Geocaching στις Πρέσπες

Σάββατο 4 Αυγούστου 2012

Στις Πρεσπες του Νομού Φλωρίνης βρεθηκα κανοντας μια οικογενιακη εκδρομη στη Δυτικη Ελλαδα. Σαν βαση ενα ορεινο ξενοδοχειο στο χωριό Σιδηροχώρι της Καστοριάς με καταπληκτικη θεα τη πολη και βεβαιως τη λιμνη της Καστοριάς οποτε απο κει οι Πρεσπες δεν ηταν περισσοτερο απο 1 ωρα δρόμος.

Ειχα ηδη συμβουλευτει το www.geocaching.com και η αναφορα σε 2 κρυπτες στη περιοχή μου ηρθε κουτι αφου ηταν στο σημειο που ειχα σκοπο να επισκευτω ετσι και αλλιως. Υπηρχε και μια αναφορά και για ακομα μια κρυπτη μεσα στη Καστοριά αλλα βαση των σχολιων που διαβασα αποφασισα οτι δεν αξιζει το κοπο καθως πολλοι αναφεραν οτι δεν την ειχαν βρει η οτι ηταν κατεστραμενη.

Ξεκινησα λοιπον για τη περιοχη των λιμνων ακολουθοντας για λιγα χιλιομετρα εναν ορεινο φιδωτο δρομο με ωραια θεα στο Βιτσι μεχρι να συναντησω την Εθνικη Οδο Καστοριας - Φλωρινας. Στη διαδρομη μερικα μικρα χωριουδακια με πετροχτιστα η ακομα και χωματινα σπιτια εδιναν ομορφες πινελιες . Απο κει περνοντας δεξιά απο τη διασταυρωση για Κρυσταλλοπηγη που οδηγεί στα σύνορα με την Αλβανία κατευθύνθηκα προς τις Πρέσπες.

Λίγα λόγια για τη περιοχή. 

Η Μικρή και η Μεγάλη Πρέσπα βρίσκονται στο Νομό Φλωρίνης. Η Μικρή Πρέσπα σχεδόν κατά 95% ανήκει στη χώρα μας και μια μικρή μύτη στα δυτικά «χώνεται» στα Αλβανικά εδάφη ενώ όσο αφορά τη Μεγάλη Πρέσπα η Ελλάδα και η Αλβανία μοιράζονται ένα μικρό μέρος ενώ το μεγαλύτερο άνηκε παλιότερα στη Γιουγκοσλαβία και τώρα στη Fyrom. Τις δύο λίμνες χωρίζει μία μικρή λωρίδα γης η «Κούλα» πλάτους  περίπου 400 μέτρων απ’ όπου περνάει ο δρόμος που οδηγεί στα δυτικότερα παραλίμνια χωριά μέσα στον Εθνικό Δρυμό Πρέσπών. Δεν υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις το γύρο της Μικρής Πρέσπας καθώς όπως είπαμε θα πρέπει να περάσεις μέσα από την Αλβανία και δεν υπάρχει και ο ανάλογος δρόμος.  Οι 2 λίμνες επικοινωνούν με ένα πλωτό κανάλι. Ένα μικρό σιδερένιο φράγμα προς τη πλευρά της Μικρής καθορίζει την ανταλλαγή των νερών ανάλογα με τη στάθμη. Η πανίδα της περιοχής αποτελείται κυρίως από λιμνόψαρα ενώ είναι πολύ εντυπωσιακό να βλέπεις κορμοράνους να βουτούν στα νερά και κοπάδια πελεκάνων να κόβουν βόλτες πετώντας πάνω από το κεφάλι σου.

Click για google maps

 

Οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνται με τη γεωργία (πασίγνωστα τα φασόλια Πρεσπών), τη κτηνοτροφία και το ψάρεμα ενώ τα τελευταία χρόνια και με τον τουρισμό αφού στη περιοχή υπάρχουν ξενώνες, ψησταριές και καφέ. 

Μέσα στη Μικρή Πρέσπα βρίσκεται το νησάκι του Αγίου Αχίλλειου όπου μπορείς να πάς πλέον με τα πόδια λόγω της πεζογέφυρας μήκους λιγότερου από χιλιόμετρο που έχει κατασκευαστεί εδώ και καμία 10αρια χρόνια από το στρατό. Το νησί έχει όλο και όλο 11 σπίτια (και αρκετά γκρεμισμένα που συμβάλουν περισσότερο στη γραφικότητά του) και υπάρχει ο μύθος ότι όποιος άλλος πάει να χτίσει άλλο σπίτι εκεί, αυτό γκρεμίζεται. Εκτός από την εμπειρία του να περπατήσεις μέχρι εκεί και την υπέροχη αίσθηση του να βρίσκεσαι στο νησί, ο Άγιος Αχίλλειος έχει τόσες εκκλησίες ή χαλάσματα εκκλησιών σχεδόν όσα και τα σπίτια του με σημαντικότερο αξιοθέατο τα ερείπια της ομώνυμης Βασιλικής που κτίστηκε από τον Βούλγαρο Τσάρο Σαμουήλ τον 10ο αιώνα για να στεγάσει το οστά του Αγίου.  Αξιόλογο θρησκευτικό μνημείο αποτελεί επίσης το μοναστήρι της Παναγίας Πορφύρας (αρχές 16ου αι.) Παλιότερα λέει όλο το νησί ήταν κάστρο. Στις μέρες μας είναι φημισμένες οι πολιτιστικές εκδηλώσεις των Πρεσπών που μαζεύουν πολλούς καλλιτέχνες και πολύ κόσμο. 

Εκεί συνάντησα και τρεις γιαγιάδες που έλιαζαν και έτριβαν τον τραχανά. Τις φωτογράφισα κιόλας αλλά σεβόμενος την επιθυμία τους να «μην τις πουλήσω» δημοσιεύω μόνο μια φώτο του τραχανά και όχι των ιδίων.  

Στη καφετέρια μας εξυπηρέτησαν 2 κοριτσάκια θάταν δε θάταν 10-12 χρονών. Η υπόλοιπη οικογένεια έφερνε τις προμήθειες με το βαρκάκι και τα πιτσιρίκια είχαν αναλάβει το service του καταστήματος. Είναι περίεργο πάντως το συναίσθημα που ένιωσα στη περιοχή και με την επαφή μου με τους κατοίκους. Για μας είναι ένας τουριστικός προορισμός θεωρώντας ότι όλα είναι τόσο ειδυλλιακά όσο φαίνονται στις φωτογραφίες. Όμως πόσο ανάλογα ειδυλλιακά είναι για τους ίδιους όταν ζεις σε ένα νησί με 11 σπίτια; Πόσοι άνθρωποι μπορεί να κατοικούν; Πόσοι νέοι; Πόσοι γέροι; Πόσο εύκολα μπορούν να βρουν γιατρό; Πού να πηγαίνουν τα παιδιά σχολείο; Και άντε το καλοκαίρι όλα καλά. Το χειμώνα με τις χαμηλές θερμοκρασίες και τις κακοκαιρίες που κάνουν το νησάκι απροσπέλαστο τι γίνεται? Προφανώς μόνο οι ίδιοι το γνωρίζουν. Πραγματικοί αγωνιστές της ζωής.  RESPECT.

Κόβω λοιπόν το τουριστικό οδηγό και τις φιλοσοφικές αναζητήσεις και ξαναγυρνώ στο κυρίως θέμα της ανάρτησης. 

