GC26VJJ Makri Cyclops Cave. Found it!

Μια οικογενειακή υποχρέωση με έστειλε τη Τετάρτη 20/06/2012 στην Αλεξανδρούπολη.

Με την οικογένεια λοιπόν είπαμε να ξεκινήσουμε νωρίς για να εκμεταλλευτούμε τη περίσταση και να κάνουμε και τη σχετική μας βολτίτσα ή οτιδήποτε άλλο ενδιαφέρον.

Το ενδιαφέρον δεν άργησε να βρεθεί : Geocaching. Σύμφωνα με το www.geocaching.comστη διαδρομή μέσω Εγνατίας από Ξάνθη προς Αλεξανδρούπολη υπάρχουν 3 κρύπτες. Στις 2 πάς με σχετική παράκαμψη από την Εγνατία, και οι οποίες απορρίφτηκαν λόγω πιθανής καθυστέρησης, ενώ η 3^η βρίσκεται σε ένα πασίγνωστο σημείο στη Νέα Μάκρη όχι μακριά από το πραγματικό προορισμό μου.

“Cache : GC26VJJ Makri Cyclops Cave” λοιπόν, δηλαδή μία κρύπτη στη θεωρούμενη σπηλιά του κύκλωπα Πολύφημου που τύφλωσε ο Οδυσσέας κατά της περιπέτειές του που περιγράφονται στην Ομηρική Οδύσσεια. (Πρέπει να είστε μέλη του www.geocaching.com για αν δείτε τη σελίδα)

Αν και νόμισα ότι είχα προγραμματίσει σωστά το χρόνο μου, εν τούτοις όταν επιτέλους βρήκα το σημείο που ο ιδιοκτήτης της κρύπτης GregoryGR έχει υποδείξει ως θέση parking είχε περάσει η ώρα. Λόγω του ότι από την αρχή ακολούθησα μία λάθος πινακίδα που οδηγούσε μέν προς τον αρχαιολογικό χώρο και τη σπηλιά,  αλλά αυτή η διαδρομή έβγαζε σε ένα στενό μονοπάτι που με δυσκολία περνούσε αυτοκίνητο και στο τέλος μία αλυσίδα απαγόρευε τη πρόσβαση. Ασε που και το μέρος δε μου θύμιζε τίποτα από τις φώτο που είχε αναρτήσει ο GregoryGR. 

Ευτυχώς, όταν απογοητευμένος επέστρεφα προς Αλεξανδρούπολη ακολούθησα διαφορετικό δρόμο από αυτόν που είχα έρθει και έπεσα πάνω στο σωστό Parking. 

The Parking Area. Φωτο από GregoryGR

Η ώρα όμως είχε περάσει και για αυτό ότι ήταν να γίνει έπρεπε να γίνει γρήγορα. Το gps toy c:geo - opensource στο Galaxy Note έδειχνε απόσταση 384 μέτρα σε ευθεία αλλά η πραγματική διαδρομή είναι πάνω από 500 μέτρα. Ευτυχώ το μονοπάτι είναι πολύ καλά χαραγμένο και σε κάποια σημεία σου δίνει μια υπέροχη θέα της Νέας Μάκρης, του μικρού λιμανιού της και του Θρακικού Πελάγους.  Δεν υπήρχε  όμως χρόνος να τα θαυμάσω. Είχε μεσημεριάσει και είχα σχεδόν μόνο μισή ώρα για να φτάσω στον πραγματικό προορισμό και δε μιλάω για τη κρύπτη. 

Το μονοπάτι

Θέα από το μονοπάτι

 

 

 

 

 

 

Ακολούθησα το μονοπάτι ακόμα και τρέχοντας μερικές φορές, όσες τουλάχιστον μου επιτρεπόταν, τα μέτρα στο gps μειωνόταν όμως η αγωνία μου αν θα βρω τη κρύπτη και αν θα προλάβω το χρόνο μεγάλωνε. Πάνω στη διαδρομή ένα... πώς να το χαρακτηρίσω τώρα,  ένα «τρομακτικό» θα έλεγα δέντρο, ένας νεκρός κορμός κομμένος στη μέση για την ακρίβεια, λες και  είναι ο Κύκλωπας ο ίδιος,  που θαρρείς ότι σηκώνει το χέρι του για να εμποδίσει να περάσεις το μονοπάτι όπως ο Κύκλωπας ήθελε να εμποδίσει τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του να φύγουν από τη σπηλιά. 

"Ο Κύκλωπας". Φώτο από GregoryGR. Τίτλος από baxygr :)

Το προσπέρασα και με λίγη δόση φόβου θα έλεγα. Από τη μία πήγαινα σε μία σπηλιά – και ποιανού σπηλιά ε?-, από την άλλη δεν είχα συναντήσει ψυχή τόση ώρα, άσε και την αγωνία που είχα, είδα και τη φιγούρα του δέντρου να με «κοιτά» απειλητικά… πολύ θέλει?

Έφτασα στο τέλος του μονοπατιού. Στα δεξιά ο αρχαιολογικό χώρος. Τα απομεινάρια ενός Νεολιθικού Οικισμού, από τους σπουδαιότερους του είδους το στα Βαλκάνια. Πολύ θα ήθελα να έχω το χρόνο να τον επισκεφτώ αλλά δεν υπήρχε περίπτωση. Στα αριστερά χαμηλά και λίγα μέτρα από τη σπηλιά υπήρχε μιά πινακίδα,  που προειδοποιούσε για κίνδυνο -τι κίνδυνο άραγε?- Αυτή τη πινακίδα την είχα δει και στο log της κρύπτης στο www.geocaching.com. Είχα μάλιστα καλέσει και το τηλέφωνο που αναφέρεται ώστε να ενημερώσω την υπηρεσία για τη πρόθεσή μου να πάω στη σπηλιά. Το τηλεφωνικό νούμερο ήταν νεκρό και έτσι δεν έμαθα ποτέ τι κίνδυνο αφορά η πινακίδα. 

Φώτο από GregoryGR

Κατέβηκα τα πετροσκαλισμένα σκαλιά πέρασα μπροστά από την πινακίδα και βρέθηκα μπροστά στη σπηλιά. Έχω δει και μεγαλύτερες και θα έλεγα και βαθύτερες. Δε μπήκα βέβαια μέσα αλλά από εκεί που ήμουν δεν έδειχνε να έχει μεγάλο βάθος. Βέβαια πίσω από το τοίχωμα που ήταν ορατό από το εξωτερικό φαινόταν να έχει ένα πέρασμα που οδηγεί στο πραγματικό βάθος της σπηλιάς αλλά δεν είχα τη περιέργεια, και τη γενναιότητα να το διαπιστώσω μόνος μου. Το ύψος του ανοίγματος δεν πρέπει να ήταν περισσότερο από 2 ½ με 3 μέτρα και το βάθος μέχρι το πρώτο τοίχο κάπου κατά κει επίσης. Η εκτίμηση των διαστάσεων γίνεται από μνήμης την ώρα που γράφω αυτές τι γραμμές και για αυτό συγχωρέστε με εάν έχω πέσει έξω.  Απέναντι από τη σπηλιά κάποιοι βράχοι και ένα μεγαλύτερος που με λίγη φαντασία θα μπορούσες να τον πεις και σαν το βράχο που έφραζε την είσοδο της σπηλιάς κατά την Οδύσσεια.Οι βράχοι επίσης θα μπορούσαν να είναι αυτοί που ο Πολύφημος εκφεντόνισε εναντίον των καραβιών του Οδυσσέα μετά τη τύφλωσή του.

