Βόλτα στο χαλαρό (το λες και έτσι ... )

Πριν ξεκινήσετε την ανάγνωση, ζητώ συγνώμη. Ενα bug και το blogspot μου έχει κάνει την ανάρτηση μπάχαλο. Κατά τη συγγραφή φαίνεται ΟΚ. Όταν το ανεβάζω όμως έχει τα χάλια του.   Έχει χαλάσει τη στοίχιση, το word wrapping, τις γραμματοσειρές και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Δεν έχω ιδέα πώς θα παρουσιαστεί στο δικό σας browser. Ίσως να είναι καλύτερα σε Google Chrome αλλά και πάλι δε βάζω το χέρι μου στη φωτιά.  Αν σας κουράσει το κείμενο ανατρέξτε τουλάχιστον στις φωτογραφίες. Και αυτές αξίζουν το κόπο. 

Τόσα αγκάθια φάγαμε για να τις βγάλουμε. Καλή ανάγνωση και apologies.

Τη τελευταία Κυριακή  του Ιούνη ξεκινήσαμε με τον Σάββα και τον Ηλία για κάτι χαλαρό. Τα παιδιά θα πήγαιναν στο Αυγό και εγώ μια απλή βολτίτσα στα μονοπάτια κοντά στη Μονή Ταξιαρχών. Αυτό που ξεκίνησε σαν χαλαρή βόλτα άλλαξε όταν φτάσαμε στο κρίσιμο σταυροδρόμι της Ιερατικής που για να μη διασπαστεί η παρέα αποφασίσαμε να «συμβιβαστούμε» και να το κόψουμε αριστερά να ανεβούμε στην Αγία Παρασκευή να συνεχίσουμε στο Δέντρο του Βοριά και να κατηφορίσουμε τον Αυχένα και μετά να ψάξουμε για κάποιο μονοπάτι είτε προς τη Χρύσα είτε προς το καζίνο.




Η πρώτη μας στάση ήταν στην Αγία Παρασκευή και στη Σημαία που τοποθέτησε ο Στρατός πριν από λίγο καιρό. Δυστυχώς από τον αέρα έχουν κοπεί οι αντηρίδες και ο ιστός έχει γείρει. Επίσης  έχει σκιστεί και η μεγάλη πάνινη σημαία που ήταν στο έδαφος. Οπότε ας επιληφθεί κάποιος του θέματος.

Πάνω από την Αγία Παρασκευή

Εκεί έκανα έναν έλεγχο στη  ομώνυμη κρυπτή και τα βρήκα όλα καλά. Είναι εκεί και περιμένει ακόμα τον first finder.Δείτε και στο επίσημο site της κρύπτης. 

Στη συνέχεια ανηφορίσαμε τη πλαγιά και βρεθήκαμε στο Δέντρο του Βοριά. Ένας ακόμα 
έλεγχος της ομώνυμης  κρύπτης που επίσης περιμένει  τον first finder και συνεχίσαμε προς τον αυχένα. Μια υπέροχη θέα του Αυγού μπροστά μας και κατηφορίσαμε στο δικό μας «Οροπέδιο των Μουσών» το πλάτωμα δηλαδή μεταξύ του Αυχένα και του Αυγού με κατεύθυνση δυτικά όμως,  προς το Μισκίν Τεπέ για να σου δώσω να καταλάβεις.

Το "Οροπέδιο" του Αυγού. Γιατί όχι το δικό μας "Οροπέδιο των Μουσών";

                                                     

                                                            Με κατεύθυνση πρός Μέλτη (Μισκίν Τεπέ)

Με τη κορυφή του Αυγού θεόρατη στα δεξιά μας την αρχή σκεφτήκαμε να κατεβούμε από το

