Geocaching Στο Ηράκλειο

 

Μ’ αυτά και μ’ αυτά βρεθήκαμε με τον Σάββα στο Ηράκλειο. Δουλειά μέχρι αρκετά αργά και μετά από λίγη ξεκούραση είχαμε όλο τον υπόλοιπο χρόνο δικό μας.

Το Ηράκλειο απ’ όσο κατάλαβα δεν είναι αυτό που λένε «τουριστικό μέρος». Δεν είναι (και αυτυχώς) πήχτρα στα τουριστομάγαζα, rooms to let και ταβέρνες με κράχτες.  Σαν η μεγαλύτερη πόλη της Κρήτης με λιμάνι και αεροδρόμια αποτελεί διαμετακομιστικό σταθμό για όσους πάνε στη Κρήτη και συγκρατεί ελάχιστους για να περάσουν τις διακοπές τους εκεί. Αν και παραθαλάσσια πόλη λείπουν οι παραλίες και θα πρέπει να βγεις έξω από το κλεινόν άστυ  για να πετύχεις μια καλή αμμουδιά  για κολύμπι. Όχι όμως ότι δεν έχει και κόσμο. Οι περισσότεροι ξένοι που βρίσκονται στη Κρήτη περνάνε σίγουρα από το Ηράκλειο και έτσι η πόλη έχει πάρα πολύ κόσμο κάθε ηλικίας, φύλλου και χρώματος κάθε ώρα της ημέρας από πολύ νωρίς  το πρωί μέχρι … πολύ νωρίς το άλλο πρωί. Πολύς κόσμος στη πλατεία των Λιονταριών και στη γύρω περιοχή , ντόπιοι, επισκέπτες, εργαζόμενοι, χασομέρηδες,  μουσικά σύνολα, μίμοι και καλλιτέχνες δίνουν ζωντάνια και ομορφιά. 

 

Όσο ήμασταν εκεί επικρατούσε ένα συνεχές ανακουφιστικό Βοριαδάκι που έριχνε τη θερμοκρασία και έκανε να αισθανόμαστε δροσιά ακόμα και κάτω από τον ήλιο. Στις περιπτώσεις που έπεφτε ο αέρας ή βρισκόμασταν σε σημείο που δε φυσούσε τα πράγματα γινόταν δύσκολα. Ζέστη και ιδρώτας ακόμα και αν δεν έκανες απολύτως τίποτα. Ακόμα πιο δύσκολες είναι οι περιπτώσεις που επικρατεί Λίβας. Ο Νοτιάς δηλαδή που έρχεται από την Αφρική και φέρνει μαζί του ζέστη που δεν αντέχεται. Όταν έχει Νοτιά τον καταλαβαίνουμε μέχρι εδώ στη Βόρεια Ελλάδα. Φανταστείτε στη Κρήτη. Ευτυχώς δε τον πετύχαμε.  

 Ήμασταν πολύ τυχεροί με την επιλογή του ξενοδοχείου.Χωρίς λόγο διαφήμισης προτείνω το ξενοδοχείο «Το Κάστρο» για διαμονή στη πόλη του Ηρακλείου. Ένα παλιό και μικρό  μέν ξενοδοχείο που με την ευκαιρία των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ανακαινίστηκε με πολύ προσοχή και ιδιαίτερη επιμονή στις λεπτομέρειες που έκανε τη διαμονή μας ευχάριστη.  Αδικείται από το σημείο που βρίσκεται καθώς είναι χωμένο μέσα σε κάτι στενά αλλά είναι πολύ κοντά , σε απόσταση περπατήματος, σε όλα τα σημαντικά σημεία της πόλης. Πλατεία Θεοτοκόπουλου (El Greco), Οδό 25^ης Αυγούστου  Πλατεία Λιονταριών  , Loggia  , Άγιος Τίτος ,  Οδός Δαιδάλου, Πλατεία Ελευθερίας  , Ναός Πέτρου και Παύλου  , Παραλιακή Λεωφόρος  , Λιμάνι  με τον Κουλέ  , Ενετικά  Νεώρια , κτλ. Για πληροφορίες για κάθε ένα από τα πραπάνω δεν έχετε παρά να κάνετε click στη κάθε λέξη. 

 Βέβαια δε υπάρχει περίπτωση να βρεθείς στη Κρήτη και να μη δοκιμάσεις τη Κρητική κουζίνα αρκεί να έχει κάποιον να σε πάει στο σωστό μέρος. Εμείς ευτυχώς είχαμε το συνονόματο Γιώργο  και μας πήγε στο «Μεράστρι» στην οδό Χρυσοστόμου 17. Εκεί φάγαμε το περίφημο «Οφτό» (κάντε οπωσδήποτε click στη λέξη «Οφτό»)   πιο νόστιμο, τρυφερό και γευστικό αρνάκι που έχω φάει ποτέ. Λένε ότι το καλύτερο Οφτό είναι το Ανωγειανό και αν μάλιστα είναι κλεμμένο είναι και πιο νόστιμο. Μαζί με αυτό πήγαινε η Κρητική Γραβιέρα, το Απάκι, οι τοπικές μαραθόπιτες, χορτόπιτες και μυζηθρόπιτες (με γλυκιά ή αλμυρή μυζήθρα) και βέβαια κλείνοντας η περίφημη τσικουδιά που οι Κρητικοί δε δέχονται να μη πιείς ή δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση να επιτρέψουν σερβίρισμα  από μόνο ένα μικρό ποτήρι. Το σετάκι πρέπει οπωσδήποτε να περιέχει τουλάχιστον 4 ποτηράκια και το κανατάκι γιατί «άμα έρθει ο μουσαφίρης; να μη τον κεράσουμε; Ντροπής είναι!!!» Και μια και μιλήσαμε για μουσαφίρηδες. Οι Κρητικοί θεωρούν μεγάλη προσβολή να μην φας στο σπίτι τους άμα είσαι φιλοξενούμενος και μόνο μια λέξη υπάρχει για αυτή τη προσβολή «Βεντέτα» LOL.

