις 5:30 το απόγευμα. Η παρακάτω φώτο είναι απο τη wikipedia  καθώς δε μπορούσα να βγάλω κάποια εγώ.

Ήθελα να πάω κάπου ζεστά και να έχει κάτι για να τσιμπήσω. Ήθελα όμως να ρίξω και μια δυό ακόμα ματιές στην αγορά της  πόλης. Αλλά τι να πρωτοπρολάβεις σε τόσο λίγο χρόνο?  Έβαλα το gps να με οδηγήσει στο πιο κοντινό εμπορικό κέντρο και με έστειλε στο Kammpi. Ένα εξαόροφο,  μοντέρνο εμπορικό κέντρο με 120 καταστήματα στη καρδιά του Ελσίνκι κοντά στο κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Το είχαμε δει το πρωί αφού ο σταθμός των λεωφορείων είναι στο υπόγειό του (στο 2^ο υπόγειο νομίζω) . Τριγύρισα στους ορόφους του αλλά είμαι σίγουρος ότι δε το είδα όλο. Έκανα μερικά μικροψωνάκια και έπαθα πλάκα με τις τιμές που έχουν τα τρόφιμα. στα μαγαζιά του εμπορικού π.χ  ένα κρύο σάντουιτς 5ευρώ, ή ένα ντόνατ 3.5 ευρώ ή ένα μπουκάλι νερό 2.65 ευρώ. Μικρό μπουκάλι εννοείται. Στο πρώτο, αν θυμάμαι καλά όροφο, πέτυχα και ένα Ελληνικό Εστιατόριο, αρκετά κυριλέ θα έλεγα. Δε είχα σκοπό βέβαια να κάτσω εκεί αλλά από περιέργεια έριξα μια ματιά στο τιμοκατάλογο της εισόδου.  Είδα κάτι 40αρια σε ευρώ για μια μερίδα … κάτι αλλά είδα και το μαγαζί γεμάτο, πράγμα που σημαίνει ότι αυτές οι τιμές είναι αποδεκτές από τους Φιλανδούς.   Ευτυχώς που στο υπόγειο πέτυχα ένα super market και πήρα ένα μεγάλο μπουκάλι νερό με 1.39 και ένα φαστφουντάδικο που ένα μεγάλο hamburger, πατάτες και ένα αναψυκτικό έκαναν λιγότερο από 8 ευρώ. Αυτά ως συμβουλή και γνώση για πιθανούς μελλοντικούς επισκέπτες.

Επιστρέφοντας προς το ξενοδοχείο έπεσα πάνω σε μία «ουρά» αποτελούμενη από νεαρά αγόρια και κορίτσια που απλωνόταν σαν φίδι πάνω στη πλατεία μήκους περίπου 100 μέτρων. Μικρές παρέες εφήβων που περίμεναν υπομονετικά να ανοίξουν οι πόρτες μίας αίθουσας συναυλιών. Ούτε οχλαγωγία, ούτε φασαρία. Οι τελευταίοι πήγαιναν στο τέλος της «ουράς» χωρίς κανένας να προσπαθεί να κλέψει τη θέση του άλλου. Συζήτηση, γελάκια και υπομονή  μόνο παρά τη νεανική τρέλα μέσα στο σκοτάδι (που αποτυπώθηκε και στο vido). Στην Ελλάδα πως θα ήταν άραγε?

Το ξενοδοχείο δεν άξιζε. Ένα κτήριο του 1907 που σίγουρα στους κοινόχρηστους χώρους έδειχνε τα χρόνια του. Χτυπημένοι τοίχοι, φθαρμένες μοκέτες κτλ. Στον έκτο όροφο μάλιστα είχε και κοινόχρηστο λουτρό. Μάλιστα κάποιος έκανε και μπάνιο μέσα. Δε γινόταν να μη τραβήξω video. Όχι από μέσα εννοείται. Αλλά ακόμα και απ’ έξω θα πάρετε μια εικόνα.

