Η Γέφυρα του 5ου

Σάββατο 06/04/2013

Μια μικρή, αποτυχημένη πλην όμως όχι λιγότερο ενδιαφέρουσα βολτίτσα θα περιγράψω στη σημερινή ανάρτηση.

Με το Τάσο ξεκινήσαμε το Σάββατο πρωί - πρωί όπως συνήθως και γύρω στις 7 παρά παρκάραμε στο δασάκι μετά το 4μισι χιλιόμετρο μετά τη διπλή γέφυρα του Κόσυνθου. Εκεί στο βάθος απομακρυσμένη και σχεδόν άγνωστη από το πολύ κόσμο στέκει ακόμα πανέμορφή αν και ελαφρώς κατεστραμμένη μια  παραδοσιακή,  πετρόχτιστη,  τετράτοξη γέφυρα. Η κατεύθυνση της Ανατολικά – Δυτικά σαν να ενώνει το βουνό που βρίσκονται τα Μοναστήρια της Παναγιάς με το όγκο του Αχλαδόβουνου (Τσαλ). Ας τη πούμε «η γέφυρα του 5^ου χιλιομέτρου». 

 

Η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο περίεργη η θέση της στο σημείο εκείνο. Πρώτα απ’ όλα η μία άκρη της δε βρίσκεται στην όχθη του ποταμού αλλά στη κυριολεξία μέσα στη μέση καθώς σε εκείνο το σημείο το ποτάμι έχει μεγάλο πλάτος και η γέφυρα δε φτάνει μέχρι την όχθη του. Προφανώς όταν χτίστηκε, ο Κόσυνθος στη σημείο εκείνο δεν ήταν τόσο απλωμένος όπως τώρα ή όπως θα δείτε παρακάτω πιθανόν καταστράφηκε το γεφύρι. Το δεύτερο περίεργο είναι ότι στις μέρες μας και με την υπάρχουσα χάραξη του δρόμου προς το 8^ο, η ύπαρξη μιας γέφυρας σε αυτό το σημείο φαίνεται αχρείαστη. Μετά τη γέφυρα, προς τα δυτικά εκεί που αγγίζει το βουνό, δεν υπάρχει κάποιο εμφανές μεγάλο μονοπάτι απ’ όπου θα μπορούσαν να περάσουν άνθρωποι και ζώα. Δεν υπάρχουν κοντινά χωριά, ούτε χωράφια που θα απαιτούσαν τη κατασκευή της γέφυρας εκεί. Σίγουρα μετά από τόσα χρόνια έχει αλλάξει η μορφολογία του εδάφους και η πραγματική χρησιμότητα της γέφυρας δεν είναι ορατή. Όσο και αν έψαξα  δε μπόρεσα να βρω λεπτομέριες  για αυτή παρά μόνο μικρές αναφορές όπως πχ στο www.pomakohoria.gr 

«Το μονοπάτι του Κόσυνθου από την Ξάνθη μέχρι το 8ο χλμ στο δρόμο προς Εχίνο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς περνούσε τέσσερα πέτρινα γεφύρια μέχρι τη διασταύρωση του 8ου χιλιομέτρου. Πιο συγκεκριμένα, στο 4ο χλμ από την Ξάνθη και σε μια στροφή του Κόσυνθου συναντάμε μεγάλη γέφυρα με μήκος καταστρώματος 50 μ., η οποία χρονολογείται από το 1904. Το μονοπάτι συνέχιζε στα δυτικά του ποταμού και διέρχονταν στο 5ο χλμ από την ανατολική πλευρά για να κατευθυνθεί προς τη Μονή Παναγίας Καλαμούς. Το πεντάτοξο γεφύρι στο 5ο χλμ Ξάνθης –Σταυρούπολης εντυπωσιάζει με την κατασκευή του (19). Ιδιαίτερα σημαντική είναι η αναπαράσταση του ψαροκόκαλου που βλέπουμε στο κλειδί του μεγάλου τόξου στο νότιο μέρος. Πρόκειται μάλλον για τη "σφραγίδα" των κατασκευαστών του γεφυριού.»

αλλά και στην εργασία του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Βιστωνίδας «Ακολουθώντας το ποταμό Κόσυνθο»  

"Το γεφύρι που βρίσκεται στο 5ο χλμ είναι ένα από τα παλαιότερα πέτρινα γεφύρια στο χώρο της Θράκης (16 ος αι.) και λέ γεται πως αρχικά αποτελούνταν από 9 τόξα τα οποία κατέρρευσαν σταδιακά και απέμειναν μόνο 2 τόξα και 2 ανακουφιστικοί θόλοι" Έτσι εξηγείται και η τωρινή της κατάσταση.

Mέσα από ένα σύμπλεγμα παλιών μονοπατιών η γέφυρα αποτελούσε σημείο διέλευσης προς Νότια , τη Ξάνθη δηλαδή ή ακόμα παλαιότερα και προς  τη Γενισσέα που ήταν και το κέντρο του εμπορίου της  περιοχής κατά τα μεταβυζαντινά χρόνια. Προφανώς μετά το Μοναστήρι της Καλαμούς η διέλευση γινόταν από την αριστερή κατεβαίνοντας όχθη του Κόσυνθου   έως το Σαμακώβ ακλουθώντας το γνωστό μονοπάτι. 

Πάντως αν θέλετε περισσότερες επιστημονικές πληροφορίες για το Κόσυνθο  πρέπει οπωσδήποτε να δείτε  τη πτυχιακή εργασία  της Φοιτήτριας του Πανεπιστημίου Πατρών Μαυραποστόλου Μαρίας .

Εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό ο Κόσυνθος είχε τα αναμενόμενα νερά για την εποχή και έτσι μας επέτρεψε να περπατήσουμε μέσα στην αμμουδιά και να φτάσουμε μέχρι τη γέφυρα. Το σημείο εκεί  έχει τόσο πλάτος που μόνο σε πλημμύρες υπάρχει περίπτωση τα νερά να φτάνουν στην ανατολική όχθη. Η γέφυρα καλύπτει τη κυρίως κοίτη. Είναι τετράτοξη με 2 μεγάλα τόξα και 2 μικρότερα (ανακουφιστικά). Στο κέντρο στη Νότι πλευρά, πάνω στο "κλειδί" έχει το σημάδι των μαστόρων : ένα ψαροκόκκαλο. Για 500 χρόνων γέφυρα καλά διατηρείτε. 

Στη φώτο δε φαίνεται καθαρά το ψαροκόκκαλο. Προτιμήστε να το δείτε από κοντά.

 Η ανατολική πλευρά της έχει καταστραφεί και από τις προσχώσεις έχει περίπου 1 μέτρο ύψος από το έδαφος. Δεν είναι δύσκολο να ανεβείς και να περπατήσεις στο κατάστρωμα μέχρι την απέναντι πλευρά.

Δε κάνει κανένα πέταλο εκεί ο ποταμός. Απλά έτσι βγαίνουν οι πανοραμικές φώτο πάνω από τη γέφυρα.

Μόλις περάσεις σκάς ακριβώς πάνω στο βουνό. Κατακόρυφοι βράχοι, δέντρα γαντζωμένα στο γκρεμό, γάργαρα νερά, όμορφες εικόνες της Ελληνικής φύσης. Πάντα η φύση προκαλεί εντύπωση. Οι παρακάτω φωτογραφίες από το Τάσο. Τώρα πώς σκαρφάλωσαν τα δέντρα εκεί πάνω μη με ρωτάτε.

 

Αριστερά προς το Νότο και δεξιά προς το Βορρά  φαίνετε  κάποιο στενό μονοπατάκι και εμείς αποφασίσαμε να πάρουμε το Βορινό. Καναδυό  παλιά ξεβαμμένα από τον ήλιο κορδελάκια και μερικά κομμένα με πριόνι κλαδιά μας έκαναν να πιστέψουμε πως το μονοπάτι είναι βατό για μεγάλη απόσταση και είπαμε να το ακολουθήσουμε. Σε μερικά σημεία όμως δεν υπάρχει καθόλου οπότε χρειαζόταν να περνάμε μέσα και πάνω από θάμνους και χόρτα ενώ σε κάποια άλλα σημεία έκανε κάτι σαν μπαλκόνι πάνω από το ποταμό και έτσι μας δόθηκε η ευκαιρία για μια ακόμα φώτο της γέφυρας όσο ακόμα φαινόταν με φόντο το φαράγγι πρός τη Ξάνθη.

Σε όλη τη διαδρομή είχαμε επικοινωνία με ασύρματο με τον Χρήστο και τον Σάββα που κατακτούσαν με τα ποδήλατά τους τις κορυφές και τα μονοπάτια προς τη Λατίνιτσα. Κάθε λίγο και λιγάκι μας ανέφεραν που βρισκόταν και εμείς του λέγαμε για το πώς είναι το μονοπάτι δίπλα από το ποτάμι. 2 δραστηριότητες ταυτόχρονα και παρέα εξ αποστάσεως.

Κάποια στιγμή φτάσαμε στο επίπεδο του ποταμού πάνω στο γρασίδι και πεσμένα δέντρα ενώ κάποια άλλη βγήκαμε μέσα από τα δάσος και περπατούσαμε μέσα στη κοίτη πάνω σε μικρές νησίδες που είχαν δημιουργηθεί από τα τραβηγμένα νερά. Θέλαμε να πιστεύουμε ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα καταφέρναμε να φτάσουμε στη γέφυρα του Πιλήματος. Δε κάναμε μεγάλη απόσταση όμως. Φτάσαμε μέχρι τη πίσω πλευρά από το βενζινάδικο στο 5.5 χλμ περνώντας πίσω και από το ξενοδοχείο. Εκεί λοιπόν δε βρήκαμε άλλο μονοπάτι και δεν είχαμε καμία διάθεση να ψάξουμε περισσότερο. Κορδελάκια δε βλέπαμε, ούτε και ανοίγματα παρά μόνο θάμνους δέντρα και βράχους. Αρχίσαμε την επιστροφή λοξοκοιτώντας και προς το ποτάμι μπας και διακρίνουμε κανένα πιθανό πέρασμα για να φτάσουμε στην άλλη πλευρά για να μη ξανακάνουμε την ίδια διαδρομή. Δεν υπήρχε περίπτωση. Μας φάνηκε αρκετά βαθύ και αρκετά παγωμένο και έτσι ακολουθήσαμε τον ασφαλή δρόμο από απ’ όπου ήρθαμε.

Εντωμεταξύ οι ποδηλάτες είχαν αρχίσει τη κάθοδο και είπαμε να πάμε να τους συναντήσουμε.

Μέχρι να κατεβούνε εμείς ανεβήκαμε μεχρι το Γέρκα για να ρίξουμε μια ματιά στα μονοπάτια  για κάποια επόμενη βόλτα. Μέχρι τη διαστάυρωση του 8ου, στα δεξιά πριν αλλά και μετά τη γέφυρα του Πιλήματος φαινόταν κομμάτια από το μονοπάτι που θέλαμε να πάρουμε. Τώρα που τα κοιτάζαμε καλύτερα φαινόταν πιο λογικό να ακολουθήσουμε ανάποδη πορεία από το Πίλημα προς τα κάτω αλλά και πάλι τίποτα δεν εγγυόταν ότι ακόμα και έτσι θα φτάναμε στη γέφυρα του 5^ου χιλιομέτρου. Τι να πω αν κάνω λάθος διορθώστε με για να το διορθώσω. Ίσως αυτό να αποτελέσει επόμενη βόλτα και ανάρτηση.