Και βέβαια για μας το Ηράκλειο δεν ήταν μόνο φαί. Αφού είχαμε τη τύχη να βρισκόμαστε σε κεντρικό σημείο αποφασίσαμε να ψάξουμε και για μερικές κρύπτες που είχα σταμπάρει στη γύρω περιοχή. Δε ξεκινήσαμε καλά καθώς η πρώτη απόπειρα ήταν Not Found. Υποτίθεται ότι η κρύπτη GC3ΕQQM  θα ήταν στη περίφραξη του Κουλέ. Ο Κουλές είναι το Ενετικό Φρούριο του Λιμανιού του Ηρακλείου και αποτελούσε μέρος της Βυζαντινής και Ενετικής οχύρωσης της πόλης. Στολισμένος και στις 4 πλευρές του με το περίφημο Λέωντα της Βενετίας αντιστάθηκε στο Τουρκικό στόλο που πολιορκούσε τη πόλη τον 17^ο αιώνα. Μη ξεχνάμε ότι το Ηράκλειο είναι ο Βυζαντινός «Χάνδακας» και στη συνέχεια η Ενετική “Κάντια”. Περισσότερες πληροφορίες για την Ιστορία του Ηρακλείου εδώ . Στο Κουλέ λοιπόν γίνονται έργα αποκατάστασης και η είσοδος δεν επιτρέπεται. Η κρύπτη ήταν τοποθετημένη σε κάποιο μεταλλικό σωλήνα και ψάξαμε όποιους σωλήνες βρήκαμε μπροστά μας. Μέχρι και φωτογραφίες βγάλαμε για καλύτερη μελέτη αλλά no luck. Κρύπτη πουθενά.   Πριν από το δικό μας Not Found υπήρχαν 3 ίδιες αναφορές και μετά από μας ακόμα μία αναφορά μη εύρεσης. Αρα κρύπτη capout.  Το περίεργο είναι ότι στις 2 Ιουλίου υπάρχει μία αναφορά found. Τι να πω, ο συνάδελφος geocacher ήταν πιο τυχερός.

 

Για την  επόμενη κρύπτη περπατήσαμε τη Παραλιακή Λεωφόρο και φτάσαμε μέχρι το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας  . Η κρύπτη GC1YQY9   βρέθηκε πολύ εύκολα αλλά ήταν δύσκολο να τη πάρουμε λόγω των muggleς . Τελικά κάποια στιγμή που θεωρήσαμε κατάλληλη ο Σάββας άπλωσε το χέρι και εγώ έκανα το logging και το πρώτο found ήταν γεγονός. Το ίδιο το Μουσείο  τώρα είναι πολύ ενδιαφέρον και εκτός από τα εκθέματα προσφέρει και προγράμματα εκμάθησης για μαθητές. Μάλιστα έχει μια ολόκληρη πτέρυγα αφιερωμένη στους σεισμούς όπου υπάρχει και μία σεισμική τράπεζα που δημιουργεί προσομοιώσεις σεισμών με τα κανονικά τους Richter.

 Η 2^η κρύπτη GC3H5QN  ήταν πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας. Ήταν αστείο που βάση του gps βρεθήκαμε ακριβώς πάνω από το σωλήνα που περιείχε τη κρύπτη ακριβώς στη είσοδο της αυλής του Ενετικού ανακαινισμένου Ναού Πέτρου και Παύλου στη παραλιακή λεωφόρο. . Παραμονή της γιορτής των Αγίων και πολλοί muggles τριγύρω αλλά κανένας δεν έδινε σημασία σε 2 τύπους που απλά έσκυψαν, πήραν ένα κουτί, έγραψαν κάτι και το ξανάβαλαν μέσα στο σωλήνα.  Ο Ναός ανακαινίζεται και ο περιβάλλον χώρος ανασκάπτεται γιατί έχει και ιστορικό ενδιαφέρον. Στο Ναό μάλιστα μερικές μέρες πριν την επίσκεψή μας τελέστηκε και λειτουργία από   Ρώσους πιστούς   

 

Για την επόμενη κρύπτη δε χρειάστηκε να περπατήσουμε πολύ. Σε απόσταση λιγότερη από 200 μέτρα σε ευθεία και περνώντας από την πλατεία 18 Άγγλων που πήρε το όνομα αυτό μετά τον θάνατο 18 Άγγλων στρατιωτών στα γεγονότα της 25ης Αυγούστου 1898,  βρεθήκαμε μέσα στα Ενετικά Νεώρια   τα ναυπηγεία δηλαδή των Ενετών που επισκεύαζαν τα πλοία τους μετά από τα ταξίδια τους από τη Βενετία προς το Ηράκλειο και όλη τη Μεσόγειο. Η κρύπτη βρέθηκε χάρη στην αποκωδικοποίηση του αινίγματος από τον Σάββα. Το αίνιγμα μιλούσε για ιδιαίτερη προσοχή στο Νο 12 και στο Νο 4 και ο Σάββας ανακάλυψε ότι μιλούσε για το 12^ο φωτεινό σημείο που βρίσκεται απέναντι από τη 4^η κολώνα του Νεωρίου. Η κρύπτη GC3E1FP με το περίεργο όνομα «7 Μπαλτάδες» λόγω κάποιου γεγονότος του παρελθόντος,  ήταν σε μια κόχη του τοίχου καλυμμένη από μία πέτρα. Και πάλι ένα σωρό muggles περπατούσαν, φωτογράφιζαν και γενικά βολόδερναν στο χώρο αλλά κανένας δε μας έδωσε σημασία. Γράψαμε το log και φύγαμε. Λίγο πιο κάτω είχε ακόμα μία κρύπτη τη GC3PJBJ αλλά είχε περάσει η ώρα και είπαμε να πάμε σε μία με μεγαλύτερη πρόκληση. 

Η τελευταία μας λοιπόν κρύπτη ήθελε περπάτημα. Ήταν κυριολεκτικά σε απόσταση 2 χιλιομέτρων μέσα στη θάλασσα στο φάρο της πάνω στο προβλήτα του Λιμανιού του Ηρακλείου. Ένας τσιμεντένιος διάδρομος με τον 4 μέτρων κυματοθραύστη που αποτελεί αγαπημένο μέρος για περίπατο και ποδηλατάδα, τόσο για τους ντόπιους όσο και για τους επισκέπτες. Αν και για τόσο περπάτημα παρακαλούσαμε να αξίζει το κόπο και να βρούμε τη κρύπτη εν τούτοις και η βόλτα από μόνη της ήταν θαυμάσια αφού μας πήγε σε ένα μέρος με πολύ όμορφη θέα του λιμανιού. Από το πρωί είχε καταπλεύσει ένα τεράστιο κρουαζιερόπλοιο τουλάχιστον 3500 επιβατών και το είχαμε απέναντί μας. Ακριβώς στα όρια του λιμανιού είναι και το αεροδρόμιο του Ηρακλείου  και έτσι καθώς βρισκόμασταν απέναντι από το διάδρομο βλέπαμε τα αεροπλάνα να απογειώνονται περνώντας πάνω από το πλωτό τέρας σχεδόν κάθε 2 λεπτά. 

 

 Η κρύπτη GC1R1PT  βρισκόταν στο πετρόχτιστο βάθρο του φάρου και δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρεθεί. Πολλοί muggles τριγύρω αλλά πλέον είχαμε μάθει και δεν μας ενοχλούσε η παρουσία τους. Μία μανία που την έχουν οι Ηρακλείωτες να κρύβουν τις κρύπτες μέσα στις κόχες των τοίχων. Logging και πάλι, φωτογραφία και επιστροφή, η οποία έγινε πάνω από τον κυματοθραύστη όπου είχα την ευκαιρία και για κάποιες υπέροχες φωτογραφίες του ήλιου που έδυε. 