Η Σπηλιά. Φώτο από GregoryGR

Οι βράχοι

Παράτησα τη σπηλιά και βάλθηκα να ψάχνω για τη κρύπτη. Δε το παίδεψα πολύ. Δεν είχα και χρόνο άλλωστε. Πάλι το c:geo - opensource μου έδωσε τη λύση αφού άνοιξα log που είχα αποθηκεύσει και άνοιξα το spoiler. Spoiler Στη γλώσσα του geocaching είναι το «χιλιτζίκι» δηλαδή «ζαβολιά» δηλαδή μία φώτογραφία της ακριβούς θέσης της κρύπτης. Συνήθως δε χρησιμοποιούμε τα Spoilers γιατί έτσι είναι πολύ εύκολο να βρίσκουμε τις κρύπτες και καταφεύγουμε σε αυτά μόνο όταν είμαστε αρκετά ατζαμήδες που να μη μπορέσουμε να τη βρούμε με άλλο τρόπο. Το κανονικό δηλαδή ακολουθώντας μόνο τις οδηγίες χωρίς ζαβολιές, αλλά είπαμε – βολική δικαιολογία αν και αληθινή- ο χρόνος μου τελείωνε. Συγνώμη GregoryGR :) .

Η Κρύπτη

Hands On!

 

 

 

 

 

Με τη βοήθεια του spoiler δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρεθεί η κρύπτη. To μεγαλύτερο δοχείο που είχα βρεί μέχρι τώρα από τα …3 που έχω βρει όλα κιόλα (δε θέλω γέλια) τι είχε μέσα? Το πατέρα του και τη μάνα του είχε. Τι ενημερωτικά για το geocaching, τι σελιδοδείκτες, τι παιχνιδάκια, τι νομίσματα, τι αυτοκόλλητα, στυλούς, μολύβια, μπλοκάκια και λοιπή γραφική όλα όμορφα τακτοποιημένα σε σακουλίτσες και κλεισμένα σε ένα τεράστιο δοχείο παραλλαγής που όπως αργότερα έμαθα από τον ίδιο τον GregoryGR, την έφτιαξε μόνος του για αυτό το σκοπό και μόνο. Και πιστέψτε με δεν είναι ή μόνη κρύπτη που έχει φτίαξει. Σε κάποια video που κυκλοφορεί στο youtube μας δείχνει κάτι πολύ καλλιτεχνικές κρύπτες, "θυσαυρούς" όπως τους αποκαλεί ο ίδιος.  Δείτε εδώ μία απλή κρύπτη και εδώ μερικές πιο "φευγάτες"

Δυστυχώς δε μπόρεσα  να τα χαζέψω τα περιεχόμενα όσο θα ήθελα. Μια πολύ γρήγορη ματιά , εγγραφή στο logbook, επανατοποθέτηση και επιστροφή. Επειδή είχα ξεχάσει να φέρω κάποιο δωράκι για να ανταλλάξω δε πήρα και εγώ τίποτα από τη κρύπτη. Αυτό το έγραψα κιολας στο logbook όπως θα δείτε στη παρακάτω φώτο. Αυτό όμως είναι και μία υπόσχεση ότι θα ξαναεπιστρέψω στη κρύπτη για να τα κάνω όλα σωστά αυτή τη φορά.  Βίδωσα το καπάκι του δοχείου και το ξαναέβαλα στη θέση του βάζοντας από πάνω και τη πέτρα που το κρύβει. Έβγαλα και μερικές φωτογραφίες γρήγορα για το blog αλλά αυτή τη φορά όπως βλέπετε έχω χρησιμοποιήσει και φωτογραφίες του ίδιου του gregoryGR από το log της κρύπτης στο www.geocaching.com. 

 

log book recording

 

 

 

 

 

 

Ευτυχώς πρόλαβα το χρόνο που με κυνηγούσε και συνέχισα την ημέρα μου όπως είχε προγραμματιστεί αρχικά αλλά και με μεγάλη ικανοποίηση για το found it.

Ανάμικτα συναισθήματα και μέσα σε αυτά και ο φόβος. Ίσως με είχε τρομάξει η τοποθεσία με τη σπηλιά πάνω στο ύψωμα και με τη θάλασσα κάτω στα απόκρημνα βράχια, ίσως η φήμη του μέρους, ίσως η πινακίδα του κινδύνου, ίσως η ερημιά, ίσως το απειλητικό δέντρο πάνω στο μονοπάτι, ίσως ο χρόνος που τελείωνε πάντως ήταν ένα geocaching με έντονο συναίσθημα και κυρίως μια υπόσχεση για μελλοντική επίσκεψη που δε σκοπεύω να αθετήσω. 

Από δώ και κάτω άσχετα με το geocaching. 

Μία μικρή παρένθεση με κάτι που ίσως βρείτε ενδιαφέρον. Εμείς εδώ το τελευταίο διάστημα έχουμε πρόβλημα με τα κουνούπια. Εκεί στην Αλεξανδρούπολη με τι λέτε να έχουν προβλημα? Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες και θα καταλάβετε.

 

 

 

 

 

 Κι όμως με τις πασχαλίτσες που έχουν κυριολεκτικά κατακλύσει τη πόλη και όσο και συμπαθητικές να είναι δεν είναι και ότι καλύτερο να τις έχεις όλη μέρα … παντού.

 Κλείνοντας και 1 φωτογραφία από ένα φίλο που  ήθελε να του κάνουμε το τραπέζι με το ζόρι.

 

Μέχρι την επόμενη φορά

 

Καλές διαδρομές.

Κιμμέρια ή αλλίως: οι φόβοι μου ευτυχώς διαψεύστηκαν

Σάββατο  16/06/12

Ξύπνισα νωρίς. Δε μπορώ να χορτάσω βραδυνό ύπνο με τίποτα. 12:30 το βράδυ  στο κρεβάτι, 5:00 το πρωί το μάτι γαρίδα. Τι κακό και αυτό!

Κακοοοοο? Όχι βέβαια. Σακίδιο, νερό, rakalακι, καπελάκι και βούρ για περπάτημα. Οχι σπουδαία πράματα, όχι εντυπωσιακά τοπία, όχι δύσβατες περιοχές, όχι ανεμοδαρμένα ύψη. Να, μια βολτίτσα εδώ πιο κάτω... Στα Κιμμέρια.

Σχεδόν 5:30 και είχε ξημερώσει για τα καλά. Κατι λιγότερο από 10λεπτο που έφυγα από το σπίτι και πλησίαζα πρός τη Πλατεία. Πρωί πρωί η πόλη δεν είχε ξυπνήσει ακόμα αλλά όχι οτι δεν είχε και κάποια κίνηση . Μερικοί νεαροί γυρνούσαν στα σπίτια τους και κάποιοι άλλοι ετοιμαζόταν να πάνε για δουλειά. Κανα δυό μπουγατσατζίδικα ανοιχτά όπως  και κανα δυό φούρνοι και οι παζαρτζήδες ετοιμαζόταν για το Σαββατιάτικο Παζάρι. Προσπέρασα τη γέφυρα του Κόσυνθου και έφτασα στη στροφή της Παναγίας με κατεύθυνση τις φοιτιτικές εστίες και τα Κιμμέρια.

Τι εστί Κιμμέρια? Γνωστό είναι αλλά πάρτε και μία μικρή γεύση εδώ  και για τους αρχαίους κατοίκους της περιοχής εδώ.

Σιγά σιγά άφηνα τη πόλη πίσω μου. Ο ήλιος που ανέτειλε έστελνε τις ακτίνες του μακρία και ψήλα στα βουνά πάνω από τη πόλη αλλά ευτυχώς όχι το δρόμο που βρισκόμουν εγώ.

Δρόμος, Αυγό, Μελτή

 Αρκετή κίνηση στον επαρχιακό δρόμο, αρκετή και με μεγάλη ταχύτητα. Τόσο αρκετή κίνηση και τόσο μεγάλη ταχύτητα που κάποιοι αναγκαζόταν να προσπερνάνε τους πιό αργούς έστω και αν παραβιάζουν τη "διπλή γραμμή". Δυστυχώς για τον τελευταίο που το έκανε, δεν είχε προσέξει ότι από πίσω του ήταν το περιπολίκό της τροχαίας και τη τσίμπισε τη κλήση. Βρε τι έπαθε ο άνθρωπος πρωί πρωί.