Στο Γέρακα άλλη Βυζαντινή πετρόχτιστη γέφυρα εκεί πέρα και πάλι μοιάζει να μην έχει σχέση με τη σύγχρονη πραγματικότητα, καθώς και αυτή ξεκινάει από το πουθενά και σκάει πάνω στο ανάχωμα που κατασκευάστηκε για το τωρινό δρόμο προς Σταυρούπολη. Άλλη μια απόδειξη για τη διαφορετική πορεία των ορεινών μονοπατιών σε σχέση με τις σύγχρονες ανάγκες. 

Όσο αφορά τη συνάντηση θεωρήσαμε ότι έχουμε χρόνο αλλά οι 2 τους αποδείχτηκαν πολύ πιο γρήγοροι. Όταν καταφέραμε να ξαναμιλήσουμε με τα ρακαλάκια είχαν ήδη περάσει το 4μισι. Αφού δε τους προλαβαίναμε είπαμε κατεβαίνοντας να κάνουμε  μία στάση στο 8^ο . Εκεί πριν από το λόφο των Προσκόπων στα δεξιά, μέσα στο ρέμα που κατεβαίνει από το Γέρακα ένας μικρός αναβαθμός δημιουργεί ένα καταρράκτη που αν και μικρός μοιάζει αρκετά εντυπωσιακός και πολύ όμορφος έτσι όπως μπορείς να τον δεις από ψηλά. Ένα στενό μονοπατάκι τραβερσάρει τη πλαγιά του λόφου και δε χρειάζεται παρά ελάχιστο περπάτημα για να βρεθείς εκεί. Επίσης μπορείς να κατεβείς χαμηλά , όπως έκανε ο Τάσος, και να βρεθείς ακριβώς πάνω από το καταρράκτη στα τσιμέντα του αναβαθμού. Φωτογραφίες απαραίτητες και επιστροφή.

 

Και η πανοραμική για καλύτερη θέα της περιοχής

Τελικός σταθμός το εγκαταλελειμμένο πολυβολείο πού ήλεγχε το δρόμο από τη Σταυρούπολη τότε που οι Βόρειοι γείτονες μας ήταν εχθροί. Θαμμένο μέσα στη γη, άδειο πλέον και με ξηλωμένες όλες του τις εγκαταστάσειςμ, αλλά με εμφανείς όλες τι υποδομές του,  έχει γίνει πλέον σπίτι για νυχτερίδες αλλά και λαθρομετανάστες ίσως καθώς κάποια παλιά λερωμένα στρώματα και κουτιά από κονσέρβες μαρτυρούν τα γεγονότα. 

Σχεδόν 3 σελίδες κείμενο. Καμιά 10αρια φωτογραφίες και αρκετ΄αλεπτά βίντεο που δε τα έβαλα στην ανάρτηησ. Ακόμα και αν θεωρηθεί αποτυχημένη η Σαββατιάτικη βόλτα καθώς δε καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε το στόχο που θέσαμε εξ αρχής, είχε τόσα πολλά να μας προσφέρει. Και τόσο κοντά στη Πόλη.  Τι άλλο να ζητήσουμε δηλαδή;

ESPN Xtreme Sports & National Geographic με τη μία

Κυριακή 31/03/2013

Κυριακή πρωί. Το ραντεβού ήταν στη γέφυρα των Κιμμερίων. Με τον Τάσο περιμέναμε τους Ξανθιώτες Σάββα και Σάκη και τον Χρυσουπολιώτη Γιώργο. Μετά τις 8:30 ξεκινήσαμε. Αργά για τα δικά μας δεδομένα. Όμως οι 3 τους είχαν το λόγο τους. Εκεί που θα πήγεναν θα έπρεπε να έχει ζεστάνει όσο πιο πολύ γίνεται.

Ξεκινήσαμε με 2 αυτοκίνητα Ανατολικά. Περάσαμε τον Ίασμο και στρίψαμε προς τη παλιά γέφυρα του Κομψάτου  . Τη περάσαμε και παρκάραμε στην ανοιχτοσιά δεξιά από το ποτάμι. Επιβιβαστήκαμε και οι 5 στο RAV του Σάββα και ξεκινήσαμε.

Προορισμός μας ? Η γέφυρα του Τρίκορφου, καμία 15αριά χιλιόμετρα προς τα Βόρεια μέσα στα βουνά πάνω από τον Ιασμο.   Σκοπός? Η διάσχιση του Κομψάτου με kayak. Καλά με τρελαίνεσαι. Όχι από μένα.  Η οδική διαδρομή με το RAV στο trimbleoutdoors έιχε καταγραφεί το 2010. Η φετινή διαδρομή δε γράφτηκε. Δεν άλλαξαν και πολλά από τότε. Αλλού χωμάτινος και αλλού βραχώδης ο ορεινός δρόμος με νεροφαγιές και κοτρώνες, λάσπη αλλά και ξεραΐλα. Φάγαμε αρκετό «φραπέ» μέχρι να φτάσουμε if you know what I mean. Παρ’ όλα αυτά όσο ανεβαίναμε το τοπίο ομόρφαινε περισσότερο. Εντυπωσιακές εικόνες από γκρεμούς και ρέματα σε μεγάλο βάθος και μια υπέροχη θέα του κάμπου και της Βιστωνίδας μας αποζημίωσαν. 

