Λες να είναι Εγνατία?

Σάββατο 28/04/12

Αφορμή για αυτή τη βόλτα ήταν ένα mail που μου έστειλε πριν καιρό ο Τάσος. Ένα mail που έλεγε για ένα «λιθόστρωτο που είναι μεταξύ παλαιάς Μορσύνη πεδίου βολής αρμάτων ,τμήματα του σε καλή κατάσταση θα συναντήσουμε σε όλη την διαδρομή μέχρι τους παλιούς Τοξότες» που συνοδευόταν από μια φωτό.

Ένα λιθόστρωτο πάνω στα βουνά. Ένα παλιό καλντερίμι που τόσα έχω ακούσει για τα αυτά αφού αποτελούσαν τους δρόμους μεταξύ των χωριών αλλά δεν είχα τύχει ποτέ μου να πετύχω μέχρι τώρα σε «καλή κατάσταση» όπως φαινόταν και στη φωτό. Αφού ξέραμε τη περιοχή στο περίπου προσπαθήσαμε να μάθουμε περισσότερες πληροφορίες από τον γνώστη της περιοχής Μπάμπη, ο οποίος όμως μας απέτρεψε νομίζοντας ότι ο χώρος είναι στρατιωτικός και δεν επιτρέπεται η πρόσβαση.

Μία ακόμα πιο μεγάλη και καθαρή φωτογραφία σε ένα 2^ο mail μας ξεσήκωσε κυριολεκτικά. Αναφορά (έστω και σαν υποψία) στην αρχαία Εγνατία Οδό και παραλληλισμός με παρόμοιο καλντερίμι που έχει αναγνωριστεί επίσημα σαν τμήμα της στη περιοχή του Αγίου Σίλα στη Καβάλα έκαναν την επιθυμία μας για «εξερεύνηση» μεγαλύτερη. Ορίστε και 2 link εδώ και εδώ για την αρχαία Εγνατία Οδό.

Σε μία παλαιότερη βόλτα μου που δεν έχω αναρτήσει καθώς δεν αξίζει το κόπο, είχα δει πίσω από το πεδίο βολής ένα χωματόδρομο να χάνεται μέσα στο δάσος. Σε μία χιλιοπυροβολημένη,  στραβή, σκουριασμένη πινακίδα είχα μάλιστα αναγνωρίσει και τη κατεύθυνση προς ένα ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου.

Τα μυαλό μου πήγε αμέσως στις κουβέντες που είχαμε κάνει για το καλντερίμι – Εγνατία οπότε μόλις τέθηκε θέμα για τον Σαββατιάτικο περίπατο είχαμε κιόλας αποφασίσει για το προορισμό.

Το Σάββατο το πρωί ξεκινήσαμε με τον Τάσο για το λιθόστρωτο με μισή καρδιά. Ο καιρός ήταν αρκετά φορτωμένος στις 6¨30 το πρωί και στο βάθος προς το κάμπο και τη Θάσο διακρίναμε κάποιες εντυπωσιακές φωτεινές γραμμές από τους κεραυνούς που σάρωναν τον ουρανό. Για να μπορέσεις να αποθανατίσεις ένα κεραυνό θέλει καλή φωτογραφική μηχανή και μαστοριά και εμείς δε διαθέταμε τίποτα από τα 2 οπότε μη περιμένετε φωτογραφίες των κεραυνών.

Με πάντα το νού μας σε μία πιθανή βροχή, που τελικά ευτυχώς δεν ήρθε, αφήσαμε το αυτοκίνητο πίσω από το σχολείο της Παλιάς Μορσύνης και πήραμε τον τσιμεντένιο ανηφορικό δρόμο προς τα μαντριά δίπλα από το πεδίο βολής. Περάσαμε το ανάχωμα των στόχων και συνεχίσαμε στον  χωμάτινο πλέον δρόμο που μας οδηγούσε μέσα στο δάσος στο εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου.

Από τη δεξιά μεριά του δρόμου ένα πυκνό νεαρό όμως πευκοδάσος και από την αριστερή κάποια διαφορετικά είδη δέντρων (που δε μπόρεσα να αναγνωρίσω) λες και ο δρόμος χαράχτηκε ακριβώς στη μέση των 2 ποικιλιών. Ο χώρος στο εκκλησάκι είναι διαμορφωμένος και μάλλον στη γιορτή του Αγίου ετοιμάζεται εκεί κουρμπάνι ή κάποιο πανηγύρι γιατί έχει πάγκους, τραπέζια, υπόστεγα  και ένα κτιστό φούρνο για μαγειρέματα. Δυστυχώς πάνω στο δρόμο και μερικά σκουπίδια που χαλάνε την ομορφιά του τοπίου. 

 

Προσπεράσαμε το εκκλησάκι και μπήκαμε στα πεύκα. Πλέον μας οδηγούσε μόνο η διαίσθηση μας καθώς μέσα στο δάσος δεν υπήρχε κάποιο χαραγμένο ξεκάθαρο μονοπάτι παρά μόνο μερικά μικρά αόριστα μονοπατάκια που μάλλον μπέρδευαν παρά βοηθούσαν.

Λίγο η διαίσθηση, λίγο η τύχη και λίγο μερικά μέτρα που χρειάστηκε να επιστρέψουμε προς τα πίσω, τελικά μας οδήγησαν σχεδόν πάνω στο στόχο μας. (χμ!!! τώρα που το σκέφτομαι μάλλον η τύχη ήταν ο μεγαλύτερος παράγοντας) . Το καλντερίμι το είδε πρώτος ο Τάσος. Εγώ από το σημείο που βρισκόμουν μερικά μέτρα πίσω του δε μπόρεσα να το αναγνωρίσω μέσα στις υπόλοιπες πέτρες. Να δείτε και σεις. Δηλαδή άδικο είχα?

Αυτές οι άσπρες πέτρες δεν είναι τίποτα άλλο από το ρέμα που κατεβαίνει από το βουνό και ποιος ξέρει που καταλήγει. Προσπεράσαμε λοιπόν το ρέμα και ανεβήκαμε πάνω στο καλντερίμι.

Εγνατία – ξεεγνατία, αρχαίο – νέο δε μας ένοιαζε καθόλου. Εμείς ένα καλντερίμι ψάχναμε, καλντερίμι βρήκαμε. Εμένα πάντως μου φάνηκε σαν ένας απλός δρόμος που συνέδεε τον παρακείμενο οικισμό της Μόρσας (ερείπια πλέον σύμφωνα με τα λεγόμενα) παρά αρχαία οδός αλλά έτσι και  είναι αρχαίος δρόμος και αν τελικά είναι και τμήμα της original Εγνατίας ακόμα καλύτερα.

