Παραλίγο ... Μαυροπαίδι

Σάββατο  17 Μαρτίου 2012

Αυτή τη φορά στο προσκλητήριο ανταποκρίθηκαν πιο πολλοί και η παρέα ήταν μεγάλη. Η Ντίνα, ο Πάνος, ο Ηλίας, ο Αλέξης, ο  Σάββας, και η αφεντιά μου, είχαμε δώσει ραντεβού έξω από το μοναστήρι της Παναγίας Καλαμούς. Στόχος? Μια 3ωρη  το πολύ  πορεία, έτσι για τη πλάκα μας.

Τις προηγούμενες μέρες είχαμε ζητήσει και τη γνώμη το Χρήστου Λ σχετικά με το ποια διαδρομή θεωρεί καταλληλότερη δεδομένου ότι εδώ και χρόνια έχει φάει τα βουνά της περιοχής με το κουτάλι. Τώρα αρχίζει να τα τρώει και με το ποδήλατο οπότε δεν μας ακολουθεί στις πεζοπορικές μας βόλτες.  

Τελικά από φασίσαμε να πάμε προς της περιοχή του Καράογλαν (Ύψωμα "Μαυροπαίδι" σύμφωνα με την ΓΥΣ) η οποία  βρίσκεται προς το βορρά ανάμεσα στη Ξάνθη και προς τα Κιμμέρια. Σαν οδηγό μας είχαμε τη διαδρομή του Νίκου Κρούπη από το Hellas Path όμως σαφώς δεν είχαμε σκοπό να την ακολουθήσουμε κατά πόδας αφού είναι καμιά 25αρια χιλιόμετρα και φτάνει μέχρι τον Εχίνο ξεκινώντας μέσα από τη Ξάνθη.  Βέβαια εδώ τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φάινονται αφού σύμφωνα με τον έμπειρο ορειβάτη, περιπατητή, οδοιπόρο, ποδηλάτη και γενικά outdoorer Χρήστο Λ αλλά και σύμφωνα με το χάρτη το ΕΟΣ , το πραγματικό "Μαυροπαίδι" πέφτει καμία 5-6 χιλίομετρα Ανατολικότερα, σχεδόν πάνω από τη Λευκόπετρα, εμείς όμως είχαμε τη ψευδαίσθηση ότι η διαδρομή που θα κάναμε θα μας έβγαζε κάπου κοντά του. Ετσι και αλλίως δεν είχαμε σκοπό να το κατακτήσουμε. Μια βολτίτσα θα κάναμε.

Χάρτης  ΕΟΣ

 Έτσι ξεκινήσαμε παίρνοντας το δασικό δρόμο πάνω από το μοναστήρι και προσπεράσαμε από δεξιά την είσοδο της «θηλιάς» ακλουθώντας ένα ακόμα παρακλάδι από το δίκτυο των δασικών δρόμων που υπάρχουν στη περιοχή. Μετά από καμιά 500αριά μέτρα , στο σημείο που υπάρχει μια βρύση επενδυμένη με πλακάκια μπάνιου (αν είναι δυνατόν μέσα στο δάσος), αφήσαμε το χωματόδρομο και πήραμε ένα βορεινό μονοπάτι περπατώντας δίπλα από ένα ρυάκι. Συνεχίσαμε ανηφορικά περνώντας μέσα από βράχους και θάμνους και μετά από άλλα 500-600 μέτρα βγήκαμε και πάλι σε δασικό δρόμο σε σημείο που υπάρχει μια πυροσβεστική δεξαμενή.

Λόφος

Μετά από άλλα 5-10 λεπτά πορείας, και πάλι συμβουλευόμενοι το gps αφήσαμε το δασικό δρόμο και κόψαμε δεξιά, περνώντας μέσα από το ρυάκι,  σε ένα άλλο μικρότερο μονοπάτι. Για κάτι περισσότερο από 2 χιλιόμετρα η διαδρομή είχε ποικιλία. Περάσαμε και από δάσος (πού σε κάποιο σημείο θύμιζε και λίγο Λειβαδίτη), και από λιβάδια, και φτάσαμε και σε υψώματα με θέα τα χωριά προς τη Λίμνη και το κάμπο. Η ήλιος είχε ανατείλει κανονικά και μας χάριζε ένα υπέροχο ανοιξιάτικο πρωινό.

Σαν να λέμε Λειβαδίτης

Ο Ηλιος Απέναντι

Αυτό ήταν το 2^ο και μεγαλύτερο κομμάτι εκτός δασικού δρόμου που τελείωσε φτάνοντας σε μία διασταύρωση πάνω και δεξιά από το χωριό Διάφορο. Εκεί αποφασίσαμε να αφήσουμε τη διαδρομή του HellasPath (αφού έτσι και αλλιώς Μαυροπαίδι δεν επρόκειτο να δούμε) και ξεκινώντας την επιστροφή να ακολουθήσουμε το δασικό δρόμο προς τις Τουριστικές Κατοικίες. Σε πρώτη φάση και για καμιά 600-700 μέτρα η  πορεία ήταν  Βόρειο Βόρειο Δυτικά και είχαμε αριστερά μας, στη κατεβασιά του βουνού, το Διάφορο και στο βάθος στα Δυτικά, εντυπωσιακό όλο τον ορεινό όγκο του Αχλαδόβουνου (Τσάλ) με τι ψιλοχιονισμένη ακόμα κορυφή του Από κει ψηλά η θέα του βουνού είναι μεγαλοπρεπής.  Καθώς το Τσάλ είναι σχεδόν εντελώς φαλακρό, από το σημείο που ήμασταν και είχαμε μια πλήρη άποψη του όγκου του και μέσα στη πρωινή καταχνιά έμοιαζε σαν ένα τεράστιος βράχος που χώριζε τη Ξάνθη από τη Σταυρούπολη. Η φωτογραφία μπορεί να δώσει μία εικόνα αλλά σαφώς δε μπορεί να αποδώσει όλο το μέγεθος ούτε περιγράψει το συναίσθημα μπροστά σε αυτό που βλέπαμε.

Τσαλ τεράστιο

 Πήραμε τη κατηφόρα, κάναμε μία φουρκέτα αλλάζοντας κατεύθυνση προς τα Νότια και περάσαμε μπροστά από ακόμα μία πέτρινη βρύση, χωρίς πλακάκια –ευτυχώς- αυτή τη φορά. Τώρα είχαμε το Διάφορο και το Τσάλ στα δεξιά μας και όσο χαμηλώναμε σε υψόμετρο χάναμε τη θέα μέχρι που φτάσαμε στις Τουριστικές κατοικίες. Από κει και μετά κινούμασταν σε «γνωστά νερά». Περάσαμε μέσα από τι ποδηλατική πίστα και βγήκαμε στη «θηλεία» . Κινήσαμε δεξιά για να κάνουμε όλο το κύκλο όμως και πάλι το ανήσυχο πνεύμα το Σάββα μας έβγαλε εκτός διαδρομής. Μόλις φτάσαμε στη  πυροσβεστική δεξαμενή δε συνεχίσαμε να ολοκληρώσουμε τη κυκλική πορεία αλλά ακολουθήσαμε ένα μικρό κατηφορικό μονοπάτι μέσα από πεύκα και βγήκαμε ακριβώς πάνω από το μοναστήρι της Καλαμούς, ούτε 500 από το σημείο που ξεκινήσαμε. Αυτό το «κόψιμο» μας γλίτωσε πάνω από 2 χιλιόμετρα πορείας.

Η διαδρομή ήταν πανέμορφη και κυρίως πανεύκολη. Η ωραία μέρα, τα ωραία τοπία αλλά πάνω απ’ όλα η ωραία παρέα μας χάρισαν 10 χιλιόμετρα και 2 ώρες ωραίων αναμνήσεων και ξεγνοιασιάς. Μπορεί καθένας να την ακολουθήσει και να περάσει όμορφα όπως εμείς.

Στο Trimble Outdoors έχω ανεβάσει το αποτύπωμα για όποιον ενδιαφέρετε για περισσότερες λεπτομέρειες.

Trimble Outdoors

Αντε και κάτι καινούργιο. Δείτε το video της βόλτας στο youtube.

Μέχρι την επόμενη φορά … keep walking

Άγρια Ομορφιά

Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

Το προσκλητήριο ήταν ανοιχτό. Τελικά ο μόνος που ανταποκρίθηκε ήταν ο Χρήστος ο συνάδελφος και πολύ καλός φωτογράφος που για τις φωτογραφίες του έχουμε γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση.

Η διαδρομή γνωστή. Ιερατική, διασταύρωση, ανατολικό μονοπάτι, Μακάριο (Μάκακλαρ). Έχει άλλωστε περιγραφεί δύο φορές σε παλαιότερες αναρτήσεις. Δείτε την και στο Trimble Outdoors

Αφού λοιπόν πήραμε την πρώτη ανηφόρα , στρίψαμε δεξιά και μετά πάλι αριστερά ακολουθώντας το στενό μονοπάτι μέσα από θάμνους βελανιδιάς για να περάσουμε από τη καλύβα του βοσκού και να πάρουμε το μονοπάτι αντίκρυ από τη Καλαμού, το λεγόμενο και Ανατολικό.

Μπροστά ο Σάββας στη μέση ο Χρήστος πίσω εγώ. Φτάνοντας στο «οροπέδιο», μια πλατιά βραχώδη κορυφή με διάσπαρτους λίγους θάμνους και μερικά αραιά δέντρα, αρχίσαμε να παίρνουμε τη μικρή κατηφόρα που βγάζει σε ένα καταπράσινο πλάτωμα όπου υπάρχει η παρατημένη, τυλιγμένη με πλαστικό φιλμ καλύβα του βοσκού.

Ξαφνικά ο Σάββας γυρνάει σε μας και χαμηλόφωνα λέει : «Κάντε ησυχία,  ετοίμασε τη μηχανή… τα Άλογα.»

Δε πίστευα στα μάτια μου. Το περίφημο κοπάδι των Άγριων Αλόγων των βουνών μας (εγώ τα ξέρω σαν τα Άγρια Άλογα των Λιβερών) σε απόσταση αναπνοής μπροστά μας. Ένα πουλαράκι, που μόλις μας κατάλαβε, χωρίς να τρομάξει ιδιαίτερα , σηκώθηκε στα πόδια του και πήγε κοντά στη μαμά του, ένα άλλο εκεί δίπλα έβοσκε χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα, ένας αρσενικός με πλούσια χαίτη μας κοίταζε και μελετούσε κάθε μας κίνηση, ακόμα δύο ποιο αριστερά πίσω από τους θάμνους και ένα τελευταίο που το είδαμε λίγο πιο πάνω στο μονοπάτι.