πρώτο διάσελο που βγάζει στη δεξαμενή υδροδότησης στον δρόμο προς καζίνο. Μας φάνηκε αρκετά δύσβατο και αλλάξαμε γνώμη και είπαμε να πάμε από το σημείο που είχαμε ανεβεί τον Απρίλιο του ’11  δηλαδή από τη παλιά σχολή αναρρίχησης του ΕΟΣ από τα βράχια δίπλα από την είσοδο του καζίνο. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η προοπτική δε μου πολυάρεσε καθώς ακόμα θυμάμαι τη δυσκολία της αναρρίχησης (που είναι ακόμα πιο δύσκολα σε καταρρίχιση) αλλά και κάποια από τα θύματα της μέρας αυτής, ένα σπασμένο GPS που δεν άντεξε τη πίεση στους βράχους και ένα ζευγάρι batons που δεν άντεξαν τη πτώση από ψηλά.

Βέβαια εκεί που ήμασταν δεν είχα καμία όρεξη να ξαναγυρίσω πίσω αλλά ούτε και να κάνω όλο το γύρω από το «Στεφάνι» για το «Ενδιάμεσο» που είχαμε κάνει παλιά με τον Αλέξη .Είδαμε και κάτι φρέσκα σημάδια κόκκινα – κόκκινα πάνω σε κάτι βράχους, οπότε λέμε εδώ είμαστε. Άντε να πάρουμε τη κατηφόρα,  έχοντας πάντα υπ’ όψιν μας την δυσκολία (και γιατί όχι και την επικινδυνότητα) της κατάστασης. 

Φρέσκο σημάδι και ο γκρεμός από κάτω

Στην αρχή νομίσαμε ότι τα σημάδια μας οδηγούν στο ίδιο σημείο που είχαμε ανεβεί πριν από 3 χρόνια. Με ανακούφιση κάποια στιγμή είδαμε ότι τελικά μας βγάζουν λίγο πιο δεξιά αλλά αυτή η ανακούφιση δε κράτησε και πολύ  όταν διαπιστώσαμε ότι μας οδηγούν σε κάποια εξίσου επικίνδυνα σημεία  πολύ άκρη πάνω από το γκρεμό του ρέματος του καζίνο. Από τη φώτο δε φαίνεται  καλά λόγω της σκιάς αλλά δεν είναι και το και το πιο εύκολο να βρίσκεσαι εκεί πάνω και να έχεις αυτό το έρεβος στο πλάι σου. 

Είναι ακόμα μία φορά που επιβεβαιώνεται ο κανόνας, και χωρίς εξαιρέσεις παρακαλώ,  ότι στο βουνό πρέπει να πηγαίνεις προετοιμασμένος. Ξεκινώντας για κάτι χαλαρό δεν είχα μαζί μου ούτε νερό, ούτε μπαστούνια και κυρίως ούτε τα κατάλληλα πατούμενα. Κάτι αθλητικά trecking αντί για ορειβατικά μποτάκια είχαν σαν αποτέλεσμα κάποια καλά γλιστρήματα πάνω στους κατηφορικούς επίπεδους βράχους.  

Από κεί και πέρα η κατηφόρα ήταν όπως η Κολομβιανή ποδοσφαιρική ομάδα: Κατεβαίναμε … κώλο-κώλο. 

Η στάση κώλο-κώλο

Ψάχναμε να βρούμε τον πιο επίπεδο και χωρίς εξογκώματα βράχο, κομματάκι δύσκολο, και 

τσουλούσαμε μέχρι να βρούμε κάπου να κοντράρουμε. Χέρια και αστράγαλοι γεμάτοι αγκάθια και μικρές πληγές αλλά μικρό το κακό. Το θέμα ήταν ότι κερδίζαμε σε μέτρα και φτάναμε πιο κοντά στο επίπεδο του δρόμου. Κάποια στιγμή είχα μείνει πίσω και λόγω των θάμνων δεν
είχαμε και οπτική επαφή οπότε σε κάθε θόρυβο από γλίστρημα που αντηχούσε στη ρεματιά 
φωνάζαμε ο ένας στον άλλον ότι ήμασταν εντάξει και συνεχίζουμε καθ’ οδόν. 