Περπατήσαμε καμία 300 μέτρα. Τόσο ήταν το καλοδιατηρημένα κομμάτι του δρόμου. Μόλις τελείωσε προχωρήσαμε ακόμα καμία 200σαρία πάνω στο χωματόδρομο μπας και βρούμε τη συνέχειά του. Αντί για αυτό όμως συναντήσαμε μια μεγάλη λακκούβα με νερό πάνω στο χωματόδρομο και αποφασίσαμε να μη θυσιάσουμε τα παπούτσια μας για χάρη της. Οπότε πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Όταν βγήκαμε πλέον από το καλντερίμι είπαμε να πάρουμε ένα άλλο πιο φαρδύ μονοπάτι που είχε και ίχνη ρόδας αυτοκινήτου. Θεωρήσαμε πιο εύκολη τη διαδρομή   αφού μπορούσε και περνούσε αυτοκίνητο από εκεί. Όταν όμως είδαμε τη γραμμή του GPS να ξεμακραίνει από τη πορεία που είχαμε όταν ερχόμασταν αφήσαμε το δρόμο και ξαναχωθήκαμε μέσα στο δάσος. Μετά από κανένα μισάωρο ή και λιγότερο βρεθήκαμε χωρίς να το καταλάβουμε στο εκκλησάκι και πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Σύμφωνα με το trimble outdoors δεν κάναμε ούτε 5 χιλιόμετρα πάνε έλα σε 1 ώρα και 40 λεπτά. Βέβαια ο χρόνος είναι δυσανάλογος με την απόσταση αλλά τόσο κάνεις όταν δεν έχει ιδέα που πηγαίνεις και βγάζεις και ένα σωρό φωτογραφίες … Όχι για μένα, αλλά για σένα φίλε επισκέπτη του blog.

Η διαδρομή έχει καταγραφεί πλήρως αλλά δεν την έχω αναρτήσει. Όποιος θέλει να τη δει είναι διαθέσιμη. Σε επόμενη φάση πιθανόν να προσπαθήσουμε να φτάσουμε και μέχρι τα ερείπια της Μόρσας. 

Μέχρι τότε: 

Καλά να περνάτε και καλές διαδρομές.

Κυριακή 22 Απριλίου 2012

Δεν είναι το Φαράγγι της Σαμαριάς ούτε η Χαράδρα του Βίκου.
Δεν είναι ούτε ο Εύηνος, ούτε ο Λάδωνας, ούτε ο Άραχθος. , ούτε ο Βοϊδομάτης.

Είναι ο δικός μας, ο ταπεινός Κόσυνθος έτσι όπως τον πέτυχα το Κυριακάτικο πρωινό σε μια βολτίτσα στο "4.5", στο σημείο που κατεβαίνει η κατηφόρα της Καλαμούς, ακολουθώντας το δρόμο που πάει Σταυρούπολη.

Μια εύκολη διαδρομή σε άσφαλτο μέσα στο απέραντο πράσινο και στους βράχους δεξιά και αριστερά. Μοναδική έννοια τα αυτοκίνητα που χαλάνε την ηρεμία του τοπίου.

Και μια παρέα από ποδηλάτες που έκαναν τη δική του διαδρομή και μου θύμισαν τους δικούς μας Σάββα και Τάσο που το ίδιο πρωινό ήταν στο Σφενδάμι για τους ποδηλατικούς αγώνες και ελπίζω να έχουν γυρίσει με πολλές φωτογραφίες και εμπειρίες να μας διηγηθούν. .

Μια μικρή ανάρτηση για μια απλή και εύκολη διαδρομή με μεγάλη όμως απόλαυση που μπορείτε να τη δείτε και στο Trimble Outdoors όπως συνήθως.

Καλημέρα και καλές διαδρομές. 

ΚΟΣΥΝΘΟΣ

Μεγάλο Σάββατο 14/04/2012

ΚΟΣΥΝΘΟΣ. Αυτός ο «Παλιός Ξανθιώτης», ο παλιότερος όλων μας, κυλάει εδώ και αιώνες στη περιοχή μας άρρηκτα συνδεδεμένος με τη ζωή των Ξανθιωτών αφού εκτός του ότι  χωρίζει τη πόλη στα δύο, αποτελεί σκηνικό σημαντικών εκδηλώσεων που χαρακτηρίζουν τη πόλη μας (Θεοφάνεια, Κάψιμο Τζάρου κτλ)

Κυλάει μάλλον αδιάφορος εως θα έλεγα  σχεδόν ανύπαρκτος κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, αλλά μερικές φορές αρκούν κάποιες δυνατές βροχοπτώσεις για να δείξει και το άγριο πρόσωπό του, κάνοντας μέχρι και καταστροφές, θέλοντας ίσως έτσι να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του για κάποιες προσπάθειες περιορισμού του ή για τα σκουπίδια που συσσωρεύονται στις όχθες του.

Μεγάλο Σάββατο απόγεμα λοιπόν και μία μικρή βολτίτσα «μετά της θυγατρός μου» (έκφραση για να είμαστε και μέσα στο πνεύμα των παλιών φωτογραφιών της Ξάνθης) έτσι για να χωνέψουμε το μεσημεριάτικο σπανακόρυζο (sic). Έβρεχε από νωρίς το πρωί τόσο πολύ που μόλις και δε «χάλασε το παζάρι». Λίγο ακόμα και θα είχαμε ακόμα ένα καταστροφικό Σάββατο για τους παζαρτζήδες .

Ο Κόσυνθος είχε πολλά μαζεμένα. Πήραμε το «Μονοπάτι της Ζωής» και φτάσαμε μέχρι το τέρμα του εκεί που μπορείς να δεις το παλιό φράγμα υδροληψίας. Από κει δηλαδή που γινόταν η συλλογή του νερού για να οδηγηθεί μέσω του καναλιού στο υδραγωγείο για  την υπόλοιπη επεξεργασία πριν την υδροδότηση της πόλης. Βέβαια το υδραγωγείο πλέον δε λειτουργεί και το κανάλι πλέον είναι «Το μονοπάτι της Ζωής»

Έχω ξαναπάει στο σημείο και μου ήταν γνώριμο το σκηνικό αλλά το πόσο εντυπωσιακό ήταν αυτό που βλέπαμε το συνειδητοποίησα μόλις ένα «wow!!!» βγήκε από το στόμα της κόρης μου πράγμα που με παραξένεψε αφού καθώς διανύει μια περίοδο μέσα στον αρνητισμό και την αδιαφορία  (εφηβεία γαρ) δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα που την ενθουσιάζουν.

Μια μικρή ανάρτηση λοιπόν , ένα μικρό βιντεάκι, και μια γιαλαντζί φωτογραφία –που με ελάχιστες γνώσεις περί επεξεργασίας προσπάθησα να δώσω ένα τόνο vintage για να την αναρτήσω στην ομάδα «Παλιές Φωτογραφίες της Ξάνθης» στο facebook-, έτσι απλά για να μοιραστώ μαζί σας κάποια όμορφη στιγμή και μια εικόνα από τον αιώνιο Ξανθιώτη με τις καλύτερες ευχές μου για Καλό Πάσχα.

Η σημερινή βολτίτσα είχε σαν αφετηρία τη γέφυρα του Κόσυνθου δίπλα στο Κήπο. Σκοπός ο κύκλος Σαμακώβ, Καλαμού, μονοπάτι Κόσυνθου, Σαμακώβ και πάλι.