Γενικά ήταν υπό ανακατασκευή και ευτυχώς που στο δικό μου δωμάτιο είχαν προλάβει να τη τελειώσουν. Το δωμάτιο ήταν τρίχωρο. Ένας κυρίως χώρος με το κρεβάτι, ένα χώρος για λουτρό και ένας τρίτος ακριβώς απέναντι για τουαλέτα..  Πρώτη φορά πέτυχα τέτοιο δωμάτιο. Αλλού το μπάνιο αλλού η τουαλέτα. Α! ξέχασα να αναφέρω : Ο νιπτήρας ήταν ελαφρώς κρεμασμένος. Φοβόσουν να τον ακουμπήσεις μη γκρεμιστεί. Από θέα δε το συζητάμε. Ο ακάλυπτος, οι σκεπές και τα παράθυρα του απέναντι κτηρίου και λίγο ουρανός. Και τις ώρες που ήμασταν στο ξενοδοχείο? Μαύρη μαυρίλα έξω.

Τελικά μου άρεσε το Ελσίνκι. Εκτός από τον receptionist, όλοι οι άλλοι που έτυχα να μιλήσω ήταν ευγενικότατοι. Καθαρή πόλη με αρκετά σημεία να επισκεφτείς. Σίγουρα αισθάνεσαι και λίγο υπερήφανος για τις επιρροές της πατρίδας μας στην αρχιτεκτονική των κτηρίων τους. Μου έκανε εντύπωση ότι όλοι μιλούσαν πολύ καλά Αγγλικά. Παρόλο που όλες οι πινακίδες ήταν μόνο στα Φιλανδικά αισθάνθηκα ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορέσω να βοηθηθώ αν χρειαστεί. Το κλίμα, όπου παντού άλλωστε, έχει επηρεάσει τις ζωές τους. Κτήρια χωρίς μπαλκόνια –τι να τα κάνουν άλλωστε -αλλά και χωρίς παντζούρια για να εκμεταλλευτούν το λιγοστό φως. Υπόγειες υποδομές για να προφυλάσονται από τη κακοκαιρία. Αρκετή χρήση Μέσων Μαζικής Μεταφοράς αλλά και σεβασμός στους κανόνες Οδικής Κυκλοφορίας. Και από τους πεζούς και από τους οδηγούς. Ακόμα και μείς αναγκαστήκαμε να σεβαστούμε τον Σταμάτη για να περνάνε τα αυτοκίνητα. Όταν δε περνάει κανείς πώς να περάσεις εσύ?  Τι δε μου άρεσε? Πρώτα απ’ όλα ο υπάλληλος στη reception, με το ζόρι του έπαιρνες κουβέντα. Το ξενοδοχείο ήταν επίσης χάλια Ευτυχώς ήταν μέσα στο κέντρο, και κοντά στο σταθμό των λεωφορείων και ευτυχώς είχε καλό πρωινό. Και βέβαια δε μου άρεσε η ακρίβειά τους. Εκεί νομίζουν ότι τα ευρώ φυτρώνουν στα δέντρα. Άκου εκεί 2.65 ευρώ για ένα μικρό μπουκάλι νερό. Ή το άλλο? Το ξενοδοχείο να χρεώνει το internet ακόμα και στους κοινόχρηστους χώρους? Ή το πιο εξωφρενικό? Οι πόρτες με κερματοδέκτη για να πας στη τουαλέτα στο χαμπουργκεράδικο στο Kamppi? Εκεί απ’ ότι φαίνεται ο τζάμπας πέθανε.

Χρησιμοποίησα πολύ το gps και κατέγραψα όλες τις διαδρομές που έκανα αλλά στο παρακάτω link του Trimble Οutdoors έχω δημιουργήσει τη διαδρομή manual παρακάμπτοντας περιττά σημεία και κύκλους που έκανα όταν χανόμουν.

Πλάκα-πλάκα γέμισα κοντά 6 σελίδες στο word με όλα αυτά και χωρίς τις φώτο και τα video παρακαλώ.  Ελάχιστος ο χρόνος παραμονής αλλά τόσο ενδιαφέροντα όσα πρόλαβα να δω. Ελπίζω να το φχαριστηθήκατε.