Ακολούθησα το δρόμο μέχρι τη γέφυρα του Κυδωνέα στη διασταύρωση για Λευκόπετρα και Πηγάδια. Είχα κάνει κάποιες σκέψεις να κατευθυνθώ πρός τα Πηγάδια και να βγώ στην Εθνική Οδό (α! ρε Χρήστο τι μου έκανες) αλλά η απόσταση που είχα διανύσει ήδη μου φάνηκε πααααρα πολύ μεγάλη και ούτε κάν το επιχείρησα

Έβγαλα μία φώτο πάνω στη γέφυρα του χειμμάρου και στην άλλη πλευρά, στο βάθος,  διέκρινα ένα μικρό καταρράκτη που όπως ήταν φυσικό δεν ήταν δυνατόν να μη πάω από κοντά αφού η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη. Περπάτησα στο χωματόδρομο δίπλα από το χείμαρο. Το τοπίο βουκολικό, όπως και οι μυρωδιές άλλωστε. Κάπου κατακεί είχε κάποιο μαντρί ή στάβλο ή πολλά μαντρία και στάβλους ... if you know what I mean. Σε λίγο κατέβηκα στη κοίτη του Κυδωνέα και πλησίασα το καταρράκτη που σχηματιζόταν από ένα φράγμα. Ενας μικρός αναβαθμός για να κόβει την ορμή των νερών και να τροφοδοτεί διπλανά ρυάκια - ποτίστρες. Ευτυχώς είχε νερό και άξιζε το κόπο για μία ακόμα φώτο.

Φράγμα στον χείμαρο Κυδωνέα.

Στο γυρισμό ακολούθησα διαφορετικό δρόμο. Μόλις βγήκα από το χείμμαρο είπα να περάσω μέσα  από χωρίο. Ανέβηκα ένα μικρό τσιμεντένιο, γεμάτο κακαράντζες, δρομάκι  αποτέλεσμα του βουκολικού τοπίου που λέγαμε καθώς εκέι πάνε να ξεδιψάσουν τα κοπάδια,  ( τιιιιιι?  δε ξέρετε τι είναι οι κακαράντζες? για ψαχτείτε λίγο καλύτερα) και πέρασα μπροστά από την Εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στη συνέχεια μπροστά από ένα παραδοσιακό φούρνο (απ' όπου πήρα και 2 Γαλλικές μπαγκέτες (sic)) και έφτασα στη πλατεία του χωριού όπου κάποιοι περίμεναν το αστικό για τη Ξάνθη και με κοίταζαν και λίγο παράξενα. Φαινόταν αμέσως ότι δεν είμαι ντόπιος με το σακίδιο στον ώμο, τις σακούλα με τις μπαγκέτες στο ένα χέρι και με το Galaxy Note στο άλλο.

Αγιος Δημήτριος Κιμμερίων

Βγήκα κα πάλι στον δρόμο. Δεν ήθελα να ακολουθήσω την ίδια πορεία. Έστριψα κάπου αριστερά σε ένα χωματόδρομο και ... πήρα το τράινο. Για την ακρίβεια ανέβηκα στις γραμμές και ήλπιζα ότι κάποια στγμή θα μπορέσω να βρώ κάποιο σημείο για να βγώ πρίν περάσει το τράινο και γίνω ...μάγκας. Αυτή τη φορά ο ήλιος ήταν ψηλά και η ζέστη έιχε αρχίσει να γίνεται αισθητή και όχι μόνο. Μια φώτο για να αποθανατίσουμε τη στιγμή παρακαλώ.

Πάνω στις γραμμές

Το σημείο για να βγώ από τις γράμμές ήταν κανα χιλιόμετρο πιο κάτω κοντά στις φοιτητικές εστίες. Βγήκα στο δρόμο έφτασα στη πόλη, τελείωσα το περπάτημα και ανέβασα τη διαδρομή στο Trimble Outdoors.

Τελικά έκανα παραπάνω από 2 1/2 ώρες για να επιστρέψω. Πρίν ξεκινήσω σκεφτόμουν ότι η διαδρομή που είχα επιλέξει δεν θα ήταν και πολύ ενδιαφέρουσα αλλά τελικά οι φόβοι μου ευτυχώς διαψεύστηκαν. Οι 2 1/2 ώρες πέρασαν ευχάριστα. Είναι τόσα πολλά αυτά που υπάρχουν αλλά δεν έχουμε την ευκαιρία να τα δούμε μέσα στη καθημερινότητά μας. Έπρεπε να κάνω αυτή τη βόλτα για να δώ το φράγμα, να φωτογραφίσω το καταράκτη, να βρώ τις γευστικές μπαγκέτες, να περπατήσω πάνω στις γραμμές, να δώ τη Ξάνθη και τα βουνά από άλλη άποψη.

Είχα δεν είχα γέμισα ακόμα μία ανάρτηση στο blog. Ποίος θα το φανταζόταν : μία ανάρτηση για τα Κιμμέρια. Κι όμως, το αξίζε 100 %

Μέχρι την επόμενη φορά

Καλές διαδρομές.

Geocaching time. Το Μονοπάτι της Ζωής

Geocaching time.Για να δείτε τι είναι το geocaching δείτε εδώ και εδώ

Την είχα ετοιμάσει από καιρό τη κρύπτη. Έβαψα το κουβαδάκι, τύπωσα το log και τα υπόλοιπα έντυπα, έφτιαξα το FTF cerificate, ετοίμασα το δωράκι και περίμενα. Α! να μη ξεχάσω και τον DUCKY. Τι είναι ο DUCKY? Θα μάθετε παρακάτω.

Η τοποθεσία είχε επιλεχθεί από καιρό. "Το Μονοπάτι της Ζωής" θα αποτελούσε το σκηνικό για την νέα κρύπτη, τη πιο κοντινή κρύπτη στη πόλη. Ένα μέρος κοντά στη πόλη, εύκολο στη πρόσβαση, που ελπίζω να προσκαλέσει αρκετούς geocachers ή να δημιουργήσει και νέους αν αυτό είναι δυνατόν.

10 Ιουνίου 2010,  11:00 το πρωί,  περάσαμε την είσοδο του μονοπατιού μετά της θυγατρός μου. Σκοπός να καταγράψουμε το στίγμα με το gps, να βγάλουμε φωτογραφίες για το listing στο www.geocaching.com και βέβαια να τοποθετήσουμε τη κρύπτη.

Το σημείο που επιλέχτηκε είναι στο τέλος του μονοπατιού, από κει που μπορείς να δεις το φράγμα και τον καταρράκτη, σε μία σχισμή του βράχου που λές και έγινε ειδικά για να χωρέσει το κουβαδάκι.

Με το φόβο μην έρθει κανένας geomugle (geomugle= άσχετος με το geocaching) ετοίμασα  γρήγορα, γρήγορα τη κρύπτη, έβγαλα τις απαραίτητες φωτογραφίες και την τοποθέτησα στη σχισμή. Η κόρη μου  βρήκε και μία καταπληκτική κοτρόνα για να καλύψω τη τρύπα και αποστολή εξετελέσθη.