 

Περάσαμε και τη διασταύρωση για τα Θρακικά Μετέωρα και υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας ότι αυτό θα αποτελέσει μια άλλη εκδρομή κάποια άλλη στιγμή. Αυτή τη φορά θέλαμε να φτάσουμε στη γέφυρα του Τρίκορφου. Με τέτοιο δρόμο χρειαστήκαμε πάνω από 40 λεπτά για να φτάσουμε. Και να σκεφτείς ότι οδηγούσε ο Σάββας. Όσοι ξέρουν κατάλαβαν…

Καμιά 200αριά μέτρα πριν τη γέφυρα ο Κομψάτος κάνει μια αμμουδιά ότι πρέπει για στάθμευση και προετοιμασία των kayakers. Σάββας, Σάκης & Γιώργος αρχίσανε τα δικά τους. Βγάλε βάρκα, βγάλε τρόμπα, φούσκωσε βάρκα, ταχτοποίησε μαξιλαράκια, φόρα neoprene, φόρα αδιάβροχο, φόρα κράνος, φόρα σωσίβιο (σημαντικό) δέσε τα συμπράγκαλα στη βάρκα, ετοίμασε κουπιά.Αρκετά κουραστική προετοιμασία θα έλεγα. Εγώ με το Τάσο βοηθούσαμε όσο μπορούσαμε … τραβώντας φωτογραφίες και βίντεο αλλά και εμψυχώνοντας τους με διάφορα ευφυολογήματα.

 

Πάντως δεν είχαμε άδικο. Η τοποθεσία προσφερεται γαι πολλές φώτο.Να ορίστε μια πανοραμική του σημείου.

και ξέρετε πόσο μου αρέσουν τα μοναχικά δέντρα.

10:40 οι 2 βάρκες με  τους 3 τους ξεκίνησαν. Ραντεβού σε καμιά δυό ώρες στη γέφυρα, εκεί που είχαμε αφήσει το πρώτο αυτοκίνητο.

Το τι έγινε μέσα στο ποταμό έχει καταγραφεί σε 4 εικοσάλεπτα βίντεο, 8GB μέχρι που τίγκαρε η κάρτα, τα οποία παιδεύομαι να μοντάρω. Για το τελικό αποτέλεσμα κράτα μικρό καλάθι γιατί δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά για το τι θα βγει. Παρόλα αυτά δε θα μπορούσα να σας αφήσω έτσι. Κάποιες λήψεις από τους ίδιους μέσα στο ποτάμι αρκούν για να δείξουν τη καταπληκτική εμπειρία. Σκέτο ESPN Xtreme sports.

 

Έτσι περνούσαν αυτοί μέσα στο παγωμένο ποτάμι. Οσο για μας;  με το Τάσο πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Πριν όμως πήγαμε λιγάκι πιο πάνω στη τσιμεντένια γέφυρα  του Τρίκορφου . Δεξιά παρκαρισμένα αυτοκίνητα του ΕΟΣ Ξάνθης και Κομοτηνής που είχαν πορεία προς τα Θρακικά Μετέωρα από τη διαδρομή που ξεκινάει από εκεί.

Και μία όμορφη πανοραμική της γέφυρας του Τρίκορφου.

Δεν περάσαμε τη γέφυρα. Απλά ήθελα να τραβήξω μια φώτο των Θρακικών Μετεώρων έτσι για να αποκτήσω μια μικρή γεύση για όταν θα πάμε και εμείς. Δε βάζω περισσότερα στοιχεία εδώ. Να έχω και τίποτα να γράφω όταν με το καλό πραγματοποιηθεί ή δική μας πορεία.

 

Πιο άνετοι αυτή τη φορά αφού πλέον μείναμε μόνο 2 μέσα στο RAV και όχι στριμωγμένοι όπως στην ανηφόρα φτάσαμε και πάλι στη γέφυρα ανάμεσα στον Ίασμο και στον Πολύανθο. Εκεί που είχαμε αφήσει το άλλο αυτοκίνητο. Παρκάραμε και ξεκινήσαμε τη δική μας βόλτα. Από εκείνο το σημείο ξεκινάνε 2 μονοπάτια. Το ένα σχεδόν μέσα στη κοίτη του ποταμού ή τουλάχιστον πολύ κοντά. Για το άλλο δεν είμαι σίγουρος αλλά μπορεί να φτάνει και μέχρι τον Τρίκορφο. Να μη φτάνει? Και γιατί να μη φτάνει δηλαδή? Ε! όλο και κάπου θα φτάνει. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι και στο πάνω και στο κάτω μονοπάτι υπήρχε αρκετός κόσμος που προτίμησε το όμορφο Κυριακάτικο πρωινό για τη βόλτα του ή για ψάρεμα. 

Ακολουθώντας το κάτω μονοπάτι σε πολύ λίγο φτάσαμε στη περίφημη πέτρινη, τοξωτή γέφυρα του Κομψάτου. Όπως λέει η Wikipedia : “ Το υπουργείο πολιτισμού χαρακτηρίζει το γεφύρι ως "μεσαιωνικό γεφύρι 17ου - 18ου αιώνα", ^[1] ενώ υπάρχουν δημοσιεύματα τα οποία αναφέρονται στο γεφύρι ως "βυζαντινό". ^[8] Ο Χίθ Λόουρι, ιστορικός-οθωμανολόγος από το Πανεπιστήμιο Πρίνσετον, χαρακτηρίζει το γεφύρι οθωμανικής περιόδου” 

Ότι και να είναι σίγουρα είναι πανέμορφο. Πρόκειται για ένα πεντάτοξο γεφύρι, μάλλον το μεγαλύτερο του είδους της στη περιοχή. Το κεντρικό τόξο έχει άνοιγμα 21,8μ και ύψος 12μ. Το πλάτος του καταστρώματος είναι περίπου 2 μέτρα και δεν έχει στηθαίο γεγονός που κάνει λίγο τρομακτική τη διάβαση. Από εκείνη τη πλευρά το κατάστρωμα είναι πιο βατό ενώ πάνω από το κεντρικό τόξο οι πέτρες είναι πιο τραχιές και προφανώς κατασκευάστηκαν έτσι ώστε τα καραβάνια να μη γλιστράνε στην ανηφοριά πάνω στη γέφυρα.