Σύνολο 7 άλογα. Έξι ενήλικα και ένα μικρό σε απόσταση λιγότερη από 10 μέτρα ανεχόταν τη παρουσία μας όμως είχαν πάντα το νου τους να εξαφανιστούν αν αντιλαμβανόταν απειλή. 

Παλιότερα ήταν περισσότερα. Μερικές αναφορές μιλάνε για 20 και 30 άλογα πο κινούνται στη περιοχή του Νεστου από το Κρωμνικό και τα  Λιβερά μέχρι όπως αποδείχηκε σχεδόν πάνω από τη Ξάνθη. Παρατήθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους όταν ερημώθηκαν τα ορεινά χωριά. Από τότε και αυτά στον αγώνα της επιβίωσης αλλά τουλάχιστον ελεύθερα. Μερικές φορές έχουν πέσει και θύματα της κακίας και της αμυαλοσύνης του ανθρώπου όπως πρόσφατα που πυροβολήθηκαν 2 από αυτά γιατί λέει κάνουν ζημία στα χωράφια αλλά και για να αποτελέσουν δόλωμα για τους Λύκους αφού μετά τη θανάτωσή τους περιελούστηκαν με δηλητήριο. Το τελικό αποτέλεσμα εκτός από τα 2 νεκρά Άλογα, να θανατωθούν άλλα 6 ή 7 σπάνια αρπακτικά πουλιά. Δείτε σχετικά άρθρα εδώ , εδώ αλλά και αλλού. 

Ο Χρήστος ετοίμασε τη φωτογραφική μηχανή και πήγε προσεκτικά πίσω από κάτι θάμνους  για να έχει καλύτερο οπτικό πεδίο.  Ο Σάββας και εγώ μείναμε μερικά μέτρα πιο πίσω, σε έναν άλλο θάμνο και μείναμε να τα θαυμάζουμε. Τι τεράστια τύχη ήταν αυτή. Αυτά τα υπέροχα ζώα έχουν αποκτήσει μία θρυλική υπόσταση διότι μόνο από μακριά είναι πιθανό να τα δεις, αφού εξαφανίζονται σε κάθε ανθρώπινη παρουσία και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία αναφορά  για κάποιον που τα έχει πλησιάσει ή φωτογραφίσει από τόσο κοντά.

Η «Άγρια Ομορφιά» μπροστά μας. Τίτλος της παρούσας ανάρτησης δανεισμένος από το τίτλο που έδωσε ο Χρήστος στο Φωτογραφικό Ταξίδι.  Η φωτογραφία έχει συλλέξει πάνω από 4 σελίδες σχόλια και πραγματικά αξίζει τόσο για το καλιτεχνικό της ύφος όσο και για το θέμα που όσο και να ψάξετε δε θα βρείτε αλού. Εδώ ολόκληρο Google  έχει όλο και όλο 10 φωτογραφίες αλλά καμία από τόσο κοντά. 

Με την άδεια του Χρήστου βάζω και γω εδώ μία άλλη φώτο. Είναι ο αρσενικός που δε πήρε τα μάτια του από πάνω μας. Κοιτάξτε και θαυμάστε. Δεν είναι σαν να ποζάρει?

Ο Άγρυπνος Φύλακας του κοπαδιού

 Σταθήκαμε  πάνω από 10 λεπτά εκεί. Τα κοιτούσαμε και μας κοιτούσαν και όταν αποφασίσαμε ότι είναι ώρα να τα απαλλάξουμε από τη παρουσία μας με αργά και ήρεμα βήματα περάσαμε από δεξιά τους για να μην τα ενοχλήσουμε περισσότερο.

Συνεχίσαμε στο ανατολικό μονοπάτι πιο ξεκούραστοι πλέον. Η αναπάντεχη συνάντηση μας πήρε τη κούραση και έδωσε φτερά στα πόδια. Αυτό φάνηκε και από την αλλαγή στη διάθεση που πλέον έγινε πιο ευχάριστη και οι κουβέντες μας (κυρίως σε σχέση με τα άλογα) έγιναν πιο ζωηρές.

Πήραμε και το καλντερίμι και βγήκαμε στα νεκροταφεία. Αυτό το μακάβριο αξιοθέατο, τα καλυμμένα πηγάδια και ο μεγάλος νερόλακκος – που αυτή τη φορά ήταν γεμάτος … νερό - είναι  τα πρώτα που συναντά κανείς όταν έρχεται στο Μακάριο από τη πλευρά της Ιερατικής.

Νερόλακος

 Πήγαμε λίγο μέχρι τα ερείπια. Ο Χρήστος δε σταμάτησε να φωτογραφίζει το τοπίο. Όπως λέεί και ο Σάββας μπορεί να περάσει 100 φορές από ένα σημείο όμως μόνο κάποιος με φωτογραφικό μάτι μπορεί να διακρίνει τη λεπτομέρεια που μπορεί να αποτελέσει ένα θαυμάσιο θέμα για φωτογραφία. Όπως για παράδειγμα η άλλη Φώτο του Φωτογραφικού Ταξιδιού. Η «Βουνίσια Άνοιξη»  είναι άλλη μια καταπληκτική αποτύπωση. Άλλη μια υπέροχη ματιά του Χρήστο.

Επί το Έργω!

Η ώρα περνούσε και δεν είχαμε πολύ περισσότερη στη διάθεσή μας. Πήραμε τον ίδιο δρόμο για την επιστροφή. Κάπου μέσα μου ήλπιζα να ξανασυναντήσουμε τα Άλογα . Δυστυχώς η ελπίδα μου διαψεύστηκε καθώς είχαν φροντίσει να εξαφανιστούν και πάλι λες και έπρεπε να επαληθεύσουν τον θρύλο τους ότι δηλαδή δεν είναι εύκολο να τα συναντήσεις. 

Περισσότερες Φώτο για το Μακάριο μπορείτε να δείτε σε παλαιότερες αναρτήσεις στο blog, από παλαιότερες επισκέψεις μας εδώ  και εδώ και κάτι λίγα  εδώ 

Τι θα μας μείνει από αυτή τη μέρα? Εκτός από την υπέροχη διαδρομή και την υπέροχη παρέα φυσικά η συνάντηση με τα θρυλικά Άγρια Άλογα των Λιβερών  που βρέθηκαν στο διάβα μας  (ή εμείς βρεθήκαμε στο δικό τους?) και μετέτρεψαν αυτή την έτσι και αλλιώς πανέμορφη εκδρομή σε μια μοναδική εμπειρία. 

Κλείνοντασ πάρτεκαι μαι φωτο απο το μισοχιονισμενο Τσάλ αφού  εντελώς χιονισμένο δε το προλάβαμε όσο και αν το ... μελετούσαμε.

Τσάλ panorama

RIP Wouxon KG-UV6D μου

Σάββατο 3/03/2012.

Βέβαια τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είναι βράδυ Τετάρτης 14/03/12 αλλά άντε να κλείνω παλιές υποθέσεις να παίρνουν σειρά οι νεώτερες. Άλλωστε πλησιάζει ΣΚ και όλο κάτι ακόμα πιο καινούργιο θα βγεί.

Σάββατο 3/03/2012 λοιπόν και η συνεννόηση για το Αυγό είχε γίνει από τη προηγούμενη με το Σάββα. Ακολουθήσαμε το γνωστό μονοπάτι της Ιερατικής και φτάσαμε στη κορυφή. Στη διαδρομή έβλεπα το Σάββα να προσπαθεί μάταια να κρατήσει χαμηλό ρυθμό αφού συνήθως αυτός κάνει σε 35 λεπτά  τη διαδρομή που εγώ κάνω σε κάτι λιγότερο από 1 ώρα. Τέλος πάντων για την ανηφόρα τα βρήκαμε κάπου στη μέση και τελικά κάναμε 50 λεπτά χρόνος που αποτελεί ρεκόρ για μένα.

Θα μπορούσε λοιπόν να είναι μια ακόμα συνηθισμένη βόλτα στο Αυγό αν δεν είχε συμβεί το … μοιραίο.

Και ποιο είναι το μοιραίο? Ένα καλός ραδιοερασιτεχνικός φορητός ασύρματος V/U προστέθηκε στο κατάλογο των αντικειμένων που χάσαμε στο τελευταίο διάστημα από τότε που έχουμε ξεκινήσει τις βόλτες μας στα βουνά και στα λαγκάδια της περιοχής μας. Έτσι λοιπόν μετά από ένα ρακαλάκι και ένα σκούφο που αφήσαμε στ Καρπούζι , ένα gps που έσπασε κατά την άνοδο στο Αυγό σκαρφαλώνοντας τα βράχια πάνω από το Λατομείο και  ένα ακόμα ρακαλάκι που αφήσαμε κάπου στο  Τσαλ, αυτό που πόνεσε πιο πολύ ήταν η τελευταία απώλεια του εν λόγω ασυρμάτου.

Τι χαρτιά κόλλησα σε όλη τη περιοχή της Ιερατικής, τι κουβέντα έπιασα με όλους τους περιπατητές μπας και το έχουν βρεί , τι χιλιόμετρα έγραψα με το να πηγαίνω και να ξαναπηγαίνω στη περιοχή και να ψάχνω, τι μηνύματα στο twitter  δε λέγεται.

Μέχρι και στη κορυφή του Αυγού ξαναανέβηκα το επόμενο Σάββατο 10/03/12 και έβαλα ακόμα ένα χαρτί με στοιχεία επικοινωνίας για να μπορέσει να το δεί ο οποιοσδήποτε μήπως και έχει τίποτα να μου πει

Το θέμα είναι ότι ο ασύρματος δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάποιον άσχετο. Οπότε το πιο πιθανό είναι ότι για όποιον τον βρήκε όποιος τον βρήκε είναι τελείως άχρηστος αλλά και σε κάθε περίπτωση χρήσης είναι και παράνομος εάν δεν έχει κατάλληλη άδεια εκπομπής.