Κωδικός κρύπτης? GC3N9RD Δείτε το επίσημο listing εδώ

Ώρα να αναφερθούμε στον DUCKY. Ο DUCKY λοιπόν είναι ένα λαστιχένιο παπί που έχει σκοπό να ταξιδεύει . Στο geocaching μπορείς να αναθέτεις αποστολές σε αυτούς που βρίσκουν τη κρύπτη σου. Μια αποστολή είναι ο geocacher να μεταφέρει κάποια αντικείμενα από κρύπτη σε κρύπτη. Στο λαιμό του DUCKY λοιπόν είναι κρεμασμένο ένα ταμπελάκι σε Ελληνικά και Αγγλικά με τις οδηγίες. Απλές οδηγίες " Πάνε με σε μία άλλη κρύπτη και στείλε e-mail για το που βρίσκομαι". Μοναδικός περιορισμός να είναι σε κρύπτη κοντά σε νερό. Τι παπί θα ήταν άμα δε βρίσκεται κοντά σε νερό. Με ανυπομονησία λοιπόν περιμένω τις αναφορές για το ταξίδι του DUCKY.

Για το μονοπάτι της ζωής έχω ξαναγράψει και σε παλαιότερες αναρτήσεις οπότε δεν υπάρχει λόγος να γράψω τίποτα άλλο σχετικά με αυτό.

Τις αναρτήσεις μπορείτε να τις βρείτε  εδώ  και  εδώ

Αλλά για κάποιες νέες φωτογραφίες δε πιστεύω να πείτε όχι ε?

ένα ... ενδιαφέρον φυτό

το παλιό φράγμα υδροληψίας - καταρράκτης

περιεχόμενα κρύπτης. κοιτάξτε πως καμαρώνει ο DUCKY

κρύπτη

Happy hunting.

Λες να είναι Εγνατία?

Σάββατο 28/04/12

Αφορμή για αυτή τη βόλτα ήταν ένα mail που μου έστειλε πριν καιρό ο Τάσος. Ένα mail που έλεγε για ένα «λιθόστρωτο που είναι μεταξύ παλαιάς Μορσύνη πεδίου βολής αρμάτων ,τμήματα του σε καλή κατάσταση θα συναντήσουμε σε όλη την διαδρομή μέχρι τους παλιούς Τοξότες» που συνοδευόταν από μια φωτό.

Ένα λιθόστρωτο πάνω στα βουνά. Ένα παλιό καλντερίμι που τόσα έχω ακούσει για τα αυτά αφού αποτελούσαν τους δρόμους μεταξύ των χωριών αλλά δεν είχα τύχει ποτέ μου να πετύχω μέχρι τώρα σε «καλή κατάσταση» όπως φαινόταν και στη φωτό. Αφού ξέραμε τη περιοχή στο περίπου προσπαθήσαμε να μάθουμε περισσότερες πληροφορίες από τον γνώστη της περιοχής Μπάμπη, ο οποίος όμως μας απέτρεψε νομίζοντας ότι ο χώρος είναι στρατιωτικός και δεν επιτρέπεται η πρόσβαση.

Μία ακόμα πιο μεγάλη και καθαρή φωτογραφία σε ένα 2^ο mail μας ξεσήκωσε κυριολεκτικά. Αναφορά (έστω και σαν υποψία) στην αρχαία Εγνατία Οδό και παραλληλισμός με παρόμοιο καλντερίμι που έχει αναγνωριστεί επίσημα σαν τμήμα της στη περιοχή του Αγίου Σίλα στη Καβάλα έκαναν την επιθυμία μας για «εξερεύνηση» μεγαλύτερη. Ορίστε και 2 link εδώ και εδώ για την αρχαία Εγνατία Οδό.

Σε μία παλαιότερη βόλτα μου που δεν έχω αναρτήσει καθώς δεν αξίζει το κόπο, είχα δει πίσω από το πεδίο βολής ένα χωματόδρομο να χάνεται μέσα στο δάσος. Σε μία χιλιοπυροβολημένη,  στραβή, σκουριασμένη πινακίδα είχα μάλιστα αναγνωρίσει και τη κατεύθυνση προς ένα ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου.

Τα μυαλό μου πήγε αμέσως στις κουβέντες που είχαμε κάνει για το καλντερίμι – Εγνατία οπότε μόλις τέθηκε θέμα για τον Σαββατιάτικο περίπατο είχαμε κιόλας αποφασίσει για το προορισμό.

Το Σάββατο το πρωί ξεκινήσαμε με τον Τάσο για το λιθόστρωτο με μισή καρδιά. Ο καιρός ήταν αρκετά φορτωμένος στις 6¨30 το πρωί και στο βάθος προς το κάμπο και τη Θάσο διακρίναμε κάποιες εντυπωσιακές φωτεινές γραμμές από τους κεραυνούς που σάρωναν τον ουρανό. Για να μπορέσεις να αποθανατίσεις ένα κεραυνό θέλει καλή φωτογραφική μηχανή και μαστοριά και εμείς δε διαθέταμε τίποτα από τα 2 οπότε μη περιμένετε φωτογραφίες των κεραυνών.

Με πάντα το νού μας σε μία πιθανή βροχή, που τελικά ευτυχώς δεν ήρθε, αφήσαμε το αυτοκίνητο πίσω από το σχολείο της Παλιάς Μορσύνης και πήραμε τον τσιμεντένιο ανηφορικό δρόμο προς τα μαντριά δίπλα από το πεδίο βολής. Περάσαμε το ανάχωμα των στόχων και συνεχίσαμε στον  χωμάτινο πλέον δρόμο που μας οδηγούσε μέσα στο δάσος στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου.

Από τη δεξιά μεριά του δρόμου ένα πυκνό νεαρό όμως πευκοδάσος και από την αριστερή κάποια διαφορετικά είδη δέντρων (που δε μπόρεσα να αναγνωρίσω) λες και ο δρόμος χαράχτηκε ακριβώς στη μέση των 2 ποικιλιών. Ο χώρος στο εκκλησάκι είναι διαμορφωμένος και μάλλον στη γιορτή του Αγίου ετοιμάζεται εκεί κουρμπάνι ή κάποιο πανηγύρι γιατί έχει πάγκους, τραπέζια, υπόστεγα  και ένα κτιστό φούρνο για μαγειρέματα. Δυστυχώς πάνω στο δρόμο και μερικά σκουπίδια που χαλάνε την ομορφιά του τοπίου. 

 

Προσπεράσαμε το εκκλησάκι και μπήκαμε στα πεύκα. Πλέον μας οδηγούσε μόνο η διαίσθηση μας καθώς μέσα στο δάσος δεν υπήρχε κάποιο χαραγμένο ξεκάθαρο μονοπάτι παρά μόνο μερικά μικρά αόριστα μονοπατάκια που μάλλον μπέρδευαν παρά βοηθούσαν.

Λίγο η διαίσθηση, λίγο η τύχη και λίγο μερικά μέτρα που χρειάστηκε να επιστρέψουμε προς τα πίσω, τελικά μας οδήγησαν σχεδόν πάνω στο στόχο μας. (χμ!!! τώρα που το σκέφτομαι μάλλον η τύχη ήταν ο μεγαλύτερος παράγοντας) . Το καλντερίμι το είδε πρώτος ο Τάσος. Εγώ από το σημείο που βρισκόμουν μερικά μέτρα πίσω του δε μπόρεσα να το αναγνωρίσω μέσα στις υπόλοιπες πέτρες. Να δείτε και σεις. Δηλαδή άδικο είχα?

Αυτές οι άσπρες πέτρες δεν είναι τίποτα άλλο από το ρέμα που κατεβαίνει από το βουνό και ποιος ξέρει που καταλήγει. Προσπεράσαμε λοιπόν το ρέμα και ανεβήκαμε πάνω στο καλντερίμι.

Εγνατία – ξεεγνατία, αρχαίο – νέο δε μας ένοιαζε καθόλου. Εμείς ένα καλντερίμι ψάχναμε, καλντερίμι βρήκαμε. Εμένα πάντως μου φάνηκε σαν ένας απλός δρόμος που συνέδεε τον παρακείμενο οικισμό της Μόρσας (ερείπια πλέον σύμφωνα με τα λεγόμενα) παρά αρχαία οδός αλλά έτσι και  είναι αρχαίος δρόμος και αν τελικά είναι και τμήμα της original Εγνατίας ακόμα καλύτερα.