Δυστυχώς το Δυτικό τόξο έχει καταστραφεί και δεν είναι δυνατόν να περάσεις απέναντι αλλά όλη η υπόλοιπη κατασκευή στέκει καλά και αντιστέκεται στις ορέξεις του ποταμού. Έχω βρει φωτογραφία στο internet που οι ορέξεις του είναι πολύ μεγάλες.Όσοι έχουν δει τη γέφυρα μπορούν να καταλάβουν για τι ύψος μπορεί να φτάσει το νερό όταν ο Κομψάτος έχει κέφια

Στην αρχή του γεφυριού, στην Ανατολική πλευρά, χρυσοθήρες έχουν αφήσει τα σημάδια τους πάνω στο κατάστρωμα ανοίγοντας μια τρύπα. Δυστυχώς τέτοιες ενέργειες έχουν οδηγήσει σε καταστροφή αρκετών παραδοσιακών γεφυριών καθώς θεωρούνται ότι έχουν κρύψει εκέι χρυσάφι οι παλιοί.

Βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες, και συνεχίσαμε στο μονοπάτι ακριβώς δίπλα από το ποτάμι.  Το έδαφος πετρώδες αφού πρακτικά κάποιες φορές ήμασταν μέσα στη κοίτη και κάποιες ακριβώς από πάνω. Μη κοιτάς που τα νερά είχαν τραβηχτεί πιο πέρα, όταν είναι πιο φουσκωμένο το ποτάμι τα νερά φτάνουν μέχρι εκεί που περπατούσαμε. Μερικές φορές ανεβαίναμε λίγο ψηλότερα. Και πάλι υπήρχαν σημάδια ότι το ποτάμι φτάνει και μέχρι εκεί όταν φουσκώσει.

Μια εκδρομή μέσα στη φύση δε μπορεί παρά να είναι πάντα μια ξεχωριστή εμπειρία. Βράχοι, πέτρες, νερά, στενά περάσματα,  πανέμορφα σημεία  και περίεργα. Όπως για παράδειγμα στα δεξιά πάνω στο βράχο σκαρφαλωμένο ένα δέντρο με γυμνές ρίζες και το κορμό ασπρισμένο από το νερό. Έτσι όπως είναι  γαντζωμένο στο βραχώδες τοπίο δε ξέρεις από πού αρχίζουν τα κλαδιά και από πού οι ρίζες.

 

ή λίγο πιο κάτω όταν συνάντησα ένα ρυάκι να τρέχει παράλληλα αλλά προς αντίθετη κατεύθυνση από το ποτάμι. Από πού ξεφύτρωσε πάλι αυτό? Ζωντανό γάργαρο νερό (έστω και λίγο) ανάβλυζε από το βράχο. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα πραγματική πηγή.  Ποιος ξέρει από πού ξεκίνησε τη πορεία του για να βρει σημείο διαφυγής χαμηλά μπροστά στα πόδια μου. Όσο και αν προσπάθησα να κάνω καλή λήψη, δεν είναι εύκολο να αποτυπωθεί η πραγματική ομορφιά. Σκέτο National Geographics.

Η ώρα πλησίαζε 12:30 και από το βάθος του ποταμού άρχισαν να φαίνονται 2 κόκκινες βάρκες. Οι 3 kayakers ήταν πιστοί στο ραντεβού τους. Χαιρετούρες και φωνές και πάλι βίντεο και φωτογραφίες. Έτρεχα μέσα στα κατσάβραχα να προλάβω να ανέβω πάνω στη πέτρινη γέφυρα για να τους τραβήξω από κει. Λοιπόν μάθημα πρώτο. Διασχίζεις πιο γρήγορα ένα ποτάμι με kayak παρά τρέχοντας. Με το ζόρι τους πρόλαβα. Με τόσο καρδιοχτύπι πώς να βγει σταθερό το βίντεο? Τέλος πάντων.

Ο κόσμος που έκανε τη βόλτα του μόλις πήρε χαμπάρι τους 3 του ποταμού έκατσε να τους χαζεύει . Μάλιστα είχαν και 2 θαυμάστριες που προτίμησαν να κάτσουν ακριβώς πάνω στη γέφυρα για να έχουν καλύτερη θέα.

Σάκης , Σάββας και Γιώργος περάσανε κάτω από το πέτρινο γεφύρι  με κατεύθυνση το σημείο που βγαίνουν από το ποτάμι.

 

Σίγουρα τσάντισαν τους 2 τύπους που ψάρευαν που ξαφνιάστηκαν όταν τους είδαν να περνάνε από μπροστά τους τρομάζοντας πιθανόν τα ψάρια αλλά μικρό το κακό.

  

Κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξε ο Τάσος αποτυπώνουν πολύ όμορφα τη προσπάθεια των τριών αλλά κα την ομορφιά του τοπίου. Απολάυστε. 

 

Αν κρίνω από τα βίντεο που είδα οι τρείς τους είχαν μια καταπληκτική εμπειρία μέσα στο Κομψάτο. Η δική μας εμπειρία βέβαια δεν ήταν τόσο υγρή και τόσο περιπετειώδης αλλά δεν μπορώ να πω ότι υπολείπεται σε ομορφιά  μέσα στο συγκλονιστικό τοπίο του ποταμού σε μια ακόμα πανέμορφη γωνιά της Ελληνική Γης.

Η διαδρομή μέσα στο ποτάμι καταγράφηκε από το GPS του Σάββα, οπότε όποιος ενδιαφέρεται κλικ εδώ.

Κλείνοντας ενα bonus. Φαντάζομαι δεν έχετε ξεναδεί τέτοιο βίντεο. Ταυτόχρονη λήψη απο το πλάι και πάνω από το kayak. Προσοχή μη βραχείτε.

και όποιος θέλει να δεί το συνολικό video στο YouTube κλικ εδώ.