Τα λέμε στην επόμενη διαδρομή.

Πολύ βλήμα.

Στη προηγούμενη ανάρτηση είχα αναφέρει για ένα βλήμα που είχαμε βρει κατά την άνοδό μας στο Τσαλ. Η αλήθεια είναι ότι ο Χρήστος σαν πιο έμπειρος μας είχε ενημερώσει. «Υπάρχουν αρκετά από δαύτα στη περιοχή. Αν πετύχετε κανένα μη τυχόν και αρχίσετε να το περιεργάζεστε. Πάρτε δρόμο»

Και αυτό κάναμε. Βγάλαμε μια φώτο με τις συντεταγμένες με σκοπό να ενημερώσουμε κάποια υπηρεσία για τη περισυλλογή και πήραμε δρόμο.

ΠΡΙΝ

Όπως και έγινε. Ενημερώθηκε η Αστυνομία και για αν μη τα πολυλογώ κανονίστηκε το αμέσως επόμενο Σάββατο να ξαναανεβούμε για να υποδείξουμε το σημείο. Έτσι λοιπόν μετά τα διαδικαστικά, Σάββατο πρωί ξεκινήσαμε με τον Αλέξανδρο, την αφεντιά μου και με τη συνδρομή της Αστυνομίας και Πυροτεχνουργού του Στρατού να περισυλλέξουμε τη βόμβα.  Το ωραίο είναι ότι με τον Αλέξανδρο κάναμε και σενάρια για μία φαντασμαγορική και εντυπωσιακή κατάληξη της περιπέτειας. Επηρεασμένοι από τη τηλεόραση αλλά και από τη προσωπική μας περιέργεια, φανταζόμασταν ελεγχόμενες εκρήξεις και ρομποτάκια.

Πήραμε και πάλι το χωματόδρομο πάνω από το Πίλημα και φτάσαμε στο πλάτωμα με τη ποτίστρα. Ξεκινήσαμε αμέσως την ανηφόρα και απογοητευτήκαμε όταν είδαμε τον Πυροτεχνουργό με τα χέρια στις τσέπες να μη κουβαλάει ούτε ένα δυναμιτάκι, ούτε ένα τόσο δα τηλεχειριστήριο. Τίποτα πια? Πώς θα εξουδετέρωνε τη βόμβα?

Ανηφορίσαμε για 1800 μέτρα βάση της πορείας που είχα χαράξει με το gps από τη προηγούμενη φορά. Μόλις φτάσαμε στο σημείο που είχα μαρκάρει τις συντεταγμένες ότι θα βρισκόταν το βλήμα  πήρα ένα μάθημα. «Μην εμπιστεύεσαι τα εμπορικά gps εν στάση». Γιατί? "Διότι τα εμπορικά gps για λόγους ασφαλείας και για αν μη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για «άλλους» σκοπούς έχουν εκ κατασκευής μία ανακρίβεια από 3 έως 60-70 μέτρων". Και κυρίως όταν βρίσκονται εν στάση είναι σαν οι δορυφόροι να χορεύουν στον ουρανό και στέλνουν σήμα ότι  να ’ναι. Έτσι λοιπόν παρόλο που βρισκόμασταν σχεδόν πάνω στο στίγμα βάση της θέσης της φωτογραφίας, δε βρίσκαμε το βλήμα πουθενά αν που απλωθήκαμε τόσοι νοματαίοι να το ψάχνουμε. Ώσπου αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε ακριβώς τη διαδρομή με τη μέγιστη δυνατή μεγέθυνση στο gps και νάτο μπροστά μας. Τελικά ήμασταν πολύ κοντά και απλά δε το βλέπαμε αν και ήταν μπροστά στα ματιά μας. Το ψάξιμο αποτυπώθηκε στη καταγεγραμμένη πορεία στο gps μου και μοιάζει σαν να περπατάει μεθυσμένος. Και αυτός είναι και ο λόγος που αυτή τη διαδρομή δεν την έχω ανεβάσει στο Trimble Outdoors.