Περπατήσαμε καμία 300 μέτρα. Τόσο ήταν το καλοδιατηρημένα κομμάτι του δρόμου. Μόλις τελείωσε προχωρήσαμε ακόμα καμία 200σαρία πάνω στο χωματόδρομο μπας και βρούμε τη συνέχειά του. Αντί για αυτό όμως συναντήσαμε μια μεγάλη λακκούβα με νερό πάνω στο χωματόδρομο και αποφασίσαμε να μη θυσιάσουμε τα παπούτσια μας για χάρη της. Οπότε πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Όταν βγήκαμε πλέον από το καλντερίμι είπαμε να πάρουμε ένα άλλο πιο φαρδύ μονοπάτι που είχε και ίχνη ρόδας αυτοκινήτου. Θεωρήσαμε πιο εύκολη τη διαδρομή   αφού μπορούσε και περνούσε αυτοκίνητο από εκεί. Όταν όμως είδαμε τη γραμμή του GPS να ξεμακραίνει από τη πορεία που είχαμε όταν ερχόμασταν αφήσαμε το δρόμο και ξαναχωθήκαμε μέσα στο δάσος. Μετά από κανένα μισάωρο ή και λιγότερο βρεθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε στο εκκλησάκι και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Σύμφωνα με το trimble outdoors δεν κάναμε ούτε 5 χιλιόμετρα πάνε έλα σε 1 ώρα και 40 λεπτά. Βέβαια ο χρόνος είναι δυσανάλογος με την απόσταση αλλά τόσο κάνεις όταν δεν έχει ιδέα που πηγαίνεις και βγάζεις και ένα σωρό φωτογραφίες … Όχι για μένα, αλλά για σένα φίλε επισκέπτη του blog.

Η διαδρομή έχει καταγραφεί πλήρως αλλά δεν την έχω αναρτήσει. Όποιος θέλει να τη δει είναι διαθέσιμη. Σε επόμενη φάση πιθανόν να προσπαθήσουμε να φτάσουμε και μέχρι τα ερείπια της Μόρσας. 

Μέχρι τότε: 

Καλά να περνάτε και καλές διαδρομές.

Κυριακή 22 Απριλίου 2012

Δεν είναι το Φαράγγι της Σαμαριάς ούτε η Χαράδρα του Βίκου.
Δεν είναι ούτε ο Εύηνος, ούτε ο Λάδωνας, ούτε ο Άραχθος. , ούτε ο Βοϊδομάτης.

Είναι ο δικός μας, ο ταπεινός Κόσυνθος έτσι όπως τον πέτυχα το Κυριακάτικο πρωινό σε μια βολτίτσα στο "4.5", στο σημείο που κατεβαίνει η κατηφόρα της Καλαμούς, ακολουθώντας το δρόμο που πάει Σταυρούπολη.

Μια εύκολη διαδρομή σε άσφαλτο μέσα στο απέραντο πράσινο και στους βράχους δεξιά και αριστερά. Μοναδική έννοια τα αυτοκίνητα που χαλάνε την ηρεμία του τοπίου.

Και μια παρέα από ποδηλάτες που έκαναν τη δική του διαδρομή και μου θύμισαν τους δικούς μας Σάββα και Τάσο που το ίδιο πρωινό ήταν στο Σφενδάμι για τους ποδηλατικούς αγώνες και ελπίζω να έχουν γυρίσει με πολλές φωτογραφίες και εμπειρίες να μας διηγηθούν. .

Μια μικρή ανάρτηση για μια απλή και εύκολη διαδρομή με μεγάλη όμως απόλαυση που μπορείτε να τη δείτε και στο Trimble Outdoors όπως συνήθως.

Καλημέρα και καλές διαδρομές. 

ΚΟΣΥΝΘΟΣ

Μεγάλο Σάββατο 14/04/2012

ΚΟΣΥΝΘΟΣ. Αυτός ο «Παλιός Ξανθιώτης», ο παλιότερος όλων μας, κυλάει εδώ και αιώνες στη περιοχή μας άρρηκτα συνδεδεμένος με τη ζωή των Ξανθιωτών αφού εκτός του ότι  χωρίζει τη πόλη στα δύο, αποτελεί σκηνικό σημαντικών εκδηλώσεων που χαρακτηρίζουν τη πόλη μας (Θεοφάνεια, Κάψιμο Τζάρου κτλ)

Κυλάει μάλλον αδιάφορος εως θα έλεγα  σχεδόν ανύπαρκτος κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, αλλά μερικές φορές αρκούν κάποιες δυνατές βροχοπτώσεις για να δείξει και το άγριο πρόσωπό του, κάνοντας μέχρι και καταστροφές, θέλοντας ίσως έτσι να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για κάποιες προσπάθειες περιορισμού του ή για τα σκουπίδια που συσσωρεύονται στις όχθες του.

Μεγάλο Σάββατο απόγεμα λοιπόν και μία μικρή βολτίτσα «μετά της θυγατρός μου» (έκφραση για να είμαστε και μέσα στο πνεύμα των παλιών φωτογραφιών της Ξάνθης) έτσι για να χωνέψουμε το μεσημεριάτικο σπανακόρυζο (sic). Έβρεχε από νωρίς το πρωί τόσο πολύ που μόλις και δε «χάλασε το παζάρι». Λίγο ακόμα και θα είχαμε ακόμα ένα καταστροφικό Σάββατο για τους παζαρτζήδες .

Ο Κόσυνθος είχε πολλά μαζεμένα. Πήραμε το «Μονοπάτι της Ζωής» και φτάσαμε μέχρι το τέρμα του εκεί που μπορείς να δεις το παλιό φράγμα υδροληψίας. Από κει δηλαδή που γινόταν η συλλογή του νερού για να οδηγηθεί μέσω του καναλιού στο υδραγωγείο για  την υπόλοιπη επεξεργασία πριν την υδροδότηση της πόλης. Βέβαια το υδραγωγείο πλέον δε λειτουργεί και το κανάλι πλέον είναι «Το μονοπάτι της Ζωής»

Έχω ξαναπάει στο σημείο και μου ήταν γνώριμο το σκηνικό αλλά το πόσο εντυπωσιακό ήταν αυτό που βλέπαμε το συνειδητοποίησα μόλις ένα «wow!!!» βγήκε από το στόμα της κόρης μου πράγμα που με παραξένεψε αφού καθώς διανύει μια περίοδο μέσα στον αρνητισμό και την αδιαφορία  (εφηβεία γαρ) δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα που την ενθουσιάζουν.

Μια μικρή ανάρτηση λοιπόν , ένα μικρό βιντεάκι, και μια γιαλαντζί φωτογραφία –που με ελάχιστες γνώσεις περί επεξεργασίας προσπάθησα να δώσω ένα τόνο vintage για να την αναρτήσω στην ομάδα «Παλιές Φωτογραφίες της Ξάνθης» στο facebook-, έτσι απλά για να μοιραστώ μαζί σας κάποια όμορφη στιγμή και μια εικόνα από τον αιώνιο Ξανθιώτη με τις καλύτερες ευχές μου για Καλό Πάσχα.

Η σημερινή βολτίτσα είχε σαν αφετηρία τη γέφυρα του Κόσυνθου δίπλα στο Κήπο. Σκοπός ο κύκλος Σαμακώβ, Καλαμού, μονοπάτι Κόσυνθου, Σαμακώβ και πάλι.