Στο Ηράκλειο υπάρχουν πολλές κρύπτες geocaching και επειδή δραστηριοποιείται και μία ομάδα geocachers εκτός από τις παραδοσιακές υπάρχουν και πολλές κρύπτες-quiz. Αυτά είναι σημεία που για να τις βρεις πρέπει να λύσεις κάποιο αίνιγμα ψάχνοντας διάφορες πηγές ή άλλες κρύπτες που κάθε εύρεση σε οδηγεί σε επόμενο στοιχείο που σε οδηγεί σε επόμενη εύρεση μέχρι να βρεις όλα τα στοιχεία για να σου αποκαλυφθεί η θέση της κρύπτης. Συνήθως απαιτείται πολύ χρόνος για αυτό και βέβαια εμείς δε τον είχαμε.

Όμως αποφάσισα να ψάξω  το πρώτο στοιχείο από 2 κρύπτες quiz γιατί ήμουν σίγουρος ότι οδηγούν σε ενδιαφέροντα σημεία. Και δεν είχα άδικο. Άρχισα από τη  κρύπτη «Κρήνες» GC23DZ2 .Σκοπός του quiz είναι να περιηγηθείς στις Κρήνες του ηρακλείου (Ενετικές –φοντάνες- και Οθωμανικές –Σεμπίλια-) που στη πλειοψηφία τους είναι ιστορικά αριστουργήματα. Το πρώτο σημείο με πήγε στη Κρήνη Priouli. Κρυμμένη σε ακόμα ένα στενό δεν προκαλεί το ενδιαφέρον κανενός και αν δεν ήταν το geocaching δε θα είχα την ευκαιρία να την επισπευτώ.  Δείτε από τη φωτογραφία αν άξιζε το κόπο ή όχι. Φανταστείτε πως θα είναι όταν τελειώσει η αποκατάσταση. Στο τέλος έχω και φώτο πώς είναι η Κρήνη Πριούλι πρίν την έναρξη των έργων.

 

Δυστυχώς δεν έφτασα στη κρήνη Μπέμπο και το Σεμπίλι του Χατζή Ιμπραήμ αγά τα οποία ανακάλυψα αργότερα διαβάζοντας σχετικά στο internet και τα μοιράζομαι μαζί σας  

Η 2^η κρύπτη quiz είναι ο Άγιος Τϊτος GC3F4E4 που θα έπρεπε να λύσω τον γρίφο για να τη βρω. Η λύση απαιτούσε καλή σύνδεση στο internet για να μπορέσω να ψάξω τα στοιχεία που χρειαζόμουν και τη δεδομένη στιγμή τέτοια  ώρα τέτοια λόγια. Παρόλα αυτά είχα την ευκαιρία να θαυμάσω τον υπέροχο Ναό του Αγίου Τίτου  το καμπαναριό, την όμορφη κλειστή πλατειούλα  ,  το τεράστιο γεροπλάτανο και τη κρήνη Sagredo στα βόρεια της Loggia. 

Ελάχιστες οι ελεύθερες ώρες στο Ηράκλειο αλλά πλούσιες οι εμπειρίες. Προτείνεται ανεπιφύλακτα εφόσον έχετε χρόνο για πολυήμερες και μακρινές διακοπές. Όμορφα και κοσμοπολίτικα μέρη με ιστορία και ενδιαφέρον. Σίγουρα θα το ευχαριστηθείτε. 

Θέα πρός το Λιμάνι πάνω από τοκ κυμματοθραύστη

Αγιος Τιτος

Η Loggia. Η Ενετική Δημαρχία ας πούμε

Κρήνη Πριούλι

Και βέβαια μη ξεχνάμε και τις δικές μας κρύπτες στη περιοχή της Ξάνθης στη Κεντρική Πλατεία, στο Μονοπάτι της Ζωής, στο Κόσυνθο, στο Αυγό, στη Ξανθίππη, και στο Νέστο. Περισσότερες πληροφορίες … ενταύθα.

Αρχαγγελιώτισα - Κιμμέρια

Το Σάββατο 8/6/2013 ο Τάσος και ο Ηλίας έκαναν μία πορεία 21 και βάλε χιλιόμετρα. Δεν ήμουν μαζί τους και για αυτό τους αφιερώνω τη τελευταία πορεία που είχαμε κάνει μαζί οι τρείς μας (μισή απόσταση , ντροπής πράματα). 

Ξεκινάμε λοιπόν.

Σάββατο 25 Μαίου 2013

Το ραντεβού ήταν στις 6 παρά στο σπίτι του Ηλία. Εκείνη την ώρα εγώ βρισκόμουν στη διασταύρωση Αρχαγγελιώτισας – Κιμμεριών και ο Ηλίας με τον Τάσο στη Καλαμού. Για μια ακόμα φορά συνεννόηση μπουζούκι. Τέλος πάντων, ας είναι καλά τα ρακαλάκια. Βρεθήκαμε και ξεκινήσαμε έστω και με 20 λεπτά καθυστέρηση.

Ανεβήκαμε την ανηφόρα της Αρχαγγελιώτισας και στη κορυφή του πετάλου που οδηγεί προς το μοναστήρι πήραμε το μονοπάτι για το «Λιβάδι» και τη ποδηλατική πίστα. Αρχές Μαρτίου είχαμε κάνει πρώτη φορά αυτό το κομμάτι. Περιγραφή και φωτογραφίες σε  προγούμενη ανάρτηση αλλά και χάρτη στο trimbleoutdoors. Είχε πολύ καιρό να βρέξει και αυτή τη φορά το νερό στο ρυάκι στα δεξιά μας ήταν πολύ λίγο. Ούτε ακουγόταν να ρέει  ούτε σχημάτιζε μικρούς καταρράκτες στα βράχια. Σε κανένα τεταρτάκι φτάσαμε στο σταυροδρόμι που υπάρχει και μία βρύση στρωμένη με πλακάκια … μπάνιου. 

Αν συνεχίζαμε ευθεία θα φτάναμε στη ποδηλατική πίστα. Σκοπός μας όμως ήταν να πάρουμε τον δασικό χωματόδρομο προς τα Δυτικά και να φτάσουμε στα Κιμμέρια.

Γνωστή ποδηλατική και περιπατητική διαδρομή και συνήθως αυτοί που τη κάνουν ξεκινούν από τη Καλαμού παίρνοντας το δρόμο προς τη «θηλιά». Λίγο μετά τη πρώτη είσοδο της «θηλιάς» στα δεξιά ξεκινάει ο χωματόδρομος που σε κανένα 10λεπτο φτάνει στη βρύση που περιέγραψα παραπάνω,  σε άλλο ένα δεκάλεπτο στα μαντριά κοντά στο πάρκο κεραιών και στο βάθος … Κιμμέρια.