Ο Ηλίας και ο Σάββας σαν αγριοκάτσικα ακολούθησαν τα σημάδια κατά γράμμα. Εγώ 
βλέποντας το γκρεμό κάτω από τα πόδια μου το έκοψα λίγο πιο αριστερά. Έπεσα σε κάποιους θάμνους, σε κάποιους βράχους και συνέχισα. Δε ξέρω αν έκανα καλά ή όχι αλλά μια βδομάδα μετά, ακόμα βγάζω κάποια αγκάθια από τα χέρια μου.

Το κατέβασμα που λέγαμε

Επίσης

Μετά το δύσκολο κατηφορικό κομμάτι φτάσαμε σε πιο βατό μονοπάτι που τραβερσάριζε την πλαγιά το γκρεμού και με κάποια ζικ ζακ πλέον είχαμε ολοκληρώσει τη κατεβασιά μας. 

Τραβερσάρισμα

Όψη δεξιά από το τραβερσάρισμα

Κάποια σκουπίδια (ήμαρτον ρε παιδιά μέχρι και κομμάτια από ηλεκτρική σκούπα) μας θύμισαν ότι πλησιάζουμε στο πολιτισμό. Δηλαδή , όχι πείτε μου, αν εξαιρέσουμε κάποιες σακούλες που λες άντε τις πήρε ο αέρας (γιατί δε θες να πιστέψεις ότι κάποιος που χαίρεται τη φύση θα μπορούσε να τις πετάξει μέσα στο δάσος) ποιος ηλίθιος σκέφτηκε να ξεφορτωθεί την ηλεκτρική του σκούπα, δεξιά του δρόμου, μετά το ρέμα, μέσα στο δασάκι? Τόσο βλαμμένος πια? 

Η σκούπα ήταν πιο πάνω δεν την έβγαλα φώτο.

Περάσαμε το δασάκι και έτσι ολοκληρώσαμε αυτή την απρόσμενη "xalarh" διαδρομή. Η  

βολτίτσα μας είχε μία επικίνδυνη ομορφιά, με υψηλές ποσότητας αδρεναλίνης στη κατηφόρα. Αδρεναλίνη να δεις όταν γλιστρούσαν τα πόδια πάνω στους βράχους.

Μέσα στο δασάκι πριν το δρόμο

Μας έμειναν οι όμορφες αναμνήσεις και οι φωτογραφίες που δίνουν μια εικόνα στο περίπου 
χωρίς να αποτυπώνουν πλήρως ούτε τη γεωγραφία του τοπίου ούτε τα συναισθήματα. 

Δείτε το χάρτη της διαδρομής στο trimble outdoors απ' όπου μπορείτε και να τη κατεβάσετε. 

Προσωπικά δε θα συμβούλευα κανέναν να το κατεβεί. Καλύτερα ακολουθήστε την ανηφορική πορεία αλλά και πάλι με τη μέγιστη προσοχή για να απολαύσετε ακίνδυνα την ανάβαση.

Ελπίζω να μη σας βγήκαν τα μάτια από το bug το blogspot.

Καλές διαδρομές.

Ο Δρόμος του Νερού

Το e-mail ήρθε από τον Χρήστο και μιλούσε για το wood water wild festival  στη Καβάλα.

Οι αθλητές της "ομάδας" μας δήλωσαν αμέσως συμμετοχή στον αγώνα δρόμου των 19 χιλιομέτρων  ενώ το μη αγωνιστικό τμήμα, η αφεντιά μου δηλαδή, πήρε την οικογένεια και πήγαν για … scouting όπως πολύ εύστοχα σχολίασε ο Χρήστος.

Πραγματικά η πανέμορφη περιοχή πάνω από τη Καβάλα  προσφέρεται τόσο για καλλιτεχνικές και αθλητικές δραστηριότητες όσο και για οικογενειακές στιγμές μέσα στη φύση.