Σαμακώβ… έψαξα στο internet  αλλά δε κατάφερα να βρω κάτι που να εξηγεί αυτή τη περίεργη ονομασία αυτής της συνοικίας, από τις πιο παλιές της Ξάνθης. Το περισσότερο επεξηγηματικό που βρήκα είναι το παρακάτω στη σελίδα  :

«Όσον αφορά την προέλευση της λέξης Σαμακώβ, οι ερευνητές καταθέτουν τρεις ερμηνείες. Κατά μία εκδοχή από την σαξονική λέξη samakovi. Έτσι ονόμαζαν οι σάξονες μεταλλουργοί τα βαριά μηχανικά σφυριά που κινούνταν με υδραυλική ενέργεια στα εργαστήριά τους. Μια δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι προέρχεται από τις βουλγαρικές λέξεις σάμο - κοβάτς που σημαίνουν μόνο/μονάχα - σιδεράς και μια τρίτη από τις λέξεις σάμο - κοβ, που είναι η ρίζα του ρήματος σφυρηλατώ. Σε κάθε περίπτωση το όνομα έχει σχέση με μεταλλευτικές δραστηριότητες, κοινές σε όλα τα βαλκανικά Σαμακώβ. Ήδη, όπως σημειώνει ο κ. Αϊβαλιώτης, ο Φωκίων Κοτζαγεώργης, σε πολύ σημαντική ανέκδοτη μονογραφία του για την Ξάνθη του 15ου και του 17ου αιώνα, εντοπίζει σε οθωμανικά έγγραφα του 1580 και του 1605 αναφορές σε ξανθιώτες μεταλλωρύχους και μεταλλείο κοντά στην Ξάνθη.»

Και ένα βίντεο στο youtube 

Πέραν αυτών ουδέν.

Ξεκίνησα στις 6:30 διασχίζοντας τα πλακοστρωμένα σοκάκια του Σαμακώβ  και σε περίπου 15 λεπτά είχα φτάσει στο υδραγωγείο.  Σε ευθεία η απόσταση δεν είναι μεγαλύτερη από 200 μέτρα από το δρόμο  η απόσταση είναι περίπου 800 μέτρα. Στο ενδιάμεσο είχα την ευκαιρία να βγάλω και μερικές φωτογραφίες αφού από κει πάνω ή θέα τόσο της μοντέρνας πόλης όσο και της Παλιάς είναι καταπληκτική. Βέβαια ο καιρός είχε φροντίσει να επιβεβαιώσει τις προβλέψεις της ΕΜΥ και ήταν αρκετά μουντός και οι συνθήκες φωτογράφισης δεν ήταν τόσο καλές. Αλλά αυτό ήταν το τελευταίο που με απασχολούσε.

Βγαίνοντας πάνω από το υδραγωγείο πήρα το δρόμο για τη Καλαμού.  Μετά από κάποια στροφή θα μπορούσα να έχω μια ωραία θέα προς το Αυγό αν δεν είχα να αντιμετωπίσω τα τερτίπια  του καιρού. Αποτέλεσμα? Μια φώτο του Αυγού … χωρίς το Αυγό που είναι χαμένο μέσα στην ομίχλη. 

Λίγο πιο κάτω το περίφημο «Κουράγιο». Ακόμα μια φώτο και ανέβασμα στο «Φωτογραφικό Ταξίδι».  Για να δούμε τι σχόλια θα μαζέψει.

Στη διαδρομή είχα, μέσω ασυρμάτου, και τη παρέα του Χρήστο.  Τα είπαμε για λίγο και δοκιμάσαμε τι «πουλιά πιάνουν τα ρακαλάκια μας στο βουνό».

Επόμενη στάση και φωτογραφία το Μοναστήρι της ΠαναγίαςΚαλαμούς. Ρίξτε και μία ματιά στο link  για περισσότερες πληροφορίες. 

Και πήρα τη κατηφόρα. Το μονοπάτι μήκους περίπου 2 χιλιομέτρων είναι ο παλιός και μοναδικός τότε δρόμος που ένωνε τη Ξάνθη με τα Μοναστήρια. Σε κάποια σημεία του μπορείς ακόμα να δεις το παλιό καλντερίμι. Αν και το μονοπάτι είναι σχεδόν παράλληλο με το Κόσυνθο και ακούς τα νερά του χειμάρρου σε όλη του τη διαδρομή, εν τούτοις δεν υπάρχει οπτική επαφή παρά μόνο μετά τη μισή απόσταση. Το μεγαλύτερο μέρος είναι ένα δασικό μονοπάτι μέσα στο πευκοδάσος. Κάπου κατά κει υπάρχει μία μικρή πινακιδούλα καρφωμένη στο δέντρο που σε προκαλεί να  αφήσεις το μονοπάτι και να πάρεις ένα άλλο, κατηφορικό, για να βρεθείς  καμία 50αριά μέτρα χαμηλότερα στην όχθη του Κόσυνθου. 

Σε ένα πανέμορφο από φυσικής άποψης μέρος που η ροή του χειμάρρου κάνει ένα  πέταλο, είχε δημιουργηθεί παλιότερα ένας χώρος αναψυχής με πέτρινα παγκάκια και μία πέτρινη βρύση. Δυστυχώς ο χώρος έχει εγκαταλειφθεί, η βρύση πλέον έχει στερέψει και τα πέτρινα παγκάκια έχουν γίνει ένα σωρός από … πέτρες. Αν εξαιρέσουμε αυτό το θλιβερό γεγονός, το μέρος είναι πανέμορφο και πραγματικά αξίζει να το επισκεφτείς. Τρεχούμενο νερό, πλούσια βλάστηση, τεράστιοι βράχοι και τόσο κοντά στη πόλη  αρκεί να μη χάσεις το χορταριασμένο μονοπάτι. Άλλωστε αν το πάρεις ανηφορικά το πολύ σε ένα τεταρτάκι – εικοσάλεπτο είσαι στο πέταλο. 

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Η παρούσα ανάρτηση δεν έχει πολλές φωτογραφίες αλλά όλες που έχω βγάλει (καμία 15αρια) μαζί με 2 μικρά βιντεάκια, αλλά και το χάρτη της διαδρομής,  θα τα βρείτε στο Trimble Outdoors.

Επίσης, επειδή δραστηριοποιούμαστε και στα social media, σχετικές αναφορές θα βρείτε και στα  google+ και στο facebook αλλά τζάμπα κόπος αφού τα link θα σας φέρουν πάλι εδώ.

Καλές διαδρομές.

Παραλίγο ... Μαυροπαίδι

Σάββατο  17 Μαρτίου 2012

Αυτή τη φορά στο προσκλητήριο ανταποκρίθηκαν πιο πολλοί και η παρέα ήταν μεγάλη. Η Ντίνα, ο Πάνος, ο Ηλίας, ο Αλέξης, ο  Σάββας, και η αφεντιά μου, είχαμε δώσει ραντεβού έξω από το μοναστήρι της Παναγίας Καλαμούς. Στόχος? Μια 3ωρη  το πολύ  πορεία, έτσι για τη πλάκα μας.

Τις προηγούμενες μέρες είχαμε ζητήσει και τη γνώμη το Χρήστου Λ σχετικά με το ποια διαδρομή θεωρεί καταλληλότερη δεδομένου ότι εδώ και χρόνια έχει φάει τα βουνά της περιοχής με το κουτάλι. Τώρα αρχίζει να τα τρώει και με το ποδήλατο οπότε δεν μας ακολουθεί στις πεζοπορικές μας βόλτες.  

Τελικά από φασίσαμε να πάμε προς της περιοχή του Καράογλαν (Ύψωμα "Μαυροπαίδι" σύμφωνα με την ΓΥΣ) η οποία  βρίσκεται προς το βορρά ανάμεσα στη Ξάνθη και προς τα Κιμμέρια. Σαν οδηγό μας είχαμε τη διαδρομή του Νίκου Κρούπη από το Hellas Path όμως σαφώς δεν είχαμε σκοπό να την ακολουθήσουμε κατά πόδας αφού είναι καμιά 25αρια χιλιόμετρα και φτάνει μέχρι τον Εχίνο ξεκινώντας μέσα από τη Ξάνθη.  Βέβαια εδώ τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φάινονται αφού σύμφωνα με τον έμπειρο ορειβάτη, περιπατητή, οδοιπόρο, ποδηλάτη και γενικά outdoorer Χρήστο Λ αλλά και σύμφωνα με το χάρτη το ΕΟΣ , το πραγματικό "Μαυροπαίδι" πέφτει καμία 5-6 χιλίομετρα Ανατολικότερα, σχεδόν πάνω από τη Λευκόπετρα, εμείς όμως είχαμε τη ψευδαίσθηση ότι η διαδρομή που θα κάναμε θα μας έβγαζε κάπου κοντά του. Ετσι και αλλίως δεν είχαμε σκοπό να το κατακτήσουμε. Μια βολτίτσα θα κάναμε.