Δεν είναι η οικονομική απώλεια αυτή που πονάει. Όχι ότι είναι ευκαταφρόνητη η αξία του σαν αντικείμενο, αλλά γεροί να ήμαστε, κάποια στιγμή θα αξιωθούμε να πάρουμε ένα άλλο. Αυτό που πραγματικά πονάει είναι η απώλεια της δυνατότητας χρήσης του ασυρμάτου, η απώλεια επικοινωνίας με τους φίλους, η μη δυνατότητα εξάσκησης μιας  αγαπημένης ασχολίας. Είναι όλες εκείνες οι συγκινήσεις που έκαναν μία παρέα άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων να συνομιλήσουν, να κρατήσουν παρέα ο ένας στον άλλον, να βρεθούν, να αλληλοβοηθηθούν, να εκπαιδεύσουν και να εκπαιδευτούν, να γίνουν φίλοι βρε αδερφέ  κι όλα αυτά μέσα από τα ερτζιανά κύματα. Είναι αυτό το κάτι κοινό που ενώνει όλους όσους ασχολούνται με το hobby του ραδιοερασιτεχνισμού.

Έχει περάσει λοιπόν πάνω από 1 ½ εβδομάδα από εκείνο το Σάββατο και ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Το έχω πάρει λοιπόν απόφαση ότι δε πρόκειται να ξαναδώ τον Κινέζο μου. Αν παρ’ όλα αυτά πάρει τίποτα το αυτί σας, βάλτε καμιά φωνή.

Rest in Peace λοιπόν καλό μου κινεζάκι.

Πρώτη του '12

Τό 'χα βάρος στη συνείδησή μου.

Εδώ κοντεύει να βγει και ο Φεβρουάριος και ακόμα δεν έχω γράψει για κάτι που έγινε αρχές Ιανουαρίου. Δεν υπάρχει που δεν υπάρχει δραστηριότητα (έλλειψη χρόνου, κρύο, και ένας γαϊδουρόβηχας που με ταλαιπωρεί πάνω από βδομάδα) άμα είναι να μη γράφουμε και αυτά τα λίγα που κάνουμε πάει θα το διαλύσουμε το μαγαζί -βλέπε blog-. Οπότε είπα να στρωθώ στο γράψιμο, να ισοφαρίσω τουλάχιστον το χρόνο και μακάρι να δωσει ο Θεός να μπορέσω να γράψω και άλλα αργότερα.

Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012 λοιπόν.

Η πρώτη Αυγοανάβαση για το 2012. Στη παρέα μας και ο Χρήστος. Εφοδιασμένος με τη Nikon του ήλπιζε ότι από τέτοιο υψόμετρο θα πετύχει μια καλή λήψη. Η προσμονή του δικαιώθηκε? Θα το αποφασίσεις εσύ.

Ξεκινήσαμε πρωί πρωί όπως (σχεδόν) πάντα. Πρωί λέγοντας σκοτάδι. Είπαμε αφού θα ήταν η πρώτη ανάβαση για τον Χρήστο θα έπρεπε να είναι πραγματικά κάτι ξεχωριστό.

Ο Σάββας όπως πάντα άψογα οργανωμένος μας εφοδίασε με φακούς και πήραμε την ανηφόρα. Το οπτικό πεδίο ελάχιστο – όσο έφεγγε ο φακός δηλαδή – και αυτό έκανε τη διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα. Αν δεν έχεις ξανανεβεί στο Αυγό και δε ξέρεις τη διαδρομή λες από μέσα σου « άμα είναι έτσι η αρχή, φαντάζομαι πως θα είναι η συνέχεια ». Δεν είναι τόσο η κούραση που σε καταβάλει όσο το ότι μη γνωρίζοντας τη διαδρομή δε ξέρεις πώς να μοιράσεις τις δυνάμεις σου. Βλέπεις μια συνεχή ανηφόρα μπροστά σου - έστω και αν για ένα μεγάλο μέρος της πορείας η διαφορά υψομέτρου δεν είναι και τόσο μεγάλη – και δε ξέρεις πότε τελειώνει για να πάρεις θάρρος και δύναμη. Τέλος πάντων αυτές είναι σκέψεις που έκανα εγώ τη πρώτη φορά που ανέβηκα και νομίζω ότι όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο.

Σε κανένα 20λεπτο βρισκόμασταν στη πρώτη κορυφή στο εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου. Ήμασταν στο γλυκοχάραμα και στη πόλη λαμπύριζαν τα αναμμένα φώτα. Η Nikon Coolpix βγήκε από τη θήκη της και έγινε το πρώτο κλίκ. Δυστυχώς η έλλειψη φωτός δε βοήθησε σε κάποιο καλό αποτέλεσμα. Συνεχίσαμε αργά - δε βιαζόμασταν άλλωστε αφού θέλαμε να το διασκεδάσουμε- και είχε ξημερώσει για τα καλά πλεόν.

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς τη κορυφή. Το ελαφρό χιονόνερο μας έκανε να πιστέψουμε ότι θα συναντήσουμε χιόνι παρακάτω αλλά μάταια. Όχι μόνο δε χιόνισε αλλά είχε λιώσει και αυτό που έπεσε τις προηγούμενες μέρες. Μόνο το Τσαλ ήταν κατάχιονο και όπως πάντα πανέμορφο.

 Φτάνοντας στη κορυφή πετύχαμε ένα θαυμάσιο φυσικό φαινόμενο. Καθώς είχε περάσει κάπως η ώρα και ο Ήλιος είχε ανεβεί λίγο ψηλά κρύφτηκε μέσα στα σύννεφα. Από μια χαραμάδα όμως καθρεφτιζόταν ολόκληρος μέσα στη Βιστωνίδα. Εμείς από κει ψηλά δε μπορούσαμε να δούμε τον ίδιο αλλά μόνο την αντανάκλασή του μέσα στη λίμνη και έτσι φαινόταν ακόμα πιο λαμπρός. Η Coolpix άστραψε και βρόντηξε.  Η φωτογραφία μάλιστα έχει δημοσιευτεί και στο "Φωτογραφικό Ταξίδι" και απέσπασε ούκ ολίγα σχόλια.

Βγάλαμε και άλλες φωτογραφίες εκεί πάνω. Άλλες και πάλι για το  για το «φωτογραφικό ταξίδι» όπως αυτή  η οποία επίσης απέσπασε πολλά και θερμά σχόλια και άλλες για το blog όπως οι παρακάτω.

 

Τις φωτογραφίες που ανέβασε ο Χρήστος στο  "Φωτογραφικό Ταξίδι" δεν τις έχω ανεβάσει εδώ. Αν θέλετε μπορείτε να μπείτε και εσείς στο site και να γίνετε μέλη, να ανεβάζεται δικές σας φωτογρφίες ή και να αφήνετε σχόλιά σε άλλες.

Ήταν μια πολύ όμορφη εκδρομή. Παρά τη κούραση ς τη καταδιασκέδασαμε και αποζημιώθηκαμε τόσο από τη μοναδική θέα όσο και από την ευκαιρία για τις φωτογραφίες.

Αντε! Και σαν πρώτη ανάρτηση για το 2012, αργοπορημενα μέν, … ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Η τελευταία για το 2011

«Και μη ξεχάσεις να φέρεις βούτυρο μου λέει. Άκου να δεις ούτε εδώ πάνω δε μπορείς να βρεις την ησυχία σου»

Η φωνή ενός συνοδοιπόρου περιπατητή λίγο πρίν από τη τελική κορυφή του Αυγού. Παρασκευή 30/12/2012 προπαραμονή Πρωτοχρονιάς γύρω στις 11:30 το πρωί και ανέβαινα με αργά βήματα προς τα «πάνω». Ο φίλος αν και βρισκόταν πίσω μου με είχε πλησιάσει αρκετά  και είχα ακούσει το κινητό που χτύπησε. Το παράπονό του δίκαιο : αυτός βγήκε για τη βολτίτσα του αλλά η σύζυγος ήθελε βούτηρο. «Και πού να το βρω το βούτυρο εδώ πάνω;» Επιτάχυνε το βήμα με προσπέρασε και προσπάθησε να φτάσει γρήγορα στη κορυφή για να προφτάσει να εκτελέσει και τη διαταγή της κυράς.

Τον ξανασυνάντησα λίγο αργότερα ενώ είχα σχεδόν φτάσει στη κουπαστή και αυτός κατέβαινε. «Μη ξεχάσεις να πάρεις βούτυρο» του λέω, «Καλά που μου το θύμισες»  μου απάντησε, χαιρετηθήκαμε , και ευχηθήκαμε για το νέο έτος και συνεχίσαμε ο καθένας τη πορεία  του.

Μόνο μία από τις πολλές μικρές ιστορίες που συμβαίνουν κατά τους περιπάτους στα βουνά. Έχει και τη φάση του το όλο θέμα.

Ηταν λοιπόν προπαραμονή και είπα να πάω τη τελευταία ανάβαση του έτους. Το χιονάκι όχι μόνο είχε διατηρηθεί αλλά είχε ενισχυθεί κιόλας στα «ψηλά». Χωρίς να κάνει ιδιαίτερο κρύο ήταν μια πολύ ευχάριστη διαδρομή.

 

Εκείνη τη μέρα πέτυχα πολύ κόσμο να ανεβαίνει. Τουλάχιστον 12 μέτρησα. Πολυσύχναστο μέρος. Δυστυχώς με τόσο κόσμο δε λείπουν και οι ασχήμιες. Όπως ένα κουτάκι χυμού πεταμένο στο μονοπάτι. Καλά ρε άνθρωπε, ήπιες το χυμό σου πρέπει να δείξεις και τη γαϊδουριά σου και να το πετάξεις κάτω? Τι περιμένεις δηλαδή να λιώσει? Εξού και η τελευταία του έτους εγγραφή στο βιβλίο της κορυφής.

Κανονικά σαν τελευταία ανάρτηση που αναφέρεται στο 2011 θα έπρεπε εδώ να ευχηθώ Καλή Χρονιά. Αλλά ήδη έχει περάσει 1  μήνας από τότε και έχει παραγίνει το κακό με τις ευχές. Χάλασαν. Έχουν αρχίσει να μη πιάνουν. Οπότε απλά … να είμαστε γεροί μέχρι την επόμενη ανάρτηση (όχι αυτή που νομίζεις Χρήστο) και να τα λέμε.

Καλή συνέχεια.

Geocaching στα Kyparissia

21/01/2012

Κανονικά η σημερινή ανάρτηση θα έπρεπε να είναι και πάλι για το Αυγό. Για την ακρίβεια για τη τελευταία άνοδο το 2011 αν θέλουμε να είμαστε ημερολογιακώς εντάξει με τις δραστηριότητες.