Ο Πυροτεχνουργός απλά επιβεβαίωσε τη διάγνωση που είχε κάνει από τη φωτογραφία. Έτσι λοιπόν καταλάβαμε και το λόγο που δεν είχε μαζί του ούτε εκρηκτικά ούτε ρομποτάκια, ούτε ειδικές στολές ούτε τίποτα. Ο άνθρωπος απλά ακολούθησε τις διαδικασίες και έκανε αναγνώριση πριν κάνει οποιαδήποτε άλλη ενέργεια.

Άνθρακες ο θησαυρός. Το βλήμα μας ήταν τζούφιο, ένα σκέτο κομμάτι σίδερο χωρίς ίχνος εκρηκτικά ή άλλα συμπράγκαλα που θα μπορούσαν να το κάνουν επικίνδυνο. Μια μυτερή σκουρία και τίποτα περισσότερο. Το πήρε στα χέρια, το έβαλε στη τσάντα και πήραμε την κατηφόρα μέσα στην απογοήτευση. Μα ούτε καν μια τόση δα εκρηξούλα? Ουτε ένα ΜΠΑΜ? Ούτε ένα ΜΠΟΥΜ,  ένα ΤΣΑΦ έστω? Τίποτα πια? Εντάξει δε βρήκαμε και ατομική βόμβα αλλά ένα κάτι τις το αξίζαμε. Τουλάχιστον για να δικαιολογήσουμε τη κινητοποίηση που προκαλέσαμε. Τι θα έχουμε να περηφανευόμαστε?

Τέλος πάντων αυτή λίγο πολύ ήταν η περιπέτεια με το βλήμα. μάλλον με το σίδερο να πώ καλύτερα. Βγάλαμε και κάποιες φωτογραφίες για να θυμόμαστε τη φάση και αποχωρήσαμε.

Μέσα από αυτό μάθαμε και κάτι.

• Πρώτον όλα αυτά που ανέφερα για το gps. Σε περίπτωση που χρειάζεται μεγαλύτερη ακρίβεια θα πρέπει να παίρνουμε στίγματα από τουλάχιστον 3 σημεία από το σημείο που μας ενδιαφέρει για να ελαχιστοποιήσουμε τη περιοχή και να μη ψάχνουμε άδικα.
• Δεύτερον καλά είναι να έχουμε μαζί μας ένα κόκκινο Spray ή μια κορδέλα για να μαρκάρουμε το σημείο ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο εύκολη η αναγνωριση.

Πάντως παρ΄ όλη την απογοήτευση για την αξία του ευρήματός μας σίγουρα δε μετανιώσαμε για αυτή τη «περιπέτεια». Τώρα αν με ρωτάς αν θα το ξαναέκανα δε μπορώ να σου πώ. Ας παραμείνουμε στην ευχαρίστηση και στις συγκινήσεις που προσφέρει μια βόλτα στα βουνά που άλλωστε είναι και το μεγάλο κέρδος.

ΚΑΙ ΜΕΤΑ

Αχλαδόβουνο / Τσάλ

Το συζητούσαμε εδώ και καιρό. Αλλά “πότε ο Γιάννης δε μπορεί πότε ο κwl@ς του πονεί” το αφήναμε. Τελικά μόλις είδαμε ότι πάει να σφίξει ο καιρός το αποφασίσαμε. Ο λόγος για την ανάβαση στη κορυφή του Αχλαδόβουνου ή στη καθομιλουμένη, το περίφημο «Τσάλ».

Προσωπικά είχα τις αντιρρήσεις μου. Ευτυχώς όμως ο Σάββας και ο Αλέξης όχι μόνο επέμεναν αλλά κατάφεραν να με πείσουν κιόλας και έτσι το Σάββατο 12/11/11 ξεκινήσαμε πολύ πρωί για να εκμεταλλευτούμε ακόμα και το πρώτο φως καθώς υπήρχαν υποχρεώσεις που δεν μας επέτρεπαν πολύωρη απουσία αλλά και γιατί δε ξέραμε το συνολικό χρόνο για το ανεβοκατέβασμα.