Χάρτης  ΕΟΣ

 Έτσι ξεκινήσαμε παίρνοντας το δασικό δρόμο πάνω από το μοναστήρι και προσπεράσαμε από δεξιά την είσοδο της «θηλιάς» ακλουθώντας ένα ακόμα παρακλάδι από το δίκτυο των δασικών δρόμων που υπάρχουν στη περιοχή. Μετά από καμιά 500αριά μέτρα , στο σημείο που υπάρχει μια βρύση επενδυμένη με πλακάκια μπάνιου (αν είναι δυνατόν μέσα στο δάσος), αφήσαμε το χωματόδρομο και πήραμε ένα βορεινό μονοπάτι περπατώντας δίπλα από ένα ρυάκι. Συνεχίσαμε ανηφορικά περνώντας μέσα από βράχους και θάμνους και μετά από άλλα 500-600 μέτρα βγήκαμε και πάλι σε δασικό δρόμο σε σημείο που υπάρχει μια πυροσβεστική δεξαμενή.

Λόφος

Μετά από άλλα 5-10 λεπτά πορείας, και πάλι συμβουλευόμενοι το gps αφήσαμε το δασικό δρόμο και κόψαμε δεξιά, περνώντας μέσα από το ρυάκι,  σε ένα άλλο μικρότερο μονοπάτι. Για κάτι περισσότερο από 2 χιλιόμετρα η διαδρομή είχε ποικιλία. Περάσαμε και από δάσος (πού σε κάποιο σημείο θύμιζε και λίγο Λειβαδίτη), και από λιβάδια, και φτάσαμε και σε υψώματα με θέα τα χωριά προς τη Λίμνη και το κάμπο. Η ήλιος είχε ανατείλει κανονικά και μας χάριζε ένα υπέροχο ανοιξιάτικο πρωινό.

Σαν να λέμε Λειβαδίτης

Ο Ηλιος Απέναντι

Αυτό ήταν το 2^ο και μεγαλύτερο κομμάτι εκτός δασικού δρόμου που τελείωσε φτάνοντας σε μία διασταύρωση πάνω και δεξιά από το χωριό Διάφορο. Εκεί αποφασίσαμε να αφήσουμε τη διαδρομή του HellasPath (αφού έτσι και αλλιώς Μαυροπαίδι δεν επρόκειτο να δούμε) και ξεκινώντας την επιστροφή να ακολουθήσουμε το δασικό δρόμο προς τις Τουριστικές Κατοικίες. Σε πρώτη φάση και για καμιά 600-700 μέτρα η  πορεία ήταν  Βόρειο Βόρειο Δυτικά και είχαμε αριστερά μας, στη κατεβασιά του βουνού, το Διάφορο και στο βάθος στα Δυτικά, εντυπωσιακό όλο τον ορεινό όγκο του Αχλαδόβουνου (Τσάλ) με τι ψιλοχιονισμένη ακόμα κορυφή του Από κει ψηλά η θέα του βουνού είναι μεγαλοπρεπής.  Καθώς το Τσάλ είναι σχεδόν εντελώς φαλακρό, από το σημείο που ήμασταν και είχαμε μια πλήρη άποψη του όγκου του και μέσα στη πρωινή καταχνιά έμοιαζε σαν ένα τεράστιος βράχος που χώριζε τη Ξάνθη από τη Σταυρούπολη. Η φωτογραφία μπορεί να δώσει μία εικόνα αλλά σαφώς δε μπορεί να αποδώσει όλο το μέγεθος ούτε περιγράψει το συναίσθημα μπροστά σε αυτό που βλέπαμε.

Τσαλ τεράστιο

 Πήραμε τη κατηφόρα, κάναμε μία φουρκέτα αλλάζοντας κατεύθυνση προς τα Νότια και περάσαμε μπροστά από ακόμα μία πέτρινη βρύση, χωρίς πλακάκια –ευτυχώς- αυτή τη φορά. Τώρα είχαμε το Διάφορο και το Τσάλ στα δεξιά μας και όσο χαμηλώναμε σε υψόμετρο χάναμε τη θέα μέχρι που φτάσαμε στις Τουριστικές κατοικίες. Από κει και μετά κινούμασταν σε «γνωστά νερά». Περάσαμε μέσα από τι ποδηλατική πίστα και βγήκαμε στη «θηλεία» . Κινήσαμε δεξιά για να κάνουμε όλο το κύκλο όμως και πάλι το ανήσυχο πνεύμα το Σάββα μας έβγαλε εκτός διαδρομής. Μόλις φτάσαμε στη  πυροσβεστική δεξαμενή δε συνεχίσαμε να ολοκληρώσουμε τη κυκλική πορεία αλλά ακολουθήσαμε ένα μικρό κατηφορικό μονοπάτι μέσα από πεύκα και βγήκαμε ακριβώς πάνω από το μοναστήρι της Καλαμούς, ούτε 500 από το σημείο που ξεκινήσαμε. Αυτό το «κόψιμο» μας γλίτωσε πάνω από 2 χιλιόμετρα πορείας.

Η διαδρομή ήταν πανέμορφη και κυρίως πανεύκολη. Η ωραία μέρα, τα ωραία τοπία αλλά πάνω απ’ όλα η ωραία παρέα μας χάρισαν 10 χιλιόμετρα και 2 ώρες ωραίων αναμνήσεων και ξεγνοιασιάς. Μπορεί καθένας να την ακολουθήσει και να περάσει όμορφα όπως εμείς.

Στο Trimble Outdoors έχω ανεβάσει το αποτύπωμα για όποιον ενδιαφέρετε για περισσότερες λεπτομέρειες.

Trimble Outdoors

Αντε και κάτι καινούργιο. Δείτε το video της βόλτας στο youtube.

Μέχρι την επόμενη φορά … keep walking

Άγρια Ομορφιά

Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

Το προσκλητήριο ήταν ανοιχτό. Τελικά ο μόνος που ανταποκρίθηκε ήταν ο Χρήστος ο συνάδελφος και πολύ καλός φωτογράφος που για τις φωτογραφίες του έχουμε γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση.

Η διαδρομή γνωστή. Ιερατική, διασταύρωση, ανατολικό μονοπάτι, Μακάριο (Μάκακλαρ). Έχει άλλωστε περιγραφεί δύο φορές σε παλαιότερες αναρτήσεις. Δείτε την και στο Trimble Outdoors

Αφού λοιπόν πήραμε την πρώτη ανηφόρα , στρίψαμε δεξιά και μετά πάλι αριστερά ακολουθώντας το στενό μονοπάτι μέσα από θάμνους βελανιδιάς για να περάσουμε από τη καλύβα του βοσκού και να πάρουμε το μονοπάτι αντίκρυ από τη Καλαμού, το λεγόμενο και Ανατολικό.

Μπροστά ο Σάββας στη μέση ο Χρήστος πίσω εγώ. Φτάνοντας στο «οροπέδιο», μια πλατιά βραχώδη κορυφή με διάσπαρτους λίγους θάμνους και μερικά αραιά δέντρα, αρχίσαμε να παίρνουμε τη μικρή κατηφόρα που βγάζει σε ένα καταπράσινο πλάτωμα όπου υπάρχει η παρατημένη, τυλιγμένη με πλαστικό φιλμ καλύβα του βοσκού.

