Ο Δρόμος του Νερού

Το e-mail ήρθε από τον Χρήστο και μιλούσε για το wood water wild festival  στη Καβάλα.

Οι αθλητές της "ομάδας" μας δήλωσαν αμέσως συμμετοχή στον αγώνα δρόμου των 19 χιλιομέτρων  ενώ το μη αγωνιστικό τμήμα, η αφεντιά μου δηλαδή, πήρε την οικογένεια και πήγαν για … scouting όπως πολύ εύστοχα σχολίασε ο Χρήστος.

Πραγματικά η πανέμορφη περιοχή πάνω από τη Καβάλα  προσφέρεται τόσο για καλλιτεχνικές και αθλητικές δραστηριότητες όσο και για οικογενειακές στιγμές μέσα στη φύση.

Τα νερά που κάποτε ύδρευαν τη πόλη της Καβάλας (Νεάπολη). Οι Ρωμαϊκές αλλά και Οθωμανικές εγκαταστάσεις υδροδότησης, που κατέληγαν στο αξιοθαύμαστο αψιδωτό Ρωμαϊκό Υδραγωγείο που δεσπόζει στην είσοδο της πόλης, το θαυμάσιο μονοπάτι που φτάνει μέχρι τη Παλαιά Καβάλα,  οι παλιοί νερόμυλοι,  οι νεροτριβές και τα πετρογέφυρα του παρελθόντος αλλά και σύγχρονες ξύλινες γεφυρούλες, τα μονοπάτια, οι κουπαστές και σκαλιά σκαμμένα στους βράχους μαζί και την εντυπωσιακή χαραδρογέφυρα της Εγνατίας, αποτελούν το σκηνικό του πανέμορφου τοπίου.

 Με ελάχιστη μελέτη της περιοχής, των χαρτών και των μονοπατιών και βοηθούμενος από το πλούσιο υλικό που υπάρχει στο διαδίκτυο οργάνωσα τη δική μας εκδρομή που περιλάμβανε μόνο ένα πολύ μικρό μέρος από τη διαδρομή των 19 χιλιομέτρων του αγώνα δρόμου που ξεκινάει μέσα από τη πόλη και μέσω του μονοπατιού καταλήγει στη Παλαιά Καβάλα.

 Αφήσαμε το αυτοκίνητο πάνω στο δρόμο Αμυγδαλεώνα – Παλαιάς Καβάλας σε μια από τις εισόδους του Μονοπατιού που οδηγεί πολύ γρήγορα στο Παλιό Νερόμυλο δίπλα στο ρέμα. Ένας χώρος αναψυχής με πλούσια βλάστηση και συνεχές τραγούδισμα από το νερό, με ξύλινα γεφυράκια, ένα μικρό θεατράκι και στημένες πλατφόρμες για flying fox και άλλες δραστηριότητες.

Μέχρι και το Στρουμφοχωριό βρήκαμε κάτω από τα σκαλοπάτια :

Αλλά και ένα "πτυσσόμενο" κορμό δέντρου : 

Μετά

Πριν

Περνώντας το γεφυράκι το μονοπάτι σε πάει μέχρι το χωρίο της Παλαιάς Καβάλας (αν πάρεις τη κατάλληλη στροφή) περπατώντας δίπλα από το ποταμάκι, ανεβαίνοντας χωμάτινε σκάλες και διασχίζοντας ξύλινες γέφυρες.

Η διαδρομή μας δε κράτησε πολύ όμως είδαμε ένα σωρό όμορφα μέρη και τη φύση στα καλύτερά της. Φανταστείτε τι έχετε να δείτε όσοι κάνετε το σύνολο του Δρόμου του Νερού.

 

Αν σας ενδιαφέρει η μικρή δική μας διαδρομή θα τη βρείτε στο trimble outdoors.

Στις παρακάτω σελίδες όμως μπορείτε να βρείτε ότι χρειάζεστε. 