Πήραμε τον χωματόδρομο πάνω από το Πίλημα, για να φτάσουμε στο πλάτωμα σε υψόμετρο περίπουτ 600 μέτρων πριν τις ανηφόρες του Τσάλ εκεί που υπάρχει μία ποτίστρα για ζώα. Μία απόσταση περίπου 2 και κάτι χιλιομέτρων σε ένα κακοτράχαλο δρόμο που μας ανάγκασε να αφήσουμε το ένα αυτοκίνητο καμία 500αρια μέτρα πριν το πλάτωμα και να χάσουμε και λίγο από τον χρόνο μας. Από το σημείο εκείνο ο χωματόδρομος οδηγεί σε μια πλαστική κυνηγετική καλύβα και στη συνέχεια στο Μακάριο.

Φτάσαμε στο πλάτωμα αφού είχε ξημερώσει για τα καλά , με θερμοκρασία γύρω στους 1-2 βαθμούς και καμία 6-7 μποφόρ ανέμους. Πριν τις 7:00 ξεκινήσαμε την πορεία. Μέχρι τη κορυφή είναι μια ευθεία δρόμος που λένε,  αλλά σχεδόν συνέχεια ανηφορικός. Άλλωστε από τα περίπου 600  μέτρα να φτάσεις στα 1400 είναι κάπως.

Πλάτωμα

Προετοιμαστήκαμε και κουκουλωθήκαμε όσο πιο καλά μπορούσαμε. Γάντια, σκούφους, κουκούλες. Με τέτοιο αέρα σε τέτοιες θερμοκρασίες δε παίζεις. Στα GPS είχαμε τη διαδρομή του Νίκου Κρούπη από το Hellas Paths. Βέβαια ο Νίκος την  έκανε ανάποδα τη διαδρομή  καθώς έκανε διάσχιση από το Γέρακα πρός τη Ξάνθη αλλά η καταγεγραμμένη πορεία στο κομμάτι που αφορά το Αχλαδόβουνο / Τσαλ είναι ίδια. Στο τέλος αποδείχτηκε ότι δεν είχαμε να κάνουμε με μία δύσκολη διαδρομή αλλά είναι καλό να έχεις τη σιγουριά και τα στίγματα αν πρόκειται να πας κάπου πρώτη φορά. Στην αρχή μπερδευτήκαμε λίγο και πήραμε μια άλλη κατευθυνση που μας έβγαλε σε ένα καλντεριίμι για καμιά 100αρια μέτρα. Το αντιληφθήκαμε σχετικά γρήγορα και επιστρέψαμε. Τελικα ουδέν κακό αμιγές καλού αφού αυτό το καντερίμι θα αποτελέσει αρχή για μία επόμενη διαδρομή.

Και πήραμε την ανηφόρα. Κάπου κάπου βλέπαμε και τα κόκκινα σημάδια. Όσο περπατούσαμε προς τη πρώτη ράχη αφήναμε πίσω το αυτοκίνητο και το πλάτωμα που πλέον άρχισε να διαγράφεται διαφορετικά από ψηλά. Σε λίγο είχαμε ξεμακραίνει τόσο όσο να χάσουμε από τα μάτια μας το αυτοκίνητο αλλά να έχουμε «πιάτο» μπροστά μας όλο το πλάτωμα και το χωματόδρομο προς το Μακάριο και στο βάθος τη πίσω πλευρά του Αυγού σε μία οπτική που δεν την είχα ξαναδεί.

Αυγό από τη πλευρά του Πλατώματος

 Κάποια στιγμή, λίγο μετά το ξεκίνημα, όσο ακόμα και οι 3 ήμασταν μαζί , στο βάθος φάνηκε η κορυφή του Τσάλ και μας φάνηκε να βρίσκεται κάτι σαν «2-3 βουνά παρά πέρα». Στην όλη διαδρομή ήταν όπως όταν ανεβαίναμε στο Καρπούζι.  Βλέπω μπροστά μου τη κορυφή μίας ραχούλας. Σκέφτομαι ότι μόλις την ανέβω θα έχει κάποιο ίσιωμα για να πάρω μία ανάσα, Όταν όμως πλησιάζω αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που έβλεπα δεν είναι κορυφή που την ακολουθεί κάποιο ίσιωμα αλλά απλά ένα ενδιάμεσο σημείο προς μία ακόμα ανηφόρα. Και πάει λέγοντας. Μόνο σε κάποιο σημείο λίγο πριν το προτελευταίο ύψωμα μπόρεσα να πάρω κάποια ανάσα για καμία 100αρια μέτρα ισιάδας.