Ξαφνικά ο Σάββας γυρνάει σε μας και χαμηλόφωνα λέει : «Κάντε ησυχία,  ετοίμασε τη μηχανή… τα Άλογα.»

Δε πίστευα στα μάτια μου. Το περίφημο κοπάδι των Άγριων Αλόγων των βουνών μας (εγώ τα ξέρω σαν τα Άγρια Άλογα των Λιβερών) σε απόσταση αναπνοής μπροστά μας. Ένα πουλαράκι, που μόλις μας κατάλαβε, χωρίς να τρομάξει ιδιαίτερα , σηκώθηκε στα πόδια του και πήγε κοντά στη μαμά του, ένα άλλο εκεί δίπλα έβοσκε χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα, ένας αρσενικός με πλούσια χαίτη μας κοίταζε και μελετούσε κάθε μας κίνηση, ακόμα δύο ποιο αριστερά πίσω από τους θάμνους και ένα τελευταίο που το είδαμε λίγο πιο πάνω στο μονοπάτι.

Σύνολο 7 άλογα. Έξι ενήλικα και ένα μικρό σε απόσταση λιγότερη από 10 μέτρα ανεχόταν τη παρουσία μας όμως είχαν πάντα το νου τους να εξαφανιστούν αν αντιλαμβανόταν απειλή. 

Παλιότερα ήταν περισσότερα. Μερικές αναφορές μιλάνε για 20 και 30 άλογα πο κινούνται στη περιοχή του Νεστου από το Κρωμνικό και τα  Λιβερά μέχρι όπως αποδείχηκε σχεδόν πάνω από τη Ξάνθη. Παρατήθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους όταν ερημώθηκαν τα ορεινά χωριά. Από τότε και αυτά στον αγώνα της επιβίωσης αλλά τουλάχιστον ελεύθερα. Μερικές φορές έχουν πέσει και θύματα της κακίας και της αμυαλοσύνης του ανθρώπου όπως πρόσφατα που πυροβολήθηκαν 2 από αυτά γιατί λέει κάνουν ζημία στα χωράφια αλλά και για να αποτελέσουν δόλωμα για τους Λύκους αφού μετά τη θανάτωσή τους περιελούστηκαν με δηλητήριο. Το τελικό αποτέλεσμα εκτός από τα 2 νεκρά Άλογα, να θανατωθούν άλλα 6 ή 7 σπάνια αρπακτικά πουλιά. Δείτε σχετικά άρθρα εδώ , εδώ αλλά και αλλού. 

Ο Χρήστος ετοίμασε τη φωτογραφική μηχανή και πήγε προσεκτικά πίσω από κάτι θάμνους  για να έχει καλύτερο οπτικό πεδίο.  Ο Σάββας και εγώ μείναμε μερικά μέτρα πιο πίσω, σε έναν άλλο θάμνο και μείναμε να τα θαυμάζουμε. Τι τεράστια τύχη ήταν αυτή. Αυτά τα υπέροχα ζώα έχουν αποκτήσει μία θρυλική υπόσταση διότι μόνο από μακριά είναι πιθανό να τα δεις, αφού εξαφανίζονται σε κάθε ανθρώπινη παρουσία και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία αναφορά  για κάποιον που τα έχει πλησιάσει ή φωτογραφίσει από τόσο κοντά.

Η «Άγρια Ομορφιά» μπροστά μας. Τίτλος της παρούσας ανάρτησης δανεισμένος από το τίτλο που έδωσε ο Χρήστος στο Φωτογραφικό Ταξίδι.  Η φωτογραφία έχει συλλέξει πάνω από 4 σελίδες σχόλια και πραγματικά αξίζει τόσο για το καλιτεχνικό της ύφος όσο και για το θέμα που όσο και να ψάξετε δε θα βρείτε αλού. Εδώ ολόκληρο Google  έχει όλο και όλο 10 φωτογραφίες αλλά καμία από τόσο κοντά. 

Με την άδεια του Χρήστου βάζω και γω εδώ μία άλλη φώτο. Είναι ο αρσενικός που δε πήρε τα μάτια του από πάνω μας. Κοιτάξτε και θαυμάστε. Δεν είναι σαν να ποζάρει?

Ο Άγρυπνος Φύλακας του κοπαδιού

 Σταθήκαμε  πάνω από 10 λεπτά εκεί. Τα κοιτούσαμε και μας κοιτούσαν και όταν αποφασίσαμε ότι είναι ώρα να τα απαλλάξουμε από τη παρουσία μας με αργά και ήρεμα βήματα περάσαμε από δεξιά τους για να μην τα ενοχλήσουμε περισσότερο.

Συνεχίσαμε στο ανατολικό μονοπάτι πιο ξεκούραστοι πλέον. Η αναπάντεχη συνάντηση μας πήρε τη κούραση και έδωσε φτερά στα πόδια. Αυτό φάνηκε και από την αλλαγή στη διάθεση που πλέον έγινε πιο ευχάριστη και οι κουβέντες μας (κυρίως σε σχέση με τα άλογα) έγιναν πιο ζωηρές.

Πήραμε και το καλντερίμι και βγήκαμε στα νεκροταφεία. Αυτό το μακάβριο αξιοθέατο, τα καλυμμένα πηγάδια και ο μεγάλος νερόλακκος – που αυτή τη φορά ήταν γεμάτος … νερό - είναι  τα πρώτα που συναντά κανείς όταν έρχεται στο Μακάριο από τη πλευρά της Ιερατικής.

Νερόλακος

 Πήγαμε λίγο μέχρι τα ερείπια. Ο Χρήστος δε σταμάτησε να φωτογραφίζει το τοπίο. Όπως λέεί και ο Σάββας μπορεί να περάσει 100 φορές από ένα σημείο όμως μόνο κάποιος με φωτογραφικό μάτι μπορεί να διακρίνει τη λεπτομέρεια που μπορεί να αποτελέσει ένα θαυμάσιο θέμα για φωτογραφία. Όπως για παράδειγμα η άλλη Φώτο του Φωτογραφικού Ταξιδιού. Η «Βουνίσια Άνοιξη»  είναι άλλη μια καταπληκτική αποτύπωση. Άλλη μια υπέροχη ματιά του Χρήστο.

Επί το Έργω!

Η ώρα περνούσε και δεν είχαμε πολύ περισσότερη στη διάθεσή μας. Πήραμε τον ίδιο δρόμο για την επιστροφή. Κάπου μέσα μου ήλπιζα να ξανασυναντήσουμε τα Άλογα . Δυστυχώς η ελπίδα μου διαψεύστηκε καθώς είχαν φροντίσει να εξαφανιστούν και πάλι λες και έπρεπε να επαληθεύσουν τον θρύλο τους ότι δηλαδή δεν είναι εύκολο να τα συναντήσεις. 

Περισσότερες Φώτο για το Μακάριο μπορείτε να δείτε σε παλαιότερες αναρτήσεις στο blog, από παλαιότερες επισκέψεις μας εδώ  και εδώ και κάτι λίγα  εδώ 

Τι θα μας μείνει από αυτή τη μέρα? Εκτός από την υπέροχη διαδρομή και την υπέροχη παρέα φυσικά η συνάντηση με τα θρυλικά Άγρια Άλογα των Λιβερών  που βρέθηκαν στο διάβα μας  (ή εμείς βρεθήκαμε στο δικό τους?) και μετέτρεψαν αυτή την έτσι και αλλιώς πανέμορφη εκδρομή σε μια μοναδική εμπειρία. 

Κλείνοντασ πάρτεκαι μαι φωτο απο το μισοχιονισμενο Τσάλ αφού  εντελώς χιονισμένο δε το προλάβαμε όσο και αν το ... μελετούσαμε.

Τσάλ panorama