Η πρώτη κρύπτη GC2MCZ5 από τον  geocacher “ta ksotika” βρίκεται στο λόφο Καλέ στα Ανατολικά της Μικρής Πρέσπας. Είναι ένας μικρός λοφάκος ύψους καμιά 200αριά μέτρων ακριβώς δίπλα από το δρόμο. Την είσοδο του μονοπατιού προς τη κορυφή καθορίζει ένα μικρό εκκλησάκι. Ο ελικοειδής χωματόδρομος μέχρι πάνω είναι ότι πρέπει για πεζοπορία (αν δεν ανησυχείς για τυχών ατυχείς συναντήσεις με τα ερπετά της περιοχής) και για τζιποειδές αυτοκίνητο ενώ ένα συμβατικό σαν το δικό μου θα ταλαιπωρηθεί όχι όμως ότι δε θα τα καταφέρει (έστω και με λίγες γρατζουνιές). Φτάνοντας στη κορυφή εκτός από την ανακούφιση που νιώθεις από το σφίξιμο της ανάβασης, συναντάς ένα υψομετρικό κολωνάκι και κυρίως μια ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ θέα στις λίμνες.  Η μύτη που χάνεται μέσα στην Αλβανία, το Βιδρονήσι (ένα ξερονήσι χαμηλά στη λίμνη), Ο Άγιος Αχιλλειος, η Μεγάλη Πρέσπα, η Κούλα, όλα εκεί στα πόδια σου μπροστά. Μέσα στο καυτό ήλιο έμεινα να χαζεύω το τοπίο και προς στιγμή ξέχασα το λόγο που βρισκόμουν εκεί.   

Όταν συνήλθα από τη θέα άρχισα να ψάχνω τη κρύπτη με βοηθούς τη Ζωή και τη Χριστίνα.  Σύμφωνα με τη περιγραφή η κρύπτη είναι κάτω από ένα βράχο. Μόνο ένα βράχο οπου θα μπορούσε να βρίσκεται είχε εκεί . Αυτόν του υψομετρικού. Στη βάση του φαινόνταν μια τρύπα και μια μεγάλη πέτρα σαν βαλμένη από χέρι ακριβώς μπροστά της. Ε! δεν ήθελε και πολύ να το καταλάβουμε. Πήραμε ένα χοντρό κλαδί με το οποίο χτυπήσαμε το βράχο και κάναμε λίγο θόρυβο στη συνέχεια βάλαμε το κλαδί στη τρύπα για να ανιχνεύσουμε τη πιθανότητα να υπάρχει και τίποτα άλλο εκεί μέσα. Αφού βεβαιωθήκαμε ότι όλα ήταν εντάξει βγάλαμε τη πέτρα και στο βάθος βρήκαμε τη δοχείο της κρύπτης. Ένα μικρό στρόγγυλο ταπεράκι που περιείχε διάφορα καλούδια : ένα νόμισμα, ένα λαστιχένιο παπάκι, ένα σαπουνάκι ξενοδοχείου, ένα κοχύλι, ένα μολύβι με σπασμένη μύτη και βέβαια το log για να καταγράψουμε την επίσκεψή μας. Βγάλαμε μια φωτογραφία, συμπληρώσαμε το log πήραμε το νόμισμα σαν σουβενίρ και αφήσαμε ένα κοριτσίστικο διακοσμητικό για το χέρι – δωρεά της Χριστίνας-  (ε! τι να κάνω αυτό είχα μαζί μου αυτό άφησα) και ξαναβάλαμε το δοχείο στη κρύπτη. 

 

Γεμάτοι ικανοποίηση τόσο για το found όσο και για την καταπληκτική θέα που αντικρίσαμε πήραμε το δρόμο για το Νησάκι του Αγίου Αχίλλειου και για την επόμενη κρύπτη. 

Κατά τη διαδρομή περάσαμε από τη Κούλα. Στα δεξιά μας, στην αρχή της Κούλας,  το «Πατουλίδιο Εθνικό Αθλητικό Κέντρο» προς τιμήν της Βούλας Πατουλίδου και στη συνέχεια στην άλλη πλευρά της στενής λωρίδας ένα Ελληνικό Στρατιωτικό Φυλάκιο, που φυλούσε το πέρασμα, το οποίο έχει πλέον εγκαταλειφθεί καθώς έχουν αλλάξει οι διακρατικές σχέσεις με την Αλβανία. Δίπλα στο φυλάκιο μία επιτύμβια στήλη ενός Έλληνα Ανθυποσμηναγού που «έπεσε υπέρ πατρίδος» ενώ εντύπωση μου έκανε και μια δεύτερη επιτύμβια στήλη ενός Βρετανού πιλότου της RAF που προφανώς και αυτός έχασε τη ζωή του στη περιοχή.  

 

Αφήσαμε το αυτοκίνητο κάτω από ένα σκέπαστρο που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι του Αγ. Αχίλλειου για να αφήνουν τα δικά τους όταν φεύγουν από τη «στεριά» και πάνε στο νησί. Περάσαμε τη πεζογέφυρα. Η διαδρομή δεν είναι μόνο μία απλή διαδικασία για να περάσεις από το ένα μέρος στο άλλο. Είναι μία εμπειρία που τη ζεις περπατώντας καθώς έχεις την ευκαιρία να θαυμάσεις το περιβάλλον. Οι καλαμιές στις όχθες, τα ψάρια στη λίμνη, οι κορμοράνοι που βουτούν στα νερά για το μεσημεριανό τους, οι πελεκάνοι που πετούν σε κοπάδια πάνω από το κεφάλι σου, σε κάνουν να εύχεσαι να μη τελειώσει η πεζογέφυρα. Κάπου - κάπου τη νιώθεις να κουνιέται κάτω από τα πόδια σου και αυτό δίνει πόντους στην εμπειρία. 

Α! είδαμε και 3 ποδηλάτες να αναχωρούν μέσω της πεζογέφυρας από το νησί. Τους ξανασυναντήσαμε όταν επιστρέφαμε καμία 35αρία χιλιόμετρα παρακάτω. Χαρά στο κουράγιο τους να κάνουν τη διαδρομή με ποδήλατα. 

Πατώντας το πόδι  στον Άγιο Αχίλλειο υπάρχει μια πινακίδα που ενημερώνει για τη μνημεία του νησιού. Όλα σε απόσταση το πολύ 15 λεπτών με τα πόδια με σημαντικότερο βέβαια  τη Βασιλική του Αγίου που έδωσε και το όνομα στο νησί που αποτέλεσε και τον πρώτο προορισμό.

Πάντα μου έκανε εντύπωση όταν έβλεπα το Ναό σε φωτογραφίες και θεώρησα την επίσκεψή μου εκεί σαν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Η Βασιλική αν και μισογκρεμισμένη διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση. Δεν έχει μείνει τίποτα βέβαια από τη ξυλοκατασκευή που είχε ενώ έχουν διατηρηθεί κάποιοι τοίχοι και στα 3 κλίτη, κάποιες αψίδες, το πέτρινο πάτωμα και το Ιερό και δίνουν μια σαφή εικόνα για τη κατασκευή της. Θα έλεγα μεγάλος και εντυπωσιακός Ναός για την εποχή του. Ευτυχώς επιτρέπεται η επίσκεψη μέσα στο Ναό και έτσι μπορείς να θαυμάσεις έστω και με δυσκολία κάποιες λεπτομέρειες όπως τις τοιχογραφίες που έχουν σχεδόν σβηστεί αλλά και τη βλακεία κάποιων ανθρώπων που χαράζουν με ονόματα και άλλες σαχλαμάρες τους τοίχους του μνημείου. 

