Αυγό on the air ή Ένα πρωινό Ξάνθη - Sidney

Ακόμα μία άνοδος στο Αυγό. Θα μπορούσε να είναι μια συνηθισμένη ημέρα αν:

   α) Δεν ξεκινούσαμε 3 αλλά καταλήγαμε 2
   β) Κάναμε λιγότερο από 1 ώρα για να ανεβούμε
   γ) Δεν είχαμε απ' ευθείας σύνδεση με Αυστραλία

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Το ραντεβού ήταν στις 6:30 στο γνωστό μέρος στην Ιερατική. Ο Αλέξης ειδοποίησε από νωρίς ότι δε θα μπορέσει να έρθει και έτσι ξεκινήσαμε οι τρεις μας :  ο Σάββας, ο Σταύρος και γω για το Αυγό.

Ο Σάββας ήταν λίγο βιαστικό λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και θα έπρεπε να φύγει νωρίς. Έτσι λοιπόν άνοιξε το βήμα και ...  Μία που τον είδαμε από την αφετηρία να χάνεται με το φακό μέσα στο δάσος  και μία που τον είδαμε λίγη ώρα αργότερα, αφού ξημέρωσε,  καθώς κατέβαινε από τη κορυφή τρέχοντας, αφού εγώ και ο Σταύρος ( που ξέχασα να αναφέρω ότι ήταν φορτωμένος με τον ασύρματο και άλλα παρελκόμενα) χασομερούσαμε καθ' όλη την ανηφόρα τραβώντας video και φώτο.

Για να μη τα πολυλογώ κάποτε φτάσαμε στη κορυφή. Δυστυχώς για ακόμα μία φορά υπήρχε η γνωστή πρωινή καταχνιά που δεν επέτρεπε τη καλή ορατότητα προς το βάθος του κάμπου, τη λίμνη και τη θάλασσα.

Ο Σταύρος άρχισε να στήνει τον  σταθμό . Ένας φορητός ασύρματος βραχέων κυμάτων, μία κάθετη κεραία ανάλογου μήκους κύματος και ένας συντονιστής (tuner) αποτελούν ένα πλήρη φορητό σταθμό που έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει συνομιλίες με με όλη την υφήλιο.   

Βέβαια τόσο από πλευράς ισχύος εκπομπής, όσο και από πλευράς δυνατότητας λήψης οι συνθήκες δεν είναι καθόλου ιδανικές και για αυτό κάθε επαφή έχει ιδιαίτερη σημασία και καταγράφεται ανάλογα στα log books των ραδιοερασιτεχνών όλου του κόσμου.

Ο σταθμός του Σταύρου με το χαρακτηριστικό κλήσης SV7BVM/QRP/Portable λοιπόν βγήκε στον αέρα από τη κορυφή του Αυγού (ακριβώς πάνω από το υψομετρικό). SV7BVM όπως είπαμε είναι το χαρακτηριστικό κλήσης στη προκειμένη περίπτωση του Σταύρου. Είναι μοναδικό χαρακτηριστικό σε όλο το κόσμο και τα 2 πρώτα στοιχεία SV σημαίνουν τη χώρα της άδειας λειτουργίας, το 3ο στοιχείο  το 7 σημαίνει τη περιοχή της Αν. Μακεδονίας και Θράκης και τα 3 υπόλοιπα στοιχεία είναι το ειδικό suffix του κάθε ραδιοερασιτέχνη. Από τα υπόλοιπα το QRP σημαίνει εκπομπή με χαμηλή ισχύ και Portable ώς γνωστόν είναι η φορητότητα.

Εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό της 24ης Σεπτεμβρίου 2011 είχε σχετικά καλά περάσματα Νότια ΝοτιοΑνατολικά  και κάποιες στιγμές ήταν ανοιχτή και η Ευρώπη. Έτσι λοιπόν ακούγαμε Ρωσικούς, Γερμανικούς, Βέλγικους και Ιταλικούς  Σταθμούς αλλά και το Κυπριακό "καφενείο" που στη κυριολεξία σχιζόταν να κάνουν επαφή με  έναν QRP/Portable σταθμό από τη περιοχή SV7.

Ο Σταύρος πυροβολούσε αβέρτα με το μικρόφωνο και γέμισε το logbook επαφές ώσπου κάπου στο βάθος ακούστηκε ένα συμπατριώτης από την Αυστραλία.

Αυτό ήταν. Αυτή η επαφή έπρεπε να γίνει. Να βγεις με 3-4 watt με μία κεραία 1ος μέτρου και να χτυπήσεις Αυστραλία? Μεγάλη υπόθεση. Ο Αυστραλός συνάδελφος από το Sidney αποδείχτηκε πατριώτης με όνομα Γιώργος και χαρακτηριστικό VK2GBG και η συνομιλία έγινε σε άψογα Ελληνικά.

Το πολύ ωραίο βίντεο από την ανάβαση και ολόκληρη τη συνομιλία μπορείτε να τη δείτε εδώ.  Αλλες επαφές ασυρμάτου μπορείτε να δείτε στο you tube με αναζήτηση στο sv7bvm για να γίνει κατανοητό το hobby του ραδιοερασιτεχνισμού.

Με το τέλος του QSO (δηλαδή επαφή στη ραδιοερασιτεχνική γλώσσα) επετεύχθη και ο σκοπός της ανάβασης. Η Ξάνθη και το Αυγό έγιναν γνωστά για ακόμα μία φορά στα πέρατα της οικουμένης και ο Σταύρος θα έχει κάτι να διηγείται στις ραδιοερασιτεχνικές "κατεδαφίσεις" με τους συναδέλφους ασυρματιστές. (και γώ βέβαια που τραβούσα το video lol)

Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα για το ραδιοερασιτεχνισμό ... εδώ είμαστε.

CU Soon

Ξάνθη - Μακάριο - Αυγό

 Όταν το ένα Σάββατο πας στο Αυγό και το άλλο στο Μάκακλαρ (Μακάριο), το 3^ο Σάββατο που πας?

Ε! βέβαια,  πας στο Αυγό μέσω Μάκακλαρ.

Να μη τα πολυλογούμε λοιπόν :

Με το Αλέξη ξεκινήσαμε κατά τις 6:00 μες στο σκοτάδι από την Ιερατική. Διασχίσαμε με φακούς το ύψωμα μέχρι τη πρώτη κορυφή πάνω από το γηπεδάκι και όταν φτάσαμε επάνω ίσα - ίσα αρχίσαμε να βλέπουμε τη μύτη μας μέσα στο σκοτάδι. Ισα - ισα κατάφερα να κάνω μία video λήψη και να φαίνεται κάτι.  Φτάσαμε στη διασταύρωση Αυγό-Τσάλ, Πήραμε προς τα ΒόρειοΔυτικά την ανηφόρα, περάσαμε μέσα από το δασάκι ξαναβρήκαμε την καλύβα που τελικά είναι όντως εγκαταλελλειμένη (Χρήστο ακούς?), πήραμε το μονοπάτι παράλληλα με τη Καλαμού την ώρα που ανέτειλε ο ήλιος και το μετά το βραχώδες καλντερίμι και φτάσαμε στο Μάκακλαρ.

Εκεί στο Ανατολικό μονοπάτι απέναντι από το ύψωμα της Παναγίας Καλαμούς βρήκαμε και κάποιους κυνηγούς που μας ειδοποίησαν για κάποια καρτέρια και μας πρότειναν να μιλάμε λέει δυνατά γιατί «είναι ατζαμήδες» και να μη «μας ανάψουν καμία». Τι το θέλαν να το πούν? Από κείνη την ώρα  και μέχρι να βρούμε το καρτέρι μιλούσαμε φωναχτά για το  Eurobasket, την οικονομική κρίση και τη «παράγκα» για να μας ακούσουν και να μη «μας ανάψουν καμία».