Η σελίδα του ΕΟΣ Καβάλας

Η σελίδα του Πολιτιστικού Συλλόγου της Παλαιάς Καβάλας

Η σελίδα από το Hellas Paths

Αλλά βέβαια θα ήταν αδικία να μην αναφέρουμε ότι υπάρχουν ένα σωρό άλλες σελίδες που παρουσιάζουν την ομορφιά της περιοχής.

Και βέβαια κλείνοντας πρέπει οπωσδήποτε να ρίξετε μια ματιά στο παρακάτω βίντεο με την αδεια του δημιουργού του βέβαια.  

 Δες το video

 

Μέλτη 2014

Σάββατο 3 Μαΐου 2014

Αυτή τη φορά σειρά είχε η κορυφή Μέλτη. Πρόκειται για τη κορυφή Βορειοδυτικά της Ξάνθης, που φαίνεται ψηλά και μακριά στο βάθος, αριστερά του Αυγού, πάνω από τα λατομεία της Χρύσας. Το εν λόγω βουνό γνωστό ακόμα και ως «Μισκίν Τεπέ» ( ο λόφος του τεμπέλη, αν μπορώ να βασιστώ στη μετάφραση του google) ή ακόμα και σαν «πριονωτό» λόγω των τριών μικρών κορυφών στη πλαγία του, που αν τις κοιτάξεις προφίλ από δεξιά δίνουν την αίσθηση δοντιών πριονιού. Η παρακάτω φώτο είναι τραβηγμένη από τα αριστερά αλλά το πίασατε το νόημα έτσι;

Η διαδρομή ξεκινάει από το Ψυχολογικό Κέντρο στη Χρύσα διασχίζοντας το ρέμα. Εναλλακτικά υπάρχει και 2^η αφετηρία πάνω από το γήπεδο της Χρύσας αλλά εμείς – Αλέξης, Ηλίας, Σάββας, Σταμάτης, Τάσος, Χρήστος και η αφεντιά μου- επιλέξαμε τη διαδρομή από το  Hellas Path  του Κυριάκου Αγακίδη. Αφού υπάρχει αυτή δεν υπάρχει λόγος να σας αναφέρω τη δικιά μου στο Trimble Outdoors. Πολύ σύντομα μετά το ανέβασμα από το ρέμα το μονοπάτι χωρίζεται και στα δεξιά είναι αυτό που πάει προς Κρωμνικό, Γαλάνη κτλ αλλά δεν ήταν αυτό που εμείς θέλαμε αν ακολουθήσουμε.

Η συνολική πορεία χωρίζεται σε 2 βασικά κομμάτια. Το κατέβασμα μέχρι τη κοίτη του ρέματος της Χρύσας και την … ανηφόρα. Μιλάμε για πολύ ανηφόρα αφού από τη κοίτη μέχρι και τη κορυφή (υψόμετρο 970m) μιλάμε για απόσταση σχεδόν 3.5 χλμ με υψομετρική διαφορά περίπου 800 μέτρα.

 Η όλη διαδρομή έχει κάποιες εδαφολογικές διαφορές αφού στο ρέμα έχει χώμα μετά ξεκινάει συμπαγής βράχο και συνεχίζει με πέτρες, διάσπαρτα δέντρα, σάρες, δασάκι, και χόρτα με το μεγαλύτερο μέρος να είναι βέβαια βραχώδες. Δε χρειάζεται να ανεβείς στη Μέλτη για να το καταλάβεις αυτό αφού η γκριζάδα του τοπίου φαίνεται και από μακριά. Αν και το μονοπάτι είναι σχεδόν μια ευθεία γραμμή και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ανεβαίνεις με ΒΔ κατεύθυνση, έχει και  σήμανσή  με κόκκινη μπογιά και έτσι έχεις τη παρηγοριά ότι δε κάνεις άσκοπα μέτρα φεύγοντας από τη πορεία σου.

Στα δεξιά μόνιμα ο γκρεμός που καταλήγει στο ρέμα της Χρύσας που όσο ανεβαίναμε τόσο βάθαινε. Σε μερικά σημεία είναι βραχώδης και άγριος και σε κάποια άλλα δασώδης αλλά σε κάθε περίπτωση τρομακτικός. Κάποιες φορές το χαμηλό βαρομετρικό έκανε το τοπίο ακόμα πιο τρομακτικό.