Σαμακώβ… έψαξα στο internet  αλλά δε κατάφερα να βρω κάτι που να εξηγεί αυτή τη περίεργη ονομασία αυτής της συνοικίας, από τις πιο παλιές της Ξάνθης. Το περισσότερο επεξηγηματικό που βρήκα είναι το παρακάτω στη σελίδα  :

«Όσον αφορά την προέλευση της λέξης Σαμακώβ, οι ερευνητές καταθέτουν τρεις ερμηνείες. Κατά μία εκδοχή από την σαξονική λέξη samakovi. Έτσι ονόμαζαν οι σάξονες μεταλλουργοί τα βαριά μηχανικά σφυριά που κινούνταν με υδραυλική ενέργεια στα εργαστήριά τους. Μια δεύτερη εκδοχή αναφέρει ότι προέρχεται από τις βουλγαρικές λέξεις σάμο - κοβάτς που σημαίνουν μόνο/μονάχα - σιδεράς και μια τρίτη από τις λέξεις σάμο - κοβ, που είναι η ρίζα του ρήματος σφυρηλατώ. Σε κάθε περίπτωση το όνομα έχει σχέση με μεταλλευτικές δραστηριότητες, κοινές σε όλα τα βαλκανικά Σαμακώβ. Ήδη, όπως σημειώνει ο κ. Αϊβαλιώτης, ο Φωκίων Κοτζαγεώργης, σε πολύ σημαντική ανέκδοτη μονογραφία του για την Ξάνθη του 15ου και του 17ου αιώνα, εντοπίζει σε οθωμανικά έγγραφα του 1580 και του 1605 αναφορές σε ξανθιώτες μεταλλωρύχους και μεταλλείο κοντά στην Ξάνθη.»

Και ένα βίντεο στο youtube 

Πέραν αυτών ουδέν.

Ξεκίνησα στις 6:30 διασχίζοντας τα πλακοστρωμένα σοκάκια του Σαμακώβ  και σε περίπου 15 λεπτά είχα φτάσει στο υδραγωγείο.  Σε ευθεία η απόσταση δεν είναι μεγαλύτερη από 200 μέτρα από το δρόμο  η απόσταση είναι περίπου 800 μέτρα. Στο ενδιάμεσο είχα την ευκαιρία να βγάλω και μερικές φωτογραφίες αφού από κει πάνω ή θέα τόσο της μοντέρνας πόλης όσο και της Παλιάς είναι καταπληκτική. Βέβαια ο καιρός είχε φροντίσει να επιβεβαιώσει τις προβλέψεις της ΕΜΥ και ήταν αρκετά μουντός και οι συνθήκες φωτογράφισης δεν ήταν τόσο καλές. Αλλά αυτό ήταν το τελευταίο που με απασχολούσε.

Βγαίνοντας πάνω από το υδραγωγείο πήρα το δρόμο για τη Καλαμού.  Μετά από κάποια στροφή θα μπορούσα να έχω μια ωραία θέα προς το Αυγό αν δεν είχα να αντιμετωπίσω τα τερτίπια  του καιρού. Αποτέλεσμα? Μια φώτο του Αυγού … χωρίς το Αυγό που είναι χαμένο μέσα στην ομίχλη. 

Λίγο πιο κάτω το περίφημο «Κουράγιο». Ακόμα μια φώτο και ανέβασμα στο «Φωτογραφικό Ταξίδι».  Για να δούμε τι σχόλια θα μαζέψει.

Στη διαδρομή είχα, μέσω ασυρμάτου, και τη παρέα του Χρήστο.  Τα είπαμε για λίγο και δοκιμάσαμε τι «πουλιά πιάνουν τα ρακαλάκια μας στο βουνό».

Επόμενη στάση και φωτογραφία το Μοναστήρι της ΠαναγίαςΚαλαμούς. Ρίξτε και μία ματιά στο link  για περισσότερες πληροφορίες. 

Και πήρα τη κατηφόρα. Το μονοπάτι μήκους περίπου 2 χιλιομέτρων είναι ο παλιός και μοναδικός τότε δρόμος που ένωνε τη Ξάνθη με τα Μοναστήρια. Σε κάποια σημεία του μπορείς ακόμα να δεις το παλιό καλντερίμι. Αν και το μονοπάτι είναι σχεδόν παράλληλο με το Κόσυνθο και ακούς τα νερά του χειμάρρου σε όλη του τη διαδρομή, εν τούτοις δεν υπάρχει οπτική επαφή παρά μόνο μετά τη μισή απόσταση. Το μεγαλύτερο μέρος είναι ένα δασικό μονοπάτι μέσα στο πευκοδάσος. Κάπου κατά κει υπάρχει μία μικρή πινακιδούλα καρφωμένη στο δέντρο που σε προκαλεί να  αφήσεις το μονοπάτι και να πάρεις ένα άλλο, κατηφορικό, για να βρεθείς  καμία 50αριά μέτρα χαμηλότερα στην όχθη του Κόσυνθου. 

Σε ένα πανέμορφο από φυσικής άποψης μέρος που η ροή του χειμάρρου κάνει ένα  πέταλο, είχε δημιουργηθεί παλιότερα ένας χώρος αναψυχής με πέτρινα παγκάκια και μία πέτρινη βρύση. Δυστυχώς ο χώρος έχει εγκαταλειφθεί, η βρύση πλέον έχει στερέψει και τα πέτρινα παγκάκια έχουν γίνει ένα σωρός από … πέτρες. Αν εξαιρέσουμε αυτό το θλιβερό γεγονός, το μέρος είναι πανέμορφο και πραγματικά αξίζει να το επισκεφτείς. Τρεχούμενο νερό, πλούσια βλάστηση, τεράστιοι βράχοι και τόσο κοντά στη πόλη  αρκεί να μη χάσεις το χορταριασμένο μονοπάτι. Άλλωστε αν το πάρεις ανηφορικά το πολύ σε ένα τεταρτάκι – εικοσάλεπτο είσαι στο πέταλο. 

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Η παρούσα ανάρτηση δεν έχει πολλές φωτογραφίες αλλά όλες που έχω βγάλει (καμία 15αρια) μαζί με 2 μικρά βιντεάκια, αλλά και το χάρτη της διαδρομής,  θα τα βρείτε στο Trimble Outdoors.

Επίσης, επειδή δραστηριοποιούμαστε και στα social media, σχετικές αναφορές θα βρείτε και στα  google+ και στο facebook αλλά τζάμπα κόπος αφού τα link θα σας φέρουν πάλι εδώ.

Καλές διαδρομές.

Παραλίγο ... Μαυροπαίδι

Σάββατο  17 Μαρτίου 2012

Αυτή τη φορά στο προσκλητήριο ανταποκρίθηκαν πιο πολλοί και η παρέα ήταν μεγάλη. Η Ντίνα, ο Πάνος, ο Ηλίας, ο Αλέξης, ο  Σάββας, και η αφεντιά μου, είχαμε δώσει ραντεβού έξω από το μοναστήρι της Παναγίας Καλαμούς. Στόχος? Μια 3ωρη  το πολύ  πορεία, έτσι για τη πλάκα μας.

Τις προηγούμενες μέρες είχαμε ζητήσει και τη γνώμη το Χρήστου Λ σχετικά με το ποια διαδρομή θεωρεί καταλληλότερη δεδομένου ότι εδώ και χρόνια έχει φάει τα βουνά της περιοχής με το κουτάλι. Τώρα αρχίζει να τα τρώει και με το ποδήλατο οπότε δεν μας ακολουθεί στις πεζοπορικές μας βόλτες.  