 

Εκτός από τη τουριστική επίσκεψη στο μνημείο σκοπός μου ήταν να ψάξω και τη κρύπτη GC171J9 του "Olimpos". Καθώς είχα διαβάσει βιαστικά τη περιγραφή στο geocachιng.com μου είχε διαφύγει το γεγονός ότι η κρύπτη βρισκόταν στο νησάκι (γενικά) και όχι στο Ναό του Αγίου Αχιλλείου. Προσπαθούσα να ταυτοποίηση τη φωτογραφία ενός τοίχου που έκρυβε τη κρύπτη με τα τείχη του Ναού αλλά μάταια. Κάθισα σε μία σκιά και μελέτησα καλύτερα τη περιγραφή και τα log των προηγούμενων επισκεπτών. Τότε έβαλα μπρός τα μεγάλα μέσα. Πυξίδα, χάρτης και ξεκινήσαμε για καμία 250αριά μέτρα προς τα δυτικά σε κάποια άλλα ερείπια ενός άλλου Ναού.

Υπήρχε κάτι ανησυχητικό στη περιγραφή. Αν πάτε στη σελίδα της κρύπτης θα το δείτε με κεφαλαία κόκκινα γράμματα «BE CAREFUL THE SNAKES». Δεν ήταν και ότι καλύτερο να περπατάς μέσα στα ξερόχορτα έχοντας διαβάσει πρίν αυτό. Σχηματιζόταν βέβαια ένα μικρό μονοπάτι αλλά τι να το κάνεις. Επιστράτευσα και πάλι ένα κλαδί και κοπανούσα δεξιά και αριστερά τα χορτάρια και τους θάμνους για να αποφύγω κάθε ατυχή συνάντηση.  Φτάσαμε στο σημείο της κρύπτης και εκεί μεγαλύτερη απογοήτευση. Ο «Ναός» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν σορό από πέτρες. Από ολόκληρο το Ναό δεν είχε σωθεί τίποτα παρά μόνο ένα τοιχίο και κάποιες πεσμένες κολώνες από έναν μάλλον αρχαιότερο Ναό που βρισκόταν στην ίδια θέση πριν χτιστεί ο νεότερος ο οποίος όμως επίσης είχε καταρρεύσει. 

 Μελέτησα τη φωτογραφία για να περιορίσω το πεδίο που έπρεπε να ψάξω. Η αλήθεια είναι ότι το σημείο που επέλεξε ο olimpos δεν είναι και ότι καλύτερο.  Όχι από πλευράς θέας ή δυσκολίας. Αλλά δεν γίνεται να κρύβεις ένα δοχείο σε ένα αρχαιολογικό χώρο που για να τη βρεις θα πρέπει να ξηλώσεις ολόκληρο ή έστω το μισό μνημείο. Βγάζοντας μία-μία μερικές πέτρες από το σωρό με προσοχή, κοιτούσα μέσα και τις ξαναέβαζα στη θέση τους. Δοχείο εδώ, δοχείο εκεί δοχείο πουθενά. Ίσως δεν έβλεπα στο σωστό σημείο, ίσως παράπεσε ανάμεσα στις πέτρες πάντως έχοντας στο μυαλό μου τη προειδοποίηση με τα κόκκινα γράμματα δε κάθισα να το πολυσκεφτώ.  Έβγαλα μερικές φωτογραφίες για να μπορώ να αποδείξω την επίσκεψή μου στο σημείο και την κάναμε με ελαφρά πηδηματάκια. Απογοητευμένοι που δε ζευγαρώσαμε τα founds πήραμε το δρόμο της επιστροφής. 

Δεν επιστρέψαμε από τον ίδιο δρόμο που ήρθαμε αλλά ακολουθήσαμε το αχνό μονοπατάκι που μας έβγαλε σε ένα πέτρινο δρομάκι μπροστά από τα σπίτια όπου γνώρισα τις γιαγιάδες με τον απλωμένο τραχανά. 

Αργότερα στο ξενοδοχείο συμπλήρωσα και τα logs στο geocaching.com όπου όσον αφορά τη πρώτη κρύπτη στο λόφο Καλέ σημείωσα το μολύβι με τη σπασμένη μύτη και την ανάγκη για αντικατάσταση ενημερώνοντας τους επόμενους cachers να έχουν το δικό τους ενώ για τη 2^η κρύπτη έκανα τα παράπονά μου στον owner σχετικά με την επιλογή της τοποθεσίας. Πάντως παρ’ όλο που είχα not found τον ευχαριστώ γιατί με την ευκαιρία της κρύπτης γνώρισα αυτή τη πλευρά του νησιού που αλλιώς δεν είχα σκοπό να πάω. 

Geocashres ή μη, αν έχετε έστω και λίγο την αγάπη για τη φύση και αν αναρωτιέστε για έναν άλλο τρόπο ζωής, η περιοχή των Πρεσπών είναι ένα μέρος που όχι μόνο αξίζει αλλά πρέπει να επισκεφτείτε. Μέσα σε μισή μέρα είδα φύση με απερίγραπτη ομορφιά, επισκέφτηκα μέρη που ούτε ήξερα πώς υπάρχουν και ένιωσα συναισθήματα που δεν είχα νιώσει μέχρι τότε.

Καλές διαδρομές.

3η Θηλιά: Σιρόκο - Στήριγμα - Τρίγωνο

Σάββατο 28-07-2012

Σήμερα ήταν η σειρά για τη τρίτη «θηλιά». Δηλαδή τη τρίτη κυκλική διαδρομή στα υψώματα πάνω από τα Μοναστήρια της Παναγίας, που ξεκινάει και τελειώνει στο ίδιο σημείο.

Σκοτάδι ακόμα λίγο πριν τις 5:30 τα ξημερώματα ξεκινήσαμε με τον Τάσο παίρνοντας την ανηφόρα για το Σιρόκο. Στη συνέχεια θα πηγαίναμε στο Στήριγμα και τέλος θα κατεβαίναμε από το Τρίγωνο. Είχα παει στο Σιρόκο πριν από μια εβδομάδα και μου ήταν σχετικά γνωστό παρ’ όλα αυτά όμως είχα ήδη προσχεδιάσει τη διαδρομή στο trimble outdoors και την είχα κατεβάσει στο κινητό.

Ήταν ακόμα σκοτάδι και δεν μπορώ να πω ότι είχε ιδιαίτερη δροσιά. Κάθε μικρό αεράκι ήταν καλοδεχούμενο καθ όλη τη διάρκεια της ανηφόρας. Ελπίζαμε να δροσίσει ψηλότερα που θα άνοιγε ο ορίζοντας. Όταν φτάσαμε στο Σιρόκο είχε ξημερώσει για τα καλά. Περάσαμε τα πρώτα σπίτια και απέναντι αριστερά μας και λίγο ψηλότερα φάνηκε το Στήριγμα.  Από το σημείο που βρισκόμασταν είχαμε 2 εναλλακτικές. Η μία είναι η άσφαλτος προς το Διάφορο και στη συνέχει Στήριγμα και η 2^η είναι ο χωματόδρομος αριστερά που τελικά αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε γλυτώνοντας έτσι 3-4 χιλιόμετρα.  

Το Στηριγμα απο το χωματόδρομο κοντά στο Σιρόκο

Στο χωματόδορομο εκτός από μία βρυσούλα και ένα μικρό ρυάκι η διαδρομή δεν είχε τίποτα ιδιαίτερο. Κάποια καπνοχώραφα δεξιά και αριστερά και στο βάθος το Τσάλ. 