Να τη πήρε το ποτάμι;

Κυριακή 24/03/2013

Ήθελα από καιρό να πάω στο Μονοπάτι της Ζωής για να ελέγξω τη κρύπτη. Για όποιον δε ξέρει η κρύπτη ανήκει στο geocaching και περισσότερα στοιχεία για αυτό το παιχνίδι μπορείτε να βρείτε εδώ. Ηθελα λοιπόν να πάω από καιρό. Βλέπεις με τις βροχές του φετινού χειμώνα φοβόμουν ότι ο Κόσυνθος δε θα ήταν και πολύ ευγενικός μαζί της.

Τελικά με βόλεψε τη παραμονή το Ευαγγελισμού. Κυριακή πρωί και τι καλύτερο από μια βόλτα στο ποτάμι. 9:00 το πρωί ανοίγει τις πύλες του το Μονοπάτι … 9 και 10 περνούσα εγώ από κει. Παρόλα αυτά δεν ήμουν ο πρώτος καθώς ήδη είχε κανα δύο επισκέπτες πρωί - πρωί. Γιατί όχι άλλωστε. Το Κυριακάτικο πρωινό ήταν ότι πρέπει για βολτίτσα.  

Πέρασα τη παλιά δεξαμενή, ανέβηκα τα σκαλάκια και βάδισα πάνω στις τσιμεντένιες πλάκες του παλιού καναλιού. Στα δεξιά μου ο Κόσυνθος έρεε βιαστικά. Παρόλο που είχε να βρέξει 3-4 μέρες το ποτάμι κατέβαζε αρκετό νερό από τα ορεινά.

Τελειώνοντας το τσιμεντένιο μονοπάτι έπρεπε να μπω πλέον μέσα στο κανάλι και να περπατώ πάνω στα σπασμένα τσιμέντα, στα βράχια και στα χώματα. Σαν να άλλαξε όψη η διαδρομή από τη τελευταία φορά που τη περπάτησα. Πρέπει να έγινε και μια μικρή κατολίσθηση που χάλασε τη βατότητα καθώς κάποιοι μικροί βράχοι έδειχναν να έχουν μετακινηθεί. Και βεβαίως σκουπίδια, πολλά σκουπίδια που είχαν παρασυρθεί σε όλο το διάβα του ποταμού μέχρι να φτάσουν να καρφωθούν σε ένα βράχο ή σε κάποια κλαδιά. Σε μερικά σημεία μάλιστα σε αρκετά μεγάλο ύψος. Σκέφτηκα ότι αυτό δε θα ήταν καθόλου καλό για τη κρύπτη μου.

Βέβαια δε θα έβγαζα φώτο τα σκουπίδια, προτιμώ να σας δείξω κάποιες πιο όμορφες εικόνες.

 

Μετά το κλειστό καναλάκι, για να φτάσεις μέχρι τη κρύπτη κάποιες φορές πρέπει να περπατάς πάνω στο χτιστό ντουβαράκι, κάποιες πάνω στα βράχια και κάποιες κατεβαίνεις στο επίπεδο της κοίτης και περπατάς σχεδόν μέσα στο νερό. Και φτάνεις εκεί που αν δεν είσαι αγριοκάτσικο ή master των αναρριχήσεων δεν είναι και τόσο εύκολο να προχωρήσεις (καλά υπερβάλω, δεν είναι και τόσο απρόσιτο απλά πλέον δεν υπάρχει βατότητα) και βλέπεις ένα υπέροχο θέαμα να απλώνεται μπροστά σου. Το παλιό φράγμα υδροληψίας τίγκα στο νερό να δημιουργεί έναν υπέροχο καταρράκτη και από τη δύναμη που πέφτει το νερό σχηματίζει σταγονίδια που δημιουργούν ένα μικρό συννεφάκι πάνω από το φράγμα. Η βοή από το νερό που έπεφτε δημιουργούσε ένα απόκοσμο περιβάλλον στο φαράγγι του Κόσυνθου. Ναι Χρήστο βοή μπόλικη .

Σε αυτό το σημείο να κάνω πάσα και στο βιντεάκι του Σάββα. Όχι η σκηνή δεν είναι από τον Κόσυνθο αλλά από το Νέστο.  Ασχετο αλλά τι Λωζάνη τι Κοζάνη που λένε.

Τέλος πάντων συνεχίζω: Σε εκείνο το σημείο είχα τοποθετήσει τη κρύπτη GC3N9RD   . Όπως πιθανόν να θυμάστε και από την ανάρτηση Geocaching time, Το Μονοπάτι της Ζωής είχα θεωρήσει ότι μια βαθιά σχισμή στο βράχο (που τελικά αποδείχτηκε όχι αρκετά βαθιά) θα ήταν το κατάλληλο σημείο. Δυστυχώς οι χειρότεροι φόβοι μου επαληθεύτηκαν. Το πέτρινο καπάκι που είχα βάλει για να κρύψω και να προστατέψω τη κρύπτη έλειπε και βέβαια μαζί με αυτό έλειπε και η ίδια η κρύπτη. 

Το βαμμένοπράσινο κουβαδάκι από μονόκιλο γιαούρτι (shick)  που περιείχε το log και άλλα καλούδια είχε εξαφανιστεί.  Αν κρίνω από το σκουπιδιαριό που είχε σκαρφαλώσει σε κάποια κλαδιά ψηλότερα στην απέναντι όχθη τότε θα πρέπει κάποια στιγμή μέσα στο χειμώνα ο Κόσυνθος να φούσκωσε και να παρέσυρε ότι βρήκε στο πέρασμά του. Βέβαια υπάρχει πάντα και η περίπτωση η κρύπτη να έπεσε θύμα κάποιου geomuggle αλλά εγώ σαφώς προτιμώ την πιο «επική» εκδοχή,  του να έχει παρασυρθεί από το ρέμα. Θέλω να πιστεύω ότι το κουβαδάκι ταξιδεύει μέσα στο νερό και κάποια στιγμή θα ξεβραστεί κάπου και θα έχω πάλι νέα του.