Αλλά αφενός δεν έχει τίποτα εντυπωσιακό να καταγράψω,  αφ’ ετέρου έχει πέσει πολύ Αυγό τελευταία (και θα ανέβει και καμία χοληστερίνη) και κατά τρίτον οι εξελίξεις με πρόλαβαν και προκειμένου να μη μπαγιατέψει και αυτό θα το blogαρω σήμερα. Έτσι και αλλιώς και η επόμενη ανάρτηση πάλι για το Αυγό θα είναι που είναι και πολύ σημαντική καθώς είναι η πρώτη για το 2012 αλλά και γιατί στην «αποστολή» συμμετείχε για πρώτη φορά και ο Χρήστος  και όσο να είναι έχει μία άλλη σημασία.

Σήμερα λοιπόν θα ξαναθυμηθούμε το geocaching. ΠαρασκευοΣάββατο λοιπόν ήμουν Θεσσαλονίκη και είπα να ρίξω μία ματιά μπας και υπάρχει καμία κρύπτη στη περιοχή. Δυστυχώς αποδείχτηκε ότι μία ματιά μονό δεν είναι αρκετή και αν πραγματικά θέλεις να λέγεσαι geocacher πρέπει να ρίξεις τη σχετική μελέτη, να διαβάσεις τα σχόλια των προηγούμενων cachers  και να μαζέψεις ότι πληροφορία μπορείς.

Εγώ με μία πρόχειρη ματιά στο geocaching.com  μέσω του κινητού δεν έκανα τίποτα από τα παραπάνω και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να βρω μόνο μία από τις 4 κρύπτες που θα μπορούσα να έχω βρει. Οπότε ας αναφερθώ σε αυτή τη μία και μοναδική και ας αφήσω τις υπόλοιπες για την επόμενη επίσκεψή μου στη συμπρωτεύουσα.

Κρύπτη GC3A577 στη Θεσσαλονίκη λοιπόν. Τοποθετημένη από τον KIVOTOS έναν Αμερικάνο geocacher τον Noah  (Νώε) ο οποίος έχει ζήσει για 2 χρόνια στην Ελλάδα και έχει μάθει και τη γλώσσα μας. Λόγω του πραγματικού του ονόματος και της παραμονής του στην Ελλάδα διάλεξε σαν nickname το "KIVOTOS" και δεν είναι δύσκολος ο συνειρμός "KIVOTOS του Noah". Ο Noah λοιπόν μέχρι τώρα έχει φάει την υδρόγειο  και έχει ανακαλύψει 2799 κρύπτες  σε όλο τον κόσμο. Κατά σύμπτωση ο KIVOTOS είχε βρεί τη δική μου κρύπτη GC2ZZ6F στα "Ζεστά Νερά" Σιδηροκάστρου πριν κανένα δίμηνο και είχαμε ανταλλάξει κάποια σχετικά e-mails. Για τη κρύπτη στο Σιδηρόκαστρο υπάρχει και παλαιότερη ανάρτηση στο blog. Με την ευκαιρία της σημερινής ανάρτησης του έχω στείλει και ένα e-mail για να τον ενημερώσω σχετικά. Πάντος ποιος ξέρει ποία κρύπτη κυνηγάει αυτή τη στιγμή και σε ποιο μέρος του κόσμου βρίσκεται.

Πίσω στα δικά μας λοιπόν. Η κρύπτη GC3A577 βρίσκεται σε ένα Θεσσαλονικίοτικο Κυπαρίσσι σχεδόν πάνω στο δρόμο στη περιοχή μεταξύ Mediterranean Cosmos και IKEA και πραγματικά δεν είναι δύσκολο να βρεθεί. Για ευνόητους λόγους δεν δίνω ιδιαίτερες πληροφορίες για το σημείο διότι θα πρέπει να ακολουθηθούν μόνο οι οδηγίες από τη σελίδα της κρύπτης στο www.geocaching.com

Μου πήρε κανα 2λεπτο να τη βρω. Ήταν ένα μικροσκοπικό bison box μέγεθους μπαταρίας ΑΑ καμουφλαρισμένο με χρώματα παραλλαγής για να μη «χτυπάει» στο μάτι που το μόνο που περιείχε ήταν ένα roll logbook, ούτε στυλό ούτε δωράκι. Ευτυχώς δηλαδή γιατί και εγώ δεν είχα φροντίσει για κάποιο δωράκι ανταλλαγής . Ευτυχώς που ακολούθησα την οδηγία του Noah να έχω μαζί μου κάποιο στυλό.

Άνοιξα τη κρύπτη και συμπλήρωσα το log book. Ως ανάμνηση έβγαλα και μία φωτογραφία που μπορεί να δώσει μία ιδέα για το μέγεθος της κρύπτης και την ξαναέβαλα στη θέση της. Εκεί έβγαλα ακόμα μία φωτογραφία την οποία όμως επίσης δε δημοσιεύω γιατί θα είναι σαν να «δείχνω» ακριβώς το σημείο.

Από όλη αυτή την ιστορία εκτός από την ικανοποίηση της εύρεσης έμαθα και το μάθημά μου σχετικά με τη «μελέτη» που απαιτεί το hobby. Ανανεώθηκε και το ενδιαφέρον μου για το geocaching και τώρα ετοιμάζω και εγώ μία κρύπτη για την οποία θα έχετε νέα σε επόμενη ανάρτηση

Αυγό, Χιονάκι, Μαγεία

2η μέρα των Χριστουγέννων, μετά τη μάσα του Χριστουγεννιάτικου Τραπεζιού, το στομάχι ήταν πολύ βαρύ .  Το μόνο που δε χρειαζόμουν ήταν μία βόλτα στο Αυγό. Αλλά όταν έπεσε το τηλεφώνημα δε μου έκανε καρδιά να αρνηθώ. Δυστυχώς με το γουρουνόπουλο να χορεύει ακόμα μέσα μου η ανηφόρα μέχρι το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου (1η κορυφή) αποδείχτηκε πολύ βασανιστική. Στο τέλος όμως τα ξέχασα όλα

Πάντως όταν ξεκινήσαμε με το Σάββας πρωί πρωί και με το σκοτάδι δε περιμέναμε αυτό που θα βλέπαμε στη συνέχεια. Καθώς στη πόλη δεν είχε πέσει ούτε νιφάδα και καθώς ακόμα και όταν ξημέρωσε δεν είχαμε οπτική επαφή με τη χιονισμένη πλευρά, δε περιμέναμε να δούμε τόση ομορφιά στη συνέχεια.

Όταν πιάσαμε την ανηφόρα της κορυφής, όλο το μονοπάτι ήταν μεσ’ στο χιόνι. Δε χάσαμε την ευκαιρία για μερικές φωτογραφίες  και video. Βέβαια ήθελε και λίγη προσοχή το θέμα γιατί σε μερικά σημεία από τα πατήματα το χιόνι είχε παγώσει και είχε γίνει γυαλί.

Μια πολύ ωραία στιγμή λίγο πριν τη κορυφή όταν ο πρωινός ήλιος ξεπρόβαλε μέσα από τα δέντρα και καθρεφτιζόταν μέσα στη Βιστωνίδα. Δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε αυτή τη μαγεία. Η φωτογραφία έχει δημοσιευθεί και στο «Φωτογραφικό Ταξίδι» όπου μπορείτε να δείτε και τα σχόλια.



Τελικά στη κορυφή δεν είχε σχεδόν καθόλου χιόνι. Λες και το Τσάλ το είχε μαζέψει όλο. Ο αέρα για μία ακόμα φορά «Ξύριζε» αλλά για μία ακόμα φορά ήταν πανέμορφα από κει πάνω. Η φωτογραφία που βγάλαμε κατά την άνοδο λες και μεγεθύνθηκε και είχαμε μια ολόκληρη ομορφιά μπροστά μας. Ο ήλιος συνέχιζε να καθρεφτίζεται μέσα στη λίμνη και μάς έδινε ένα μαγευτικό τοπίο. Μόνο από κει μπορείς να το πετύχεις αυτό.

Δε μείναμε πολύ εκεί πάνω. Είπαμε : αέρας, κρύο, πόσο να αντέξουμε οι περιπατητές?

Η κατηφόρα απλά απαιτούσε περισσότερη προσοχή. Με το παγωμένο μονοπάτι δε παίζουμε! Παίζουμε;

Στα Πανέρια όμως?

Παραμονή Χριστουγέννων 2011.

Η κακοκαιρία των προηγούμενων ημερών μας είχε κάνει να ελπίζουμε ότι επιτέλους θα δούμε μία ασπρη μέρα. Βέβαια μέσα στη πόλη δεν είχε τίποτα οπότε είπαμε να πάρουμε τα βουνά για να βρούμε χιόνι.

Ο Χρήστος Α, ο Σάββας που οδηγούσε και η αφεντιά μου ξεκινήσαμε όχι ποδαράδα αυτή τη φορά αλλά με το RAV4 αφού η φιλοφοξία μας ήταν να φτάσουμε ψηλά. Πολύ ψηλά. Το άτσαλο χίονι όμως δεν μας άφησε να φτάσουμε εκεί που θέλαμε παρ' όλα αυτά όμως φτάσαμε απέναντι από  τα "Πανέρια" έναν ορεινό οικισμό στα ψηλά της Ξάνθης.

Ο Χρήστος είχε εφοδιαστεί και με τη special φωτογραφική μηχανή του γιατί εκει πάνω όλο και κάτι ενδιαφέρον θα έβρισκε. Το τι βρήκε μπορείτε να το δείτε στο Φωτογραφικό Ταξίδι και αν μπορούσε να ανεβάσει και άλλες φωτογραφίες, δε θα έμενε μόνο στη μία.

Και το χιόνι χαρήκαμε, και φωτογραφίες βγάλαμε και τη βόλτα (αν και έμεινε στη μέση) ευχαριστηθήκαμε.



Στο Trimble Outdoors μπορείτε να δείτε τη διαδρομή στο χάρτη. Η διαδρομή είναι manual και ξεκίνησα από το Μοναστήρι της Παναγίας της Καλαμούς. Είναι μιά όμορφη περιπατητική διαδρομή που ακόμα και χωρίς χιόνι αξίζει.

Στο  παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε πώς περάσαμε. Ακόμα και αν το βίντεο δεν σας αρέσει, το τραγούδι που το "ντύνει" αξίζει το κόπο.

Αλλοι δε χωράνε στα καλάθια. Εμείς μέχρι τα "Πανέρια" ...  περισέψαμε κίόλας.