Αφού λοιπόν φτάσαμε στο Μάκακλαρ  συναντήσαμε ακόμα κάποιους κυνηγούς κοντά στα νεκροταφεία, και κάναμε μια στάση μέσα στα ερείπια για να πιούμε μια γουλιά νερό. Στη προηγούμενη ανάρτηση μίλησα για μία κυκλική κατασκευή που νόμιζα ότι ήταν ο περίβολος των νεκροταφείων. Διορθώνω. Τώρα που είχα περισσότερο χρόνο είδα ότι δε πρόκειται για τον περίβολο αλλά μάλλον για μία κατασκευή για συλλογή του νερού καθώς όπως μου είπε και ο έμπειρος ορειβάτης Χρήστος,  το χωριό από παλιά ήταν  άνυδρο και κάνανε τέτοιες κατασκευές για συλλογή του νερού για πότισμα των ζώων. Έχω κάνει και τη σχετική διόρθωση στη προηγούμενη ανάρτηση για να είμαστε εντάξει.

 Ένα κοπάδι από άγρια αλόγα,  6-7 τον αριθμό,  είχε φτάσει μέχρι τη περιοχή και μας έδωσε την ευκαιρία να τα θαυμάσουμε. Είναι μάλλον τα περίφημα άγρια άλογα των Λιβερών που ακολούθησαν τα παλιά μονοπάτια και τα καλντερίμια της περιοχής και έφτασαν μέχρι το Μάκακλαρ. Η επίσκεψη των αλόγων δεν άρεσε και πολύ στα  σκυλιά του μαντριού στον απέναντι λόφο και τα έδιωξαν με τα γαυγίσματά τους.

Στη συνέχεια πήραμε το δρόμο για το Αυγό. «Δρόμο» δηλαδή που λέει ο λόγος. Όταν στην είσοδο του χωριού συναντήσαμε τα σημάδια που μας έδειχναν αριστερά Αυγό, δεξιά Τσάλ, θεωρήσαμε ότι θα ήταν εύκολο να βρούμε τα σημάδια προς το Αυγό. Σημάδια μπορεί να υπάρχουν αλλά δε εμείς δε τα βρήκαμε και έτσι πήραμε σχεδόν κατακόρυφα την ανηφόρα για τη  κορυφή ανάμεσα στο   Μάκακλαρ και στο Αυγό. Η διαδρομή δεν είναι ούτε δύσκολη ούτε κουραστική. Αν και ανηφόρα με αρκετά μεγάλη κλίση έχει διάσπαρτα μικρά βραχάκια που σαν σκαλοπάτια βοηθούν την άνοδο.

Όσο ανεβαίναμε ο ορίζοντας άνοιγε και από τη κορυφή του υψώματος που μοιάζει να έχει το ίδιο ύψος με το Αυγό μπορέσαμε να δούμε καλύτερα όλες τις τριγύρω κορυφές. Στα Βόρεια το Τσάλ ακόμα πιο μεγαλόπρεπο από ψηλά. Δυτικά η Μέλτη, στο βάθος το Μαύρο Ίσιωμα και πιο κάτω το Καρπούζι, στα Ανατολικά το Ύψωμα της Παναγιάς και στο Νότο το Αυγό. Από τη πλευρά που ήμασταν φαινόταν πεντακάθαρα και το κάστρο.

Στο χάρτη της ιστοσελίδας του ΕΟΣ Ξάνθης τα υψώματα ανάμεσα στο Αυγό και στο Μάκακλαρ ονομάζονται "Φινέας" & "Καλιάδι".

Κινηθήκαμε προς το Αυγό κάνοντας προβλέψεις για τη διαδρομή, ελπίζοντας να το συναντήσουμε σε κάποιο ύψος που δε θα χρειαζόταν να πάρουμε όλη τη τελική ανηφόρα. Όσο όμως προχωρούσαμε  το υψόμετρο χαμήλωνε και μέσα από θάμνους και βελανιδιές φτάσαμε σε ένα σημείο που έπρεπε να κατεβούμε απότομα καμία 4-5 μέτρα βράχων και να διασχίσουμε ένα μικρό κομμάτι από δέντρα  για να διασταυρωθούμε με το γνωστό μονοπάτι του Αυγού.

Αφενός ήταν μια μικροαπογοήτευση αλλά μάλλον η  ανακούφιση ήταν μεγαλύτερη αφού τελικά κινούμασταν σε γνωστά μέρη. Πήραμε τη τελική ανηφόρα και σχεδόν μετά από 3 ώρες διαδρομή (μαζί με τη ξεκούραση στο Μάκακλαρ) πατούσαμε Αυγό.

Στο βιντεάκι μέσα σε 3 λεπτά περιγράφονται όλα τα παραπάνω. Από λάθος έχω βάλει ημερομηνία Κυριακής αλλά η εκδρομή Ξάνθη – Μάκακλαρ (Μακάριο) – Αυγό έγινε το Σάββατο 17/09/2011 και όχι στις 18/09 που γράφει. Κάποια στιγμή θα το διορθώσω και αυτό αλλά τώρα βαριέμαι  γιατί το έχω σώσει ήδη σε blog type video και δε το ξαναπιάνω από την αρχή. Επίσης ζητώ συγνώμη για το κούνημα αλλά αφενός κάποιες λήψεις είναι εν κινήσει, αφετέρου βιαζόμουν να καταγράψω όσο γίνεται περισσότερα και 3^ον ... είχα ξεχάσει να ενεργοποιήσω και το steady hand.  :)

 

Το χάρτη της διαδρομής και λίγες φωτογραφίες θα μπορέσετε να τις δείτε στη σελίδα στο Trimble Outdoors απ’ όπου θα μπορέσετε και να κατεβάσετε τη διαδρομή σε *.gpx αν χρειαστεί.

Καλές διαδρομές.

Μακάριοι

Θυμάμαι μικρός στο πατρικό μου απέναντι από τα στρατόπεδα περνούσαν κοπάδια με πρόβατα, και όταν ρωτούσα που πηγαίνουν η απάντηση ήταν : «Στο Μάκακλαρ». Στην αρχή δε καταλάβαινα τι σημαίνει αυτό αλλά τελικά έμαθα ότι Μάκακλαρ «...είναι ένα χωριό στο βουνό, πίσω από το Αυγό όπου υπάρχουν στάνες και πάνε τα κοπάδια για να περάσουν το καλοκαίρι όπου είναι πιο δροσερά και έχει περισσότερη βλάστηση. Όταν πλησιάζει ο χειμώνας, οι βοσκοί κατεβάζουν τα κοπάδια τους στο κάμπο για να ξεχειμωνιάσουν» 

Για κάποιο περίεργο λόγο το Μάκακλαρ απόκτησε μια θρυλική υπόσταση για μένα. Αυτό το πήγαινε έλα των κοπαδιών με γέμιζε περιέργεια. Μου λένε αλήθεια? Τι περίεργο όνομα είναι αυτό?  Που μπορεί να βρίσκεται?  Ποιοι μένουν εκεί? Πώς ζούνε πάνω στο βουνό? Τι γίνεται το χωριό όταν φεύγουν τα κοπάδια κ.α. Μπα πλάκα μου κάνουν. Άκου εκεί Μάκακλαρ!!! Σιγά μην υπάρχει χωριό με τέτοιο όνομα.

Σιγά - σιγά τα κοπάδια εκσυγχρονίστηκαν. Πλέον οι μεταφορές γινόταν με αυτοκίνητα, τα χρόνια πέρασαν και εγώ ξέχασα το χωριό με το περίεργο όνομα.

 Όταν άρχισα μετά από τόσα χρόνια να ξανανεβαίνω στο «Αυγό» έβλεπα από τη κορυφή, στη κατεύθυνση προς το «Τσάλ»,  κάποιες μάντρες και οι ήχοι από βελάσματα και κουδούνια έφταναν μέχρι τα αυτιά μου όταν βοηθούσε ο αέρας. Με μία ματιά στο google maps μου λύθηκε η παιδική απορία.  Κοιτάζοντας λοιπόν  τη Ξάνθη από ψηλά, βλέπεις ανάμεσα στο «Αυγό» και στο «Πίλημα» ένα όνομα σχεδόν στο πουθενά:  «Μακάριο». Ζουμάροντας περισσότερο ξεχωρίζεις κάτι σαν γκρι σκεπές και ένα κυκλικό σχήμα σαν πλατεία. Και κάπου αχνοφαίνεται και ένας χωματόδρομος που ενώνει το Πίλημα με το Μακάριο.

Αυτό είναι λοιπόν. Το Μάκακλαρ υπάρχει, δε με κορόιδευαν, και αφού υπάρχει πρέπει οπωσδήποτε να το δώ από κοντά.