Δε μπορούσα πλέον να κάνω και πολλά. Έβγαλα μερικές φωτογραφίες και κάποια video και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Εκεί παρατήρησα καλύτερα τη «καταστοφή» που είχε προκαλέσει η πλημμύρα. Όπως πχ ένας σκελετός από ποδήλατο σφηνωμένος στα βράχια ή ένας κορμός δέντρου σφηνωμένος σε κάποια άλλα βράχια … 2 1/2 μέτρα ψηλά.

 

Σε όλη τη διαδρομή κοιτούσα και μήπως το κουβαδάκι έχει πιαστεί πουθενά σε κανένα βράχο ή σε κανένα κλαδί. Μάταια όμως. Δε βαριέσαι. Ότι έγινε, έγινε.  Επιστρέφοντας στο σπίτι θα έπρεπε  να δηλώσω στο geocaching.com ότι η κρύπτη δεν είναι ενεργή. Όχι ότι θα πήγαινε κανένας να τη ψάξει αλλά έπρεπε να ακολουθηθούν οι κανονισμοί του παιχνιδιού.

Δευτέρα 25/03/2013

Την επόμενη μέρα ξύπνησα αρκετά πρωί. Έπρεπε βλέπεις να ετοιμάσω τη νέα κρύπτη διότι δε θα έπρεπε να μείνει άδεια για πολύ καιρό η σχισμή στο βράχο.Αυτή τη φορά διάλεξα ένα μικρότερο δοχείο για να μπορέσω να το ασφαλίσω καλύτερα ελπίζοντας ότι σε μελλοντική πλημμύρα δε θα έχει την ίδια κατάληξη. Το έβαψα και αυτό πράσινο και ελπίζω να μην είναι τελικά το χρώμα που φέρνει την ατυχία. Κόλλησα και ένα αυτοκόλλητο απ' έξω με τα στοιχεία της κρύπτης για να ενημερώσω κάποιο πιθανό geomuggle που ίσως τη βρεί κατά λάθος. Δυστυχώς λόγω του μεγέθους δε μπορούσα να βάλω κάποιο δωράκι μέσα και έτσι τα μόνα που χώρεσαν είναι το log book και κάποιες οδηγίες σε μικρά ρολλάκια και ένα μολυβάκι  για το loggarisma.

Έφτασα κατά τις 9:30  στο Μονοπάτι και  δε με πήρε πολύ να διασχίσω τα 750 μέτρα μέχρι το βράχοπριν το φράγμα-καταρράκτη.

Έβαλα μερικά κλαδάκια μέσα στη σχισμή για να ισιώσω το έδαφος και να μη κατρακυλήσει το δοχείο. Τοποθέτησα το κουτάκι μέσα έβαλα από πάνω μια μικρή πέτρα και πάνω μια μεγαλύτερη που να δένει στο περιβάλλον και να μη προκαλεί υποψίες.

 

 Έβγαλα και πάλι μερικές φωτογραφίες και έστειλα και τις συντεταγμένες σε κάνα 2 φιλαράκια έτσι για να ξέρουν που βρίσκομαι. 

Στην επιστροφή με πήρε τηλέφωνο Ο Χρήστος που ετοιμαζόταν για τα δικά του 42 ποδηλατικά χιλιόμετρα. Τι να σε κάνω ρε Χρηστάρα δεν ανέβασες τίποτα να σε κάνω link.

Οταν έφτασα σπίτι «ξεκλείδωσα» τον αποκλεισμό της κρύπτης και  πλέον είναι ενεργή και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μπορείτε να δείτε την επίσημη σελίδα εδώ.

Ένα διήμερο στο φαράγγι του Θεού Κόσυνθου. Το ποτάμι αλλάζει μορφές ανάλογα την εποχή και άμα λάχει κάνει και κάποια ανακαίνιση στις όχθες του ανάλογα με τα κέφια του. Ο κρυφός καταρράκτης είναι εκπληκτικός και πανέμορφος. Η κρύπτη στη θέση της για κάθε επισκέπτη

Όσοι πιστοί προσέλθετε.

Βόλτα στα γνωστά και στα καινούργια

Κυριακή 10 Μαρτίου 2013

Αυτή τη φορά η Κυριακάτικη βόλτα με το Τάσο ήταν στη πεπατημένη. Εκτός από ένα σημείο, όλη η υπόλοιπη διαδρομή την είχαμε ξανακάνει αλλά κάθε φορά ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο, βλέπεις κάτι διαφορετικό.

Ξκινήσαμε από τη γέφυρα του Κόσυνθου στο Σαμακώβ. Διασχίσαμε τη γειτονιά και ανεβήκαμε το πλακόστρωτο μέχρ το παρατηρητήριο κάτω από τις "κεραίες" . Ενα συνεφάκι πήγαινε πρός τη Ξάνθη μέσα από το ποτάμι και ήταν μια καλή ευκαιρία για μια πρώτη φωτογραφία γύρω στις 6¨45 το πρωί.

Συνεχίσαμε, βγήκαμε στη υδατοδεξαμενή και ανεβήκαμε πρός το μοναστήρι της Αρχαγγελίωτισας. Απόλυτη ηρεμία εκεί πάνω και ο μοναδικός ήχος από το ρυάκι ποου κυλάει στα δεξιά της ανηφόρας. Ακριβώς πάνω στο "πέταλο" εκεί που στρίβεις πρός το μοναστήρι, αρχίζει το μονοπάτι πρός τη ποδηλατική πίστα. Δεν είχε τύχει να το περπατήσουμε μέχρι τώρα αλλά ήρθε και η δική του ώρα. 

Το μονοπάτι έχει χαρτογραφηθεί και έχει σημανθεί από μια πρωτοβουλία του 7ου γυμνασίου Ξάνθης. Έτσι πινακίδες έχουν τοποθετηθεί τόσο στην αρχή του όσο και κατα μήκος για αν δίνουν πληροφορίες στους περιπατητές.