Τα νερά που κάποτε ύδρευαν τη πόλη της Καβάλας (Νεάπολη). Οι Ρωμαϊκές αλλά και Οθωμανικές εγκαταστάσεις υδροδότησης, που κατέληγαν στο αξιοθαύμαστο αψιδωτό Ρωμαϊκό Υδραγωγείο που δεσπόζει στην είσοδο της πόλης, το θαυμάσιο μονοπάτι που φτάνει μέχρι τη Παλαιά Καβάλα,  οι παλιοί νερόμυλοι,  οι νεροτριβές και τα πετρογέφυρα του παρελθόντος αλλά και σύγχρονες ξύλινες γεφυρούλες, τα μονοπάτια, οι κουπαστές και σκαλιά σκαμμένα στους βράχους μαζί και την εντυπωσιακή χαραδρογέφυρα της Εγνατίας, αποτελούν το σκηνικό του πανέμορφου τοπίου.

 Με ελάχιστη μελέτη της περιοχής, των χαρτών και των μονοπατιών και βοηθούμενος από το πλούσιο υλικό που υπάρχει στο διαδίκτυο οργάνωσα τη δική μας εκδρομή που περιλάμβανε μόνο ένα πολύ μικρό μέρος από τη διαδρομή των 19 χιλιομέτρων του αγώνα δρόμου που ξεκινάει μέσα από τη πόλη και μέσω του μονοπατιού καταλήγει στη Παλαιά Καβάλα.

 Αφήσαμε το αυτοκίνητο πάνω στο δρόμο Αμυγδαλεώνα – Παλαιάς Καβάλας σε μια από τις εισόδους του Μονοπατιού που οδηγεί πολύ γρήγορα στο Παλιό Νερόμυλο δίπλα στο ρέμα. Ένας χώρος αναψυχής με πλούσια βλάστηση και συνεχές τραγούδισμα από το νερό, με ξύλινα γεφυράκια, ένα μικρό θεατράκι και στημένες πλατφόρμες για flying fox και άλλες δραστηριότητες.

Μέχρι και το Στρουμφοχωριό βρήκαμε κάτω από τα σκαλοπάτια :

Αλλά και ένα "πτυσσόμενο" κορμό δέντρου : 

Μετά

Πριν

Περνώντας το γεφυράκι το μονοπάτι σε πάει μέχρι το χωρίο της Παλαιάς Καβάλας (αν πάρεις τη κατάλληλη στροφή) περπατώντας δίπλα από το ποταμάκι, ανεβαίνοντας χωμάτινε σκάλες και διασχίζοντας ξύλινες γέφυρες.

Η διαδρομή μας δε κράτησε πολύ όμως είδαμε ένα σωρό όμορφα μέρη και τη φύση στα καλύτερά της. Φανταστείτε τι έχετε να δείτε όσοι κάνετε το σύνολο του Δρόμου του Νερού.

 

Αν σας ενδιαφέρει η μικρή δική μας διαδρομή θα τη βρείτε στο trimble outdoors.

Στις παρακάτω σελίδες όμως μπορείτε να βρείτε ότι χρειάζεστε. 

Η σελίδα του ΕΟΣ Καβάλας

Η σελίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου της Παλαιάς Καβάλας

Η σελίδα από το Hellas Paths

Αλλά βέβαια θα ήταν αδικία να μην αναφέρουμε ότι υπάρχουν ένα σωρό άλλες σελίδες που παρουσιάζουν την ομορφιά της περιοχής.

Και βέβαια κλείνοντας πρέπει οπωσδήποτε να ρίξετε μια ματιά στο παρακάτω βίντεο με την αδεια του δημιουργού του βέβαια.  