Αλλη μία ράχη

Λίγο το χάζεμα, λίγο οι φωτογραφίες, λίγο η ελλειπής φυσική κατάσταση με έκαναν να μείνω πίσω. Ο Σάββας με τον Αλέξη με ρίχνανε ένα ολόκληρο βουνό. Όταν εγώ έπιανα τη μία κορυφή, αυτούς τους έβλεπα να φτάνουν στην επόμενη. Χρονικά η απόσταση ήταν περίπου 1 τέταρτο της ώρας και η επικοινωνία γινόταν με ασύρματους μικρής εμβέλειας. Σε κάποιες φωτογραφίες  αν βλέπετε μια μαύρη και μια μπλε φιγούρα στη πλαγία αυτοί είναι. Θέλει καλό zoom και υψηλή ανάλυση για να τους καταλάβετε.

Αφού λοιπόν δεν υπήρχε περίπτωση να τους προλάβω άρχισα περισσότερο χάζεμα. Πίσω το Αυγό, παραδίπλα το Ενδιάμεσο και δίπλα από αυτό η Μελτή (Μισκίν Τεπέ), αριστερά το Μαύρο Ίσιωμα, μπροστά η ανηφόρα και Δεξιά το Μοσχόρεμα και στο βάθος τα υπόλοιπα βουνά με τα Πομακοχώρια που λόγω του κρύου και του αέρα δε μπήκα στο κόπο να αναρωτηθώ ποια ήταν. Η διαδρομή καθαρά ορεινή με ενδιαφέρουσες συναντήσεις όπως ένα κοπάδι αγελάδες που έβοσκαν σε υψόμετρο 800 – 900 μέτρων αλλά και ενδιαφέροντα ευρήματα όπως κάποια σαλιγκάρια σε σχήμα κογχυλιού της θάλασσας ή κάποια ορύγματα παρόμοια με αυτά του Αυγού ή ακόμα πιο συναρπαστικό : ένα παλιοκαιρίσιο, σκουριασμένο βλήμα. Ειδικά για το βλήμα διαβάστε στην επόμεν ανάρτηση.

Στη διαδρομή υπάρχουν και πάλι ερείπια από κάτι που φαίνεται σαν τοίχος. Ίδια σχεδόν με τα ερείπια που είχαμε δει στο Ενδιάμεσο. Να πεις ότι είναι ερείπια από αρχαία ή βυζαντινά οχυρωματικά έργα, ξέρω γώ ρε παιδί μου, δε το λες. Να πεις ότι είναι πιο σύγχρονη κατασκευή που εξυπηρετεί κάτι (τι άραγε;) και πάλι δε το λές. Τι στο καλό είναι τελικά, πότε χτίστηκαν και τι εξυπηρετούν δεν έχω καταλάβει. Όποιος έχει καταλάβει ας μας πεί και μας που δε ξέρουμε.

Ερείπια Τοίχους

  Αφού πέρασα ακόμα μια ράχη άρχισα να μπαίνω στη «Πολική Ζώνη». Θερμοκρασία υπό του μηδενός και η χοντρή πάχνη να μοιάζει με χιόνι πάνω στο έδαφος, στα φυτά και στα λιγοστά δέντρα. Υψόμετρο σίγουρα πάνω από 1000 μέτρα. Η θέα μπροστά μου εντυπωσιακή. Ένα κατάλευκο πέπλο να έχει καλύψει όλη τη περιοχή μέχρι τη κορυφή. Η πάχη που είχε γίνει πάγος πάνω στα δέντρα έδινε μία  εντυπωσιακή εικόνα. Πάνω στη διαδρομή ένα ακόμα «Δέντρο του Βοριά» πολεμάει να σταθεί όρθιο στο αγιάζι. Εκεί ψηλά ο παγωμένος αέρας στη κυριολεξία «ξύριζε» και κάπου φοβήθηκα μην επηρεαστούν οι μπαταρίες του κινητού και σβήσει το GPS ή να μη μπορέσω να βγάλω καμία φώτο ή video. «Σκυλί» όμως το κινητάκι μου δε με απογοήτευσε και ιδού το αποτέλεσμα.