Αυγό και πάλι

Έχουμε καιρό να τα πούμε.

Από την ημέρα που γύρισα από τη Φιλανδία όχι ότι δεν υπήρχε δραστηριότητα αλλά δεν υπήρχε χρόνος για γράψιμο. Δουλειά, γιορτές καταλαβαίνετε.

Και από δραστηριότητα μη φανταστείτε τίποτα το φοβερό 3-4 «Αυγά» και μία τζιπάδα έδωσαν απλά την ευκαιρία για να ξεφύγουμε λιγάκι.

Ας αρχίσουμε λοιπόν :

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011

Είχα καιρό να πάω καμία βολτίτσα. Τη μία δε βόλευε τη παρέα την άλλη είχε πέσει πολύ δουλεία., είδα και αποείδα και Κυριακή πουρνό πουρνό ξεκίνησα για το Αυγό.

Έφτασα στο ξέφωτο της Ιερατικής και περίμενα το χάραμα καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να μπω μόνος μου μέσα στο δάσος όσο είχε ακόμα σκοτάδι.

Λίγο μετά τις 07:00 μόλις ο ουρανός είχε αρχίσει να φωτίζει (τι να φωτίζει δηλαδή μια γριζάδα ήταν όλη τη μέρα) πήρα τα πόδια μου για το Αυγό από τη συνηθισμένη διαδρομή. Αφού δεν είχα παρέα ακολούθησα τον δικό μου ρυθμό και αργά αργά πήρα την ανηφόρα. Θεώρησα ότι μιας και ήμουν μόνος θα είχα την ευκαιρία να βγάλω με την ησυχία μου κάποιες καλές φωτογραφίες αλλά δυστυχώς το αποτέλεσμα με απογοήτευσε αφού χωρίς αρκετό ήλιο όλες οι φωτογραφίες βγήκαν σε τόνους του γκρίζου.

Παρόλο αυτό κατέβαλα φιλότιμες προσπάθειες για μία καλή φώτο αλλά το μοναδικό αποτέλεσμα ήταν να αργήσω αρκετά να φτάσω στη κορυφή. Το καλό είναι ότι είχα αρκετή ώρα στη διάθεσή μου. Δεν είχα πίεση χρόνου (και Σάββα) να κατέβω γρήγορα και ήμουν αποφασισμένος να το διασκεδάσω. Όμως λογάριαζα χωρίς το ξενοδόχο που στη προκειμένη περίπτωση είναι οι καιρικές συνθήκες που επικρατούν στη κορυφή του Αυγού μέσα στον Δεκέμβριο και ο αέρα που κυριολεκτικά ξύριζε εκεί πάνω. Άρα λοιπόν τα σχέδιά μου για παραμονή καταστράφηκαν. 

Πριν αρχίσω τη κάθοδο είπα να πάω μία βολτίτσα λοιπόν προς τη κρύπτη GC2XH84 (μη ξεχνάμε ε? υπάρχει μία geocache πάνω στο Αυγό) αφού μέσα από το site www.geocaching.com είχα ενημερωθεί ότι κάποιος την είχε βρει και έκανε την ανάλογη καταχώρηση στο logbook.  Πραγματικά υπήρχε μία εγγραφή στο ημερολόγιο από τον geocacher Δημήτρη ο οποίος ήταν FTF (First To Find) και είχε αφήσει μέσα στη κρύπτη μία μικρή σφυρίχτρα σαν δωράκι, όπως συνηθίζεται, για τον επόμενο κυνηγό. 

Τελικά το σημείο εκείνο μου έδωσε και την ευκαιρία να πετύχω τη φωτογραφία που ήθελα. Το Τσαλ ανάμεσα από τα χαλάσματα του κάστρου του Αυγού ήταν λήψη που έψαχνα. "Από τη πολεμίστρα". Η φωτό ανέβηκε  και στο  Φωτογραφικό Ταξίδι.

Μια ακόμα έκπληξη με περίμενε όταν αποφάσισα να μην  πάρω το συνηθισμένο δρόμο της επιστροφής από το κάστρο προς το υψομετρικό αλλά να πάω από τη βόρεια πλαγιά που βλέπει προς το Μακάριο. Στο απέναντι ύψωμα (στον Φοινέα αν δε κάνω λάθος) έβοσκε το κοπάδι των άγριων αλόγων. Για μία ακόμα φορά διέσχισαν τα μονοπάτια από τα Λιβερά προς τα κοντινά στη πόλη υψώματα για αναζήτηση τροφής. Δυστυχώς η απόσταση ήταν αρκετά μεγάλη ώστε ακόμα και το zoom να μη μπορεί να δώσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Δίνει όμως μία εικόνα .

 Αυτά από τη μοναχική άνοδο στο Αυγό λίγο πριν τις γιορτές. 

Στην επόμενη ανάρτηση (ελπίζω σύντομα ) μία τζιπάδα στα βουνά και στα χιόνια. 

Αντε και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Φινλανδία... για τεχνικούς λόγους.

Η σημερινή ανάρτηση είναι ξεχωριστή από τις άλλες. Δεν αφορά κάποια από τις συνηθισμένες βόλτες στα βουνά με τα φιλαράκια αλλά μία περιγραφή ενός ταξιδιού που έκανα πριν από λίγες μέρες.  Μέσα από τις επόμενες γραμμές θα αναφερθώ σε αυτά που μου έκαναν εντύπωση είτε αρνητικά είτε θετικά,  και θα προσπαθήσω να δώσω μία όσο το δυνατόν καλύτερη εικόνα. Αυτά που θα διαβάσετε δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία ματιά ενός ανθρώπου που δεν πολυταξιδεύει στο εξωτερικό οπότε είναι λογικό κάτι που κάποιοι άλλοι να θεωρούν απόλυτα φυσιολογικά εμένα να μου φαίνονται από περίεργα έως εντυπωσιακά. Φτάνει λοιπόν με το πρόλογο. Ας μπούμε στο ψητό. Α! να μη ξεχάσω ότι το ταξίδι έγινε με το φίλο, συνάδελφο και συνεπώνυμο Γιώργο …  που λόγω της συνωνυμίας …  μας έδωσαν και την ίδια θέση στο αεροπλάνο. Ευτυχώς το καταλάβε γρήγορα και αποφύγαμε εν' πτήση τις ... αγκαλίτσες. 

Η τύχη λοιπόν και κάποιοι επαγγελματικοί λόγοι με έστειλαν μεσοβδόμαδα στη Φιλανδία. Πρώτο μέρος πτήση από Θεσσαλονίκη προς Φρανκφούρτη. Δεν μπορούσαμε παρά ακόμα και πάνω στο αεροπλάνο να δείξουμε το Ελληνικό μας ταμπεραμέντο και να αψηφήσουμε κανονισμούς και οδηγίες.   Χαρακτηριστικό της φυλής μας λοιπόν που μόλις το αεροσκάφος πάτησε έδαφος  και όσο όμωςπήγαινε να στάθμευσει και όλες οι φωτεινές ενδείξεις να παραμείνουμε δεμένοι στις θέσεις μας ήταν αναμμένες,  οι περισσότεροι επιβάτες άνοιξαν τα κινητά τους  και σηκώθηκαν για να ανοίξουν τα ντουλαπάκια για να πάρουν τις χειραποσκευές τους.  Παρόμοιο ταμπεραμέντο όμως επέδειξαν και οι κατά τα άλλα ευγενικότατες  Ελληνίδες αεροσυνοδοί που στη κυριολεξία τα πήραν στο κρανίο και άρχισαν να κάνουν παρατηρήσεις στους επιβάτες, να κλείνουν με νεύρο τα ντουλάπια και να τους ζητούν να καθίσουν στη θέση τους και να δεθούν.  Βέβαια στην επόμενη πτήση προς Ελσίνκι δε χρειάστηκε να  χαλάσουμε τις καρδιές μας με το ιπτάμενο προσωπικό αφού όλα κύλισαν σχεδόν όπως έπρεπε. Βέβαια εδώ που τα λέμε άντε να τα βγάλεις πέρα με τις Γερμανίδες αεροσυνοδούς. Φαντάσου την Άγγελα αεροσυνοδό και βγάλε συμπερασμα Ισως και για αυτό καθίσαμε όλοι ήσυχα -  ήσυχα στις θέσεις μας περιμένοντας να σβήσουν όλα τα  λαμπάκια. Η φώτο είναι από την επιστροφή αλλά τι θέλετε δηλαδή? Να έβγαζα τις αεροσυνοδους την ώρα που τα πέρναν στο κρανιο? Αμ δε!

Φτάσαμε Ελσίνκι σχεδόν μεσάνυχτα. Η υγρασία έκανε να αισθανόμαστε το κρύο περισσότερο από ότι ήταν αλλά παρ’ όλα αυτά εκεί προς το τέλος Νοεμβρίου ο καιρός δεν ήταν αυτό που όλοι μας φανταζόμαστε για τις Σκανδιναβικές χώρες. Αυτή η εποχή ακόμα δεν έχει πιάσει κρύο και λόγω της έλλειψης ανέμων θα έλεγε κανείς ότι ήταν θερμοκρασίες Ελλάδας. Άλλωστε 0 βαθμούς πιάνουμε και εδώ.

Καθώς διανυχτερεύσαμε στο Ελσίνκι, εκτός από το επαγγελματικό κομμάτι είχα υπολογίσει ότι θα έχω στη διάθεσή μου και μερικές ώρες να δω και τη πόλη ή τουλάχιστον 3 μνημεία της που είχαν προτείνει σε κάποιες σελίδες στο διαδίκτυο. Για την ακρίβεια ήταν 3 Ιστορικές Εκκλησίες που θεωρούνται από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα και μάλλον όχι άδικα.  Καθώς λοιπόν πλησιάζαμε με το ταξί στο ξενοδοχείο, στο βάθος και όχι πολύ μακριά, κάποιοι προβολείς έπεφταν πάνω σε κάτι τρούλους. Αναγνώρισα κάποιον από τους στόχους μου και έτσι μόλις τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο βγήκα για μία νυχτερινή περιήγηση. Στο χέρι το GPS γιατί δεν είναι να χάνεσαι 3.500 χιλιόμετρα από το τόπο σου. Κανένα 10λεπτο περπάτημα και έφτασα στο Καθεδρικό Ναό του Ελσίνκι ή όπως λέγεται στη τοπική γλώσσα Helsingin tuomiokirkko ή Suurkirkko. Μια τεράστια Λουθηρανή εκκλησία, σε σχήμα Ελληνικού Σταυρού (όπως αναφέρει η wikipedia) χτισμένη μεταξύ του 1830 -1850, με εντυπωσιακούς πράσινους τρούλους και τα αγάλματα των 12 μαθητών στην οροφή. Περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ αλλά και σε ένα σωρό άλλες σελίδες για το Ελσίνκι. Αξίζει το κόπο να κλικάρετε στη φωτογραφία της wikipedia για να ανοίξει σε full resolution 5,786 × 6,440 pixels για να θαυμάσετε τις λεπτομέρειες. Δυστυχώς δεν είχα μπαταρία στο κινητό και έτσι έχασα την ευκαιρία για μια νυχτερινή φώτο. Επιστροφή στο ξενοδοχεία , τέλος πρώτης ημέρας.