 Δες το video

 

Μέλτη 2014

Σάββατο 3 Μαΐου 2014

Αυτή τη φορά σειρά είχε η κορυφή Μέλτη. Πρόκειται για τη κορυφή Βορειοδυτικά της Ξάνθης, που φαίνεται ψηλά και μακριά στο βάθος, αριστερά του Αυγού, πάνω από τα λατομεία της Χρύσας. Το εν λόγω βουνό γνωστό ακόμα και ως «Μισκίν Τεπέ» ( ο λόφος του τεμπέλη, αν μπορώ να βασιστώ στη μετάφραση του google) ή ακόμα και σαν «πριονωτό» λόγω των τριών μικρών κορυφών στη πλαγία του, που αν τις κοιτάξεις προφίλ από δεξιά δίνουν την αίσθηση δοντιών πριονιού. Η παρακάτω φώτο είναι τραβηγμένη από τα αριστερά αλλά το πίασατε το νόημα έτσι;

Η διαδρομή ξεκινάει από το Ψυχολογικό Κέντρο στη Χρύσα διασχίζοντας το ρέμα. Εναλλακτικά υπάρχει και 2^η αφετηρία πάνω από το γήπεδο της Χρύσας αλλά εμείς – Αλέξης, Ηλίας, Σάββας, Σταμάτης, Τάσος, Χρήστος και η αφεντιά μου- επιλέξαμε τη διαδρομή από το  Hellas Path  του Κυριάκου Αγακίδη. Αφού υπάρχει αυτή δεν υπάρχει λόγος να σας αναφέρω τη δικιά μου στο Trimble Outdoors. Πολύ σύντομα μετά το ανέβασμα από το ρέμα το μονοπάτι χωρίζεται και στα δεξιά είναι αυτό που πάει προς Κρωμνικό, Γαλάνη κτλ αλλά δεν ήταν αυτό που εμείς θέλαμε αν ακολουθήσουμε.

Η συνολική πορεία χωρίζεται σε 2 βασικά κομμάτια. Το κατέβασμα μέχρι τη κοίτη του ρέματος της Χρύσας και την … ανηφόρα. Μιλάμε για πολύ ανηφόρα αφού από τη κοίτη μέχρι και τη κορυφή (υψόμετρο 970m) μιλάμε για απόσταση σχεδόν 3.5 χλμ με υψομετρική διαφορά περίπου 800 μέτρα.

 Η όλη διαδρομή έχει κάποιες εδαφολογικές διαφορές αφού στο ρέμα έχει χώμα μετά ξεκινάει συμπαγής βράχο και συνεχίζει με πέτρες, διάσπαρτα δέντρα, σάρες, δασάκι, και χόρτα με το μεγαλύτερο μέρος να είναι βέβαια βραχώδες. Δε χρειάζεται να ανεβείς στη Μέλτη για να το καταλάβεις αυτό αφού η γκριζάδα του τοπίου φαίνεται και από μακριά. Αν και το μονοπάτι είναι σχεδόν μια ευθεία γραμμή και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ανεβαίνεις με ΒΔ κατεύθυνση, έχει και  σήμανσή  με κόκκινη μπογιά και έτσι έχεις τη παρηγοριά ότι δε κάνεις άσκοπα μέτρα φεύγοντας από τη πορεία σου.

Στα δεξιά μόνιμα ο γκρεμός που καταλήγει στο ρέμα της Χρύσας που όσο ανεβαίναμε τόσο βάθαινε. Σε μερικά σημεία είναι βραχώδης και άγριος και σε κάποια άλλα δασώδης αλλά σε κάθε περίπτωση τρομακτικός. Κάποιες φορές το χαμηλό βαρομετρικό έκανε το τοπίο ακόμα πιο τρομακτικό.

Κοντά στα «δόντια» της πλαγιάς η διαδρομή κάνει κάποια μικρά πλατώματα πιο βατού και με λιγότερη ανηφόρα εδάφους και είναι ευκαιρία να ξεκουραστούν κάπως τα πόδια από το συνεχές ανέβασμα (όχι τίποτα εξαιρετικό αλλά τέλος πάντων). Η πρώτη ομάδα - Αλέξης, Ηλίας, Σάββας, Σταμάτης – ακόμα και ο Χρήστος που είχε ξεκινήσει πιο αργά, μας έφτασε και μας ξεπέρασε φτάνοντας τους πρώτους, είχαν ήδη από την αρχή ξεμακρύνει , και αρχίσαμε να τους χάνουμε καθώς αυτοί έφταναν στα πλατώματα πίσω από τις κορυφούλες, και εμείς είχαμε μείνει πιο πίσω. Χάσαμε γρήγορα οπτική επαφή και σε αυτό συντέλεσε και η ομίχλη καθώς ένα δροσερό σύννεφο μας έκανε παρέα σχεδόν σε όλη τη διαδρομή. Από δω και πέρα η επικοινωνία γινόταν μόνο με ασύρματο.