Ο χωματόδρομος είναι σε καλή κατάσταση και δεν παρουσιάζει τη παραμικρή δυσκολία για περπάτημα ή και για ποδήλατο. Απ΄ότι είπε ο Τάσος το χειμώνα είχε ψιλοχαλάσει από τις βροχές αλλά φαίνεται ότι τον έφτιαξαν και δεν υπάρχει πλέον πρόβλημα.

 

Η διαδρομή δε παρουσιάζει κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, συνεχές περπάτημα σε ένα δασικό χωματόδρομο. Ο ήλιος δεν είχε ανεβεί ακόμα και όλη μας η πορεία ήταν μέσα στη σκιά, τη δροσιά και τη πρασινάδα. Στην αρχή όλη η δεξιά πλευρά κρυβόταν από δέντρα και θάμνους αλλά μετά που περάσαμε και το «Βορινό πέταλο» μπροστά μας βλέπαμε τις Φοιτητικές Εστίες, λίγο πιο μακριά τον Κόσυνθο με τα ελάχιστα νερά, ενώ στο βάθος απλωνόταν όλη η Ανατολική πλευρά του Νομού τα παραλίμνια χωριά, η Βιστωνίδα και πολύ μακριά μέσα στα σύννεφα η Σαμοθράκη. 

Είναι ωραίο να βλέπεις τη περιοχή σου από μία άλλη γωνιά. Πίσω μας άρχισε να φαίνεται και η πόλη και στο βάθος η Μελτή και λίγο ακόμα και το Αυγό. 

 

Πριν πάρουμε τη κατηφόρα για το Δασάκι και μετά για Κιμμέρια, μια στάση για λίγη δροσιά σε μία βρυσούλα πάνω στη στροφή και  μάζεμα μαύρων μούρων  (wow !!! blackberrys) από τη μουριά που ρίχνει τη σκιά της πάνω στη βρύση. Στη συνέχεια το σπήλαιο των Κιμμερίων. Δεν έχω καμία πληροφορία για αυτό, ακόμα και η φωτογραφία δε βγήκε καλή λόγω της αντηλιάς.

Κατεβαίνουμε τη κατηφόρα , αριστερή στροφή και τελευταία στροφή πριν τη τελική κατηφόρα πίσω από τα τελευταία σπίτια των Κιμμερίων. 

Τελικά όπου και να βρεθείς η περιοχή μας έχει τόσες ομορφιές. Από ψηλά μια καταπληκτική θέα στον , δυστυχώς χωρίς πολύ νερό και αυτός, Κυδωνέα.. Σε έναν αναβαθμό μέσα στο χείμαρρο σχηματιζόταν ένα μικρός καταρράκτης.  Από ψηλά πάνω στη στροφή έχοντας θέα όλη τη κοίτη και όλο το βάθος της διαδρομής του χείμαρρου η εικόνα ήταν πανέμορφη.  Σίγουρα θα ήταν πολύ πιο εντυπωσιακή αν είχε περισσότερο νερό. Τι να κάνουμε αυτό είχαμε αυτό θα πορευτούμε. Μία φώτο για του λόγου το αληθές.

 

Χμ... Τελικά γράψε λάθος. Η διαδρομή παρουσιάζει ενδιαφέρον.

Στο ίδιο σημείο και η πιο μοναδική και καινοτομική, πλην όμως επικίνδυνη και αστεία γέφυρα της διαδρομής κατασκευασμένη από κάποιον μου μαλλον ταχε τσούξει. Κάποιες σκουριασμένες λαμαρίνες πάνω σε κάτι σαπισμένα μαδέρια στηριγμένα σε ένα σίδερο από οικοδομική σκαλωσιά καλυμένη από πέτρες και χώματα, ένωνε τις 2 πλευρές σε ένα χαντάκι που όταν βρέχει ρίχνει τα νερά του μέσα στον Κυδωνέα από ψηλά Δε μπήκαμε βέβαια στο πειρασμό να τη περάσουμε. Αυτό δε μας εμπόδισε όμως να τη φωτογραφίσουμε.

Κατεβαίνοντας στο χωρίο περάσαμε από το φούρνο για ένα φρεσκοψημένο ψωμάκι. Δεν είχε τη μπαγκέτα που τόσο μου αρέσει και βολευτήκαμε με ένα ολικής. Της υγιεινής διατροφής πάνω απ’ όλα.

Για την επιστροφή δεν έδωσα σημασία στα κρύα ανέκδοτα των συνοδοιπόρων μου που ήθελαν να γυρίσουμε από το ίδιο σημείο και τους έπεισα να ακολουθήσουμε το κανονικό και πιο εύκολο ασφαλτοστρωμένο δρόμο.

Με τα πόδια πονεμένα και βαριά (τα δικά μου δηλαδή) και ας είχαμε κάνει μόνο 12 χιλιόμετρα. Η διαδρομή έχει ανέβει στο trimbleoutdoors Όχι ότι είναι άγνωστη και δύσκολη αλλά αφού τη κάναμε που τη κάναμε, να μην την ανεβάσω κιόλας;

Καλές διαδρομές.

Η Γέφυρα του 5ου

Σάββατο 06/04/2013

Μια μικρή, αποτυχημένη πλην όμως όχι λιγότερο ενδιαφέρουσα βολτίτσα θα περιγράψω στη σημερινή ανάρτηση.

Με το Τάσο ξεκινήσαμε το Σάββατο πρωί - πρωί όπως συνήθως και γύρω στις 7 παρά παρκάραμε στο δασάκι μετά το 4μισι χιλιόμετρο μετά τη διπλή γέφυρα του Κόσυνθου. Εκεί στο βάθος απομακρυσμένη και σχεδόν άγνωστη από το πολύ κόσμο στέκει ακόμα πανέμορφή αν και ελαφρώς κατεστραμμένη μια  παραδοσιακή,  πετρόχτιστη,  τετράτοξη γέφυρα. Η κατεύθυνση της Ανατολικά – Δυτικά σαν να ενώνει το βουνό που βρίσκονται τα Μοναστήρια της Παναγιάς με το όγκο του Αχλαδόβουνου (Τσαλ). Ας τη πούμε «η γέφυρα του 5^ου χιλιομέτρου». 