Είχαμε πει να πάμε πριν το καλοκαίρι αλλά δε μας έκατσε. Μετά μέσα στις ζέστες αραιώσαμε τις εκδρομές μας και έτσι  μόλις έπεσε η πρόταση από το Σάββα  δε χρειάστηκε πολύ προσπάθεια για να μας πείσει.

6:10 ξημερώματα Σαββάτου ο Σάββας, ο Αλέξης και εγώ βρισκόμασταν έξω από την Ιερατική. Αφήσαμε τα μηχανάκια και πήραμε την ανηφόρα. Περάσαμε τη πευκοδάσος και πάνω από τη πρώτη κορυφή θαυμάσαμε τη θέα. Είχε ήδη ξημερώσει και ο ορίζοντας ήταν καθαρός. Συνεχίσαμε για λίγο και βρεθήκαμε στη «διασταύρωση». Αριστερά προς Αυγό, δεξιά προς Τσάλ.

Πήραμε φυσικά τη δεξιά κατεύθυνση και για λίγο κινούμασταν παράλληλα αλλά και λίγο ψηλότερα από το μονοπάτι του Αυγού. Σε λίγο μπήκαμε μέσα στο δασάκι από βελανιδιές. Ακολουθήσαμε πορεία Βόρεια – Βορειανατολική , και μετά λίγο Βόρεια και βρεθήκαμε να διαγράφουμε μία στροφή και  να κινούμαστε σχεδόν παράλληλα με το δρόμο που πάει προς Σταυρούπολη. Επειδή ανάμεσα  υπάρχει κάποιο άλλο ύψωμα ο δρόμος δε φαίνεται. Ούτε και το μοναστήρι της Καλαμούς που πρέπει να είναι απέναντι. Φαινόταν όμως ο ήλιος που εκείνη την ώρα είχε ανατείλει για τα καλά πάνω από τα βουνά και ήταν μια καλή ευκαιρία για φωτογραφία.

Ξέχασα να πώ ότι λίγο νωρίτερα μέσα στο δασάκι υπάρχει μια εγκαταλειμμένη παράγκα φτιαγμένη από ξύλα και νάιλον η οποία έχει γεμίσει τσαλιά και θάμνους αλλά μένει εκεί πάνω στο μονοπάτι για να επιβεβαιώνει τη σωστή πορεία.

Ο Αλέξης με τον Σάββα είχαν ήδη προχωρήσει γρηγορότερα από μένα και η επικοινωνία μας γινόταν μέσω ασυρμάτου  προετοιμάζοντας με για τα σημεία που θα συναντήσω στο δρόμο μου και για τα σημάδια του μονοπατιού.

Μετά το δασάκι και τη στροφή έχοντας κατεύθυνση Ανατολική – Βορειανατολική, βρέθηκα πάνω σε ένα κατσάβραχο καλντερίμι. Το μονοπάτι ήταν ξεκάθαρο αλλά ήταν στρωμένο με μικρά βραχάκια που θαρρείς ότι ήταν έτσι στρωμένα επίτηδες με τη μυτερή τους κορυφή προς τα πάνω. Τι να πω μπορεί να ήταν επίτηδες μπορεί και τυχαίο.

Σε λίγο στον  απέναντι λόφο φάνηκαν τα ερείπια του χωριού. Ο Σάββας και ο Αλέξης που είχαν σχεδόν φτάσει με ενημέρωσαν με τον ασύρματο για το «σταυροδρόμι» που και πάλι οδηγεί  αριστερά προς Αυγό από τη πίσω πλευρά αυτή τη φορά, δεξιά προς Τσάλ. Σε λίγο έφτασα και γώ εκεί.

Μόλις μπαίνεις στο χωρίο αντικρίζεις κάτι που δεν το έχεις δεί από το δορυφόρο του google maps. Τα παλιά εγκαταλειμμένα νεκροταφεία που μαρτυρούν την ανθρώπινη παρουσία πριν χρόνια. Παλιά το χωριό εκτός από καλοκαιρινό θέρετρο για τα αιγοπρόβατα ήταν αρκετά ανεπτυγμένο (όσο θα μπορούσε να είναι δηλαδή) λόγω της καλλιέργειας και του εμπορίου του καπνού. Παλιά μιλάμε πολύ παλιά. Τώρα οι κάτοικοί του αναπαύονται στον αιώνιο ύπνο.  Αυτό που από ψηλά φαινόταν σαν στρόγγυλη πλατεία είναι μάλλον μια κατασκευή για συλλογή νερού για πότισμα ζώων κολλητά με τον αυλόγυρο του νεκροταφείου. Αριστερά πάνω στο λοφάκι τα μνήματα ενώ στο κέντρο του κύκλου ένα σκαμμένο βαθούλωμα.

Στη περιοχή υπάρχουν διάσπαρτα πηγάδια. Είναι καλυμμένα με ξύλινες παλέτες, πέτρες ή κλαδιά που προσπαθούν να αποτρέψουν το να βρεθείς μέσα στο νερό. Υπάρχουν και κάποιες υπόγειες τσιμεντένιες δεξαμενές επίσης γεμάτες νερό με πρόχειρα καλυμμένα ανοίγματα. Θέλει προσοχή πάντως.

Το χωρίο ήταν χτισμένο σε υψώματα όπως τα περισσότερα ορεινά χωριά.  Τα σπίτια δεν έχουν απλά ερημώσει , έχουν καταρρεύσει. Ελάχιστοι τοίχοι έχουν απομείνει όρθιοι και  μόνο ερείπια υπάρχουν διάσπαρτα εδώ και εκεί. Ο ένας και μοναδικός όρθιος τοίχος αποτελεί αξιοθέατο και θέμα για φωτογραφία.

Στο απέναντι ύψωμα και σε απόσταση λιγότερο από χιλιόμετρο είναι η στάνη που φαίνεται από το Αυγό με τους μοναδικούς … μόνιμους κατοίκους του χωριού.

Προς τα δυτικά βλέπεις τις 3 κορυφές : Τη Μελτή, Το Μαύρο Ίσιωμα (πως σας φαίνεται το Black Straight  για Αγγλική μετάφραση?) και στο βάθος το Καρπούζι ενώ πιο Βόρεια δεσπόζει το Αχλαδόβουνο : Τσαλ.  Στα Ανατολικά μπορείς να δεις το ύψωμα της Παναγίας και το Μοναστήρι της Καλαμούς,   ενώ στο βάθος φαίνεται η Βιστωνίδα, και ο Κόσυνθος. Τέλος προς το Νότο και πολύ κοντά είναι το Αυγό.

Από το Μακάριο  μπορείς να ακολουθήσεις το μονοπάτι προς το Τσάλ αλλά αυτό θα αποτελέσει μία μελλοντική εξόρμηση. Ίσως όχι τόσο μακρυνή απ’ όσο συζητείται.

Κατά την επιστροφή ακολουθήσαμε την ίδια διαδρομή. Θέλει λίγη προσοχή  στην είσοδο στο δασάκι για να μη μπερδευτείς και κόβεις άσκοπα βόλτες. Μόλις συναντήσεις τη παρατημένη καλύβα σιγουρεύεσαι ότι έχει πάρει το σωστό μονοπάτι. Με κατεύθυνση την Ιερατική έχει ολοκληρωθεί ένα υπέροχο τρίωρο.

Για όποιον ενδιαφέρεται, η  διαδρομή καθώς και geotaging φωτογραφίες υπάρχουν στη σελίδα στο Trimble Outdoors.

Καλές διαδρομές.

Ψηφιακό Αυγό

Η πρόσκληση έγινε τη Παρασκευή, η συνεννόηση το Σάββατο και τη Κυριακή λίγο μετά τις 6:30 αρχίσαμε με τον Αλέξανδρο να ανεβαίνουμε το "Αυγό".

Ο λόγος της ανάβασης τριπλός. Αφενός να κάνουμε μία βολτίτσα, να ξεπιαστούμε βρε αδερφέ, είχαμε βλέπεις καιρό να πάμε, αφετέρου να δοκιμάσω μία καινούργια εφαρμογή καταγραφής διαδρομής με το gps που είχα κατεβάσει στο κινητό και 3ον να κάνουμε και μία "συντήρηση" στη κρύπτη GC2XH84 (βλέπε παλαιότερη σχετική ανάρτηση), να δούμε δηλαδή αν είναι ακόμα στη θέση της ή αν χρειάζεται κάποια επισκευή κτλ. 