Κοντά στα «δόντια» της πλαγιάς η διαδρομή κάνει κάποια μικρά πλατώματα πιο βατού και με λιγότερη ανηφόρα εδάφους και είναι ευκαιρία να ξεκουραστούν κάπως τα πόδια από το συνεχές ανέβασμα (όχι τίποτα εξαιρετικό αλλά τέλος πάντων). Η πρώτη ομάδα - Αλέξης, Ηλίας, Σάββας, Σταμάτης – ακόμα και ο Χρήστος που είχε ξεκινήσει πιο αργά, μας έφτασε και μας ξεπέρασε φτάνοντας τους πρώτους, είχαν ήδη από την αρχή ξεμακρύνει , και αρχίσαμε να τους χάνουμε καθώς αυτοί έφταναν στα πλατώματα πίσω από τις κορυφούλες, και εμείς είχαμε μείνει πιο πίσω. Χάσαμε γρήγορα οπτική επαφή και σε αυτό συντέλεσε και η ομίχλη καθώς ένα δροσερό σύννεφο μας έκανε παρέα σχεδόν σε όλη τη διαδρομή. Από δω και πέρα η επικοινωνία γινόταν μόνο με ασύρματο.

 

Η ομίχλη δε μας επέτρεψε να θαυμάσουμε τη θέα καθώς ανεβαίναμε. Προσπαθούσαμε να βρούμε κάποιο παράθυρο μέσα από το σύννεφο για να ρίξουμε κάποια κλεφτή ματιά προς τη Ξάνθη ή να βγάλουμε κάποια φωτογραφία. Από την άλλη το σύννεφο ήταν ευεργετικό καθώς μας χάριζε δροσιά και έκανε το τοπίο πιο «απόμακρο» και μυστηριώδες if you know what I mean. 

 

Η πρώτη ομάδα είχε φτάσει ήδη στη κορυφή όπου επίσης πέτυχαν πολύ ομίχλη, και αποφάσισε να πάει προς το Μαύρο Ίσιωμα.. Εκτός από τη περιπέτεια τους - ξέρουν αυτοί :) - είχαν και την τύχη να συναντήσουν και ένα ζευγάρι μαύρα άγρια άλογα στα λιβάδια πίσω από τα βουνά.

Εμείς μπήκαμε στο δασάκι. Χαμηλή βλάστηση, θάμνοι και βελανιδιές πήραν τη θέση του βραχώδους εδάφους. Δεν είναι μεγάλο και είναι εύκολο και γρήγορο να το διασχίσεις χάρη στα σημάδια. Με την έξοδο από το δασάκι υπάρχει οπτική επαφή με τη κορυφή. Όλη η υπόλοιπη διαδρομή είναι χορταριασμένη.

Η κορυφή είναι σχεδόν μυτερή και έχει πολύ μικρή επιφάνεια. Δεν έχει υψομετρικό, έχει όμως ένα μικρό μετταλικό μπλε εκκλησάκι. Στα αριστερά, σε ένα βράχο που έχει μια μπλε επιγραφή που δεν έβγαλα νόημα, υπάρχει μια σκισμένη από τους αέρηδες Βυζαντινή σημαία στερεωμένη σε ένα πρόχειρο ιστό καρφωμένο τους βράχους. Στα δεξιά ένα ς άλλος βράχος στέκει γαντζωμένος στη κορυφή πάνω από τον δασωμένο γκρεμό βάθους σχεδόν 800 μέτρων. Ότι πρέπει για φωτογραφία. Από τη κορυφή η θέα θα πρέπει να είναι φανταστική. Σίγουρα θα βλέπεις το Μαύρο Ίσιωμα, το Τσάλ, τη Τρύφαινα, το Αυγό, τη Βιστονίδα, τη Ξάνθη και τη Θάσο και γιατί όχι και μακρύτερα όταν δεν έχει την ομίχλη που πετύχαμε εμείς (τη γκαντεμιά μου μέσα). 