 

Η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο περίεργη η θέση της στο σημείο εκείνο. Πρώτα απ’ όλα η μία άκρη της δε βρίσκεται στην όχθη του ποταμού αλλά στη κυριολεξία μέσα στη μέση καθώς σε εκείνο το σημείο το ποτάμι έχει μεγάλο πλάτος και η γέφυρα δε φτάνει μέχρι την όχθη του. Προφανώς όταν χτίστηκε, ο Κόσυνθος στη σημείο εκείνο δεν ήταν τόσο απλωμένος όπως τώρα ή όπως θα δείτε παρακάτω πιθανόν καταστράφηκε το γεφύρι. Το δεύτερο περίεργο είναι ότι στις μέρες μας και με την υπάρχουσα χάραξη του δρόμου προς το 8^ο, η ύπαρξη μιας γέφυρας σε αυτό το σημείο φαίνεται αχρείαστη. Μετά τη γέφυρα, προς τα δυτικά εκεί που αγγίζει το βουνό, δεν υπάρχει κάποιο εμφανές μεγάλο μονοπάτι απ’ όπου θα μπορούσαν να περάσουν άνθρωποι και ζώα. Δεν υπάρχουν κοντινά χωριά, ούτε χωράφια που θα απαιτούσαν τη κατασκευή της γέφυρας εκεί. Σίγουρα μετά από τόσα χρόνια έχει αλλάξει η μορφολογία του εδάφους και η πραγματική χρησιμότητα της γέφυρας δεν είναι ορατή. Όσο και αν έψαξα  δε μπόρεσα να βρω λεπτομέριες  για αυτή παρά μόνο μικρές αναφορές όπως πχ στο www.pomakohoria.gr 

«Το μονοπάτι του Κόσυνθου από την Ξάνθη μέχρι το 8ο χλμ στο δρόμο προς Εχίνο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς περνούσε τέσσερα πέτρινα γεφύρια μέχρι τη διασταύρωση του 8ου χιλιομέτρου. Πιο συγκεκριμένα, στο 4ο χλμ από την Ξάνθη και σε μια στροφή του Κόσυνθου συναντάμε μεγάλη γέφυρα με μήκος καταστρώματος 50 μ., η οποία χρονολογείται από το 1904. Το μονοπάτι συνέχιζε στα δυτικά του ποταμού και διέρχονταν στο 5ο χλμ από την ανατολική πλευρά για να κατευθυνθεί προς τη Μονή Παναγίας Καλαμούς. Το πεντάτοξο γεφύρι στο 5ο χλμ Ξάνθης –Σταυρούπολης εντυπωσιάζει με την κατασκευή του (19). Ιδιαίτερα σημαντική είναι η αναπαράσταση του ψαροκόκαλου που βλέπουμε στο κλειδί του μεγάλου τόξου στο νότιο μέρος. Πρόκειται μάλλον για τη "σφραγίδα" των κατασκευαστών του γεφυριού.»

αλλά και στην εργασία του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Βιστωνίδας «Ακολουθώντας το ποταμό Κόσυνθο»  

"Το γεφύρι που βρίσκεται στο 5ο χλμ είναι ένα από τα παλαιότερα πέτρινα γεφύρια στο χώρο της Θράκης (16 ος αι.) και λέ γεται πως αρχικά αποτελούνταν από 9 τόξα τα οποία κατέρρευσαν σταδιακά και απέμειναν μόνο 2 τόξα και 2 ανακουφιστικοί θόλοι" Έτσι εξηγείται και η τωρινή της κατάσταση.

Mέσα από ένα σύμπλεγμα παλιών μονοπατιών η γέφυρα αποτελούσε σημείο διέλευσης προς Νότια , τη Ξάνθη δηλαδή ή ακόμα παλαιότερα και προς  τη Γενισσέα που ήταν και το κέντρο του εμπορίου της  περιοχής κατά τα μεταβυζαντινά χρόνια. Προφανώς μετά το Μοναστήρι της Καλαμούς η διέλευση γινόταν από την αριστερή κατεβαίνοντας όχθη του Κόσυνθου   έως το Σαμακώβ ακλουθώντας το γνωστό μονοπάτι. 

Πάντως αν θέλετε περισσότερες επιστημονικές πληροφορίες για το Κόσυνθο  πρέπει οπωσδήποτε να δείτε  τη πτυχιακή εργασία  της Φοιτήτριας του Πανεπιστημίου Πατρών Μαυραποστόλου Μαρίας .

Εκείνο το Σαββατιάτικο πρωινό ο Κόσυνθος είχε τα αναμενόμενα νερά για την εποχή και έτσι μας επέτρεψε να περπατήσουμε μέσα στην αμμουδιά και να φτάσουμε μέχρι τη γέφυρα. Το σημείο εκεί  έχει τόσο πλάτος που μόνο σε πλημμύρες υπάρχει περίπτωση τα νερά να φτάνουν στην ανατολική όχθη. Η γέφυρα καλύπτει τη κυρίως κοίτη. Είναι τετράτοξη με 2 μεγάλα τόξα και 2 μικρότερα (ανακουφιστικά). Στο κέντρο στη Νότι πλευρά, πάνω στο "κλειδί" έχει το σημάδι των μαστόρων : ένα ψαροκόκκαλο. Για 500 χρόνων γέφυρα καλά διατηρείτε. 

Στη φώτο δε φαίνεται καθαρά το ψαροκόκκαλο. Προτιμήστε να το δείτε από κοντά.

 Η ανατολική πλευρά της έχει καταστραφεί και από τις προσχώσεις έχει περίπου 1 μέτρο ύψος από το έδαφος. Δεν είναι δύσκολο να ανεβείς και να περπατήσεις στο κατάστρωμα μέχρι την απέναντι πλευρά.

Δε κάνει κανένα πέταλο εκεί ο ποταμός. Απλά έτσι βγαίνουν οι πανοραμικές φώτο πάνω από τη γέφυρα.

Μόλις περάσεις σκάς ακριβώς πάνω στο βουνό. Κατακόρυφοι βράχοι, δέντρα γαντζωμένα στο γκρεμό, γάργαρα νερά, όμορφες εικόνες της Ελληνικής φύσης. Πάντα η φύση προκαλεί εντύπωση. Οι παρακάτω φωτογραφίες από το Τάσο. Τώρα πώς σκαρφάλωσαν τα δέντρα εκεί πάνω μη με ρωτάτε.

 

Αριστερά προς το Νότο και δεξιά προς το Βορρά  φαίνετε  κάποιο στενό μονοπατάκι και εμείς αποφασίσαμε να πάρουμε το Βορινό. Καναδυό  παλιά ξεβαμμένα από τον ήλιο κορδελάκια και μερικά κομμένα με πριόνι κλαδιά μας έκαναν να πιστέψουμε πως το μονοπάτι είναι βατό για μεγάλη απόσταση και είπαμε να το ακολουθήσουμε. Σε μερικά σημεία όμως δεν υπάρχει καθόλου οπότε χρειαζόταν να περνάμε μέσα και πάνω από θάμνους και χόρτα ενώ σε κάποια άλλα σημεία έκανε κάτι σαν μπαλκόνι πάνω από το ποταμό και έτσι μας δόθηκε η ευκαιρία για μια ακόμα φώτο της γέφυρας όσο ακόμα φαινόταν με φόντο το φαράγγι πρός τη Ξάνθη.