Την επόμενη είχε πολύ πρωινό εγερτήριο. Κανένα πρόβλημα αφού και στις υπόλοιπες βόλτες μας γενικά ξυπνάμε νωρίς. Για τον επαγγελματικό λόγο λοιπόν έπρεπε να πάρουμε το λεωφορείο 06:05 και να διανύσουμε περίπου 200 χιλιόμετρα προς το βορρά μέσα στη καρδιά των περίφημων 1000 λιμνών. Θεωρούσα απίθανο να υπάρχουν 1000 λίμνες σε μία χώρα αλλά εκεί πάνω τίποτα δεν είναι απίθανο. Για την ακρίβεια δεν πρέπει να είναι μόνο 1000, σίγουρα είναι περισσότερες αλλά ποιος κάθετε να τις μετρήσει τώρα.

Περπατήσαμε για κανένα τεταρτάκι στους όχι και τόσο έρημους για την ώρα δρόμους και στις 05:40 βρισκόμασταν στο ΚΤΕΛ του Ελσίνκι (χα χα καλό ε? ). Μία υπόγεια αίθουσα, κάτω από ένα  εμπορικό κέντρο, το Kamppi, γεμάτη παγκάκια και μερικά ταμπλό με χάρτες και δρομολόγια. Δεξιά και αριστερά  τζαμαρίες και καμιά 40αριά γυάλινες πόρτες. Αυτές οι πόρτες ήταν θύρες επιβίβασης – αποβίβασης. Πάνω από κάθε θύρα μία οθόνη που έδινε πληροφορίες σχετικά μα τα δρομολόγια και ένα μεγάλο κόκκινο Χ που σήμαινε ότι η πόρτα ήταν κλειδωμένη. 10 λεπτά πριν την αναχώρηση το μεγάλο κόκκινο Χ έγινε ένα μεγάλο πράσινο βέλος που σήμαινε ότι είχε αρχίσει επιβίβαση. Άνοιγες τη πόρτα και ήσουν κατευθείαν στο λεωφορείο. Ο οδηγός εκτελούσε και χρέη εισπράκτορα. Υπάρχει η δυνατότητα πληρωμής με 3 τρόπους. Μετρητά όπου σου δίνει μηχανογραφημένο εισιτήριο, με προπληρωμένη κάρτα διαδρομών, αλλά ακόμα και με πιστωτική κάρτα. Ναι σωστά διαβάσατε, μηχάνημα πιστωτικής κάρτας στο λεωφορείο. Ο οδηγός μιλούσε άπταιστα την Αγγλική όπως άλλωστε συνέβη και με όσους χρειάστηκε να έρθουμε σε επαφή είτε ήταν ο οδηγός του λεωφορείου, είτε ο ηλικιωμένος ταξιτζής,  είτε η πωλήτρια στο εμπορικό κέντρο, είτε η υπάλληλος στο χαμπουργκεράδικο, είτε η κυρία που αργότερα χρειάστηκε να τη ρωτήσουμε για το την επιστροφή.

06:05 το λεωφορείο ξεκίνησε. 3 νοματαίοι όλοι και όλοι μέσα. ο Γιώργος, εγώ, και μία κυρία που καθόταν 5-6 θέσεις πιο πίσω μέσα στο σκοτάδι. Σκοτάδι… μεγάλη λέξη για τη Φιλανδία. Τόσο μεγάλη όσο και η δίαρκειά του. Όλη η διαδρομή των περίπου 200 χιλιομέτρων κάτι λιγότερο από 3 ώρες με τις στάσεις, ήταν μέσα στο σκοτάδι. Γύρω στις 08:00 είχαμε φτάσει σε μία ενδιάμεση πόλη τη Hameenlinna. 5 λεπτά στάση για να κατεβάσει ο οδηγός αποσκευές και εμπορεύματα και να πάρει άλλα. Μια ευκαιρία και μια μεγάλη έκπληξη να βλέπεις τα παιδάκια να πηγαίνουν στο σχολείο μέσα στο σκοτάδι. Κοινό χαρακτηριστικό : σχεδόν όλοι μικροί και μεγάλοι είχαν πάνω τους κάτι φωσφορούχο. Άλλοι στα μανίκια, άλλοι στις τσάντες τους άλλοι απλά κρεμασμένα στα πανωφόρια τους , σχεδόν από όλους τους διαβάτες φωσφόριζε κάτι όταν έπεφτε πάνω τους κάποιο φως έτσι όπως περπατούσαν στο δρόμο 08:00 ή ώρα το πρωί μέσα στο σκοτάδι.

Όχι μόνο άργησε να ξημερώσει αλλά γενικά αργούσε … να ξημερώσει. Το σκοτάδι μας συντρόφευσε για περισσότερο από 1 ώρα ακόμα και όταν φτάσαμε στο προορισμό μας. Σε αυτό σίγουρα έπαιξε ρόλο και ο βαρύς γεμάτος υγρασία καιρός αλλά πρέπει να πλησίαζε περίπου 10:00 για να πεις ότι είχε χαράξει για τα καλά.

Εδώ θα ήθελα να αναφέρω κάτι ακόμα που μου έκανε εντύπωση. Δε αφορά φυσική ομορφιά ούτε κάτι εντυπωσιακό στο τοπίο της Φιλανδίας. Στη διαδρομή είχαμε ρωτήσει τον οδηγό αν φτάνοντας στο σταθμό του λεωφορείου θα είχε ΤΑΧΙ για να πάμε στο προορισμό μας. Μας απάντησε καταφατικά. Όταν φτάσαμε, χάραμα ακόμα όπως είπαμε, δεν είχε. Ευγενικότατα ο οδηγός μας ζήτησε συγνώμη και κάλεσε με το κινητό του ΤΑΧΙ. Αναρωτήθηκα αν σε αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα κάποιος ξένος θα είχε αντίστοιχη εξυπηρέτηση.

Τελειώσαμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Στο λεωφορείο και πάλι λίγος κόσμος πράγμα που μου έδινε την ευκαιρία να γυρνάω από θέση σε θέση για να έχω καλή θέα για video. Καθώς είχε ξημερώσει οι λίμνες φαινόταν πολύ καλύτερα και σχεδόν μέχρι να ξαναφτάσουμε στη Hameenlinna το τοπίο εναλλασσόταν μεταξύ λιμνών και δασών Σύμιδας.  Η τόσο κοντινή εναλλαγή των λιμνών δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για μία μεγάλη ή έστω για μία θάλασσα. Βλέποντας το χάρτη μόνο μπορείς να αντιληφθείς το γεγονός ύπαρξης τόσο πολλών λιμνών σε τόσο μικρό γεωγραφικό χώρο.

Στη διαδρομή ακόμα κάτι που μου φάνηκε περίεργο αν και τελικά δε θα έπρεπε. Πινακίδες που προειδοποιούσαν για κίνδυνο λόγω διέλευσης ζώων στο δρόμο. Στην Ελλάδα συνήθως αυτό το σήμα έχει κάποια αγελάδα. Στη Φιλανδία ως φυσικό είχε … τάρανδο.

Επιστρέφοντας στο Ελσίνκι γύρω στις 3:30 ήταν μια συνηθισμένη μεταμεσημβρινή ατμόσφαιρα. Πλέον είχαμε όλη την υπόλοιπη μέρα (προσέξτε το αυτό) μπροστά μας για να γυρίσουμε λίγο. Με τον Γιώργο πήραμε το δρόμο για πρώτο αξιοθέατο που ήταν η Helsingin tuomiokirkko ο Καθεδρικός Ναός δηλαδή που ανέφερα παραπάνω. Στη διαδρομή σε μια αυλή από κάτι που έμοιαζε με πανεπιστήμιο είδαμε μία σκαλιστή τεράστια Ελληνική περικεφαλαία. Μέχρι εδώ λοιπόν έχει φτάσει η χάρη των προγόνων μας. Η φωτογραφία απαραίτητη.

Καμία εκατοσταριά μέτρα πιο κάτω πλησιάζαμε το Ναό από τα Δυτικά και δε γινόταν να μη θαυμάσουμε το μέγεθός του και την ομορφιά του με τα αγαλμάτων των Αποστόλων στα αετώματά του – 3 στη κάθε πλευρά – , τους πράσινους τρούλους με τους χρυσούς σταυρούς αλλά και πάλι την επίδραση του Αρχαιοελληνικού Πολιτισμού στις εξωτερικές κολώνες με βάσεις Κορινθιακού  Ρυθμού και τα τύπου Παρθενώνα αετώματα. Νομίζαμε ότι είχαμε δει όλη την ομορφιά της περιοχής και περπατήσαμε μπροστά από το Ναό προς το λιμάνι στο Νότο. Σε λίγα μέτρα μια ακόμα έκπληξη που μας έκανε και τους δύο θα βγάλουμε ένα επιφώνημα θαυμασμού σαν να ήμασταν συννενοημένοι.

Μπροστά μας και σε βάθος περίπου 15 μέτρων απλωνόταν μία πλατεία που από ψηλά είχαμε πλήρη πανοραμική θέα. Στη μέση ένα άγαλμα που φαινόταν πολύ μικρό από κει ψηλά και ένα όμορφο στολισμένο Χριστουγεννίατικο δέντρο. Δεξιά και αριστερά δύο δίδυμα νεοκλασικά κτήρια με μπαλκόνια που και πάλι είχαν κολώνες Ελληνικού ρυθμού μάλλον Ιωνικού αυτή τη φορά. Στις άκρες της μεγάλης σκάλας 2 μικρά κτίσματα με τριγωνικό αέτωμα, συνδιασμός αρχιτεκτονικής της Αναγέννησης και του Παρθενώνα ή κάτι σαν αντιγραφή του Ερεχθείου στην Ακρόπολη.