Βρυσούλα στο χωματόδρομο

Ρυάκι στο χωματόδρομο Σιρόκο - Στήριγμα

Σε λιγότερο από  20 λεπτά ήμασταν  κάτω από τα σπίτια στο Στήριγμα όπου και συναντήσαμε 2 γυναίκες φορτωμένες με μπόγους καπνών που μας έδειξαν το δρόμο. Το Στήριγμα είναι ένας οικισμός που αποτελείται από καμία 15αρια σπίτια, παλιά αλλά και καινούργια, χτισμένα στην πλαγιά του βουνού. Έτσι ερχόμενοι από το χωματόδρομο χαμηλά, βρεθήκαμε κάτω από τα σπίτια και θα έπρεπε να ανεβούμε μια τραχιά ανηφόρα για περίπου 50 μέτρα για να βγούμε στο επίπεδο του ασφαλτόδρομου. Απέναντι από ένα παλιό σπίτι με πέτρινες πλάκες στην οροφή κάναμε μια στάση για να πάρουμε μία ανάσα.   

Παλιό σπίτι στο Στηριγμα

 Τις πλάκες που χρησιμοπούν αντί για κεραμύδια τις φτιάχνουν από τους βράχους της περιοχής που είναι πολύ μαλακοί και εύκολοι στην επεξεργασία.

Από κει και πέρα τα  πάνω από 2 χιλιόμετρα προς το Τρίγωνο ήταν ένας κατηφορικός ασφαλτόδρομος έχοντας από τα δεξιά μας μια καταπληκτική εικόνα του βουνού με τις ιζηματογενείς στρώσεις και στα αριστερά μας τους καταπράσινους λόφους που όπου είναι σκαρφαλωμένα τα πομακοχώρια της περιοχής και βέβαια πάντα στο βάθος το Τσάλ. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις τις στρώσεις στη πλαγιά του βουνού. Καμία φωτογραφία δε βγήκε καλή λόγω του οπίσθιου φωτισμού και για αυτό δανείστηκα μια κάτοψη από το google earth  για να πάρετε μία ιδέα. Πάντως αξίζει το κόπο μια βολτίτσα εκεί πάνω. Άλλωστε με αυτοκίνητο δε θα χρειαστεί πολύ ώρα. Εκτός αν σας προβληματίζουν οι στροφές.

Πομακοχώρια και στο βάθος Τσάλ.

Το ανάγλυφο της περιοχής από το google earth

Φτάσαμε περίπου 200 μέτρα έξω από το το Τρίγωνο. Άλλη διασταύρωση εκεί και πάλι 2 εναλλακτικές. Δεξιά Κουτσομύτης και Γοργόνα ενώ ευθεία έβγαινε στο χωριό. Κανένας ενδοιασμός . Ο προγραμματισμός της διαδρομής επέβαλε να πάμε στο Τρίγωνο για να αφήσουμε την άλλη κατεύθυνση για την επόμενη φορά. Στο καπνοχώραφο πάνω στη διασταύρωση ρωτήσαμε ένα ντόπιο για να επιβεβαιώσουμε αν ο δρόμος που είχαμε προσχεδιάσει ήταν ασφάλτινος ή χωμάτινος και αν  θα μας έβγαζε κάποια στιγμή στο κεντρικό. Μέχρι το χωρίο ήταν άσφαλτος από κει και μετά ένας σχετικά βατός χωματόδρομος.

Ενα περίεργο πράμα με τις πινακίδες εκεί πάνω. Ολες γέρνουν

 Και το Τρίγωνο είναι όπως τα περισσότερα χωριά εκεί πάνω. Ελάχιστα σπίτια και τίποτα περισσότερο. Σε όλα αυτά τα χωριά-οικισμούς δεν υπάρχει ούτε η λεγόμενη πλατεία του χωριού, ούτε μαγαζιά. Οι ορεσίβιοι κάτοικοι κάνουν τις προμήθειές τους από πλανόδιους που περνάνε από τα χωριά τους ή από τη πόλη και για αυτό τους πετυχαίνουμε με φορτωμένες καρότσες στα αγροτικά τους όταν φεύγουν από τα super markets της Ξάνθης.

Περάσαμε ξώφαλτσα από τον οικισμό. Όπως μας είπε ο άνθρωπος που συναντήσαμε ο ασφαλτόδρομος πήγαινε μόνο μέχρι το χωριό. Δε χρειαστήκαμε πολύ ώρα να προσπεράσουμε τα λιγοστά σπίτια. Περίπου 500 μέτρα πιο έξω ο δρόμος περνούσε έξω από ένα μαντρί. Δε θα το ανέφερα αν δεν είχαμε μια ατυχή συνάντηση με ένα τσούρμο τσομπανόσκυλα που είχαν τη δική τους άποψη για τη χρήση του δρόμου. Γρήγορα ήρθαμε αντιμέτωποι με τον αρχηγό της αγέλης ο οποίος με πειστικό αλλά όχι και τόσο δημοκρατικό γαύγισμα,  προσπάθησε να μας «εξηγήσει» ποιος κάνει κουμάντο στη περιοχή. Σαφώς δε θέλαμε να σφετεριστούμε τη περιοχή του. Να περάσουμε μόνο θέλαμε. Μετά από τις «διαπραγματεύσεις»,  οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα να στραβώσει το μπαστουνάκι μου από τη πρόσκρουση στο έδαφος, συνεχίσαμε τη πορεία μας ευχόμενοι να μην έχουμε παρόμοιου είδους συναντήσεις παρακάτω. Καθόλη τη διάρκεια των «διαπραγματεύσεων»  προσπάθησα να τραβήξω video για να κρατήσω ζωντανή τη στιγμή. Τώρα γιατί είναι ανάποδα μη με ρωτάτε.

Ευτυχώς η συνέχεια στο χωματόδρομο δεν ήταν εξίσου συγκλονιστική. Και ευτυχώς που είχα προσχεδιασμένη τη διαδρομή και έτσι αποφύγαμε κάποιες λάθος στροφές στις διασταυρώσεις που συναντήσαμε. Η πορεία κυρίως κατηφορική (οι κάποιες ανηφόρες σε ορισμένα σημεία που δε μας έριχναν το ηθικό).

Ο χωματόδρομος μετά το Τρίγωνο

Κάτι λιγότερο από μία ώρα και φτάσαμε και πάλι στον ασφαλτόδρομο ακριβώς στο σημείο που βρίσκεται το γήπεδο του χωριού. Εκεί δυστυχώς μία άσχημη εικόνα που δε ταιριάζει στην ομορφιά του ορεινού τοπίου και στην ομορφιά των συναισθημάτων. Ο κάδος εκεί και τα σκουπίδια γύρω γύρω. Ντροπή! και όχι μόνο αυτό. Γεμάτη και η πλαγιά από αυτή την ασχήμια.

χωρίς λόγια

Πήραμε τη κατηφόρα και πάνω σε μία «φουρκέτα» πετύχαμε ακόμα μία βρύση πολύ προσεγμένη και με μπόλικες γλάστρες με βασιλικούς και τριαντάφυλλα. 

 Λίγο πιο κάτω η διασταύρωση με τον δρόμο Ξάνθης Σταυρούπολης. Κάναμε ακόμα 1 ½ χιλιόμετρο μέχρι το σημείο που αφήσαμε το αυτοκίνητο του Τάσου και «η σεμνή τελετή έλαβε τέλος».

Σύμφωνα με το Trimble Outdoors κάναμε σχεδόν 12 χιλιόμετρα σε κάτι λιγότερο από 3 ώρες συμπεριλαμβανομένων των φωτογραφιών, της ξεκούραση και των «διαπραγματεύσεων» με τη σκυλοπαρέα. Μια ακόμα όμορφη βολτίτσα στα κοντινά ορεινά της πόλης μας που μας χάρησε αν μη τι άλλο έντονες στιγμές. Όπως είπαμε η διαδρομή είναι αναρτημένη στο Trimble Outdoors.

Καλές διαδρομές. 