Ξεκινήσαμε λοιπόν, περπατούσαμε, χαζεύαμε, βγαζαμε φωτογραφίες, ο Αλέξανδρος μάλιστα εξέταζε και τη τοπική χλωρίδα ψάχνοντας για ρίγανη και δενδρολίβανα και γενικά είμασταν μια ωραία ατμόσφαιρα.

Στη κορυφή διαπίστώσαμε ότι δεν ήμασταν οι πρώτοι της ημέρας. Για την ακρίβεια ήμασταν οι πέμπτοι αφού ήδη μία παρέα απο 3 και ένας μοναχικός τύπος είχαν φτάσει νωρίτερα. Ημασταν όμως οι πρώτοι που υπογράψαμε το βιβλίο. Και ώς γνωστόν "τα γραπτά μένουν" χεχεχε!!!

Η όλη διαδρομή μέχρι το υψομετρικό (και όχι μέχρι τη κρύπτη) έχει χαρτογραφηθεί πλήρως. Έχουν σημειωθεί και σημεία όπου έχουν βγει φωτογραφίες κάνοντας έτσι μία προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα ψηφιακό προφίλ της διαδρομής ώστε  κάποιος πιθανόν να μπορεί να κάνει μία μικρή εικονική διαδρομή μέχρι τη κορυφή.

Βέβαια ή όλη καταγραφή είναι αρκετά "στεγνή". Ενας χάρτης, μία διαδρομή και μερικές φώτο. Ούτε FX, ούτε μουσικές, ούτε γραφικά ούτε multimedia μπιχλιμπίδια. Η σελίδα είναι σοβαρή.

Έτσι λοιπόν με κλικ στη  TrimbleOutdoors μπορείτε να "ανεβείτε" στο Αυγό μέσω google maps  (προτιμήστε τη εμφάνιση δορυφόρου), να δείτε την απόσταση και το χρόνο που χρειαστήκαμε (μη γελάτε, κάναμε και στάσεις για φωτογράφιση), τις θερμίδες που κάψαμε (yes!!!),  να δείτε φωτογραφίες από διάφορα σημεία της διαδρομής και ακόμα και 2 πανοραμικές φωτο 360 μοιρών από τη πρώτη χαμηλή κορυφή πάνω από την Ιερατική αλλά και από το Αυγό. Μέχρι και την ανατολή του Ηλίου φωτογραφήσαμε για χάρη σας.

Όσο αφορά τις πανοραμικές φώτο θα πρέπει να κάνετε copy/paste το link που θα δείτε στο συννεφάκι σε ένα web browser. Είπαμε είναι απλά μία σελίδα καταγραφής διαδρομών όχι multimedia εφαρμογή ξενάγησης. Α! και όσο ναναι δεν είναι και οι καλύτερες φώτο με κόντρα τον Ηλιο 7μιση το πρωί.

Ελπίζω να πάρετε μία ιδέα για την ανάβαση στο Αυγό. Κάθε σχόλιο δεκτό.

Γιορτές Παλιας Πόλης Ξάνθης 2011

Μια ανάρτηση πολύ στα γρήγορα. Που χρόνος για γράψιμο?
Πρεπει να πάω στη Παλιά Πόλη.
Εγώ για τις εκδηλώσεις πηγαίνω αλλά τα άτιμα τα σουβλάκια σου σπάνε τη μύτη.
Που να αντισταθείς?

Λοιπόν Το πρωί του Σαββάτου που δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω πήγα μια βόλτα στα σοκάκια της Παλιάς Ξάνθης και κατέγραψα στο GPS όλα τα στέκια των Συλλόγων αλλά και άλλα ενδιαφέροντα σημεία κατά τη διάρκεια των Γιορτών.

Στη σελίδα μου στο Trimble Outdoors μπορείτε να βρείτε ολα αυτά τα σημεία σε χάρτη Google. Ακόμα και τις τουαλέτες έχω βάλει.

Click : Στέκια και άλλα στη Παλιά Ξάνθη

Αν clickαρετε πάνω στα σημαιάκια θα δείτε το όνομα του συλόγου.

Ζητώ συγνώμη για τα Greeklish αλλά το Trimble Outdoors δεν υποστηρίζει Ελληνικά.... όμως παρακάτω θα βρείτε μία λίστα με όλα τα στέκια και τις συντεταγμένες τους σε περίπτωση που θέλετε να τα ψάξετε με GPS.

Οχι ότι τα παρακάτω αποτελούν έναν οδηγό, απλά τα έκανα για δοκιμή και για να εξετάσω τι μπορεί να μου προσφέρει το site. Σχόλια καλοδεχούμενα.

Και πρίν τη λίστα ορίστε και 2 link με το Πρόγραμμα και άλλα νέα σχετικα με τις Γιορτές για να γίνει η ανάρτηση λίγο πιο χρήσιμη.

http://www.giortespaliaspolis.gr/
http://www.paliapoli.gr/

Ορίστε και η λίστα με τα στέκια. ... καλή διασκέδαση

Πλατεία Αντίκα
Location: 41.141930, 24.887448
Ξεκινήστε από εδώ

******************************Σκηνές**********************************************

Κεντρική Σκηνή – Πλατεία Μητροπόλεως
Location: 41.144161, 24.887698
Ιερός Ναός Τίμιου Προδρόμου, Μητροπολιτικό Μέγαρο,  1^ο Δημοτικό Σχολείο

Σκηνή Νησάκι
Location: 41.144817, 24.889923

Νεανική & Εναλλακτική Σκηνή - Βασ. Σοφίας & Ύδρας
Location: 41.142134, 24.888150

******************************Στέκια Συλλόγων**********************************************

Στέκι Πολιτιστικού Συλλόγου Σελίνου «Ο Άτλας»
Location: 41.142970, 24.890168

Στέκι «Θρακικής Θεατρικής Σκηνής»
Location: 41.142550, 24.887518

Στέκι Συλλόγου Σαρακατσάνων Ξάνθης «Ο Λεπενιώτης»
Location: 41.143787, 24.891981

Στέκι Συλλόγου Μικρασιατών Ξάνθης Αλησμόνητες Πατρίδες
Location: 41.143204, 24.887101

Στέκι Συλλόγου εργαζομένων ΣΕΚΕ
Location: 41.142263, 24.887909

Στέκι ΦΕΞ.
Location: 41.142680, 24.887343
Διπλά από το στέκι της ΦΕΞ το Δημαρχιακό Μέγαρο

Στέκι Συλλόγου Ψυχολογικού Κέντρου Ξάνθης
Location: 41.144611, 24.887506

Στέκι Σώματος Ελληνικού Οδηγισμού
Location: 41.144705, 24.888672

Στέκι Προσκόπων
Location: 41.143795, 24.890205

Στέκι Συλλόγου "Αμφέραος"
Location: 41.143935, 24.888696

Στέκι Συλλόγου «Αναποφάσιστοι 2000»
Location: 41.144461, 24.888946

Στέκι Συλλόγου «Οι Ανεπρόκοποι»
Location: 41.142381, 24.884401

Στέκι Συλλόγου «Άνοιξη»
Location: 41.144596, 24.888515

Στέκι Συλλόγου «Οι Απαράδεκτοι»
Location: 41.142956, 24.887163

Στέκι Συλλόγου «Ατίθασοι»
Location: 41.144348, 24.887652

Στέκι Συλλόγου "Βάτραχοι"
Location: 41.143178, 24.888649

Στέκι Συλλόγου «Βίστωνες»
Location: 41.144994, 24.887378

Στέκι Συλλόγου "Διόνυσος"
Location: 41.143372, 24.888167

Στέκι Συλλόγου Εβριτών Ξάνθης
Location: 41.143299, 24.889811

Στέκι Συλλόγου "Εξερευνητές"
Location: 41.144063, 24.887476

Στέκι Συλλόγου «Η Θράκη»
Location: 41.143613, 24.890481

Στέκι Συλλόγου "Κάβειροι"
Location: 41.143911, 24.887582
Παρεκκλήσι Αναλήψεως

Στέκι Συλλόγου «Κατασκηνωτές»
Location: 41.143073, 24.887524

Στέκι Συλλόγου "Οδρύσσες"
Location: 41.143057, 24.887669

Στέκι Συλλόγου «Οι Φίλοι»
Location: 41.141740, 24.888754

Σύλλογος Γυναικών Γενισέας
Location: 41.143425, 24.889878
Πιροσκί και παραδοσιακές γεύσεις