 

Η ομίχλη δε μας επέτρεψε να θαυμάσουμε τη θέα καθώς ανεβαίναμε. Προσπαθούσαμε να βρούμε κάποιο παράθυρο μέσα από το σύννεφο για να ρίξουμε κάποια κλεφτή ματιά προς τη Ξάνθη ή να βγάλουμε κάποια φωτογραφία. Από την άλλη το σύννεφο ήταν ευεργετικό καθώς μας χάριζε δροσιά και έκανε το τοπίο πιο «απόμακρο» και μυστηριώδες if you know what I mean. 

 

Η πρώτη ομάδα είχε φτάσει ήδη στη κορυφή όπου επίσης πέτυχαν πολύ ομίχλη, και αποφάσισε να πάει προς το Μαύρο Ίσιωμα.. Εκτός από τη περιπέτεια τους - ξέρουν αυτοί :) - είχαν και την τύχη να συναντήσουν και ένα ζευγάρι μαύρα άγρια άλογα στα λιβάδια πίσω από τα βουνά.

Εμείς μπήκαμε στο δασάκι. Χαμηλή βλάστηση, θάμνοι και βελανιδιές πήραν τη θέση του βραχώδους εδάφους. Δεν είναι μεγάλο και είναι εύκολο και γρήγορο να το διασχίσεις χάρη στα σημάδια. Με την έξοδο από το δασάκι υπάρχει οπτική επαφή με τη κορυφή. Όλη η υπόλοιπη διαδρομή είναι χορταριασμένη.

Η κορυφή είναι σχεδόν μυτερή και έχει πολύ μικρή επιφάνεια. Δεν έχει υψομετρικό, έχει όμως ένα μικρό μετταλικό μπλε εκκλησάκι. Στα αριστερά, σε ένα βράχο που έχει μια μπλε επιγραφή που δεν έβγαλα νόημα, υπάρχει μια σκισμένη από τους αέρηδες Βυζαντινή σημαία στερεωμένη σε ένα πρόχειρο ιστό καρφωμένο τους βράχους. Στα δεξιά ένα ς άλλος βράχος στέκει γαντζωμένος στη κορυφή πάνω από τον δασωμένο γκρεμό βάθους σχεδόν 800 μέτρων. Ότι πρέπει για φωτογραφία. Από τη κορυφή η θέα θα πρέπει να είναι φανταστική. Σίγουρα θα βλέπεις το Μαύρο Ίσιωμα, το Τσάλ, τη Τρύφαινα, το Αυγό, τη Βιστονίδα, τη Ξάνθη και τη Θάσο και γιατί όχι και μακρύτερα όταν δεν έχει την ομίχλη που πετύχαμε εμείς (τη γκαντεμιά μου μέσα). 

 

Τέλος πάντων ακόμα και που δεν είχε θέα η εμπειρία ήταν μοναδική. Ξεκουραστήκαμε λίγο με το Τάσο, και βγάλαμε φωτογραφίες, όσο δηλαδή το επέτρεπε η ομίχλη. Ακόμα πάντως και έτσι είχε τη φάση του. Και πάλι προσπαθούσαμε να δούμε κάτι μέσα από τα κενά. Έβλεπες το σύννεφα να κινούνται τόσο γρήγορα μπροστά σου αλλά και στο βάθος και να εναλλάσσουν κενά με πυκνά σημεία που έχανες την ευκαιρία να βγάλεις φωτογραφία.  Μέχρι να βγάλεις το Αυγό χανόταν το Μαύρο Ίσιωμα, μέχρι να βγάλεις το Τσάλ (που λέει ο λόγος δηλαδή γιατί εμείς Τσάλ δεν είδαμε) χανόταν η Ξάνθη.