Υ.Γ

Για να μη ξεχνιώμαστε. Την ίδια ώρα ο Χρήστος και ο Σάββας είχαν πάει πρός τα Ανατολικά με τα ποδήλατα. Δεν είχαμε συνεννοηθεί και έτσι άλλος για Τρίγωνο τράβηξε και άλλος για Αμαξάδες. 52 χιλιόμετρα γράψανε στους χωματόδρομους πάνω από τα Σήμαντρα. ΕΔΩ μπορείτε να δείτε τη ποδηλατική τους διαδρομή.

Και πάλι λοιπόν

Καλές διαδρομές.

Μεγάλη Θηλιά

Σάββατο 21 Ιουλίου 2012

 

Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι τα δόντια μου «κροτάλιζαν» καθώς διέσχιζα με το μηχανάκι το φαράγγι του Κόσυνθου  μετά το άλσος, Η πρωινή δροσιά ενισχυόταν λόγω της ταχύτητας και καθώς κοντομάνικος ένιωσα το κρύο να με τρυπάει. Άλλωστε πάντα τα σημεία που διασχίζει ο Κόσυνθος έχουν μερικούς βαθμού θερμοκρασίας χαμηλότερους από άλλα σημεία της πόλης. Και ας είναι και Ιούλιος. Μάλλον έφταιγε το πολύ πρωινό της ώρας -λίγο μετά τις 5 τα ξημερώματα - μίας και ο ήλιος δεν είχε ακόμα εμφανιστεί.

Με κατεύθυνση το 5.5χλμ (το σημείο που ενώνεται ο επαρχιακός δρόμος της Σταυρούπολής με τη κατηφόρα από το Μοναστήρι Παναγίας Καλαμούς) ήθελα να ξεκινήσω όσο πιο νωρίς γίνεται τη διαδρομή μου για να μη με πετύχει ο καλοκαιρινός Ξανθιώτης Ήλιος. Έφτασα, πάρκαρα και ξεκίνησα στις 05:24 σύμφωνα με τα στατιστικά του του trimble outdoors.

Στόχος «η Μεγάλή Θηλία» δηλαδή η ανηφόρα προς τα μοναστήρια, περπάτημα στο χωματόδρομο από πάνω  παραπλεύρως της «Μικρής Θηλιάς», Λιβάδι - Ποδηλατική Πίστα Τουριστικές Κατοικίες, Διάφορο, Σιρόκο, Επαρχιακή Οδός  Ξάνθης Σταυρούπολης και επιστροφή στο σημείο εκκίνησης. Είχα προετοιμάσει τη διαδρομή στο google maps και υπολόγισα ότι θα χρειαζόμουν έως και 4 ώρες για να διασχίσω τα περίπου 12 χιλιόμετρα ανηφόρας και χωματόδρομου.

Είχα πολύ δρόμο μπροστά μου και πήρα την ανηφόρα μέσα στο σκοτάδι. Το λυκόφως επέτρεπε να μη χρησιμοποιήσω φακό. 

Η ανηφόρα πρός τη Καλαμού

Άλλωστε το έδαφος ήταν βατό. Ασφαλτόδρομος έστω και κατεστραμμένος. Καθόλη την ανηφόρα στα δεξιά μου ο ορεινός όγος Αυγού – Μακάριου – Τσάλ που βυθιζόταν μέσα στο Κόσυνθο. Είχε ξημερώσει μέχρι να ανεβώ. Άλλωστε υψηλότερα το φώς είναι περισσότερο από ότι πιο χαμηλά. Η ανηφόρα είναι κάτι περισσότερο από 2 χιλιόμετρα αλλά τελικά αποδείχτηκε πολύ γλυκιά και δε με κούρασε καθόλου. Είχα ήδη διασχίσει το πιο ανηφορικό κομμάτι της διαδρομής με κέρδος τουλάχιστον 15 λεπτά από τον αρχικό προγραμματισμό. Καλός Οιωνός. Μια φωτογραφία του Μοναστηριού πάνω στο ξημέρωμα. Μεγάλη η Χάρη Της και να μας βοηθάει. 

Μοναστήρι Παναγίας Καλαμούς

Πήρα το χωματόδρομο αριστερά. Σε κανένα 10λεπτο είχα φτάσει στο σημείο που έχει θέα προς τη πόλη. Σε εκείνο το σημείο άκουσα τον ήχο  call από το ρακαλάκι. Γνώριμος ήχος. Είναι το σημάδι ότι και ο Χρήστος έχει ξεκινήσει τη διαδρομή του με το ποδήλατο. Προς τα πού? Θα το μάθαινα πολύ σύντομα. Η πρώτη επαφή φωνής δεν ήταν πολύ καθαρή. Μάλλον ήταν μακριά. Η δεύτερη επαφή όμως πεντακάθαρη. «Είμαστε περίπου στη μέση μεταξύ των 2 Μοναστηριών» και μετά 2^η φωνή μέσα από το ρακαλάκι. Ήταν του Σάββα «Συνέχισε την ίδια πορεία και κάποια στιγμή θα βρεθούμε». Οι μάγκες ξεκίνησαν και αυτοί πρωί-πρωί με τον ίδιο σκοπό αλλά λόγω του ποδηλάτου είχαν μεγαλύτερες φιλοδοξίες για μια μεγαλύτερη διαδρομή.

Θέα πρός τη πόλη από το χωματόδρομο

Διέσχισα από δεξιά τη «Μικρή Θηλιά» και έφτασα στη κορυφή πέρνοντας το δρόμο προς το «Λιβάδι» και τη πίστα τοy Mountain Bike. Κάποια χρόνια  πριν δεν είχα καταλάβει τον απέραντο κόσμο που κρύβεται πίσω από το λόφο των Μοναστηριών της Ξάνθης. Εδώ και λίγο καιρό που ασχολούμαι με αυτό το νέο hobby δεν παύω να εντυπωσιάζομαι όσες φορές και να βρεθώ εδώ πάνω. Φωτογραφία και συνέχεια.

 

Εντωμεταξύ είχε χαθεί η επαφή με τους ποδηλάτες. Η επικοινωνία στο βουνό δεν είναι και το πιο εύκολο πράμα κυρίως όταν ο εξοπλισμός δε βοηθάει. Τα ενδιάμεσα υψώματα και η απόσταση είναι αποτρεπτικοί παράγοντες για μία καλή επαφή. Ξανά ακουστήκαμε σχεδόν στις Τουριστικές Κατοικίες. Για την ακρίβεια όχι μόνο ξανακουστήκαμε αλλά βρεθήκαμε. Όταν μετά το λιβάδι εγώ πήρα τον αριστερό δρόμο για τις Τουριστικές, αυτοί πήραν τον δεξί. Το ενδιάμεσο λοφάκι δεν επέτρεπε την επικοινωνία και βρεθήκαμε και οι 3 στο χωματόδρομο πάνω από το χωριό Διάφορο ακριβώς κάτω από το συγκρότημα των Τουριστικών Κατοικιών. Άδειο όπως πάντα.

Διάφορο από ψηλά

Ταπαμε λιγάκι, ανταλλάξαμε τις πληροφορίες μας, αλληλοενημερωθήκαμε για την υπόλοιπη διαδρομή που ο καθένας ήθελε να τραβήξει και ξαναξεκινήσαμε. Εγώ προς το Διάφορο και οι 2 ποδηλάτες… εκεί υπήρχε μια διαφορά απόψεων. Ο Χρήστο ήθελε να παρασύρει τον Σάββα σε ακόμα μία από τις συνηθισμένες τεράστιες διαδρομές του ενώ ο Σάββας τον συγκρατούσε για μία πίο κοντινή απόσταση που θα επέτρεπε και την γρήγορη επιστροφή. Άλλωστε το Σάββατο είναι μέρα αφιερωμένη στην Οικογένεια και σε διάφορες άλλες υποχρεώσεις και αυτός είναι ένας ακόμα λόγος της πρωινής εκκίνησης εκτός από τον ήλιο.