Σε όλη τη διαδρομή είχαμε επικοινωνία με ασύρματο με τον Χρήστο και τον Σάββα που κατακτούσαν με τα ποδήλατά τους τις κορυφές και τα μονοπάτια προς τη Λατίνιτσα. Κάθε λίγο και λιγάκι μας ανέφεραν που βρισκόταν και εμείς του λέγαμε για το πώς είναι το μονοπάτι δίπλα από το ποτάμι. 2 δραστηριότητες ταυτόχρονα και παρέα εξ αποστάσεως.

Κάποια στιγμή φτάσαμε στο επίπεδο του ποταμού πάνω στο γρασίδι και πεσμένα δέντρα ενώ κάποια άλλη βγήκαμε μέσα από τα δάσος και περπατούσαμε μέσα στη κοίτη πάνω σε μικρές νησίδες που είχαν δημιουργηθεί από τα τραβηγμένα νερά. Θέλαμε να πιστεύουμε ότι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα καταφέρναμε να φτάσουμε στη γέφυρα του Πιλήματος. Δε κάναμε μεγάλη απόσταση όμως. Φτάσαμε μέχρι τη πίσω πλευρά από το βενζινάδικο στο 5.5 χλμ περνώντας πίσω και από το ξενοδοχείο. Εκεί λοιπόν δε βρήκαμε άλλο μονοπάτι και δεν είχαμε καμία διάθεση να ψάξουμε περισσότερο. Κορδελάκια δε βλέπαμε, ούτε και ανοίγματα παρά μόνο θάμνους δέντρα και βράχους. Αρχίσαμε την επιστροφή λοξοκοιτώντας και προς το ποτάμι μπας και διακρίνουμε κανένα πιθανό πέρασμα για να φτάσουμε στην άλλη πλευρά για να μη ξανακάνουμε την ίδια διαδρομή. Δεν υπήρχε περίπτωση. Μας φάνηκε αρκετά βαθύ και αρκετά παγωμένο και έτσι ακολουθήσαμε τον ασφαλή δρόμο από απ’ όπου ήρθαμε.

Εντωμεταξύ οι ποδηλάτες είχαν αρχίσει τη κάθοδο και είπαμε να πάμε να τους συναντήσουμε.

Μέχρι να κατεβούνε εμείς ανεβήκαμε μεχρι το Γέρκα για να ρίξουμε μια ματιά στα μονοπάτια  για κάποια επόμενη βόλτα. Μέχρι τη διαστάυρωση του 8ου, στα δεξιά πριν αλλά και μετά τη γέφυρα του Πιλήματος φαινόταν κομμάτια από το μονοπάτι που θέλαμε να πάρουμε. Τώρα που τα κοιτάζαμε καλύτερα φαινόταν πιο λογικό να ακολουθήσουμε ανάποδη πορεία από το Πίλημα προς τα κάτω αλλά και πάλι τίποτα δεν εγγυόταν ότι ακόμα και έτσι θα φτάναμε στη γέφυρα του 5^ου χιλιομέτρου. Τι να πω αν κάνω λάθος διορθώστε με για να το διορθώσω. Ίσως αυτό να αποτελέσει επόμενη βόλτα και ανάρτηση.

Στο Γέρακα άλλη Βυζαντινή πετρόχτιστη γέφυρα εκεί πέρα και πάλι μοιάζει να μην έχει σχέση με τη σύγχρονη πραγματικότητα, καθώς και αυτή ξεκινάει από το πουθενά και σκάει πάνω στο ανάχωμα που κατασκευάστηκε για το τωρινό δρόμο προς Σταυρούπολη. Άλλη μια απόδειξη για τη διαφορετική πορεία των ορεινών μονοπατιών σε σχέση με τις σύγχρονες ανάγκες. 

Όσο αφορά τη συνάντηση θεωρήσαμε ότι έχουμε χρόνο αλλά οι 2 τους αποδείχτηκαν πολύ πιο γρήγοροι. Όταν καταφέραμε να ξαναμιλήσουμε με τα ρακαλάκια είχαν ήδη περάσει το 4μισι. Αφού δε τους προλαβαίναμε είπαμε κατεβαίνοντας να κάνουμε  μία στάση στο 8^ο . Εκεί πριν από το λόφο των Προσκόπων στα δεξιά, μέσα στο ρέμα που κατεβαίνει από το Γέρακα ένας μικρός αναβαθμός δημιουργεί ένα καταρράκτη που αν και μικρός μοιάζει αρκετά εντυπωσιακός και πολύ όμορφος έτσι όπως μπορείς να τον δεις από ψηλά. Ένα στενό μονοπατάκι τραβερσάρει τη πλαγιά του λόφου και δε χρειάζεται παρά ελάχιστο περπάτημα για να βρεθείς εκεί. Επίσης μπορείς να κατεβείς χαμηλά , όπως έκανε ο Τάσος, και να βρεθείς ακριβώς πάνω από το καταρράκτη στα τσιμέντα του αναβαθμού. Φωτογραφίες απαραίτητες και επιστροφή.

 

Και η πανοραμική για καλύτερη θέα της περιοχής

Τελικός σταθμός το εγκαταλελειμμένο πολυβολείο πού ήλεγχε το δρόμο από τη Σταυρούπολη τότε που οι Βόρειοι γείτονες μας ήταν εχθροί. Θαμμένο μέσα στη γη, άδειο πλέον και με ξηλωμένες όλες του τις εγκαταστάσειςμ, αλλά με εμφανείς όλες τι υποδομές του,  έχει γίνει πλέον σπίτι για νυχτερίδες αλλά και λαθρομετανάστες ίσως καθώς κάποια παλιά λερωμένα στρώματα και κουτιά από κονσέρβες μαρτυρούν τα γεγονότα. 

Σχεδόν 3 σελίδες κείμενο. Καμιά 10αρια φωτογραφίες και αρκετ΄αλεπτά βίντεο που δε τα έβαλα στην ανάρτηησ. Ακόμα και αν θεωρηθεί αποτυχημένη η Σαββατιάτικη βόλτα καθώς δε καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε το στόχο που θέσαμε εξ αρχής, είχε τόσα πολλά να μας προσφέρει. Και τόσο κοντά στη Πόλη.  Τι άλλο να ζητήσουμε δηλαδή;

ESPN Xtreme Sports & National Geographic με τη μία

Κυριακή 31/03/2013

Κυριακή πρωί. Το ραντεβού ήταν στη γέφυρα των Κιμμερίων. Με τον Τάσο περιμέναμε τους Ξανθιώτες Σάββα και Σάκη και τον Χρυσουπολιώτη Γιώργο. Μετά τις 8:30 ξεκινήσαμε. Αργά για τα δικά μας δεδομένα. Όμως οι 3 τους είχαν το λόγο τους. Εκεί που θα πήγεναν θα έπρεπε να έχει ζεστάνει όσο πιο πολύ γίνεται.