 

Μέσα από τον ασύρματο μάθαμε ότι οι υπόλοιποι δε θα γυρίσουν από το ίδιο σημείο αλλά θα κατεβούν να συναντήσουν το μονοπάτι του Κρωμνικού και θα επιστρέψουν κάνοντας κύκλο.  Αν και τους ζηλέψαμε για τη περιπέτεια, εμείς για Μαύρο Ίσιωμα και κύκλο ούτε λόγος. Οπότε κα πήραμε τη κατηφόρα. Την επίπονη να τονίσω κατηφόρα κυρίως για όσους έχουν θέμα με τα γόνατα. Ο ήλιος είχε ανέβει αρκετά ψηλά αλλά αυτό δε μας επηρέασε και πολύ γιατί τουλάχιστον μέχρι τα 3/5 της διαδρομής εμείς είχαμε το σύννεφο. Τόσο που κάποια στιγμή φοβηθήκαμε ότι θα μας βρέξει αλλά το ευτυχώς το κράτησε. Τουλάχιστον τώρα που είχαμε φάτσα τη πόλη και όλο το Νότο είχαμε πιο ενδιαφέρουσα θέα όταν άνοιγε το «παράθυρο». 

 Στη κατάβαση η σημασία και η χρησιμότητα των σημαδιών είναι μεγαλύτερη (τουλάχιστον αυτό ένιωσα εγώ-μαζί με κάτι σουβλιές στα γόνατα). Ακολουθώντας τα σημάδια κάνεις τη μικρότερη δυνατή διαδρομή αποφεύγοντας άσκοπες βόλτες δεξιά και αριστερά. Δε μας έφτανε που είχαμε τη μεγάλη κλίση, τα ταλαιπωρημένα πόδια, την υπόνοια για κράμπα και το ρολόι που έτρεχε … γλιστρούσαν και τα πόδια πάνω στις πέτρες.  Είχαμε κατεβεί πλέον αρκετά χαμηλά και είχαμε αφήσει το σύννεφο πίσω μας. Η φανταστική θέα της περιοχής μας, που πλέον είχαμε ανεμπόδιστα μπροστά μας, δε καταγράφεται σε καμιά φωτογραφία. Πρέπει να ανεβείς εκεί ψηλά για να ο νιώσεις. Βέβαια η όλη κατάσταση της κατεβασιάς ήταν μονόδρομος και « αφρίζ’ ξε-αφρίζ’ εγώ θα σε φάω» που λέει και το γνωστό ανέκδοτο οπότε με ζόρισμα ή χωρίς θα έπρεπε να κατεβούμε και έτσι φτάσαμε και πάλι μέχρι τη κοίτη του ρέματος. Τα περίπου 10 μέτρα σχεδόν κάθετης ανηφόρας στη πλαγιά του ρέματος, μου φάνηκαν πολύ περισσότερα μέχρι να βγω στην επιφάνεια. Κάτι εργάτες που δούλευαν σε παρακείμενη οικοδόμοι αναρωτιόταν από πού ξεφυτρώσαμε.  Η «σεμνή τελετή» έλαβε τέλος. 

 

Για τη Μέλτη δε χρειάζεται να έχεις «πνευμόνια». «Πόδια» χρειάζεται να έχεις. «Πόδια» και όσο το δυνατό λιγότερα κιλά. Τώρα θα μου πεις αφού δε τα έχεις τι τα θές  και πας? Έλα μου ντε!  Αλλά αν άφηνα αυτά τα μικροπροβλήματα να με σταματήσουν δε θα είχα την ευκαιρία να ζήσω μαζί με τον Τάσο (και νοητά με τους άλλους) τη  υπέροχη αυτή διαδρομή και τη καταπληκτική εμπειρία.

Μέχρι την επόμενη φορά, καλές διαδρομές.