Τους είδα να χάνονται στα υψώματα πάνω από το Διάφορο μετά τη «Πέτρινη Βρύση». Βασικά τσιμεντένια αλλά λέμε τώρα.

Πέτρινη βρύση

 Ακολούθησα για λίγο την ίδια πορεία όταν κατάλαβα ότι θα έπρεπε να είχα πάρει στα αριστερά έναν άλλο μικρό χωματόδρομο για αν βγώ μέσα στο Διάφορο. Δε βαριέσαι! Ποτέ δεν είναι αργά. Διέσχισα κάθετα ένα λοφάκι και ένα πλάτωμα γεμάτο φτέρες, πέρασα μέσα από ένα μικρό δασάκι και βρέθηκα στο χωματόδρομο που οδηγούσε σε κάποιες στάνες και έπειτα στο Διάφορο. Εκεί έξω συνάντησα και κάτι ντόπιους βοσκούς και επαλήθευσα τη διαδρομή.

Μαντρί στο Διάφορο

 Να ‘μαι λοιπόν στο Διάφορο. Ένα μικρό χωριουδάκι, οικισμός θα έλεγα καλύτερα με το πολύ 10-12 σπίτια σκαρφαλωμένα πάνω στη πλαγιά. Κάθε αυλή και μαχτσές, κάθε πλάτωμα και μαντρί, κάθε ισιάδα και καπνοχώραφο. Κάνα δυο γυναίκες μάζευαν καπνό εκείνη την ώρα. Σε όλη τη διαδρομή μέσα από τον οικισμό και ανάλογα με τη κατεύθυνση του αέρα, έντονη η … ¨βουκολική” μυρουδιά . Βγήκα στον ασφαλτόδρομο και κατευθύνθηκα προς τη διασταύρωση. Στα αριστερά  το Σιρόκο, Στα δεξιά Στήριγμα, Γοργόνα και πάει λέγοντας. 

Διαστάυρωση όπως την βλέπεις όταν έρχεσαι από Σιρόκο

Ακόμα μια επαφή με τους ποδηλάτες πριν πάρω τη κατηφόρα για το Σιρόκο. «Είμαστε στη κορυφή, Πανέρια, Λατινίτσα σε καμία ώρα θα ξαναβγούμε στην άσφαλτο». Τα χε καταφέρει λοιπόν ο Χρήστος. Μπορεί να μην έκαναν καμία τεράστια διαδρομή αλλά πήγαν αρκετά  μακριά. Λίγο πιο κάτω από τη Σμίνθη για να καταλάβετε.

Σιρόκο. Μεγαλύτερο χωριό. Περισσότερα καπνοχώραφα, περισσότεροι άνθρωποι στα χωράφια. Μια καλημέρα σε όλους. Κάποιος παππούς μάλιστα με προέτρεψε με την Ελληνοπομάκικη προφορά του «Να μαζέψεις ρίγανη ρε!». Την άλλη φορά, δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό τώρα. Παρακάτω ακόμα περισσότεροι άνθρωποι πάνω στο δρόμο. Περίμεναν τον φούρναρη νε περάσει και να τους αφήσει ψωμί. Ένα μπλε φορτηγάκι, ποιος ξέρει από ποιο χωριό, κάνει τη διανομή του ψωμιού όπως γίνεται σε πολλά χωρία και στη πεδιάδα. Δεξιά πάνω στο δρόμο μια ακόμα βρύση με μία Ελληνοτουρκική πινακίδα να πληροφορεί ότι το νερό δε είναι πόσιμο. Γιατί άραγε?

Βρύση με ΜΗ ποσιμο νερό στο Σιρόκο

Βγήκα από το χωριό όταν με προσπέρασε ένα φορτηγάκι με οικοδομικά υλικά. Πήγε περίπου 30 μέτρα πιο κάτω, σταμάτησε, έβαλε όπισθεν με πλησίασε και ο οδηγός περίπου 30 χρονών με ρώτησε με πολύ πιο καθαρά Ελληνικά αν θέλω να με κατεβάσει κάτω. Τον ευχαρίστησα αλλά αρνήθηκα αφού ήθελα να κάνω όλη τη βόλτα περπατώντας όπως το είχα σχεδιάσει. «Σιγουρα;» με ξαναρωτάει! «Σίγουρα!» του απαντάω «... και Ευχαριστώ!» -«Εντάξει όπως θέλεις!»και έφυγε. Κοίταξα το  GPS για να σιγουρευτώ ότι δε θα το μετανιώσω που δε δέχτηκα τη προσφορά του. Εντάξει! Η ώρα και η απόσταση που απομένουν με δικαίωσαν. Ευτυχώς!

Ο δρόμος πλέον μόνο κατηφορικός. Εύκολος, βατός, άσφαλτος, χωρίς αυτοκίνητα και κίνηση. Μια ωραία βολτίτσα. Σε ένα σημείο δεξιά ένας μικρός χώρος πικ – νικ. Βρυσούλα, τραπεζάκι με παγκάκια, χώρος για σούβλα, ψησταριά, σκιά ότι πρέπει για μια οικογενειακή εξόρμηση για τζιζμπίζια.

Λίγο πιο κάτω όχι μακρία από το κεντρικό δρόμο μια εικόνα που δε πίστευα ότι θα μπορούσα να δώ στη Ξάνθη. Όχι γιατί η περιοχή μας δεν με έχει συνηθίσει σε τέτοιες ομορφιές αλλά γιατί νόμιζα ότι σε εκείνο το σημείο δεν υπήρχε  κάτι τόσο όμορφο. Σαν σε Αλπικό τοπίο (πώς μου ήρθε άραγε αυτό ο συνειρμός) στο βάθος μία γκρεμισμένη γέφυρα στο Κόσυνθος και δεξιά προς βορρά  το ξενοδοχείο Αγριανή με τον ανατολικό του τοίχο να έχει πνιγεί από αναρριχώμενο κισσό σαν ένα καταπράσινο πέπλο. Πίσω στο φόντο όλη η πρασινάδα του βουνού που διακόπτει η κοίτη του χείμαρρου και δεξιά και αριστερά η κατάφυτη φύση χωρίς τίποτα το τεχνητό χωρίς τίποτα το ανθρώπινο. Ακόμα και οι 2 κατασκευές που ανέφερα ήταν πλήρως εναρμονισμένες με το τοπίο.  Η όλη περιοχή λουσμένη από ένα λαμπερό Ήλιο δημιουργούσε μια εικόνα και ένα τοπίο υπέροχο. Έβγαλα ένα σωρό φωτογραφίες, μακρινές, κοντινές, με zoom, με μεγάλη ανάλυση κτλ σε μία προσπάθεια να φυλακίσω τη στιγμή. Μάταια όμως κανένα τεχνητό μέσο δε πρόκειται ποτέ να αποδώσει τέτοια ομορφιά. Αυτό πρέπει να το δεις ζωντανά.Στη παρακάτω φωτογρφία αφησα την ανάλυση όπως είναι. Κάντε μεγένθυση για να δείτε τι εννοώ. Δυστυχώς καμία camera και κανένα monitor δε πρόκειται να αποδώσουν τη πραγματικότητα. Θα πάρετε όμως μια ιδέα.