 

 Οι δύο συνοδοιπόροι μου είχαν αρχίσει ήδη να ανεβαίνουν το κώνο του Τσάλ όταν εγώ είχα φτάσει στη προτελευταία κορυφή. Και πάλι μία μπλε και μια μαύρη φιγούρα αυτή τη φορά σε φόντο κάτασπρο είχαν αφήσει το μονοπάτι που οδηγεί προς το Γέρακα (μάλλον)  και έκοβαν προς τη κορυφή. Μια ακόμα καταπληκτική εικόνα που δυστυχώς δεν είναι δυνατό να αποδοθεί σε μία φωτογραφία. Δείτε απλά το μεγαλείο της φύσης και αν μπορέσετε να διακρίνετε 2 όρθια pixel … αυτοί είναι.

Αχλαδόβουνο ή αλλιώς Τσαλ

 Σε κανένα τέταρτο έφτανα και ’γω κορυφή. Τους βρήκα μέσα σε ένα όρυγμα σαν κάστρο που προστάτευε από τον αέρα. Μια τρύπα σκαμμένη στο βουνό με πετρόχτιστους τοίχους. Η πιο πολυτελής και κυρίως χρήσιμη κατασκευή τη δεδομένη στιγμή.  Δε γνωρίζω ποιοι το έφτιαξαν αλλά ας είναι καλά οι άνθρωποι όπου και να είναι.  Η όλη διαδρομή σύμφωνα με τα στοιχεία του GPS κράτησε  2ώρες, 3 λεπτά, και 45 δευτερόλεπτα (βγάλε ένα τέταρτο περίπου για τους άλλους 2) και η απόσταση κάτι περισσότερο από 5 χιλιόμετρα.

Το "φρουριο"/ορυγμα της Κορυφής

Το GPS έδειχνε 1418μ. Πάνω στη κορυφή ένας μικρός πέτρινος σωρός που πιθανόν στα σπλάχνα του να έκρυβε κάποιο βιβλίο επισκεπτών όπως στο Αυγό αλλά ποιος είχε όρεξη να το ψάξει. Δύο μέτρα πιο πέρα το υψομετρικό. Μια τσιμεντένια κολώνα με ένα ιστό σημαίας αλλά δεν έχει εφευρεθεί ακόμα το ύφασμα που θα αντέξει το χειμώνα στο Τσάλ. Η θέα από κει συναρπαστική. Όση μπορέσαμε να δούμε δηλαδή γιατί ο αέρας δεν επέτρεπε να πολυχαρούμε τη «κατάκτηση». Βλέπαμε αφ ‘υψηλού όλες τις γνωστές τριγύρω κορυφές Αυγό, Μελτή, Μαύρο Ίσιωμα, Γρόνθος,  Καρπούζι και τα πομακοχώρια και στο βάθος κάτι που μάλλον ήταν η Σταυρούπολη. Στην απέναντι κορυφή το πάρκο κεραιών με τους πυλώνες να έχουν καλυφθεί από τη πάχνη-χιόνι έδιναν μια ακόμα υπέροχη πρωτόγνωρη εικόνα. Μία – δυο βιαστικές φωτογραφίες δίπλα στο υψομετρικό και ένα πανοραμικό βίντεο ήταν ότι πρόλαβα να τραβήξω και ανασκουμπωθήκαμε για την επιστροφή.