Για τη Πλατεία και τη περιοχή πάλι μας δίνει πληροφορίες η Wikipedia . Πρόκειται για τη πλατεία Γερουσίας (αν μετάφρασα καλά) «Senate Square» ή «Senaatintori» στα Φιλανδικά. Πήρε το όνομά της από το Κτήριο της Γερουσίας (το ένα από τα δίδυμα κτήρια που λέγαμε) που όμως το 1917 έγινε η έδρα του Συμβουλίου του Κράτους – μετά την απελευθέρωση της Φιλανδίας από τη Ρωσία- και τώρα είναι η  κατοικίας του Πρωθυπουργού της χώρας. Το απέναντι κτήριο είναι το Πανεπιστήμιο. Στο κέντρο της πλατείας υπάρχει το άγαλμα του Τσάρου Αλεξάνδρου του 2^ου παππού του τελευταίου τσάρου της Ρωσίας Νικολάου του 2^ου.

Δυστυχώς η ομορφιά και η εντυπωσιακή θέα δε μπορούν να περιγραφούν ούτε με λόγια ούτε με τις πανοραμική φώτο ούτε με το video. Η πρώτη δικιά μου από ψηλά, εκείνο το υγρό Φθινοπωρινό απόγευμα και η άλλη από τη Wikipedia  από χαμηλά σαφώς πιο καλοκαιρινή και χωρίς το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο. . 

Τελικά η επίδραση της Αρχαίας Ελληνικής Τέχνης είναι διάσπαρτη στο Ελσίνκι. Όπως πχ και πρόσοψη του μουσείου Ateneum με τις Καρυάτιδες, τις Κολώνες αλλά και το Αέτωμα. Στοιχεία καθαρής πολιτιστικής επίδρασης. Φαίνεται ότι παλαιότερα οι Φιλανδοί μας συμπαθούσαν αρκετά ώστε να τιμούν το πολιτισμό τον προγόνων μας παρόλο που σήμερα είναι από τους πιο σκληρούς επικριτές μας στο θέμα της Οικονομίας. Όσο αφορά το λεωφορείο μη δίνετε σημασία.

Συνεχίσαμε προς το λιμάνι. Ένα τεράστιο λιμάνι, μάλλον το επιβατικό με 2-3 θεόρατα κρουαζιερόπλοια που γυρνάνε όλη τη Βαλτική. Δε νομίζω να υπάρχει φωτογραφία του Λιμανιού του Ελσίνκι χωρίς κάποιο από δαύτα. Ορίστε μία δια του λόγου το αληθές.

Επίσης δείτε εδώ μια webcam και σίγουρα θα πετύχετε κάποιο.

Είχα ακόμα 2 σημεία να επισκεφτώ.  Ακόμα 2 εκκλησίες για την ακρίβεια. Η μία κοντά στο λιμάνι. Η μεγαλοπρεπής Ρώσικη Εκκλησία. Ο Καθεδρικός Ναός Uspenskin : «Uspenskin katedraali" στη τοπική διάλεκτο, η μεγαλύτερη ορθόδοξη εκκλησία στο Δυτικό κόσμο όπως τους αρέσει να λένε. Χτισμένη το 1868 είναι αφιερωμένη στη Κοίμηση της Θεοτόκου. Ένας Ναός χτισμένος με κόκκινο τούβλο, και χαρακτηριστικούς χρυσούς τρούλους σε πράσινες βάσεις.     Πληροφορίες εδώ  και μία
πανοραμική εσωτερική ματιά εδώ.

Δε πλησιάσαμε κοντά. Το φως είχε αρχίσει να φεύγει και αφού φαινόταν εξίσου μεγαλοπρεπής ακόμα και από απόσταση, έβγαλα μία φώτο με zoom στα γρήγορα και ξεκινήσαμε για το τρίτο στόχο, κανα – δύο χιλιόμετρα μακρύτερα. Βέβαια τώρα βλέποντας τις φωτογραφίες στο Ιντερνετ το έχω μετανιώσει που δε πήγα από κοντά αλλά τώρα το πουλάκι πέταξε.

Φτάσαμε στην Πλατεία Αγοράς .Ήδη άρχισε να σκοτεινιάζει τόσο όσο να μην επιτρέπει καλές φωτογραφίες. Οπότε οι 2-3 επόμενες είναι είτε σκοτεινές είτε με ρύθμιση νύχτας άρα κουνημένες. Σε αυτή τη πλατεία συνήθως γίνεται κάποιο παζάρι και έχει πολλά και ενδιαφέροντα σουβενίρ. Όταν ήμασταν εκεί δεν υπήρχε τίποτα. Αν και όμορφη και προσεγμένη με τα δέντρα της, τα παρτέρια της και τα αγάλματά της μου έκανε εντύπωση που η πλατεία ήταν εξ’ ολοκλήρου χωμάτινη. Δε μπορώ να σκεφτώ κάποιον άλλο λόγο παρά του ότι προφανώς την αφήσανε έτσι για να μη γλιστράει πολύ όταν χιονίσει. Και όταν μιλάμε για χίονι στην Φιλανδία ξέρουμε πολύ καλά για πόσο χιόνι μιλάμε. Καθώς περπατούσαμε  στα αριστερά μας εστιατόρια και καφετέριες ενώ στα δεξιά μας μεγάλα πολυκαταστήματα με όμορφα στολισμένες βιτρίνες που και πάλι είχαν μία Αρχαιοελληνική πινελιά. Τελικά ο συνδιασμός «Κολώνα – Αέτωμα» παίζει πολύ στο Ελσίνκι.

Στη Πλατεία Αγοράς υπήρχαν διάφορα αγάλματα. Το πιο γνωστό από όλα είναι το Havis Amanda. Αυτό το περίεργο όνομα ανήκει σε ένα άγαλμα – σιντριβάνι μίας γυμνής γοργόνας που στέκεται πάνω στα νερά με ψάρια στα πόδια της από όπου αναβλύζει το νερό περιτριγυρισμένη από 4 θαλάσσια λιοντάρια. Το σιντριβάνι κατασκευάστηκε το 1906 και συμβολίζει την αναγέννηση της πόλης. Παρακ΄τω 2 φώτο : η σκοτεινή δική μου και η φωτεινή από το internet.

Ήταν λίγο μετά τις 4:30 το απόγευμα και είχε σκοτεινιάσει για καλά. Για το τρίτο προορισμό, σε κανονικές συνθήκες θα χρειαζόμουν κανένα 20λεπτο περπάτημα. Οι κανονικές συνθήκες είναι βασικά να ξέρεις το δρόμο. Ε! και να έχει και λίγο φώς να ξέρεις που πηγαίνεις. Ήταν ώρα να δουλέψει το GPS. Ευτυχώς από τις προηγούμενες μέρες είχα κάνει το homework μου και είχα σταμπάρει τα 3 σημεία που με ενδιέφεραν οπότε θα ήταν εύκολο. Και ξεκίνησα. Στις μεγαλουπόλεις δεν είναι περίεργο να βλέπεις περίεργες καταστάσεις και γι’ αυτό και δεν είναι περίεργο να βλέπεις ένα τύπο να περπατάει με ένα gps στο χέρι. Και βέβαια πάλι καλά που είχα και αυτό και με ξελάσπωσε. Κάποια στιγμή είχα αρχίσει να απομακρύνομαι από το κέντρο καθώς ο προορισμός μου ήταν λίγο πιο έξω και είχα αρχίσει να έχω τις αμφιβολίες μου αλλά αποφάσισα να βασιστώ πάνω του και ευτυχώς έκανα καλά. Με θαυμαστή ακρίβεια με οδήγησε εκεί που ήθελα. Ακόμα μία Εκκλησία.  Η περίφημη «Temppeliaukio Kirkko» στα Φιλανδικά . Στα Ελληνικά η μετάφραση είναι Εκκλησία του Βράχου και πήρε το όνομά της από το γεγονός ότι είναι χτισμένη στη κυριολεξία μέσα σε ένα σκαμμένο βράχο. Είχα δει κάποιες φωτογραφίες από το internet νωρίτερα αλλά δε ήξερα τι να περιμένω και τι εννοούσαν με το : «Εκκλησία του Βράχου». Φανταζόμουν κάποιες δικές μας υπόσκαφες εκκλησίες αλλά δε μπορούσα να συνδυάσω αυτό που φανταζόμουν με τις φωτογραφίες που είχα δει. Αυτό λοιπόν που εννοούν είναι το εξής : Η κορυφή ενός χαμηλού πέτρινου λόφου δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τεράστιος γρανιτένιος βράχος με περίμετρο περίπου 500 μέτρα αν μπόρεσα να υπολογίσω σωστά  όταν τον περπάτησα περιμετρικά. Γύρω - γύρω υπάρχουν σπίτια καθώς ο λοφίσκος είναι κατοικημένη περιοχή. Είναι τόσος μεγάλος που σε κάποιο σημείο του βράχου έχουν κάνει και μία παιδική χαρά. Αν και ήταν γύρω στις 5:00 το απόγευμα λόγω του σκοταδιού του κρύου και της υγρασίας ήταν σαν να είχε πάει 11:00 το βράδυ. Παρ’ όλά αυτά παιδάκια έπαιζαν στο παρκάκι με τις μαμάδες τους. Οι Φιλανδοί έσκαψαν κυκλικά ένα κομμάτι μέσα στον βράχου (μεγάλο κομμάτι είναι η αλήθεια) του έβαλαν και μία γυαλινομεταλλική σκεπή και το έκαναν χώρο λατρείας.Μία αεροφωτογραφία για του λόγου το αληθές.

Σίγουρα δεν έμοιζε με τίποτα σε εκκλησία έτσι όπως τη ξέρουμε. Ούτε τρούλοι, ούτε καμπαναριά, τίποτα.  Ένας μικρός μεταλλικός σταυρός πάνω από την είσοδο όλος κιόλος. Η είσοδος πάλι; Μια γυάλινη τζαμαρία με μία βαριά, μεταλλική, μπρούτζινη πόρτα. Στο πλάι της μία γυάλινη προθήκη όπου είχε αναρτημένες διάφορες ανακοινώσεις μια εκ των οποίων αφορούσε το Χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα λειτουργιών στη Αγγλική γλώσσα και φυσικά ήταν γραμμένο ανάλογα.. Από όλες τις υπόλοιπες ανακοινώσει στα Φιλανδικά δε κατάλαβα γρι.