Πράσινη Ομορφιά

Εντυπωσιασμένος άφησα το σημείο και συνέχισα τη κατηφόρα. Βγήκα στο δρόμο και πήγα προς το σημείο που είχα αφήσει το μηχανάκι. Δυο γουλιές νερό και κλήση στον ασύρματο. Που να είναι άραγε οι ποδηλάτες? Αυτοί κατεβαίνοντας το δρόμο της Σμίνθης πέρασαν από τα κοντινά Πομακοχώρια, βγήκαν στο 8ο χιλιόμετρο και κατευθυνόταν προς τη Ξάνθη. Δεν ήταν μακριά και σε 2 λεπτά τους είδα να παίρνουν τη τελευταία στροφή μπροστά από το βενζινάδικο και να έρχονται προς το μέρος μου. Τέλειος συγχρονισμός. Τα ξανάπαμε, ανταλλάξαμε εμπειρίες,  συνεννοηθήκαμε για την υπόλοιπη μέρα, και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Αυτοί με τα ποδήλατα εγώ με το μηχανάκι.

Αυτή η συνύπαρξη στον ίδιο δρόμο 2 ποδηλάτων και μίας μηχανής είχε σαν αποτέλεσμα ένα όμορφο πιστεύω video αναρτημένο στο youtube διαθέσιμο μόνο στους … μυημένους. Μια υπέροχη βόλτα έκλεινε με το καλύτερο τρόπο.

Τη διαδρομή του Χρήστου και του Σάββα μπορείτε να τη δείτε εδώ. Τη δική μου μικρότερη διαδρομή εδώ:

Τις εμπειρίες και τις ομορφιές που συναντήσαμε θα μπορέσετε να τις βρείτε μόνο άμα κάνετε τις ίδιες διαδρομές. Το  video μη το ψάχνετε εκτός αν είστε … μυημένος οπότε απλά ρωτήστε.

Α! και κάτι τελευταίο. Η αποτύπωση της διαδρομής στη «Μεγάλη Θηλιά» δε μοιάζει λίγο με το περίγραμμα του χάρτη του Νομού Ξάνθης? Τυχαίο?

Καλές διαδρομές.

Μακάριο και πάλι - Αποστολή εξετελέσθη-

Τα μήνυμα απεστάλλει σε 5 εκλεκτούς … Βασικά σε 5 που ήταν πιο πιθανό να έρθουν. Στον Αλέξη, στο Σάββα, στο Χρήστο, στον Τάσο και στον Γιάννη. 

Προορισμός το Μακάριο (Μάκακλαρ), αποστολή μυστική. Το μόνο που μπορώ να πώ : είναι πράσινο και νοστιμίζει τις μπριζόλες.  Τίποτα άλλο. 

Θέλαμε να ξεκινήσουμε νωρίς. Το ραντεβού ήταν 5:50 στην Ιερατική. Θέλαμε να ξεκινήσουμε όσο πιο νωρίς γίνεται, ακόμα και πάνω στο ξημέρωμα για να προλάβουμε τον ήλιο πριν αρχίζει να μας ταλαιπωρεί. Τελικά  από του παραλήπτες του μηνύματος εμφανίστηκε μόνο ένας. Οι υπόλοιποι με τον έναν ή άλλον τρόπο είχαν ενημερώσει για το "ακυρον". Κυρίως ο  Γιάννης που οφείλω να ενημερώσω ότι έκανε τη καλύτερη επιλογή. 

Ξεκινήσαμε λοιπόν με τον Αλέξη από το γνωστό μονοπάτι προς το Αυγό. 

Αλέξης off road

Εκεί, λίγο μετά την ανηφόρα του Αγίου Κωνσταντίνου υπάρχει η λεγόμενη διασταύρωση προς το Τσάλ, δια μέσω Μακαρίου βεβαίως βεβαίως.Η διαδρομή και το τοπίο γνωστό. Στα αριστερά μας για λίγη ώρα τα Αυγό όπου με χαρά είδα και πάλι τη μεγάλη σημαία να κυματίζει μετά την αποκατάσταση του ιστού που είχε πέσει από τους βοριάδες. Μη ξεχνάμε  όταν πριν από 2 εβδομάδες πήγαμε τη νυχτερινή ο ιστός ήταν ακόμα κάτω.

"Αυγό" από το μονοπάτι για Μακάριο

 Μάλιστα κάποιος κατέβαινε το Αυγό με κατεύθυνση το "Δεντρο του Βορρά" εκέινη την ώρα.

Ελπίζαμε να πετύχουμε και τα άγρια άλογα αλλά δε μας έκαναν τη χάρη. 

Δεν έχω να πω πολλά για τη συγκεκριμένη διαδρομή. Άλλωστε τα έχω ξανααναφέρει σε προηγούμενες αναρτήσεις. Εκεί θα βρείτε πιο λεπτομερείς περιγραφές, περισσότερες φωτογραφίες  και χάρτης εδώ, εδώ και εδώ.

Άλλωστε τι να μετρήσει μια απλή διαδρομή στο Μακάριο όταν την ίδια ώρα ο Χρήστος έγραφε 63 και βάλε χιλιόμετρα ποδήλατο σε διαδρομέςάγνωστες ακόμα και στους καταδρομείς. Είχαμε μιλήσει με το ρακαλάκι κάποια στιγμή πρίν χαθεί στα άδυτα το ορεινού όγκου.

Ασε που και την επόμενη μας έβαλε τα γυαλιά με ανάβαση στο Αυγό και κατάβαση στο Μακάριο για επιστροφή. Μέχρι την ώρα που έγραφα αυτές τις γραμμές δεν είχε ανεβάσει τη νέα διαδρομή. Αμα την ανεβάσει θα τη βάλω σε επόμενη ανανέωση της παρούσας ανάρτησης.

Τέλος πάντων με τον Αλέξη ολοκληρώσαμε την αποστολή, πήραμε 2-3 ματσάκια και πήραμε τη κατηφόρα. Θέλαμε να ξεκινήσουμε νωρίς για να μη μας πετύχει ο ήλιος. Το μετανιώσαμε όμως. Άλλωστε από τις 5:20 είχε ήδη ξημερώσει.  Θα έπρεπε να ξεκινήσουμε σαφώς νωρίτερα.

 

Αν σώνει και καλά θέλετε να δείτε και τα στατιστικά αυτής της διαδρομής δεν έχετε παρά να πάτε στο trimble outdoors και ορίστε και μία φώτο από τη περίφημη λακούβα το Μακάριου. Με το νερό σκέτος υδροβιώτοπος : βατράχια, κουνούπια, μύγες μπάμποουρες κτλ.

Σχεδόν υδροβιότοπος

Καλές διαδρομές.

Υ.Γ.

Τι; Ακόμα δε καταλάβατε τη "μυστική αποστολη";

Νυχτερινή Ανάβαση

Παρασκευή 29/06/12 πρός Σάββατο 30/06/12

 

Μερικές φορές δε θέλει πολύ κουβέντα και προγραμματισμό. Δυο λόγια και ένα τηλεφώνημα!

 

-«Πάμε?»

-«Πάμε!» 

Και ας είναι και 10 και τέταρτο το βράδυ. Προορισμό? Αυγό.

Γρήγορα – γρήγορα μια μικρή προετοιμασία, να ξέρεις τώρα,  ένα μπουκάλι νερό, ένα μπαστουνάκι για να διώχνει τα φίδια και κανένας φακός.

Οπως πάντα ο Σάββας είχε πιο "ώριμη προετοιμασία". Ακόμα και αν συναντούσαμε το μεγαλύτερό μας εφιάλτη 

Ξεκινήσαμε με το Σάββα και το Τάσο από την Ιερατική. Με τους φακούς στα χέρια μπήκαμε στο δασάκι και ξεκινήσαμε την ανηφόρα. Ο δικός μου φακός παρέδωσε γρήγορα το πνεύμα αλλά ευτυχώς ο Τάσος είχε αναπληρωματικό και έτσι ουδέν πρόβλημα. Η βραδινή πορεία δεν είναι τίποτα το φοβερό. Γνωστή η διαδρομή αλλά θέλει λίγο προσοχή μη σκουντουφλάς στις πέτρες.