Σύλλογος Γυναικών Σατρών
Location: 41.143489, 24.889949
Παραδοσιακά γλυκά κουταλιού

Συλλογος Θρακιωτών Χρυσούπολης
Location: 41.142298, 24.886501

******************************Ναοί**********************************************

Ιερός Ναός Τίμιου Προδρόμου
Location: 41.144289, 24.887979
Πλατεία Μητροπόλεως

Ιερός Ναός Ακαθίστου Ύμνου
Location: 41.144737, 24.886022

Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών
Location: 41.144549, 24.888779

Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου
Location: 41.141764, 24.886533

Ιερός Ναός Αγίου Βλασίου
Location: 41.140559, 24.886275

******************************Παρεκκλήσια**********************************************

Παρεκκλήσι Γέννησης της Θεοτόκου
Location: 41.142184, 24.886618

Παρεκκλήσι Ζωοδόχου Πηγής
Location: 41.143248, 24.888765

Παρεκκλήσι Παναγίας Δεξιάς
Location: 41.143787, 24.889159

Παρεκκλήσι Αγίου Αθανασίου
Location: 41.141521, 24.885998

Παρεκκλήσι Αγίων Θεοδώρων
Location: 41.145216, 24.889410

Παρεκκλήσι Αγίας Παρασκευής
Location: 41.143464, 24.886897

 

******************************Σημεία με Φωτογραφίες**********************************************

Κόσυνθος (Φωτο)
Location: 41.143951, 24.890659

Μονοπάτι της Ζωής (Φωτο)
Location: 41.146212, 24.889875

Art (Φωτο)
Location: 41.144787, 24.889527

Art (Φωτο)
Location: 41.143340, 24.888050

Πετρόχτιστο καλντερίμι προς τη Σκηνή Βασ. Σοφίας & Ύδρας (Φωτο)
Location: 41.143143, 24.888551

Δημοτική Πινακοθήκη (Φωτο)
Location: 41.143492, 24.887943

Λύκειο Ελληνίδων Ξάνθης (Φωτο)
Location: 41.141254, 24.887185

Κορυφή «Αυγό» (Φώτο)
Location: 41.142609, 24.88515

Ιερός Ναός Παμμεγίστων Ταξιαρχών (Φωτο)
Location: 41.144549, 24.888779

Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου (Φωτο)
Location: 41.141764, 24.886533

Ιερός Ναός Ακαθίστου Ύμνου (Φωτο)
Location: 41.144737, 24.886022

******************************Ενδιαφέροντα Σημεία**********************************************

Λαογραφικό Μουσείο ΦΕΞ
Location: 41.143669, 24.887760
Στην Αυλή υπάρχει το Παρεκκλήσι των Αγίων Ακινδύνων & 2 Χαμάμ

Δημοτική Πινακοθήκη
Location: 41.143492, 24.887943

Λύκειο Ελληνίδων Ξάνθης
Location: 41.141254, 24.887185

Παιδική Χαρά Λιμνίο
Location: 41.144366, 24.889956

Τεχνότοπος «ΟΚΡΙΒΑΝΤΑΣ»
Location: 41.144596, 24.889228

******************************W / C**********************************************

W/C
Location: 41.144032, 24.890055

W/C
Location: 41.143841, 24.888501

W/C
Location: 41.143333, 24.888882

W/C
Location: 41.144339, 24.887068

W/C
Location: 41.142729, 24.887071

W/C
Location: 41.143904, 24.891791

W/C
Location: 41.143202, 24.890186

W/C
Location: 41.144420, 24.888031

W/C
Location: 41.142370, 24.884548

Κοσύνθου λάσπη

Με το Σάββα και τον Ηλία αναζητούσαμε μια κοντινή εύκολη διαδρομή (που να τρέχεις καλοκαιριάτικα) που δε θα μας έπαιρνε πολύ χρόνο (που καιρός για χάσιμο), όσο πιο ξεκούραστη γίνεται (χωρίς να μας βγει η γλώσσα έξω δηλαδή) αλλά και να ήταν κάπου που δεν είχαμε ξαναπάει (και…. ξυρισμένο δηλαδή) . 

Αφού έπεσαν μερικές προτάσεις στο τραπέζι, που η κάθε μία απορριπτόταν για διαφορετικό λόγο, καταλήξαμε σε αυτή που μας φάνηκε ότι τηρούσε όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις. Το παλιό φράγμα υδροληψίας στο Κόσυνθο.

Σε μία πρόσφατη επίσκεψή μου στο Μονοπάτι της Ζωής  είχα συναντήσει ένα τύπο που γνώριζε τα σχετικά με το αντλιοστάσιο του Κοσύνθου πριν από χρόνια. Μου εξήγησε τότε για τη λειτουργία του αντλιοστασίου, για το κανάλι μεταφοράς του νερού και για το φράγμα που βρίσκεται «να! εδώ πιο πάνω, μετά τη στροφή». Το είχα συζητήσει  με το Σάββα και μόλις τέθηκε το θέμα για μία νέα δραστηριότητα κρίθηκε σαν το πιο κατάλληλο μέρος.

Πάντα ξεκινάμε πρωί-πρωί ώστε να ήμαστε νωρίς πίσω.  Έτσι οι τρεις μας ξεκινήσαμε μόλις είχε χαράξει κατά τις 6:00 για το Μονοπάτι της Ζωής. Εδώ κολλάει το «δεν ήξερες, δε ρώταγες;». Αυτό που δε ξέραμε ήταν ότι η είσοδος στο Μονοπάτι ανοίγει 9:00 το πρωί. Υπάρχει πινακίδα στην είσοδο με τις ώρες λειτουργίας αλλά ποτέ δεν την είχα προσέξει. 

 Οπότε ή θα έπρεπε να επιστρέψουμε άπρακτοι, ή να αποφασίσουμε να πάμε κάπου αλλού ή … να συνεχίσουμε την εφαρμογή του αρχικού σχεδίου, ξεχνώντας κατ’ αρχήν το εύκολη και ξεκούραστη διαδρομή χωρίς πλέον να μπορούμε να υπολογίσουμε και το χρόνο που χρειαζόμαστε.

Ναι καλά το κατάλαβες.

Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τη τρίτη επιλογή και να πάμε διαμέσου της κοίτης του χειμάρρου. 

Πόσο δύσκολο θα μπορούσε να είναι? Άλλωστε πεπεισμένοι για το εύκολο του εγχειρήματος δεν είχαμε προετοιμαστεί κατάλληλα αφού ρούχα και παπούτσια ήταν τα καθημερινά, για μια απλή βολτίτσα. Ούτε αδιάβροχα, ούτε αντιολισθητικά παπούτσια, τίποτα.

Κατεβήκαμε τα σκαλάκια στη μικρή πλατεία της οδού Σοφοκλέους στη Παλιά Πόλη και προχωρήσαμε για μερικά μέτρα  πάνω στο τσιμεντένιο κρηπίδωμα για να βρεθούμε στη κοίτη. Από τις βροχές των προηγούμενων ημερών στα ορεινά,  το νερό ήταν λασπωμένο και σε συνδυασμό με το καλοκαιριάτικο, συννεφιασμένο ως εκείνη την ώρα, Σαββατιάτικο πρωινό, ήταν η απόλυτη αποτροπή  για τη βόλτα που είχαμε σχεδιάσει . Αυτό που δε θέλαμε με τίποτα ήταν να βρεθούμε με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε λόγο μέσα στο νερό.

Περπατήσαμε για λιγάκι στην αριστερή όχθη  προσέχοντας κάθε βήμα μας μέσα στη λάσπη και στα γλιστερά βραχάκια. Αλίμονο, δεν ήταν ούτε επικίνδυνα ούτε δύσκολα. Απλά προσέχαμε μη βραχούμε και λερωθούμε. Αν το νερό ήταν πιο καθαρό όπως άλλες μέρες και η ο ήλιος λίγο πιο λαμπρός δε θα μας ένοιαζε τίποτα από τα δύο.