Τελικά από φασίσαμε να πάμε προς της περιοχή του Καράογλαν (Ύψωμα "Μαυροπαίδι" σύμφωνα με την ΓΥΣ) η οποία  βρίσκεται προς το βορρά ανάμεσα στη Ξάνθη και προς τα Κιμμέρια. Σαν οδηγό μας είχαμε τη διαδρομή του Νίκου Κρούπη από το Hellas Path όμως σαφώς δεν είχαμε σκοπό να την ακολουθήσουμε κατά πόδας αφού είναι καμιά 25αρια χιλιόμετρα και φτάνει μέχρι τον Εχίνο ξεκινώντας μέσα από τη Ξάνθη.  Βέβαια εδώ τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φάινονται αφού σύμφωνα με τον έμπειρο ορειβάτη, περιπατητή, οδοιπόρο, ποδηλάτη και γενικά outdoorer Χρήστο Λ αλλά και σύμφωνα με το χάρτη το ΕΟΣ , το πραγματικό "Μαυροπαίδι" πέφτει καμία 5-6 χιλίομετρα Ανατολικότερα, σχεδόν πάνω από τη Λευκόπετρα, εμείς όμως είχαμε τη ψευδαίσθηση ότι η διαδρομή που θα κάναμε θα μας έβγαζε κάπου κοντά του. Ετσι και αλλίως δεν είχαμε σκοπό να το κατακτήσουμε. Μια βολτίτσα θα κάναμε.

Χάρτης  ΕΟΣ

 Έτσι ξεκινήσαμε παίρνοντας το δασικό δρόμο πάνω από το μοναστήρι και προσπεράσαμε από δεξιά την είσοδο της «θηλιάς» ακλουθώντας ένα ακόμα παρακλάδι από το δίκτυο των δασικών δρόμων που υπάρχουν στη περιοχή. Μετά από καμιά 500αριά μέτρα , στο σημείο που υπάρχει μια βρύση επενδυμένη με πλακάκια μπάνιου (αν είναι δυνατόν μέσα στο δάσος), αφήσαμε το χωματόδρομο και πήραμε ένα βορεινό μονοπάτι περπατώντας δίπλα από ένα ρυάκι. Συνεχίσαμε ανηφορικά περνώντας μέσα από βράχους και θάμνους και μετά από άλλα 500-600 μέτρα βγήκαμε και πάλι σε δασικό δρόμο σε σημείο που υπάρχει μια πυροσβεστική δεξαμενή.

Λόφος

Μετά από άλλα 5-10 λεπτά πορείας, και πάλι συμβουλευόμενοι το gps αφήσαμε το δασικό δρόμο και κόψαμε δεξιά, περνώντας μέσα από το ρυάκι,  σε ένα άλλο μικρότερο μονοπάτι. Για κάτι περισσότερο από 2 χιλιόμετρα η διαδρομή είχε ποικιλία. Περάσαμε και από δάσος (πού σε κάποιο σημείο θύμιζε και λίγο Λειβαδίτη), και από λιβάδια, και φτάσαμε και σε υψώματα με θέα τα χωριά προς τη Λίμνη και το κάμπο. Η ήλιος είχε ανατείλει κανονικά και μας χάριζε ένα υπέροχο ανοιξιάτικο πρωινό.

Σαν να λέμε Λειβαδίτης

Ο Ηλιος Απέναντι

Αυτό ήταν το 2^ο και μεγαλύτερο κομμάτι εκτός δασικού δρόμου που τελείωσε φτάνοντας σε μία διασταύρωση πάνω και δεξιά από το χωριό Διάφορο. Εκεί αποφασίσαμε να αφήσουμε τη διαδρομή του HellasPath (αφού έτσι και αλλιώς Μαυροπαίδι δεν επρόκειτο να δούμε) και ξεκινώντας την επιστροφή να ακολουθήσουμε το δασικό δρόμο προς τις Τουριστικές Κατοικίες. Σε πρώτη φάση και για καμιά 600-700 μέτρα η  πορεία ήταν  Βόρειο Βόρειο Δυτικά και είχαμε αριστερά μας, στη κατεβασιά του βουνού, το Διάφορο και στο βάθος στα Δυτικά, εντυπωσιακό όλο τον ορεινό όγκο του Αχλαδόβουνου (Τσάλ) με τι ψιλοχιονισμένη ακόμα κορυφή του Από κει ψηλά η θέα του βουνού είναι μεγαλοπρεπής.  Καθώς το Τσάλ είναι σχεδόν εντελώς φαλακρό, από το σημείο που ήμασταν και είχαμε μια πλήρη άποψη του όγκου του και μέσα στη πρωινή καταχνιά έμοιαζε σαν ένα τεράστιος βράχος που χώριζε τη Ξάνθη από τη Σταυρούπολη. Η φωτογραφία μπορεί να δώσει μία εικόνα αλλά σαφώς δε μπορεί να αποδώσει όλο το μέγεθος ούτε περιγράψει το συναίσθημα μπροστά σε αυτό που βλέπαμε.

Τσαλ τεράστιο

 Πήραμε τη κατηφόρα, κάναμε μία φουρκέτα αλλάζοντας κατεύθυνση προς τα Νότια και περάσαμε μπροστά από ακόμα μία πέτρινη βρύση, χωρίς πλακάκια –ευτυχώς- αυτή τη φορά. Τώρα είχαμε το Διάφορο και το Τσάλ στα δεξιά μας και όσο χαμηλώναμε σε υψόμετρο χάναμε τη θέα μέχρι που φτάσαμε στις Τουριστικές κατοικίες. Από κει και μετά κινούμασταν σε «γνωστά νερά». Περάσαμε μέσα από τι ποδηλατική πίστα και βγήκαμε στη «θηλεία» . Κινήσαμε δεξιά για να κάνουμε όλο το κύκλο όμως και πάλι το ανήσυχο πνεύμα το Σάββα μας έβγαλε εκτός διαδρομής. Μόλις φτάσαμε στη  πυροσβεστική δεξαμενή δε συνεχίσαμε να ολοκληρώσουμε τη κυκλική πορεία αλλά ακολουθήσαμε ένα μικρό κατηφορικό μονοπάτι μέσα από πεύκα και βγήκαμε ακριβώς πάνω από το μοναστήρι της Καλαμούς, ούτε 500 από το σημείο που ξεκινήσαμε. Αυτό το «κόψιμο» μας γλίτωσε πάνω από 2 χιλιόμετρα πορείας.

Η διαδρομή ήταν πανέμορφη και κυρίως πανεύκολη. Η ωραία μέρα, τα ωραία τοπία αλλά πάνω απ’ όλα η ωραία παρέα μας χάρισαν 10 χιλιόμετρα και 2 ώρες ωραίων αναμνήσεων και ξεγνοιασιάς. Μπορεί καθένας να την ακολουθήσει και να περάσει όμορφα όπως εμείς.

Στο Trimble Outdoors έχω ανεβάσει το αποτύπωμα για όποιον ενδιαφέρετε για περισσότερες λεπτομέρειες.

Trimble Outdoors

Αντε και κάτι καινούργιο. Δείτε το video της βόλτας στο youtube.