Όσο γνωστή πάντως και να είναι σου δημιουργεί εκείνο το περίεργο αίσθημα ότι περπατάς μέσα στο σκοτάδι και ίσως λίγο μέσα στο άγνωστο. Αυτό άλλωστε είναι και το τριπάκι. Αυτού του είδους ο φόβος κάνει το εγχείρημα πιο συναρπαστικό. Πάντως καμία σχέση όταν ήμασταν στο ίδιο σημείο το χειμώνα και ξεκινούσαμε τη διαδρομή μας πολύ πρωί μέσα στο σκοτάδι με το κρύο κα τον αέρα να λυσσομανάει. Τώρα το ελαφρύ αεράκι ήταν δροσιστικό και καλοδεχούμενο.

Μας πήρε 23 λεπτά να ανεβούμε στο «μπαλκόνι» εκεί που είναι το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου. Δεν είναι και η καλύτερη επίδοση αλλά για μέσα στο σκοτάδι μια χαρά είναι. Εκεί στο «μπαλκόνι» παίρνεις μια πρώτη ιδέα για το τι θα αντικρίσεις όταν φτάσεις στη κορυφή.  

Συνεχίσαμε το συνηθισμένο μονοπάτι. Στη διαδρομή είχαμε και μια συνομιλία μέσω ασυρμάτου με τον συνάδελφο ραδιοερασιτέχνη τον Χρήστο τον 7MTU. Σε αυτό το κύκλωμα δε χρειάζεται να γνωρίζεσαι με τον άλλον (αν και τελικά αποδείχτηκε ότι γνωριζόμασταν). Αρκεί μόνο να κάνεις μια κλήση και πάντα θα υπάρχει κάποιος να ανταποκριθεί. Και μάλιστα στη περίπτωση που είσαι νυχτερινός στο βουνό είναι καλό να γνωρίζεις ότι υπάρχει υποστήριξη από κάποια βάση για πάν ενδεχόμενο. Και ας μη ξεχνάμε ε? ακόμα και από άτομα που ίσως ούτε καν γνωρίζεις.

Είχαμε και άλλη παρέα στη διαδρομή. Προφανώς οι φακοί ήταν ευδιάκριτοι στη πόλη και έτσι είχαμε κάποιον να μας «σημαδεύει» με ένα πράσινο laser. Ας είναι καλά, laser αυτός; φακούς εμείς.Αν προσέξετε καλά στο videaki φαίνετα κάπου μια πράσινη λάμψη. Αυτό είναι.

 

Πιάσαμε το τελευταίο δασάκι. Είχα καιρό να ανεβώ στο Αυγό και η ανηφόρα μου φάνηκε λίγο κουραστική. Μάλιστα έχει ξηλωθεί και η γνωστή «κουπαστή» και όσο να είναι ήθελε λίγη παραπάνω προσπάθεια. Αλλά μικρό το κακό. Σάμπως και κανονικά που πήγαινα, και με τη «κουπαστή» δε μου έβγαινε η γλώσσα έξω? 

Κορυφή. Αυτή τη θέα πρώτη φορά την είδα. Διαμαντάκια τα φώτα της πόλης κάτω μας. Ολόκληροι δρόμοι σχηματισμένοι με φωτεινές κουκίδες. Ο επαρχιακός προς Κιμμέρια, η Εθνική προς το Ζυγό, ο Περιφερικός, η Εγνατία… Μέσα στη πόλη δε ήταν εύκολο να  ξεχωρίσουμε τις τοποθεσίες. Μόνο κάποια χαρακτηριστικά σημεία που τα ξέραμε από τις προηγούμενες φορές. Αμυδρά το Ρολόι της Πλατείας με τον πύργο κεραιών του ΟΤΕ παραδίπλα και ο δρόμος της «βόλτας» λίγο πριν τη πλατεία Αντίκα, ίσα-ίσα που ξεχώριζαν μέσα στη πληθώρα των φώτων. Ο 7MTU είχε δει τους φακούς μας και μας έκανε και ο ίδιος κάποια φωτεινά σήματα μορς.

Δυστυχώς είχε συννεφάκι. Πέρα από τα περίχωρα της πόλης δε μπορούσαμε να διακρίνουμε άλλα φώτα. Κρίμα γιατί θα μπορούσαμε να δούμε τα φώτα της Θάσου και γιατί όχι και της Σαμοθράκης. 

 

Μέσα στο χειμώνα μια παρέα είχε στήσει ένα μεγάλο ιστό με μια μεγάλη σημαία που κυμάτιζε και φαινόταν ακόμα και από τη πόλη. Δυστυχώς λόγω του ύψους και του βάρους του ιστού και λόγω των ανέμων που πιάνει η κορυφή του Αυγού, ο ιστός δεν άντεξε. Με λύπη μας τον είδαμε να κείτεται χάμω. Λυπήθηκα είναι η αλήθεια. Θα ήθελα πολύ να δώ τη σημαία να κυματίζει. Τα λαχταρούσα κάθε φορά που έστρεφα το βλέμμα εκεί ψηλά αλλά δυστυχώς δε μπορούσα να ανεβώ. Τώρα που κατάφερα να πάω εγώ η σημαία δεν υπήρχε πλέον.

Οι φωτογραφίες δεν είναι δυνατόν να αποδώσουν τη καταπληκτική εικόνα που είδαμε οι τρείς μας. Πρέπει να ανεβείς νύχτα για να νιώσεις αυτή τη μοναδική εμπειρία «Νύχτα στο Αυγό». Και μιλώντας για φωτογραφίες, θα πρέπει να έχεις καλή μηχανή για να μπορέσεις να δώσεις κάτι καλό. Η μηχανή από το κινητό όσο καλή και να είναι δε μπορεί να αποδώσει στο σκοτάδι. Παρόλα αυτά ιδού μερικές φώτο έστω και θαμπές, έστω και σκοτεινές. Πρωταγονιστικό ρόλο? Τα φοσφορούχα στα ρούχα των συνοδοιπόρων μου.

Πήραμε τη κατηφόρα. Και πάλι στη παρέα μας ο Χρήστος ο 7MTU. Είπαμε:  ήταν καραούλι στη βάση μη συμβεί τίποτα. Ευτυχώς δε συνέβη. Όταν μάλιστα κατεβήκαμε και φτάσαμε και πάλι στην αλάνα της Ιερατικής ο Χρήστος ήταν εκεί. Είχε έρθει για να «γνωριστούμε». Αν και τελικά αποδείχτηκε ότι και οι τρείς μας τον γνωρίζαμε υπό διαφορετικές περιστάσεις ο καθένας. Τα είπαμε για λίγο και «δια ζώσης» και καληνυχτιστήκαμε. 

Σε αυτή την ανάρτηση δε περιέγραψα την ομορφιά της διαδρομής – την έχω περιγράψει τόσες φορές και που να τη δεις άλλωστε μέσα στο σκοτάδι- ούτε έβγαλα όμορφες φωτογραφίες και video. Προσπάθησα να περάσω κάποια από τα συναισθήματα που δημιουργεί η νυχτερινή ανάβαση στο Αυγό και να μεταφέρω κάποιες εικόνες όπως τις ένοιωσα εκείνο το βράδυ.

Έτσι για το τυπικό δείτε επίσης τη διαδρομή και στο  trimbleoutdoors

Καλές διαδρομές.