Ξεκινήσαμε με 2 αυτοκίνητα Ανατολικά. Περάσαμε τον Ίασμο και στρίψαμε προς τη παλιά γέφυρα του Κομψάτου  . Τη περάσαμε και παρκάραμε στην ανοιχτοσιά δεξιά από το ποτάμι. Επιβιβαστήκαμε και οι 5 στο RAV του Σάββα και ξεκινήσαμε.

Προορισμός μας ? Η γέφυρα του Τρίκορφου, καμία 15αριά χιλιόμετρα προς τα Βόρεια μέσα στα βουνά πάνω από τον Ιασμο.   Σκοπός? Η διάσχιση του Κομψάτου με kayak. Καλά με τρελαίνεσαι. Όχι από μένα.  Η οδική διαδρομή με το RAV στο trimbleoutdoors έιχε καταγραφεί το 2010. Η φετινή διαδρομή δε γράφτηκε. Δεν άλλαξαν και πολλά από τότε. Αλλού χωμάτινος και αλλού βραχώδης ο ορεινός δρόμος με νεροφαγιές και κοτρώνες, λάσπη αλλά και ξεραΐλα. Φάγαμε αρκετό «φραπέ» μέχρι να φτάσουμε if you know what I mean. Παρ’ όλα αυτά όσο ανεβαίναμε το τοπίο ομόρφαινε περισσότερο. Εντυπωσιακές εικόνες από γκρεμούς και ρέματα σε μεγάλο βάθος και μια υπέροχη θέα του κάμπου και της Βιστωνίδας μας αποζημίωσαν. 

 

Περάσαμε και τη διασταύρωση για τα Θρακικά Μετέωρα και υποσχεθήκαμε στους εαυτούς μας ότι αυτό θα αποτελέσει μια άλλη εκδρομή κάποια άλλη στιγμή. Αυτή τη φορά θέλαμε να φτάσουμε στη γέφυρα του Τρίκορφου. Με τέτοιο δρόμο χρειαστήκαμε πάνω από 40 λεπτά για να φτάσουμε. Και να σκεφτείς ότι οδηγούσε ο Σάββας. Όσοι ξέρουν κατάλαβαν…

Καμιά 200αριά μέτρα πριν τη γέφυρα ο Κομψάτος κάνει μια αμμουδιά ότι πρέπει για στάθμευση και προετοιμασία των kayakers. Σάββας, Σάκης & Γιώργος αρχίσανε τα δικά τους. Βγάλε βάρκα, βγάλε τρόμπα, φούσκωσε βάρκα, ταχτοποίησε μαξιλαράκια, φόρα neoprene, φόρα αδιάβροχο, φόρα κράνος, φόρα σωσίβιο (σημαντικό) δέσε τα συμπράγκαλα στη βάρκα, ετοίμασε κουπιά.Αρκετά κουραστική προετοιμασία θα έλεγα. Εγώ με το Τάσο βοηθούσαμε όσο μπορούσαμε … τραβώντας φωτογραφίες και βίντεο αλλά και εμψυχώνοντας τους με διάφορα ευφυολογήματα.

 

Πάντως δεν είχαμε άδικο. Η τοποθεσία προσφερεται γαι πολλές φώτο.Να ορίστε μια πανοραμική του σημείου.

και ξέρετε πόσο μου αρέσουν τα μοναχικά δέντρα.

10:40 οι 2 βάρκες με  τους 3 τους ξεκίνησαν. Ραντεβού σε καμιά δυό ώρες στη γέφυρα, εκεί που είχαμε αφήσει το πρώτο αυτοκίνητο.

Το τι έγινε μέσα στο ποταμό έχει καταγραφεί σε 4 εικοσάλεπτα βίντεο, 8GB μέχρι που τίγκαρε η κάρτα, τα οποία παιδεύομαι να μοντάρω. Για το τελικό αποτέλεσμα κράτα μικρό καλάθι γιατί δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά για το τι θα βγει. Παρόλα αυτά δε θα μπορούσα να σας αφήσω έτσι. Κάποιες λήψεις από τους ίδιους μέσα στο ποτάμι αρκούν για να δείξουν τη καταπληκτική εμπειρία. Σκέτο ESPN Xtreme sports.

 

Έτσι περνούσαν αυτοί μέσα στο παγωμένο ποτάμι. Οσο για μας;  με το Τάσο πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Πριν όμως πήγαμε λιγάκι πιο πάνω στη τσιμεντένια γέφυρα  του Τρίκορφου . Δεξιά παρκαρισμένα αυτοκίνητα του ΕΟΣ Ξάνθης και Κομοτηνής που είχαν πορεία προς τα Θρακικά Μετέωρα από τη διαδρομή που ξεκινάει από εκεί.

Και μία όμορφη πανοραμική της γέφυρας του Τρίκορφου.

Δεν περάσαμε τη γέφυρα. Απλά ήθελα να τραβήξω μια φώτο των Θρακικών Μετεώρων έτσι για να αποκτήσω μια μικρή γεύση για όταν θα πάμε και εμείς. Δε βάζω περισσότερα στοιχεία εδώ. Να έχω και τίποτα να γράφω όταν με το καλό πραγματοποιηθεί ή δική μας πορεία.

 

Πιο άνετοι αυτή τη φορά αφού πλέον μείναμε μόνο 2 μέσα στο RAV και όχι στριμωγμένοι όπως στην ανηφόρα φτάσαμε και πάλι στη γέφυρα ανάμεσα στον Ίασμο και στον Πολύανθο. Εκεί που είχαμε αφήσει το άλλο αυτοκίνητο. Παρκάραμε και ξεκινήσαμε τη δική μας βόλτα. Από εκείνο το σημείο ξεκινάνε 2 μονοπάτια. Το ένα σχεδόν μέσα στη κοίτη του ποταμού ή τουλάχιστον πολύ κοντά. Για το άλλο δεν είμαι σίγουρος αλλά μπορεί να φτάνει και μέχρι τον Τρίκορφο. Να μη φτάνει? Και γιατί να μη φτάνει δηλαδή? Ε! όλο και κάπου θα φτάνει. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι και στο πάνω και στο κάτω μονοπάτι υπήρχε αρκετός κόσμος που προτίμησε το όμορφο Κυριακάτικο πρωινό για τη βόλτα του ή για ψάρεμα. 