Μέχρι την επόμενη φορά … keep walking

Άγρια Ομορφιά

Κυριακή 11 Μαρτίου 2012

Το προσκλητήριο ήταν ανοιχτό. Τελικά ο μόνος που ανταποκρίθηκε ήταν ο Χρήστος ο συνάδελφος και πολύ καλός φωτογράφος που για τις φωτογραφίες του έχουμε γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση.

Η διαδρομή γνωστή. Ιερατική, διασταύρωση, ανατολικό μονοπάτι, Μακάριο (Μάκακλαρ). Έχει άλλωστε περιγραφεί δύο φορές σε παλαιότερες αναρτήσεις. Δείτε την και στο Trimble Outdoors

Αφού λοιπόν πήραμε την πρώτη ανηφόρα , στρίψαμε δεξιά και μετά πάλι αριστερά ακολουθώντας το στενό μονοπάτι μέσα από θάμνους βελανιδιάς για να περάσουμε από τη καλύβα του βοσκού και να πάρουμε το μονοπάτι αντίκρυ από τη Καλαμού, το λεγόμενο και Ανατολικό.

Μπροστά ο Σάββας στη μέση ο Χρήστος πίσω εγώ. Φτάνοντας στο «οροπέδιο», μια πλατιά βραχώδη κορυφή με διάσπαρτους λίγους θάμνους και μερικά αραιά δέντρα, αρχίσαμε να παίρνουμε τη μικρή κατηφόρα που βγάζει σε ένα καταπράσινο πλάτωμα όπου υπάρχει η παρατημένη, τυλιγμένη με πλαστικό φιλμ καλύβα του βοσκού.

Ξαφνικά ο Σάββας γυρνάει σε μας και χαμηλόφωνα λέει : «Κάντε ησυχία,  ετοίμασε τη μηχανή… τα Άλογα.»

Δε πίστευα στα μάτια μου. Το περίφημο κοπάδι των Άγριων Αλόγων των βουνών μας (εγώ τα ξέρω σαν τα Άγρια Άλογα των Λιβερών) σε απόσταση αναπνοής μπροστά μας. Ένα πουλαράκι, που μόλις μας κατάλαβε, χωρίς να τρομάξει ιδιαίτερα , σηκώθηκε στα πόδια του και πήγε κοντά στη μαμά του, ένα άλλο εκεί δίπλα έβοσκε χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα, ένας αρσενικός με πλούσια χαίτη μας κοίταζε και μελετούσε κάθε μας κίνηση, ακόμα δύο ποιο αριστερά πίσω από τους θάμνους και ένα τελευταίο που το είδαμε λίγο πιο πάνω στο μονοπάτι.

Σύνολο 7 άλογα. Έξι ενήλικα και ένα μικρό σε απόσταση λιγότερη από 10 μέτρα ανεχόταν τη παρουσία μας όμως είχαν πάντα το νου τους να εξαφανιστούν αν αντιλαμβανόταν απειλή. 

Παλιότερα ήταν περισσότερα. Μερικές αναφορές μιλάνε για 20 και 30 άλογα πο κινούνται στη περιοχή του Νεστου από το Κρωμνικό και τα  Λιβερά μέχρι όπως αποδείχηκε σχεδόν πάνω από τη Ξάνθη. Παρατήθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους όταν ερημώθηκαν τα ορεινά χωριά. Από τότε και αυτά στον αγώνα της επιβίωσης αλλά τουλάχιστον ελεύθερα. Μερικές φορές έχουν πέσει και θύματα της κακίας και της αμυαλοσύνης του ανθρώπου όπως πρόσφατα που πυροβολήθηκαν 2 από αυτά γιατί λέει κάνουν ζημία στα χωράφια αλλά και για να αποτελέσουν δόλωμα για τους Λύκους αφού μετά τη θανάτωσή τους περιελούστηκαν με δηλητήριο. Το τελικό αποτέλεσμα εκτός από τα 2 νεκρά Άλογα, να θανατωθούν άλλα 6 ή 7 σπάνια αρπακτικά πουλιά. Δείτε σχετικά άρθρα εδώ , εδώ αλλά και αλλού. 

Ο Χρήστος ετοίμασε τη φωτογραφική μηχανή και πήγε προσεκτικά πίσω από κάτι θάμνους  για να έχει καλύτερο οπτικό πεδίο.  Ο Σάββας και εγώ μείναμε μερικά μέτρα πιο πίσω, σε έναν άλλο θάμνο και μείναμε να τα θαυμάζουμε. Τι τεράστια τύχη ήταν αυτή. Αυτά τα υπέροχα ζώα έχουν αποκτήσει μία θρυλική υπόσταση διότι μόνο από μακριά είναι πιθανό να τα δεις, αφού εξαφανίζονται σε κάθε ανθρώπινη παρουσία και μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία αναφορά  για κάποιον που τα έχει πλησιάσει ή φωτογραφίσει από τόσο κοντά.

Η «Άγρια Ομορφιά» μπροστά μας. Τίτλος της παρούσας ανάρτησης δανεισμένος από το τίτλο που έδωσε ο Χρήστος στο Φωτογραφικό Ταξίδι.  Η φωτογραφία έχει συλλέξει πάνω από 4 σελίδες σχόλια και πραγματικά αξίζει τόσο για το καλιτεχνικό της ύφος όσο και για το θέμα που όσο και να ψάξετε δε θα βρείτε αλού. Εδώ ολόκληρο Google  έχει όλο και όλο 10 φωτογραφίες αλλά καμία από τόσο κοντά. 

Με την άδεια του Χρήστου βάζω και γω εδώ μία άλλη φώτο. Είναι ο αρσενικός που δε πήρε τα μάτια του από πάνω μας. Κοιτάξτε και θαυμάστε. Δεν είναι σαν να ποζάρει?

Ο Άγρυπνος Φύλακας του κοπαδιού

 Σταθήκαμε  πάνω από 10 λεπτά εκεί. Τα κοιτούσαμε και μας κοιτούσαν και όταν αποφασίσαμε ότι είναι ώρα να τα απαλλάξουμε από τη παρουσία μας με αργά και ήρεμα βήματα περάσαμε από δεξιά τους για να μην τα ενοχλήσουμε περισσότερο.

Συνεχίσαμε στο ανατολικό μονοπάτι πιο ξεκούραστοι πλέον. Η αναπάντεχη συνάντηση μας πήρε τη κούραση και έδωσε φτερά στα πόδια. Αυτό φάνηκε και από την αλλαγή στη διάθεση που πλέον έγινε πιο ευχάριστη και οι κουβέντες μας (κυρίως σε σχέση με τα άλογα) έγιναν πιο ζωηρές.

Πήραμε και το καλντερίμι και βγήκαμε στα νεκροταφεία. Αυτό το μακάβριο αξιοθέατο, τα καλυμμένα πηγάδια και ο μεγάλος νερόλακκος – που αυτή τη φορά ήταν γεμάτος … νερό - είναι  τα πρώτα που συναντά κανείς όταν έρχεται στο Μακάριο από τη πλευρά της Ιερατικής.