Θα έλεγα ότι για λίγη ώρα το καταφέραμε. Αλλά από τη γλίτσα που είχαν πιάσει τα παπούτσια από τη λάσπη αυτό δε κράτησε και πολύ. Η πρώτη «καλή» επαφή με το νερό ήταν στη πρώτη μας προσπάθεια να διασχίσουμε κάθετα τη κοίτη, βράχο-βράχο. Σε κάποιο σημείο δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσουμε τη πορεία στην αριστερή όχθη και έπρεπε να περάσουμε απέναντι. Βρήκαμε το θεωρητικά πιο εύκολο σημείο οπού διάφορα χαμηλά βραχάκια σχημάτιζαν κάτι σαν γέφυρα και πηδώντας τα θα μπορούσαμε να φτάσουμε στην άλλη πλευρά. Σχετικά εύκολο αν κάτω από τον πάτο τον παπουτσιών δεν είχε κολλήσει ένα στρώμα λάσπης που δημιουργούσε το κίνδυνο γλιστρήματος με κάθε πήδο. Τέλος πάντων να μη τα πολυλογώ. Χρειάστηκε να περάσουμε 3 φορές από τη μία πλευρά της κοίτης στην άλλη. 

 

Θυμάσαι τι είχα γράψει παραπάνω ?  «Αυτό που δε θέλαμε με τίποτα ήταν να βρεθούμε με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε λόγω μέσα στο νερό.» Έ! Ξέχασε το... δε το πετύχαμε.

Και αφού ο βρεγμένος τη βροχή δε τη φοβάται τη τελευταία φορά που χρειάστηκε να διασχίσουμε το χείμαρρο από ένα ρηχό σημείο αυτή τη φορά και όχι βράχο-βράχο δε το πολυσκεφτήκαμε. Περπατώντας μέσα στο νερό περάσαμε στην απέναντι όχθη σαν να κάναμε τη βόλτα μας και από δω παν κι άλλοι.

Σε κάποιο σημείο, κοντά σε ένα πέταλο που κάνει η κοίτη, πίσω από κάποιους βράχους ήταν το μονοπάτι. Δηλαδή το παλιό κανάλι μεταφοράς του νερού που ήταν σκεπασμένο με τσιμεντένιες πλάκες και μπορούσαμε εύκολα να περπατήσουμε επάνω του. Μετά από λίγο οι τσιμεντένιες πλάκες παύουν να υπάρχουν αφού έχουν καταστραφεί με τα χρόνια και βρεθήκαμε να περπατάμε μέσα στο κανάλι. Μετά από λίγο και το ίδιο το κανάλι έπαψε να υπάρχει αφού και αυτό καταστράφηκε με τη σειρά του με το πέρασμα των χρόνων.

Ξέραμε ότι δεν ήμασταν μακριά από το φράγμα αλλά δε ξέραμε πόσο κοντά ήμασταν. Οπότε επιστρατεύθηκαν GPS και  Google Maps για να μας λύσουν την απορία.

Πράγματι μετά από κάνα-δυο ακόμα στροφές βρεθήκαμε απέναντι από το φράγμα.  Δε μπορώ να πω. Μέσα στο τοπίο της χαράδρας του Κόσυνθου ήταν όμορφο. Δεν είναι κανένα εντυπωσιακό, μεγάλο φράγμα. Για την ακρίβεια είναι ένας κοινός αναβαθμός απροσδιόριστου ύψους που τουλάχιστον τη δουλειά του την κάνει. Μάλλον την έκανε. Συνέλεγε το νερό και το διοχέτευε από το κανάλι στο αντλιοστάσιο όπου γινόταν ο καθαρισμός και έφτανε στα σπίτι των παλαιοτέρων Ξανθιωτών. 

Από τη κορυφή του έτρεχε λίγο λασπωμένο νερό σχηματίζοντας ένα μικρό καταρράκτη, που χωρίς και πάλι να είναι κάτι εντυπωσιακό, μέσα σε όλο αυτό το σύνολο βράχων, δέντρων και νερού,  έμοιαζε όμορφο. Τουλάχιστον μας αποζημίωσε για την όποια κούραση, τα ελαφριά γδαρσίματα και τα έστω και λίγο βρεγμένα ρούχα και παπούτσια. Το τοπίο προσφέρεται για επίσκεψη, μερικοί πιο τολμηροί κάνουν και μπάνιο τις ζεστές ημέρες και τα χιλιάδες ανοίγματα στα βράχια προσφέρουν και πολύ ωραία σημεία για geocaches (για να μη ξεχνιόμαστε κιόλας). Για κάθε σχετική δραστηριότητα θα υπάρξει ανάρτηση στο blog.

Καθίσαμε λίγο να πάρουμε μία ανάσα και να θαυμάσουμε λίγο πιο άνετα το περιβάλλον. Τελικά άξιζε το κόπο. Τόσο κοντά μας αλλά και τόσο χρόνια στο τόπο μας δεν είχε τύχει να δω τον Κόσυνθο υπό αυτή την ματιά. Με την ευκαιρία αξιώθηκα να το δω και αυτό και ελπίζω αυτή η ανάρτηση να κάνει και άλλους να κάνουν τη βόλτα τους μέχρι εκεί.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής ακολουθώντας προς την έξοδο το Μονοπάτι της Ζωής. Σε κάποιο σημείο αναγκαστήκαμε να ξαναβγούμε εκτός γιατί η ώρα ακόμα δεν είχε πάει 09:00 και σίγουρα η πόρτα δεν είχε ανοίξει. Υπερπηδώντας μερικά εμπόδια βρεθήκαμε στο σημείο που ξεκινήσαμε.

Από το Μονοπάτι της Ζωής δεν είναι καθόλου δύσκολο να φτάσεις μέχρι το φράγμα. Μόνο λίγο πριν από το τέλος πρέπει να αναρριχηθείς σε μία τσιμεντένια κατεστραμμένη κατασκευή με παλιά σκουριασμένα σίδερα αλλά μόλις  προσπεράσεις αυτό το εμπόδιο που είναι και το μοναδικό αν πας με «τον σωστό τρόπο» δεν είσαι μακριά από το στόχο. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη προετοιμασία ούτε πολύς χρόνος. Αρκεί να είναι … ανοιχτή η πόρτα.

Σιδηρόκαστρο

Είχαμε καιρό να τα πούμε. Βλέπεις καλοκαίρι, ζέστη, οι δραστηριότητες λίγες αλλά και ποιος κάθεται μπροστά στον υπολογιστή να στύβει το μυαλό του να γράφει κείμενα. Όμως εγώ σεβόμενους όλους εσάς τους επισκέπτες το blog (και τους 4) έκανα πέτρα τη καρδιά και ξύπνησα πρωί-πρωί με τη δροσούλα για να σας ενημερώσω.

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Οικογενιακοί λόγοι με έφεραν λοιπόν στα μέσα του Ιούνη στο Σιδηρόκαστρο και αφού είχα μπόλικες ώρες στη διάθεσή μου είπα να τις εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα γίνεται. Είχα φροντίσει από νωρίτερα να πάρω πληροφορίες για τη περιοχή και σε αυτό με βοήθησε το site του Δήμου Σιντικής (πρώην Δήμος Σιδηροκάστρου και περιχώρων)  . Εκεί λοιπόν διάβασα για ποτάμια, καταρράκτες, σπηλιές κτλ και κατέστρωσα τα σχέδια μου.

Αφού λοιπόν με τη Ζωή φτάσαμε  στο Σιδηρόκαστρο από τη Εθνική Οδό Σερρών – Προμαχώνα πρός τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα διασχίσαμε τη πόλη με κατεύθυνση το Αχλαδοχώρι. Περίπου 2-3 χλ. αργότερα  συνάντησαμε τη πινακίδα για τους καταρράκτες των Ζεστών Νερών. Χρειάστηκε να κατηφορίσουμε ούτε 50 μέτρα σε ένα τσιμετοστρωμένο μονοπατάκι, σχεδόν πάνω στο δρόμο, για να φτάσουμε στο πρώτο καταρράκτη καμία 10-15 μέτρα χαμηλότερα από το επίπεδο του δρόμου. Για την ακρίβεια ένα παράξενο σύμπλεγμα 2 καταρρακτών στο ποταμό Κρουσοβίτη που θα προσπαθήσω να εξηγήσω αλλά δεν ξέρω στο τέλος τι θα καταλάβετε. Πρέπει να το δεις για να το κατανοήσεις και πολύ φοβάμαι πως ούτε οι φωτογραφίες θα βοηθήσουν σε αυτό.