Ακολουθώντας το κάτω μονοπάτι σε πολύ λίγο φτάσαμε στη περίφημη πέτρινη, τοξωτή γέφυρα του Κομψάτου. Όπως λέει η Wikipedia : “ Το υπουργείο πολιτισμού χαρακτηρίζει το γεφύρι ως "μεσαιωνικό γεφύρι 17ου - 18ου αιώνα", ^[1] ενώ υπάρχουν δημοσιεύματα τα οποία αναφέρονται στο γεφύρι ως "βυζαντινό". ^[8] Ο Χίθ Λόουρι, ιστορικός-οθωμανολόγος από το Πανεπιστήμιο Πρίνσετον, χαρακτηρίζει το γεφύρι οθωμανικής περιόδου” 

Ότι και να είναι σίγουρα είναι πανέμορφο. Πρόκειται για ένα πεντάτοξο γεφύρι, μάλλον το μεγαλύτερο του είδους της στη περιοχή. Το κεντρικό τόξο έχει άνοιγμα 21,8μ και ύψος 12μ. Το πλάτος του καταστρώματος είναι περίπου 2 μέτρα και δεν έχει στηθαίο γεγονός που κάνει λίγο τρομακτική τη διάβαση. Από εκείνη τη πλευρά το κατάστρωμα είναι πιο βατό ενώ πάνω από το κεντρικό τόξο οι πέτρες είναι πιο τραχιές και προφανώς κατασκευάστηκαν έτσι ώστε τα καραβάνια να μη γλιστράνε στην ανηφοριά πάνω στη γέφυρα.

Δυστυχώς το Δυτικό τόξο έχει καταστραφεί και δεν είναι δυνατόν να περάσεις απέναντι αλλά όλη η υπόλοιπη κατασκευή στέκει καλά και αντιστέκεται στις ορέξεις του ποταμού. Έχω βρει φωτογραφία στο internet που οι ορέξεις του είναι πολύ μεγάλες.Όσοι έχουν δει τη γέφυρα μπορούν να καταλάβουν για τι ύψος μπορεί να φτάσει το νερό όταν ο Κομψάτος έχει κέφια

Στην αρχή του γεφυριού, στην Ανατολική πλευρά, χρυσοθήρες έχουν αφήσει τα σημάδια τους πάνω στο κατάστρωμα ανοίγοντας μια τρύπα. Δυστυχώς τέτοιες ενέργειες έχουν οδηγήσει σε καταστροφή αρκετών παραδοσιακών γεφυριών καθώς θεωρούνται ότι έχουν κρύψει εκέι χρυσάφι οι παλιοί.

Βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες, και συνεχίσαμε στο μονοπάτι ακριβώς δίπλα από το ποτάμι.  Το έδαφος πετρώδες αφού πρακτικά κάποιες φορές ήμασταν μέσα στη κοίτη και κάποιες ακριβώς από πάνω. Μη κοιτάς που τα νερά είχαν τραβηχτεί πιο πέρα, όταν είναι πιο φουσκωμένο το ποτάμι τα νερά φτάνουν μέχρι εκεί που περπατούσαμε. Μερικές φορές ανεβαίναμε λίγο ψηλότερα. Και πάλι υπήρχαν σημάδια ότι το ποτάμι φτάνει και μέχρι εκεί όταν φουσκώσει.

Μια εκδρομή μέσα στη φύση δε μπορεί παρά να είναι πάντα μια ξεχωριστή εμπειρία. Βράχοι, πέτρες, νερά, στενά περάσματα,  πανέμορφα σημεία  και περίεργα. Όπως για παράδειγμα στα δεξιά πάνω στο βράχο σκαρφαλωμένο ένα δέντρο με γυμνές ρίζες και το κορμό ασπρισμένο από το νερό. Έτσι όπως είναι  γαντζωμένο στο βραχώδες τοπίο δε ξέρεις από πού αρχίζουν τα κλαδιά και από πού οι ρίζες.

 

ή λίγο πιο κάτω όταν συνάντησα ένα ρυάκι να τρέχει παράλληλα αλλά προς αντίθετη κατεύθυνση από το ποτάμι. Από πού ξεφύτρωσε πάλι αυτό? Ζωντανό γάργαρο νερό (έστω και λίγο) ανάβλυζε από το βράχο. Πρώτη φορά στη ζωή μου είδα πραγματική πηγή.  Ποιος ξέρει από πού ξεκίνησε τη πορεία του για να βρει σημείο διαφυγής χαμηλά μπροστά στα πόδια μου. Όσο και αν προσπάθησα να κάνω καλή λήψη, δεν είναι εύκολο να αποτυπωθεί η πραγματική ομορφιά. Σκέτο National Geographics.

Η ώρα πλησίαζε 12:30 και από το βάθος του ποταμού άρχισαν να φαίνονται 2 κόκκινες βάρκες. Οι 3 kayakers ήταν πιστοί στο ραντεβού τους. Χαιρετούρες και φωνές και πάλι βίντεο και φωτογραφίες. Έτρεχα μέσα στα κατσάβραχα να προλάβω να ανέβω πάνω στη πέτρινη γέφυρα για να τους τραβήξω από κει. Λοιπόν μάθημα πρώτο. Διασχίζεις πιο γρήγορα ένα ποτάμι με kayak παρά τρέχοντας. Με το ζόρι τους πρόλαβα. Με τόσο καρδιοχτύπι πώς να βγει σταθερό το βίντεο? Τέλος πάντων.

Ο κόσμος που έκανε τη βόλτα του μόλις πήρε χαμπάρι τους 3 του ποταμού έκατσε να τους χαζεύει . Μάλιστα είχαν και 2 θαυμάστριες που προτίμησαν να κάτσουν ακριβώς πάνω στη γέφυρα για να έχουν καλύτερη θέα.

Σάκης , Σάββας και Γιώργος περάσανε κάτω από το πέτρινο γεφύρι  με κατεύθυνση το σημείο που βγαίνουν από το ποτάμι.

 

Σίγουρα τσάντισαν τους 2 τύπους που ψάρευαν που ξαφνιάστηκαν όταν τους είδαν να περνάνε από μπροστά τους τρομάζοντας πιθανόν τα ψάρια αλλά μικρό το κακό.

  

Κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξε ο Τάσος αποτυπώνουν πολύ όμορφα τη προσπάθεια των τριών αλλά κα την ομορφιά του τοπίου. Απολάυστε. 

 

Αν κρίνω από τα βίντεο που είδα οι τρείς τους είχαν μια καταπληκτική εμπειρία μέσα στο Κομψάτο. Η δική μας εμπειρία βέβαια δεν ήταν τόσο υγρή και τόσο περιπετειώδης αλλά δεν μπορώ να πω ότι υπολείπεται σε ομορφιά  μέσα στο συγκλονιστικό τοπίο του ποταμού σε μια ακόμα πανέμορφη γωνιά της Ελληνική Γης.

Η διαδρομή μέσα στο ποτάμι καταγράφηκε από το GPS του Σάββα, οπότε όποιος ενδιαφέρεται κλικ εδώ.

Κλείνοντας ενα bonus. Φαντάζομαι δεν έχετε ξεναδεί τέτοιο βίντεο. Ταυτόχρονη λήψη απο το πλάι και πάνω από το kayak. Προσοχή μη βραχείτε.

και όποιος θέλει να δεί το συνολικό video στο YouTube κλικ εδώ.