Νερόλακος

 Πήγαμε λίγο μέχρι τα ερείπια. Ο Χρήστος δε σταμάτησε να φωτογραφίζει το τοπίο. Όπως λέεί και ο Σάββας μπορεί να περάσει 100 φορές από ένα σημείο όμως μόνο κάποιος με φωτογραφικό μάτι μπορεί να διακρίνει τη λεπτομέρεια που μπορεί να αποτελέσει ένα θαυμάσιο θέμα για φωτογραφία. Όπως για παράδειγμα η άλλη Φώτο του Φωτογραφικού Ταξιδιού. Η «Βουνίσια Άνοιξη»  είναι άλλη μια καταπληκτική αποτύπωση. Άλλη μια υπέροχη ματιά του Χρήστο.

Επί το Έργω!

Η ώρα περνούσε και δεν είχαμε πολύ περισσότερη στη διάθεσή μας. Πήραμε τον ίδιο δρόμο για την επιστροφή. Κάπου μέσα μου ήλπιζα να ξανασυναντήσουμε τα Άλογα . Δυστυχώς η ελπίδα μου διαψεύστηκε καθώς είχαν φροντίσει να εξαφανιστούν και πάλι λες και έπρεπε να επαληθεύσουν τον θρύλο τους ότι δηλαδή δεν είναι εύκολο να τα συναντήσεις. 

Περισσότερες Φώτο για το Μακάριο μπορείτε να δείτε σε παλαιότερες αναρτήσεις στο blog, από παλαιότερες επισκέψεις μας εδώ  και εδώ και κάτι λίγα  εδώ 

Τι θα μας μείνει από αυτή τη μέρα? Εκτός από την υπέροχη διαδρομή και την υπέροχη παρέα φυσικά η συνάντηση με τα θρυλικά Άγρια Άλογα των Λιβερών  που βρέθηκαν στο διάβα μας  (ή εμείς βρεθήκαμε στο δικό τους?) και μετέτρεψαν αυτή την έτσι και αλλιώς πανέμορφη εκδρομή σε μια μοναδική εμπειρία. 

Κλείνοντασ πάρτεκαι μαι φωτο απο το μισοχιονισμενο Τσάλ αφού  εντελώς χιονισμένο δε το προλάβαμε όσο και αν το ... μελετούσαμε.

Τσάλ panorama

RIP Wouxon KG-UV6D μου

Σάββατο 3/03/2012.

Βέβαια τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές είναι βράδυ Τετάρτης 14/03/12 αλλά άντε να κλείνω παλιές υποθέσεις να παίρνουν σειρά οι νεώτερες. Άλλωστε πλησιάζει ΣΚ και όλο κάτι ακόμα πιο καινούργιο θα βγεί.

Σάββατο 3/03/2012 λοιπόν και η συνεννόηση για το Αυγό είχε γίνει από τη προηγούμενη με το Σάββα. Ακολουθήσαμε το γνωστό μονοπάτι της Ιερατικής και φτάσαμε στη κορυφή. Στη διαδρομή έβλεπα το Σάββα να προσπαθεί μάταια να κρατήσει χαμηλό ρυθμό αφού συνήθως αυτός κάνει σε 35 λεπτά  τη διαδρομή που εγώ κάνω σε κάτι λιγότερο από 1 ώρα. Τέλος πάντων για την ανηφόρα τα βρήκαμε κάπου στη μέση και τελικά κάναμε 50 λεπτά χρόνος που αποτελεί ρεκόρ για μένα.

Θα μπορούσε λοιπόν να είναι μια ακόμα συνηθισμένη βόλτα στο Αυγό αν δεν είχε συμβεί το … μοιραίο.

Και ποιο είναι το μοιραίο? Ένα καλός ραδιοερασιτεχνικός φορητός ασύρματος V/U προστέθηκε στο κατάλογο των αντικειμένων που χάσαμε στο τελευταίο διάστημα από τότε που έχουμε ξεκινήσει τις βόλτες μας στα βουνά και στα λαγκάδια της περιοχής μας. Έτσι λοιπόν μετά από ένα ρακαλάκι και ένα σκούφο που αφήσαμε στ Καρπούζι , ένα gps που έσπασε κατά την άνοδο στο Αυγό σκαρφαλώνοντας τα βράχια πάνω από το Λατομείο και  ένα ακόμα ρακαλάκι που αφήσαμε κάπου στο  Τσαλ, αυτό που πόνεσε πιο πολύ ήταν η τελευταία απώλεια του εν λόγω ασυρμάτου.

Τι χαρτιά κόλλησα σε όλη τη περιοχή της Ιερατικής, τι κουβέντα έπιασα με όλους τους περιπατητές μπας και το έχουν βρεί , τι χιλιόμετρα έγραψα με το να πηγαίνω και να ξαναπηγαίνω στη περιοχή και να ψάχνω, τι μηνύματα στο twitter  δε λέγεται.

Μέχρι και στη κορυφή του Αυγού ξαναανέβηκα το επόμενο Σάββατο 10/03/12 και έβαλα ακόμα ένα χαρτί με στοιχεία επικοινωνίας για να μπορέσει να το δεί ο οποιοσδήποτε μήπως και έχει τίποτα να μου πει

Το θέμα είναι ότι ο ασύρματος δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί από κάποιον άσχετο. Οπότε το πιο πιθανό είναι ότι για όποιον τον βρήκε όποιος τον βρήκε είναι τελείως άχρηστος αλλά και σε κάθε περίπτωση χρήσης είναι και παράνομος εάν δεν έχει κατάλληλη άδεια εκπομπής.

Δεν είναι η οικονομική απώλεια αυτή που πονάει. Όχι ότι είναι ευκαταφρόνητη η αξία του σαν αντικείμενο, αλλά γεροί να ήμαστε, κάποια στιγμή θα αξιωθούμε να πάρουμε ένα άλλο. Αυτό που πραγματικά πονάει είναι η απώλεια της δυνατότητας χρήσης του ασυρμάτου, η απώλεια επικοινωνίας με τους φίλους, η μη δυνατότητα εξάσκησης μιας  αγαπημένης ασχολίας. Είναι όλες εκείνες οι συγκινήσεις που έκαναν μία παρέα άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων να συνομιλήσουν, να κρατήσουν παρέα ο ένας στον άλλον, να βρεθούν, να αλληλοβοηθηθούν, να εκπαιδεύσουν και να εκπαιδευτούν, να γίνουν φίλοι βρε αδερφέ  κι όλα αυτά μέσα από τα ερτζιανά κύματα. Είναι αυτό το κάτι κοινό που ενώνει όλους όσους ασχολούνται με το hobby του ραδιοερασιτεχνισμού.

Έχει περάσει λοιπόν πάνω από 1 ½ εβδομάδα από εκείνο το Σάββατο και ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Το έχω πάρει λοιπόν απόφαση ότι δε πρόκειται να ξαναδώ τον Κινέζο μου. Αν παρ’ όλα αυτά πάρει τίποτα το αυτί σας, βάλτε καμιά φωνή.

Rest in Peace λοιπόν καλό μου κινεζάκι.

Πρώτη του '12

Τό 'χα βάρος στη συνείδησή μου.