 

Τέλος πάντων ακόμα και που δεν είχε θέα η εμπειρία ήταν μοναδική. Ξεκουραστήκαμε λίγο με το Τάσο, και βγάλαμε φωτογραφίες, όσο δηλαδή το επέτρεπε η ομίχλη. Ακόμα πάντως και έτσι είχε τη φάση του. Και πάλι προσπαθούσαμε να δούμε κάτι μέσα από τα κενά. Έβλεπες το σύννεφα να κινούνται τόσο γρήγορα μπροστά σου αλλά και στο βάθος και να εναλλάσσουν κενά με πυκνά σημεία που έχανες την ευκαιρία να βγάλεις φωτογραφία.  Μέχρι να βγάλεις το Αυγό χανόταν το Μαύρο Ίσιωμα, μέχρι να βγάλεις το Τσάλ (που λέει ο λόγος δηλαδή γιατί εμείς Τσάλ δεν είδαμε) χανόταν η Ξάνθη.

 

Μέσα από τον ασύρματο μάθαμε ότι οι υπόλοιποι δε θα γυρίσουν από το ίδιο σημείο αλλά θα κατεβούν να συναντήσουν το μονοπάτι του Κρωμνικού και θα επιστρέψουν κάνοντας κύκλο.  Αν και τους ζηλέψαμε για τη περιπέτεια, εμείς για Μαύρο Ίσιωμα και κύκλο ούτε λόγος. Οπότε κα πήραμε τη κατηφόρα. Την επίπονη να τονίσω κατηφόρα κυρίως για όσους έχουν θέμα με τα γόνατα. Ο ήλιος είχε ανέβει αρκετά ψηλά αλλά αυτό δε μας επηρέασε και πολύ γιατί τουλάχιστον μέχρι τα 3/5 της διαδρομής εμείς είχαμε το σύννεφο. Τόσο που κάποια στιγμή φοβηθήκαμε ότι θα μας βρέξει αλλά το ευτυχώς το κράτησε. Τουλάχιστον τώρα που είχαμε φάτσα τη πόλη και όλο το Νότο είχαμε πιο ενδιαφέρουσα θέα όταν άνοιγε το «παράθυρο». 

 Στη κατάβαση η σημασία και η χρησιμότητα των σημαδιών είναι μεγαλύτερη (τουλάχιστον αυτό ένιωσα εγώ-μαζί με κάτι σουβλιές στα γόνατα). Ακολουθώντας τα σημάδια κάνεις τη μικρότερη δυνατή διαδρομή αποφεύγοντας άσκοπες βόλτες δεξιά και αριστερά. Δε μας έφτανε που είχαμε τη μεγάλη κλίση, τα ταλαιπωρημένα πόδια, την υπόνοια για κράμπα και το ρολόι που έτρεχε … γλιστρούσαν και τα πόδια πάνω στις πέτρες.  Είχαμε κατεβεί πλέον αρκετά χαμηλά και είχαμε αφήσει το σύννεφο πίσω μας. Η φανταστική θέα της περιοχής μας, που πλέον είχαμε ανεμπόδιστα μπροστά μας, δε καταγράφεται σε καμιά φωτογραφία. Πρέπει να ανεβείς εκεί ψηλά για να ο νιώσεις. Βέβαια η όλη κατάσταση της κατεβασιάς ήταν μονόδρομος και « αφρίζ’ ξε-αφρίζ’ εγώ θα σε φάω» που λέει και το γνωστό ανέκδοτο οπότε με ζόρισμα ή χωρίς θα έπρεπε να κατεβούμε και έτσι φτάσαμε και πάλι μέχρι τη κοίτη του ρέματος. Τα περίπου 10 μέτρα σχεδόν κάθετης ανηφόρας στη πλαγιά του ρέματος, μου φάνηκαν πολύ περισσότερα μέχρι να βγω στην επιφάνεια. Κάτι εργάτες που δούλευαν σε παρακείμενη οικοδόμοι αναρωτιόταν από πού ξεφυτρώσαμε.  Η «σεμνή τελετή» έλαβε τέλος. 