Υψομετρικό και Τύμβος

Κεραίες στην απέναντι κορυφή

Στη κατηφόρα τα πράγματα ήταν καλύτερα. Ο ήλιος είχε ανέβει λίγο ψηλότερα και η θερμοκρασία είχε αρχίσει να κερδίζει μερικούς βαθμούς. Το ζόρι και πάλι ήταν μέχρι να περάσουμε τη «Πολική Ζώνη». Από κει και κάτω η όλη διαδρομή ήταν ένας κρύος μεν  αλλά ευχάριστος ορεινός περίπατος με μία κάποια κούραση από τη ταλαιπωρία της ανηφόρας.

Ο Αλέξης λόγω της πίεσης του χρόνου άνοιξε το βήμα για να προλάβει να επιστρέψει και τον χάσαμε στη κατηφόρα. Σε τελική ανάλυση έκανε την μεγαλύτερη περπατητή διαδρομή καθώς θα έπρεπε να  διανύσει και την απόσταση μέχρι το σημείο που είχε το αυτοκίνητο. Ένα τηλεφώνημα προς το τέλος επιβεβαίωσε ότι όλα πήγαν καλά.

Στη κατηφόρα είχα και την ευκαιρία να πραγματοποιήσω επαφές ασυρμάτου μέσω του αναμεταδότη R2 με υπόλοιπους συναδέλφους ραδιοερασιτέχνες που έτυχε να βρίσκονται στο κύκλωμα το Σάββατο το πρωί. Μια ακόμα καλή παρέα λοιπόν προστέθηκε δια ασυρμάτου δια ασυρμάτου στη δική μας και μας κράτησε συντροφιά σχεδόν μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Έτσι έλαβε τέλος η διαδρομή προς το Τσάλ. Θεωρώ ότι πήγαμε την πιο κατάλληλη εποχή. Παρόλο το κρύο, οι  κακές καιρικές συνθήκες δεν είναι και οι χειρότερες για την περιοχή. Αργότερα το χειμώνα τα πράγματα αγριεύουν στα 1400 μέτρα υψόμετρο. Είχαμε όμως την  ευκαιρία να πάρουμε μια εικόνα από το χειμερινό Τσάλ. Ίσως την επόμενη φορά, κάποια άλλη εποχή του χρόνου, να αλλάξω γνώμη και να θεωρήσω αυτή σαν καλύτερη. Μέχρι τότε όμως δε νομίζω να μπορέσω να ξεχάσω π.χ την εικόνα των 2 συνοδοιπόρων μου στη κάτασπρη πλαγιά του βουνού. Ευχαριστώ το Θεό που με αξίωσε να το ζήσω και βοήθησε όλα να πάνε καλά.

 Αν κάποιος ξέρει οτιδήποτε για την Ιστορία του Τσαλ, των κατασκευών, (τοίχοι, ορύγματα, κτλ) ή των γύρω βουνών, καλό θα ήταν να το μοιραστει με όλους μας. Οπότε το mail baxygr@gmail.com ειναι ανοιχτό σε όλους .

Η διαδρομή με geotagging φωτογραφίες και στατιστικά στοιχεία  είναι αναρτημένη στο Trimble Outdoors. Ρίξτε μια ματία και εκεί. Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον.

ΜΟΝΑΞΙΕΣ

Αφού δε πετύχαμε τη συνάινεση και δε μπορέσαμε να σχηματίσουμε μια μεταβατική ομάδα που θα οδηγήσει την παρέα σε νέες διαδρομές (σου θυμίζει τίποτα μέρες που είναι? ) αποφάσισα το ΣΚ να κάνω μόνος μου κανα δυο μικρές βολτίτσες για να μη χάσω την επαφή.

Οπότε στη σημερινή ανάρτηση μη περιμένετε φώτο, video και άλλα καλούδια αφου οι διαδρομές είναι κοντινές, γνωστές και δε συνέβη και τίποτα ενδιαφέρον να αναφέρω.
 
Αν παρόλα αυτά έχετε περιέργεια για το που πήγα μπορείτε να το δείτε στο Trimble Outdoors για το Σάββατο 5-11-11 εδώ & για τη Κυριακή 6-11-11 εδώ.