Εδώ κοντεύει να βγει και ο Φεβρουάριος και ακόμα δεν έχω γράψει για κάτι που έγινε αρχές Ιανουαρίου. Δεν υπάρχει που δεν υπάρχει δραστηριότητα (έλλειψη χρόνου, κρύο, και ένας γαϊδουρόβηχας που με ταλαιπωρεί πάνω από βδομάδα) άμα είναι να μη γράφουμε και αυτά τα λίγα που κάνουμε πάει θα το διαλύσουμε το μαγαζί -βλέπε blog-. Οπότε είπα να στρωθώ στο γράψιμο, να ισοφαρίσω τουλάχιστον το χρόνο και μακάρι να δωσει ο Θεός να μπορέσω να γράψω και άλλα αργότερα.

Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012 λοιπόν.

Η πρώτη Αυγοανάβαση για το 2012. Στη παρέα μας και ο Χρήστος. Εφοδιασμένος με τη Nikon του ήλπιζε ότι από τέτοιο υψόμετρο θα πετύχει μια καλή λήψη. Η προσμονή του δικαιώθηκε? Θα το αποφασίσεις εσύ.

Ξεκινήσαμε πρωί πρωί όπως (σχεδόν) πάντα. Πρωί λέγοντας σκοτάδι. Είπαμε αφού θα ήταν η πρώτη ανάβαση για τον Χρήστο θα έπρεπε να είναι πραγματικά κάτι ξεχωριστό.

Ο Σάββας όπως πάντα άψογα οργανωμένος μας εφοδίασε με φακούς και πήραμε την ανηφόρα. Το οπτικό πεδίο ελάχιστο – όσο έφεγγε ο φακός δηλαδή – και αυτό έκανε τη διαδρομή πιο ενδιαφέρουσα. Αν δεν έχεις ξανανεβεί στο Αυγό και δε ξέρεις τη διαδρομή λες από μέσα σου « άμα είναι έτσι η αρχή, φαντάζομαι πως θα είναι η συνέχεια ». Δεν είναι τόσο η κούραση που σε καταβάλει όσο το ότι μη γνωρίζοντας τη διαδρομή δε ξέρεις πώς να μοιράσεις τις δυνάμεις σου. Βλέπεις μια συνεχή ανηφόρα μπροστά σου - έστω και αν για ένα μεγάλο μέρος της πορείας η διαφορά υψομέτρου δεν είναι και τόσο μεγάλη – και δε ξέρεις πότε τελειώνει για να πάρεις θάρρος και δύναμη. Τέλος πάντων αυτές είναι σκέψεις που έκανα εγώ τη πρώτη φορά που ανέβηκα και νομίζω ότι όλοι σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο.

Σε κανένα 20λεπτο βρισκόμασταν στη πρώτη κορυφή στο εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου. Ήμασταν στο γλυκοχάραμα και στη πόλη λαμπύριζαν τα αναμμένα φώτα. Η Nikon Coolpix βγήκε από τη θήκη της και έγινε το πρώτο κλίκ. Δυστυχώς η έλλειψη φωτός δε βοήθησε σε κάποιο καλό αποτέλεσμα. Συνεχίσαμε αργά - δε βιαζόμασταν άλλωστε αφού θέλαμε να το διασκεδάσουμε- και είχε ξημερώσει για τα καλά πλεόν.

Συνεχίσαμε την πορεία μας προς τη κορυφή. Το ελαφρό χιονόνερο μας έκανε να πιστέψουμε ότι θα συναντήσουμε χιόνι παρακάτω αλλά μάταια. Όχι μόνο δε χιόνισε αλλά είχε λιώσει και αυτό που έπεσε τις προηγούμενες μέρες. Μόνο το Τσαλ ήταν κατάχιονο και όπως πάντα πανέμορφο.

 Φτάνοντας στη κορυφή πετύχαμε ένα θαυμάσιο φυσικό φαινόμενο. Καθώς είχε περάσει κάπως η ώρα και ο Ήλιος είχε ανεβεί λίγο ψηλά κρύφτηκε μέσα στα σύννεφα. Από μια χαραμάδα όμως καθρεφτιζόταν ολόκληρος μέσα στη Βιστωνίδα. Εμείς από κει ψηλά δε μπορούσαμε να δούμε τον ίδιο αλλά μόνο την αντανάκλασή του μέσα στη λίμνη και έτσι φαινόταν ακόμα πιο λαμπρός. Η Coolpix άστραψε και βρόντηξε.  Η φωτογραφία μάλιστα έχει δημοσιευτεί και στο "Φωτογραφικό Ταξίδι" και απέσπασε ούκ ολίγα σχόλια.

Βγάλαμε και άλλες φωτογραφίες εκεί πάνω. Άλλες και πάλι για το  για το «φωτογραφικό ταξίδι» όπως αυτή  η οποία επίσης απέσπασε πολλά και θερμά σχόλια και άλλες για το blog όπως οι παρακάτω.

 

Τις φωτογραφίες που ανέβασε ο Χρήστος στο  "Φωτογραφικό Ταξίδι" δεν τις έχω ανεβάσει εδώ. Αν θέλετε μπορείτε να μπείτε και εσείς στο site και να γίνετε μέλη, να ανεβάζεται δικές σας φωτογρφίες ή και να αφήνετε σχόλιά σε άλλες.

Ήταν μια πολύ όμορφη εκδρομή. Παρά τη κούραση ς τη καταδιασκέδασαμε και αποζημιώθηκαμε τόσο από τη μοναδική θέα όσο και από την ευκαιρία για τις φωτογραφίες.

Αντε! Και σαν πρώτη ανάρτηση για το 2012, αργοπορημενα μέν, … ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ.

Η τελευταία για το 2011

«Και μη ξεχάσεις να φέρεις βούτυρο μου λέει. Άκου να δεις ούτε εδώ πάνω δε μπορείς να βρεις την ησυχία σου»

Η φωνή ενός συνοδοιπόρου περιπατητή λίγο πρίν από τη τελική κορυφή του Αυγού. Παρασκευή 30/12/2012 προπαραμονή Πρωτοχρονιάς γύρω στις 11:30 το πρωί και ανέβαινα με αργά βήματα προς τα «πάνω». Ο φίλος αν και βρισκόταν πίσω μου με είχε πλησιάσει αρκετά  και είχα ακούσει το κινητό που χτύπησε. Το παράπονό του δίκαιο : αυτός βγήκε για τη βολτίτσα του αλλά η σύζυγος ήθελε βούτηρο. «Και πού να το βρω το βούτυρο εδώ πάνω;» Επιτάχυνε το βήμα με προσπέρασε και προσπάθησε να φτάσει γρήγορα στη κορυφή για να προφτάσει να εκτελέσει και τη διαταγή της κυράς.

Τον ξανασυνάντησα λίγο αργότερα ενώ είχα σχεδόν φτάσει στη κουπαστή και αυτός κατέβαινε. «Μη ξεχάσεις να πάρεις βούτυρο» του λέω, «Καλά που μου το θύμισες»  μου απάντησε, χαιρετηθήκαμε , και ευχηθήκαμε για το νέο έτος και συνεχίσαμε ο καθένας τη πορεία  του.

Μόνο μία από τις πολλές μικρές ιστορίες που συμβαίνουν κατά τους περιπάτους στα βουνά. Έχει και τη φάση του το όλο θέμα.