Έσπρωξα τη μπρούτζινη πόρτα και μπήκα μέσα. Και πάλι τίποτα δε θύμισε εκκλησία. Εκεί που σε μας είναι ο Πρόναος ήταν ένας χώρος που ξεχώριζε από τον κυρίως Ναό με ακόμα μία τζαμαρία. Έτυχα σε μία εκδήλωση, κάτι σαν διάλεξη, με αρκετό κόσμο και κάποιους κουστουμάτους καλεσμένους με μία μεγάλη κονκάρδα στο πέτο. Μπροστά από τη τζαμαρία κάτι σαν γραμματεία με ένα πάγκο με βιβλία (μάλλον τα πουλούσαν) και έναν υπολογιστή. Προχώρησα διστακτικά προς τα μέσα (ξέρω γώ μπορεί να μου ζητούσαν εισιτήριο) και θαύμασα τον Κυρίως Ναό. Ο θαυμασμός μου αφορούσε τη κατασκευή. Όπως προείπα αφού έφαγαν το βράχο απλά έβαλαν τη σκεπή. Έτσι όλα τα τοιχώματα είναι φυσικά γρανιτένια και ανομοιόμορφα δίνοντας μια άλλη αισθητική. Πάντως εκκλησία και πάλι δεν το έλεγες. Ούτε τέμπλο, ούτε εικόνες, καντηλέρια, ή τοιχογραφίες. Πολλές σειρές πάγκων για να κάθονται οι πιστοί, κάποιες βάσεις για να βάζουν κάτι σαν ποτήρια με κεριά, ένα υπερυψωμένο βάθρο  στο βάθος με ένα pontium και λίγο πιο πίσω η Αγία Τράπεζα σε πολύ μοντέρνα έκδοση και τέλος το εκκλησιαστικό όργανο στα αριστερά. Στο βήμα μια κυρία με ταγιέρ  έλεγε τα δικά της, οι ηλικιωμένοι κουστουμάτοι με τις κονκάρδες (κάτι σαν επιτροπή σοφών) στο πλάι της, αρκετός κόσμος να παρακολουθεί και μία άλλη κυρία μπροστά από το Εκκλησιαστικό Όργανο περίμενε την άλλη να τελειώσει το λόγο της για να ξεκινήσει και αυτή. Δυστυχώς όσο ήμουν εκεί αυτό δεν έγινε οπότε ξαναπήρα το δρόμο της επιστροφής. Βραδιάτικα … κατά τις 5:30 το απόγευμα. Η παρακάτω φώτο είναι απο τη wikipedia  καθώς δε μπορούσα να βγάλω κάποια εγώ.

Ήθελα να πάω κάπου ζεστά και να έχει κάτι για να τσιμπήσω. Ήθελα όμως να ρίξω και μια δυό ακόμα ματιές στην αγορά της  πόλης. Αλλά τι να πρωτοπρολάβεις σε τόσο λίγο χρόνο?  Έβαλα το gps να με οδηγήσει στο πιο κοντινό εμπορικό κέντρο και με έστειλε στο Kammpi. Ένα εξαόροφο,  μοντέρνο εμπορικό κέντρο με 120 καταστήματα στη καρδιά του Ελσίνκι κοντά στο κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό. Το είχαμε δει το πρωί αφού ο σταθμός των λεωφορείων είναι στο υπόγειό του (στο 2^ο υπόγειο νομίζω) . Τριγύρισα στους ορόφους του αλλά είμαι σίγουρος ότι δε το είδα όλο. Έκανα μερικά μικροψωνάκια και έπαθα πλάκα με τις τιμές που έχουν τα τρόφιμα. στα μαγαζιά του εμπορικού π.χ  ένα κρύο σάντουιτς 5ευρώ, ή ένα ντόνατ 3.5 ευρώ ή ένα μπουκάλι νερό 2.65 ευρώ. Μικρό μπουκάλι εννοείται. Στο πρώτο, αν θυμάμαι καλά όροφο, πέτυχα και ένα Ελληνικό Εστιατόριο, αρκετά κυριλέ θα έλεγα. Δε είχα σκοπό βέβαια να κάτσω εκεί αλλά από περιέργεια έριξα μια ματιά στο τιμοκατάλογο της εισόδου.  Είδα κάτι 40αρια σε ευρώ για μια μερίδα … κάτι αλλά είδα και το μαγαζί γεμάτο, πράγμα που σημαίνει ότι αυτές οι τιμές είναι αποδεκτές από τους Φιλανδούς.   Ευτυχώς που στο υπόγειο πέτυχα ένα super market και πήρα ένα μεγάλο μπουκάλι νερό με 1.39 και ένα φαστφουντάδικο που ένα μεγάλο hamburger, πατάτες και ένα αναψυκτικό έκαναν λιγότερο από 8 ευρώ. Αυτά ως συμβουλή και γνώση για πιθανούς μελλοντικούς επισκέπτες.

Επιστρέφοντας προς το ξενοδοχείο έπεσα πάνω σε μία «ουρά» αποτελούμενη από νεαρά αγόρια και κορίτσια που απλωνόταν σαν φίδι πάνω στη πλατεία μήκους περίπου 100 μέτρων. Μικρές παρέες εφήβων που περίμεναν υπομονετικά να ανοίξουν οι πόρτες μίας αίθουσας συναυλιών. Ούτε οχλαγωγία, ούτε φασαρία. Οι τελευταίοι πήγαιναν στο τέλος της «ουράς» χωρίς κανένας να προσπαθεί να κλέψει τη θέση του άλλου. Συζήτηση, γελάκια και υπομονή  μόνο παρά τη νεανική τρέλα μέσα στο σκοτάδι (που αποτυπώθηκε και στο vido). Στην Ελλάδα πως θα ήταν άραγε?

Το ξενοδοχείο δεν άξιζε. Ένα κτήριο του 1907 που σίγουρα στους κοινόχρηστους χώρους έδειχνε τα χρόνια του. Χτυπημένοι τοίχοι, φθαρμένες μοκέτες κτλ. Στον έκτο όροφο μάλιστα είχε και κοινόχρηστο λουτρό. Μάλιστα κάποιος έκανε και μπάνιο μέσα. Δε γινόταν να μη τραβήξω video. Όχι από μέσα εννοείται. Αλλά ακόμα και απ’ έξω θα πάρετε μια εικόνα.

Γενικά ήταν υπό ανακατασκευή και ευτυχώς που στο δικό μου δωμάτιο είχαν προλάβει να τη τελειώσουν. Το δωμάτιο ήταν τρίχωρο. Ένας κυρίως χώρος με το κρεβάτι, ένα χώρος για λουτρό και ένας τρίτος ακριβώς απέναντι για τουαλέτα..  Πρώτη φορά πέτυχα τέτοιο δωμάτιο. Αλλού το μπάνιο αλλού η τουαλέτα. Α! ξέχασα να αναφέρω : Ο νιπτήρας ήταν ελαφρώς κρεμασμένος. Φοβόσουν να τον ακουμπήσεις μη γκρεμιστεί. Από θέα δε το συζητάμε. Ο ακάλυπτος, οι σκεπές και τα παράθυρα του απέναντι κτηρίου και λίγο ουρανός. Και τις ώρες που ήμασταν στο ξενοδοχείο? Μαύρη μαυρίλα έξω.

Τελικά μου άρεσε το Ελσίνκι. Εκτός από τον receptionist, όλοι οι άλλοι που έτυχα να μιλήσω ήταν ευγενικότατοι. Καθαρή πόλη με αρκετά σημεία να επισκεφτείς. Σίγουρα αισθάνεσαι και λίγο υπερήφανος για τις επιρροές της πατρίδας μας στην αρχιτεκτονική των κτηρίων τους. Μου έκανε εντύπωση ότι όλοι μιλούσαν πολύ καλά Αγγλικά. Παρόλο που όλες οι πινακίδες ήταν μόνο στα Φιλανδικά αισθάνθηκα ότι ανά πάσα στιγμή θα μπορέσω να βοηθηθώ αν χρειαστεί. Το κλίμα, όπου παντού άλλωστε, έχει επηρεάσει τις ζωές τους. Κτήρια χωρίς μπαλκόνια –τι να τα κάνουν άλλωστε -αλλά και χωρίς παντζούρια για να εκμεταλλευτούν το λιγοστό φως. Υπόγειες υποδομές για να προφυλάσονται από τη κακοκαιρία. Αρκετή χρήση Μέσων Μαζικής Μεταφοράς αλλά και σεβασμός στους κανόνες Οδικής Κυκλοφορίας. Και από τους πεζούς και από τους οδηγούς. Ακόμα και μείς αναγκαστήκαμε να σεβαστούμε τον Σταμάτη για να περνάνε τα αυτοκίνητα. Όταν δε περνάει κανείς πώς να περάσεις εσύ?  Τι δε μου άρεσε? Πρώτα απ’ όλα ο υπάλληλος στη reception, με το ζόρι του έπαιρνες κουβέντα. Το ξενοδοχείο ήταν επίσης χάλια Ευτυχώς ήταν μέσα στο κέντρο, και κοντά στο σταθμό των λεωφορείων και ευτυχώς είχε καλό πρωινό. Και βέβαια δε μου άρεσε η ακρίβειά τους. Εκεί νομίζουν ότι τα ευρώ φυτρώνουν στα δέντρα. Άκου εκεί 2.65 ευρώ για ένα μικρό μπουκάλι νερό. Ή το άλλο? Το ξενοδοχείο να χρεώνει το internet ακόμα και στους κοινόχρηστους χώρους? Ή το πιο εξωφρενικό? Οι πόρτες με κερματοδέκτη για να πας στη τουαλέτα στο χαμπουργκεράδικο στο Kamppi? Εκεί απ’ ότι φαίνεται ο τζάμπας πέθανε.

Χρησιμοποίησα πολύ το gps και κατέγραψα όλες τις διαδρομές που έκανα αλλά στο παρακάτω link του Trimble Οutdoors έχω δημιουργήσει τη διαδρομή manual παρακάμπτοντας περιττά σημεία και κύκλους που έκανα όταν χανόμουν.

Πλάκα-πλάκα γέμισα κοντά 6 σελίδες στο word με όλα αυτά και χωρίς τις φώτο και τα video παρακαλώ.  Ελάχιστος ο χρόνος παραμονής αλλά τόσο ενδιαφέροντα όσα πρόλαβα να δω. Ελπίζω να το φχαριστηθήκατε.

Τα λέμε στην επόμενη διαδρομή.