Ο Κρουσοβίτης είναι ένας παραπόταμος του Στρυμώνα (μάλλον χείμαρρος θα έλεγα) που όμως έχει συνέχεια νερό ακόμα και το καλοκαίρι και για αυτό το λόγο τα παλιότερα κυρίως χρόνια οι ντόπιοι τον εκμεταλλευόταν όσο μπορούσαν είτε για ύδρευση είτε για άρδευση είτε  για να δώσουν κίνηση σε νερόμυλους της περιοχής. Το εντυπωσιακό με το Κρουσοβίτη είναι ότι σε κάποιο σημείο του γίνεται υπόγειος μετά ξαναβγαίνει στην επιφάνεια.

Το τσιμεντένιο μονοπατάκι πάει σχεδόν παράλληλα με τη κοίτη του ποταμού και καταλήγει ακριβώς στο σημείο που το νερό χάνεται σε ένα βάραθρο κάτω από τη Γη δημιουργώντας με τα χρόνια μία εντυπωσιακή σπηλιά. Λίγα μέτρα πριν τη σπηλιά έχει χτιστεί ένας αναβαθμός (φράγμα δηλαδή) και εκεί δημιουργείται ένας μικρός τεχνητός καταρράκτη ύψους περίπου 3-4 μέτρων. Αυτός είναι και ο πρώτος από τους 2 καταρράκτες που βρίσκονται σε αυτό το σημείο. Από την αντίθετη πλευρά προς τη πορεία του ποταμού και από το ύψος του δρόμου αρκετά ψηλότερα πέφτει ένας δεύτερος καταρράκτης που προέρχεται από ένα ρυάκι και επίσης καταλήγει μέσα στο βάραθρο. Πρώτη φορά βλέπω αυτό το θέαμα. 2 καταρράκτες από αντίθετη κατεύθυνση να εξαφανίζονται μέσα στα έγκατα της Γής.

Σε εκείνο το σημείο υπάρχει και μία ξύλινη εξέδρα ώστε να θαυμάσεις το θέαμα όσο πιο άνετα και με ασφάλεια γίνεται. Προσπέρασα τη εξέδρα και τη περίφραξη και κατέβηκα στη κοίτη του Κρουσοβίτη, σχεδόν πάνω από το καταρράκτη»  για να έχω καλύτερη θέα. Θέλεις το σύμπλεγμα των 2 καταρρακτών, θέλεις η φασαρία από το νερό, θέλεις το βάραθρο που είχα μπροστά μου, θέλεις το σκοτάδι που σχηματίζεται από το πυκνό φύλλωμα των δέντρων, το τοπίο εκτός από πανέμορφο μου φάνηκε και λίγο τρομακτικό και για αυτό έβγαλα γρήγορα – γρήγορα 2-3 φωτογραφίες και ενα video της κακιάς ώρας (με πολύ αυξημένη φωτεινότητα) και ανέβηκα στη σιγουριά της εξέδρας. Πάντως και να μη δείτε το video δε χανετε και τιποτα.

Αφού τελείωσα με το τουριστικό μέρος ξύπνησε ο geocacher μέσα μου. Είχα ήδη ετοιμάσει μία κρυπτή με όλα τα σχετικά : ημερολόγιο, ενημερωτικό υλικό, ένα FTF certificate, ένα μεταλλικό μπρελόκ, ένα tattoo με την Ελληνική σημαία και ένα pin από την Ολυμπιάδα του Πεκίνου ευγενική προσφορά του Σάββα. Αυτό το pin είχαμε σκοπό να το βάλουμε στη κρύπτη στο Φανάρι αλλά όπως αναφέρω σε προηγούμενη ανάρτηση αυτή η κρύπτη δε βρέθηκε ποτέ οπότε το pin κατέληξε στο Σιδηρόκαστρο. Όλα τα παραπάνω λοιπόν  μπήκαν σε ένα δοχείο και βρήκα ένα μέρος πολύ κοντά στη εξέδρα για να το «κρύψω» Έτσι λοιπόν καταγράφηκε στο www.geocaching.com  η κρύπτη Hot Waters Waterfall σε στίγμα Ν41.25668, Β24.40331.

 

Την επόμενη μέρα και αφού πήρα τις σχετικές πληροφορίες κίνησα για αν βρω τους άλλους 2 καταρράκτες. Έφτασα στην ίδια περιοχή αλλά έπρεπε να αφήσω το κεντρικό δρόμο και να στρίψω αριστερά περίπου 2-3 χιλιόμετρα σε κάποιους χωματόδρομους. Ο ένας χωματόδρομος με έβγαλε στη κορυφή του Μαύρου Βράχου ενός πέτρινου λόφου δηλαδή που ξεχωρίζει κάπως από το υπόλοιπο τοπίο και προφανώς κάποιο μαύρο πέτρωμα του έδωσε την ονομασία του.  Στη κορυφή του λοιπόν υπάρχουν εγκαταστάσεις ενός ερειπωμένου λατομείου και η είσοδος μία υπόγειας σπηλιάς ή οποία είναι περιφραγμένη και δεν επιτρέπεται η είσοδος.

Ο άλλος χωματόδρομος με έβγαλε σε αδιέξοδο που στο τέλος του ήταν 2 ακόμα καταρράκτες σε απόσταση περίπου 150 μέτρων ο ένας από τον άλλον. Πρόκειται για 2 πανομοιοτυπους τεχνητούς καταρράκτες που δημιουργήθηκαν από 2 αναβαθμούς του Δασαρχείου στη κοίτη του Κρουσοβίτη. Η διαφορά τους είναι ότι τον πρώτο μπορείς να τον δείς και από πάνω και από κατω ενώ τον δεύτερο μόνο από κάτω.  Αν και τεχνητοί είναι αρκετά όμορφοι και πραγματικά αξίζει το κόπο να τους επισκεφτείς αν βρεθείς στη περιοχή.  Στην απέναντι όχθη του ποταμού στη βάση του βράχου που προσελκύει αναρριχητές σχηματίζεται μία πολύ μικρή «παραλία» και μία εξίσου μικρή σπηλιά. Στο Google Earth υπάρχει μία φωτογραφία με στημένη μία σκηνή  στη τοποθεσία Ν41.2660484, Ε=23.414011.

Δεξιά από τους καταρράκτες και πάλι στη βάση ενός ακόμα βράχου υπάρχει η είσοδος μίας άλλης σπηλιάς στην οποία έπρεπε να σκαρφαλώσω μέχρι κάποιο σημείο για να μπορέσω να φωτογραφίσω. Πιθανόν να συνδέεται με την είσοδο της σπηλιάς στη κορυφή του Μαυρου Βράχου.  Η είσοδος είναι και πάλι περιφραγμένη αλλά φαίνεται ότι είχαν ξεκινήσει κάποιες σπηλαιολογικές εργασίες καθώς υπάρχουν κάποια «ράμματα» για μετρήσεις που χρησιμοποιούν οι σπηλαιολόγοι.

Φεύγοντας από το Σιδηρόκαστρο ανεβήκαμε μια βόλτα στο κάστρο που δεσπόζει πάνω από τη πόλη και χαρίζει μία υπέροχη πανοραμική θέα όχι μόνο της πόλης αλλά και μέχρι τα βουνά προς τη λίμνη Κερκίνη.