Ηταν λοιπόν προπαραμονή και είπα να πάω τη τελευταία ανάβαση του έτους. Το χιονάκι όχι μόνο είχε διατηρηθεί αλλά είχε ενισχυθεί κιόλας στα «ψηλά». Χωρίς να κάνει ιδιαίτερο κρύο ήταν μια πολύ ευχάριστη διαδρομή.

 

Εκείνη τη μέρα πέτυχα πολύ κόσμο να ανεβαίνει. Τουλάχιστον 12 μέτρησα. Πολυσύχναστο μέρος. Δυστυχώς με τόσο κόσμο δε λείπουν και οι ασχήμιες. Όπως ένα κουτάκι χυμού πεταμένο στο μονοπάτι. Καλά ρε άνθρωπε, ήπιες το χυμό σου πρέπει να δείξεις και τη γαϊδουριά σου και να το πετάξεις κάτω? Τι περιμένεις δηλαδή να λιώσει? Εξού και η τελευταία του έτους εγγραφή στο βιβλίο της κορυφής.

Κανονικά σαν τελευταία ανάρτηση που αναφέρεται στο 2011 θα έπρεπε εδώ να ευχηθώ Καλή Χρονιά. Αλλά ήδη έχει περάσει 1  μήνας από τότε και έχει παραγίνει το κακό με τις ευχές. Χάλασαν. Έχουν αρχίσει να μη πιάνουν. Οπότε απλά … να είμαστε γεροί μέχρι την επόμενη ανάρτηση (όχι αυτή που νομίζεις Χρήστο) και να τα λέμε.

Καλή συνέχεια.

Geocaching στα Kyparissia

21/01/2012

Κανονικά η σημερινή ανάρτηση θα έπρεπε να είναι και πάλι για το Αυγό. Για την ακρίβεια για τη τελευταία άνοδο το 2011 αν θέλουμε να είμαστε ημερολογιακώς εντάξει με τις δραστηριότητες.

Αλλά αφενός δεν έχει τίποτα εντυπωσιακό να καταγράψω,  αφ’ ετέρου έχει πέσει πολύ Αυγό τελευταία (και θα ανέβει και καμία χοληστερίνη) και κατά τρίτον οι εξελίξεις με πρόλαβαν και προκειμένου να μη μπαγιατέψει και αυτό θα το blogαρω σήμερα. Έτσι και αλλιώς και η επόμενη ανάρτηση πάλι για το Αυγό θα είναι που είναι και πολύ σημαντική καθώς είναι η πρώτη για το 2012 αλλά και γιατί στην «αποστολή» συμμετείχε για πρώτη φορά και ο Χρήστος  και όσο να είναι έχει μία άλλη σημασία.

Σήμερα λοιπόν θα ξαναθυμηθούμε το geocaching. ΠαρασκευοΣάββατο λοιπόν ήμουν Θεσσαλονίκη και είπα να ρίξω μία ματιά μπας και υπάρχει καμία κρύπτη στη περιοχή. Δυστυχώς αποδείχτηκε ότι μία ματιά μονό δεν είναι αρκετή και αν πραγματικά θέλεις να λέγεσαι geocacher πρέπει να ρίξεις τη σχετική μελέτη, να διαβάσεις τα σχόλια των προηγούμενων cachers  και να μαζέψεις ότι πληροφορία μπορείς.

Εγώ με μία πρόχειρη ματιά στο geocaching.com  μέσω του κινητού δεν έκανα τίποτα από τα παραπάνω και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να βρω μόνο μία από τις 4 κρύπτες που θα μπορούσα να έχω βρει. Οπότε ας αναφερθώ σε αυτή τη μία και μοναδική και ας αφήσω τις υπόλοιπες για την επόμενη επίσκεψή μου στη συμπρωτεύουσα.

Κρύπτη GC3A577 στη Θεσσαλονίκη λοιπόν. Τοποθετημένη από τον KIVOTOS έναν Αμερικάνο geocacher τον Noah  (Νώε) ο οποίος έχει ζήσει για 2 χρόνια στην Ελλάδα και έχει μάθει και τη γλώσσα μας. Λόγω του πραγματικού του ονόματος και της παραμονής του στην Ελλάδα διάλεξε σαν nickname το "KIVOTOS" και δεν είναι δύσκολος ο συνειρμός "KIVOTOS του Noah". Ο Noah λοιπόν μέχρι τώρα έχει φάει την υδρόγειο  και έχει ανακαλύψει 2799 κρύπτες  σε όλο τον κόσμο. Κατά σύμπτωση ο KIVOTOS είχε βρεί τη δική μου κρύπτη GC2ZZ6F στα "Ζεστά Νερά" Σιδηροκάστρου πριν κανένα δίμηνο και είχαμε ανταλλάξει κάποια σχετικά e-mails. Για τη κρύπτη στο Σιδηρόκαστρο υπάρχει και παλαιότερη ανάρτηση στο blog. Με την ευκαιρία της σημερινής ανάρτησης του έχω στείλει και ένα e-mail για να τον ενημερώσω σχετικά. Πάντος ποιος ξέρει ποία κρύπτη κυνηγάει αυτή τη στιγμή και σε ποιο μέρος του κόσμου βρίσκεται.

Πίσω στα δικά μας λοιπόν. Η κρύπτη GC3A577 βρίσκεται σε ένα Θεσσαλονικίοτικο Κυπαρίσσι σχεδόν πάνω στο δρόμο στη περιοχή μεταξύ Mediterranean Cosmos και IKEA και πραγματικά δεν είναι δύσκολο να βρεθεί. Για ευνόητους λόγους δεν δίνω ιδιαίτερες πληροφορίες για το σημείο διότι θα πρέπει να ακολουθηθούν μόνο οι οδηγίες από τη σελίδα της κρύπτης στο www.geocaching.com

Μου πήρε κανα 2λεπτο να τη βρω. Ήταν ένα μικροσκοπικό bison box μέγεθους μπαταρίας ΑΑ καμουφλαρισμένο με χρώματα παραλλαγής για να μη «χτυπάει» στο μάτι που το μόνο που περιείχε ήταν ένα roll logbook, ούτε στυλό ούτε δωράκι. Ευτυχώς δηλαδή γιατί και εγώ δεν είχα φροντίσει για κάποιο δωράκι ανταλλαγής . Ευτυχώς που ακολούθησα την οδηγία του Noah να έχω μαζί μου κάποιο στυλό.

Άνοιξα τη κρύπτη και συμπλήρωσα το log book. Ως ανάμνηση έβγαλα και μία φωτογραφία που μπορεί να δώσει μία ιδέα για το μέγεθος της κρύπτης και την ξαναέβαλα στη θέση της. Εκεί έβγαλα ακόμα μία φωτογραφία την οποία όμως επίσης δε δημοσιεύω γιατί θα είναι σαν να «δείχνω» ακριβώς το σημείο.

Από όλη αυτή την ιστορία εκτός από την ικανοποίηση της εύρεσης έμαθα και το μάθημά μου σχετικά με τη «μελέτη» που απαιτεί το hobby. Ανανεώθηκε και το ενδιαφέρον μου για το geocaching και τώρα ετοιμάζω και εγώ μία κρύπτη για την οποία θα έχετε νέα σε επόμενη ανάρτηση