Το μονοπάτι μέχρι ένα σημείο είναι πσιλοκατσάβραχο αλλά καμία δυσκολία στο περπάτημα. Έχεις σχεδόν συνέχεια στα δεξιά σου το ρυάκι που λόγω εποχής είχε νερό και σε μερικά σημεία έδινε πολύ όμορφες εικόνες έτσι όπως κυλούσε μέσα από δέντρα και όπως έπεφτε πάνω στα βράχια.

Πάνω στο μονοπάτι συναντήσαμε και ένα κιτρινόμαυρο φιλαράκο που παρόλοπου τον ενοχλήσαμε δεν μας αρνήθηκε μερικές πόζες.

Κάποια στιγμή το μονοπάτι ανοίγει και γίνεται πιο βατό. Στα δεξιά και στο βάθος σε μία ανοιχτοσιά μία βρύση σαν από το πουθενά. Πάνω ψηλά περνάει ο δρόμος που οδηγεί προς το Πάρκο κεραιών και στα Κιμμέρια και πρός τα βόρια συνεχίζει το μονοπάτι.

Συνεχίζοντας και σε πολύ λίγα μέτρα πιο πάνω το μονοπάτι συναντίεται εμ το δρόμο και ακρίβώς πάνω στη συνάντηση μιά ακόμα βρύση πιο μεγάλη, καλυμένη με μεγάλα καφέ ανοιχτά πλακάκια.
Από δώ και πάνω τη διαδρομή την έχουμε ξανακάνει όταν με μεγαλύτερη παρέα φτάσαμε  μέχρι σχεδόν το Διάφορο. Υπάρχει και η σχετική ανάρτηση Παραλίγο ... Μαυροπαίδι.

Φτάσαμε μέχρι τη πυροσβεστική δεξαμενή και συνεχίσμα πρός τα πάνω το δασικό χωματόδρομο. Κάποια στιγμή,  ακολουθόντας μία ακόμα πορτοκαλί πινακίδα κατεβήκαμε δεξιά. Εεκί μάλλον κάπου πρέει να χάσαμε το μονοπάτι αλλά μικρό το κακό αφού η περιοχή είναι σχετικά γνωστή, είχε δημιουργηθεί ένα περασματάκι από ρόδες μηχανής και είχαμε με τον Τάσο αρκετή όρεξη για offroad πςςςςςςςς!!!

Βγήκαμε σε ένα πάτωμα που ψηλά αριστερά βλέπαμε το δρόμο που είχαμε αφήσει. Τα σύνεφαείχαν κατεβεί χαμηλά και αυτό έδινε μια αομορφιά. Ένα μοναχικό δέντρο τράβηξε τη προσοχή μου και δεν ήτν αδυνατό να μη σας μεταφέρω την όμορφη εικόνα.

Αφού περάσαμε παράλληλα από το φράχτη ενός περιφραγμένου οικοπέδου (μέσα στο βουνο !!!!) και έχοντας σαν οδηγό μόνο τα ίχνη από τις ρόδες κατεβήκαμε λίγο χαμηλά στο ύψος του ρυακιού που πλέον ήτνα στα αριστερά μας και με  μία τελευταία ανηφόρα φτάσαμε μέχρι το χωμτόδρομο και τις τουριστικές κατοικίες επίσης μέσα στην ομίχλη.

Αρχίσαμε την επιστροφή από το χωματόδρομο. Περάσαμε από τη ποδηλατική πίστα και από τον εξωτερικό δρόμο της θηλιάς και φτάσαμε στη Καλαμού. Κυριακή βλέπεις και αρκετά αυτοκίνητα στο μοναστήρι από τους πιστούς που πήγαν για τη Θεία Λειτουργία. Κατεβήκαμε το μονοπάτι πρός τη γέφυρα του Σαμακώβ. Άλλη μιά σχετική ανάρητηση.  

Είχα καιρό να περάσω από εδώ. Στη μέση του μονοπατιού κάποιοι αποφάσισαν να δημιουργήσουν την θερινή τους κατοικία και εγκατέστησαν εκεί το σαλονάκι τους.Μέχρι και τρεχούμενο νερό έχουν από τη βρύση στη μέση του μονοπατιού. Μόνο μη κατεβάσει πολύ νερό από κει και βλέπω την οικοσκευή να πλεει μέσα στο Κόσυνθο.

Αυτή τη φορά ο θόρυβος από το νερό δεν ερχόταν από ένα ρυάκι. Είχαμε ολόκληρο Κόσυνθο στα δεξιά μας που τελευταία έχει ζωντανέψει και κατεβάζει αρκετό νερό.

Φτάσαμε και πάλι στο παρατηρητηριο και τις δορυφορικές κεραίεες μόνο που αυτή τη φορά τα είχαμε από πάνω μας. Ηταν περίπου 10 και ο ουρανός είχε καθαρίσει για τα καλά καθώς ένας λαμπρός ήλιος ζέστενε πλέον το Κυριακάτικο πρωινό. Μια υπέροχη τοποθεσία και μία πανέμορφη και χιλιοφωτογραφημένη θέα πόλη μας.

 Φτάνοντας προς το τέλος του μονοπατιού μια φώτο από ένα τύπο που το παίζει άγριος. Δεμένος με αλυσίδα μέσα στο σιδερένιο κλουβί του τρομάζει το κόσμο με τις αγριφωνάρες του. Καταβάθος είνα ακακος (χμ μάλλον όχι και τόσο) και φοβιτσίαρης (αυτό ναί !!!! ). Τι φοβάται πιο πολύ? Τις φωτογραφικές μηχανές.

Αυτά λοιπόν από το πρωινό μας σε μέρη γνωστά, κοντινά, όμορφα. Αν έχετε τη περιέργεια να δείτε τη διαδρομή υπάρχει γραμμένη όπως πάντα στο trimble outdoors.

Μέχρι την επόμενη φορά να περνάτε όμορφα.

CU