Τελευταία στάση το οχυρό Ρούπελ καμία 20αρια χλμ βόρεια λίγο πριν τα σύνορα.. Ένα εκπληκτικό οχυρωματικό έργο κατασκευασμένο μετά το 1^ο Παγκόσμιο πόλεμο που έμενε να γίνει σύμβολο της Ελληνικής γενναιότητας κατά τη προέλαση των Γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων το ’41. Ανηφορίσαμε το βουνό δεξιά ώσπου συναντήσαμε ένα φυλάκιο που έτυχε ο ΑΜ να είναι Ξανθιώτης. Στη κορυφή ένας ευγενικότατος στρατιώτης μας ξενάγησε στο αξιοποιημένο και επισκέψιμο μέρος των στοών του οχυρού και μας εξήγησε την γεμάτη γενναιότητα ιστορία του. Μας εξήγησε πως ενώ όλη η Ευρώπη είχε υποταχτεί στη λαίλαπα του κατακτητή αυτή η τρύπα στα βουνά της Ελλάδας αντιστάθηκε τόσο πολύ που στο τέλος ο αντίπαλος τίμησε τους υπερασπιστές του οχυρού με στρατιωτικές τιμές σαν ένδειξη σεβασμού.  Εμπειρία αξέχαστη. Ένα must για όποιον βρεθεί στη περιοχή.

 Εδώ κλείνει η ανάρτηση για το Σιδηρόκαστρο. Ποιος θα το περίμενε. Μία μικρή επαρχιακή πόλη σε μία γωνιά του χάρτη που έχει τόσα πολλά να προσφέρει στον επισκέπτη. Άραγε πόσες άλλες τέτοιες γωνιές υπάρχουν στη πατρίδα μας και δε το ξέρουμε.

Δις μες τον Ιούνη

Λοιπόν τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

22:37 το βράδυ του Σαββάτου ήρθε το μήνυμα. "Είσαι για ένα Αυγό κατά τις 6:15 αύριο".

Ε! ήμουν και έτσι πρωί πρωί όπως συνήθως ξεκινήσαμε από τη κλασική διαδρομή της Ιερατικής Σχολής.

Ο ήλιος είχε ανατείλει για τα καλά και αυτό ήταν αρκετό για να έχει μια σχετική ζέστη από πολύ νωρίς. Ήμασταν επάνω γύρω στις 07:00. Δηλαδή ο Σάββας ήταν γύρω στις 07:00 εγώ ήμουν κανά 5λεπτο αργότερα.

Η θέα όπως πάντα μοναδική. Πώς γίνεται και κάθε φορά ή ίδια θέα από το ίδιο μέρος να είναι μοναδική ακόμα δε το έχω καταλάβει. Όπως μου είπε και κάποιος φίλος που συνάντησα τη προηγούμενη φορά που είχαμε ανεβεί για να βάλουμε τη κρύπτη ... " κάθε φορά σε βλέπω να βγάζεις φωτογραφίες,  τι βγάζεις? δεν έχει αλλάξει και τίποτα από τη προηγούμενη φορά". Κι όμως, εμένα κάθε επίσκεψη στη κορυφή είναι μοναδική.

Δε κάτσαμε πολύ όπως συνήθως. Έγραψα στο βιβλίο επισκεπτών, έστειλα και κάποια tweets στους followers ... (παρεμπιπτόντως όποιος θέλει να γίνει follower στο twitter is more than welcome) και πήραμε τη κατηφόρα.

Χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, χωρίς κάποια περιπέτεια, χωρίς τίποτα συγκλονιστικό  σε 40κάτι λεπτά ήμασταν κάτω και συνεχίσαμε τη Κυριακή μας.

Ηταν η 2η φορά μέσα στο μήνα εξού και ο σημερνός τίτλος .

Να και 3 φωτογραφίες έτσι για το καλό.

cu around

Avgo Top Castle Cache η αλλιως Κρύπτη GC2XH84

Ας ξεκινήσουμε με ένα quiz:

Τι κοινό έχουν

1. μερικά χαρτιά οδηγιών,
2. ένα log,
3. ένα μπρελόκ αρκουδάκι,
4. ένα στυλό,
5. μία μεταλλική καρφίτσα πεταλούδα,
6. ένα πιστοποιητικό FtF

και τέλος

7. ένας μικρός πράσινος κουβάς;

 

Η απάντηση είναι πολύ απλή. Αν πάρεις τα αντικείμενα από το 1 μέχρι το 6, τα βάλεις στο 7 και βρεις ένα ωραίο μέρος στη κορυφή του Αυγού για να τα κρύψεις, τότε έχεις τη κρύπτη με κωδικό GC2XH84 δηλαδή τη πιο κοντινή κρύπτη geocaching στη Ξάνθη.

Η προετοιμασία είχε γίνει από νωρίτερα και είχαμε ετοιμάσει τα περιεχόμενα προκειμένου να έχουμε μία αξιοπρεπή κρύπτη (cache) ώστε να αξίζει το κόπο που θα κάνει ο κάθε geocacher αν αποφασίσει να πάρει την ανηφόρα για το Αυγό.

Ένα μικρό κουβαδάκι βάφτηκε πράσινο, μέσα από το καπάκι κολλήθηκε ένα αυτοκόλλητο όπου μόλις βρίσκαμε το κατάλληλο μέρος θα γράφαμε το στίγμα και την ημερομηνία τοποθέτησης, διαλέξαμε ένα αρκουδάκι μπρελόκ «I love you” με μία κατακόκκινη καρδούλα, τυπώσαμε το χαρτί των οδηγιών στην Ελληνική και Αγγλική γλώσσα, τυπώσαμε ένα log που ευελπιστούμε να γεμίσει με επισκέψεις και τέλος τυπώσαμε ένα έγχρωμο πιστοποιητικό για το πρώτο geocacher που θα βρει τη κρύπτη. (First to Find Certificate)

Σάββατο πρωί και είχαμε ήδη αργήσει να ξεκινήσουμε αφού η ώρα είχε περάσει τις 06:15 που είχαμε συνεννοηθεί. Ο Σάββας, ο Ηλίας, ο Αλέξης και εγώ ξεκινήσαμε για τη κλασική διαδρομή πάνω από το Μοναστήρι των Ταξιαρχών (ιερατική Σχολή) για να φτάσουμε στο Αυγό για να τοποθετήσουμε τη πρώτη κρύπτη στα περίχωρα της Πόλης μας.

 

 

 Σε λιγότερο από μία ώρα φτάσαμε στη κορυφή και καθώς δεν είχαμε πολύ χρόνο κατευθυνθήκαμε αμέσως στα ερείπια του Βυζαντινού κάστρου για να βρούμε το κατάλληλο σημείο.

Το σημείο αυτό δεν θα έπρεπε να είναι ούτε πολύ εύκολο ώστε να ενεργοποιηθεί το δαιμόνιο του geocacher, (και βέβαια για να μη μπορεί να βρει τη κρύπτη κάποιος geomuggle), αλλά και ούτε πολύ δύσκολο ώστε να είναι δυνατή η εύρεσή του αν κάποιος ακολουθήσει το στίγμα και το ένστικτό του.

Ο Σάββας βρήκε το κατάλληλο μέρος. Ακολουθώντας τη geocaching δεοντολογία δε μπορώ να το περιγράψω ακριβώς όμως αυτό που μπορώ να πω είναι ότι βρίσκεται σε στίγμα Β41,14991, Α24,86126 σε κάποιο εύκολο σημείο του τοίχους του κάστρου κάτω από ένα σωρό από πέτρες. Τα στοιχεία έχουν δηλωθεί και στη σελίδα www.geocaching.com οπότε όποιος ενδιαφέρεται «άρον το gps του και περηπάτι»

Για όσους δε γνωρίζουν τη διαδρομή την έχουμε καταγράψει και σε αρχείο *.gpx και είναι διαθέσιμη για όποιον ενδιαφέρετα για κατέβασμα από το :

http://uploading.com/files/cm4dfec9/Up%2Bto%2BAvgo%2BTop.gpx/
και επιλέξτε free downloading.

Βέβαια η καταγεγραμμένη διαδρομή δε βγάζει ακριβώς στη κρύπτη αλλά στο υψομετρικό του Αυγού. Από κει και πέρα ”follow your gps”.

Επίσης περισσότερες πληροφορίες στο e-mail  ghg@hotmail.gr.

Με την ελπίδα η κρύπτη να αποτελέσει πόλο έλξης για geocachers που θα βρίσκονται στη περιοχή μας ευχόμαστε καλό geocaching.

C U.

Ορίστε. Μέχρι και χάρτη για το parking σας έχω.