 

Για τη Μέλτη δε χρειάζεται να έχεις «πνευμόνια». «Πόδια» χρειάζεται να έχεις. «Πόδια» και όσο το δυνατό λιγότερα κιλά. Τώρα θα μου πεις αφού δε τα έχεις τι τα θές  και πας? Έλα μου ντε!  Αλλά αν άφηνα αυτά τα μικροπροβλήματα να με σταματήσουν δε θα είχα την ευκαιρία να ζήσω μαζί με τον Τάσο (και νοητά με τους άλλους) τη  υπέροχη αυτή διαδρομή και τη καταπληκτική εμπειρία.

Μέχρι την επόμενη φορά, καλές διαδρομές.

 

Καλεσμένος σε Γάμο Πέτρινο

 Χάρη στο geocaching γνώρισα κάποια μέρη καταπληκτικής ομορφιάς και ιστορίας που χωρίς αυτή την ενασχόληση μάλλον δεν υπήρχε περίπτωση να δω ποτέ. Κάποια μέρη βέβαια αναφέρονται στα τουριστικά φυλλάδια και έχουν περισσότερες πιθανότητες επίσκεψης αλλά και πάλι,  πολλά άλλα είναι άγνωστα για το ευρύ κοινό, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και βέβαια χωρίς της έξαψη του geocaching χάνουν μέρος από την αίγλη τους.

Το παραπάνω μήνυμα λαμβάνω και από άλλους geocachers που βρίσκουν κρύπτες που έχω βάλει εγώ και που κατά το finding σχολιάζουν ότι «δεν υπήρχε περίπτωση να δουν το συγκεκριμένο σημείο αν δεν κυνηγούσαν τη κρύπτη»

Άλλωστε το γράφει ξεκάθαρα ο Gonzo_Paper :

-“Another one of those beautiful places that I never would have discovered without geocaching. Thanks for the cache!”

 ή ο nikos651:

-“Another nice place that would be out of my planned route but the fellow geocacher, made me come here.”

 ή ο Kivotos:

-“…definitlely a beautiful area that were it not for geocaching we would never have found. Thanks for the adventure!!!”

… που βρήκαν τη κρύπτη GC2ZZ6F Hot waters Sidirokastro, που έχει τις περισσότερες μέχρι τώρα επισκέψεις. 

Άλλωστε πώς να μην ευχαριστήσεις κάποιον που σε πήγε σε ένα πανέμορφο σημείο που κανονικά δε θα έβλεπες ποτέ όπως π.χ οι κρύπτες στο Ognyanovo της Βουλγαρίας ή η multi στη Νικήτη με την υπέροχη θέα στο κόλπο της Κασσάνδρας, ή στη Νυμφόπετρα   προς Θεσσαλονίκη ή τις κρύπτες στο Λονδίνο και βεβαίως αυτή που με τίποτα δεν υπήρχε περίπτωση να πάω χωρίς το geocaching, η κρύπτη στο λόφο του Κουλέ πάνω από τις Πρέσπες με τη καταπληκτική και μαγευτική θέα.

 

Ήταν μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν και μία μικρή εισαγωγή στη τωρινή ιστορία που διαδραματίζεται και πάλι στη γειτονιά μας, στα Βόρεια,  πέρα από τα σύνορα αλλά όχι και πολύ μακριά. 

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα και πολύ κέφι να περάσω το Σαββατοκύριακό μου στο Κίρτζαλι της Βουλγαρίας. Βλέπεις είχα βρεθεί εκεί για επαγγελματικού λόγους πριν καμία 12αριά χρόνια και δε μου άρεσε και πολύ. Τι πολύ δηλαδή; καθόλου. Μια τεράστια διαδρομή που ξεκινούσε από τη Ξάνθη, διέσχιζε όλη τη Θράκη και ολόκληρο τον Νομό Έβρου από κάτω προς τα πάνω, περνούσε το τριεθνές στο Ορμένιο και έμπαινε στη Βουλγαρία κοντά στο Σβίλενγραντ έπειτα συνέχιζε μέσα από αρκετά χωριά του Βουλγαρικού Νότου μέχρι το Κίρτζαλι με συνολική απόσταση πάνω από 350 χιλιόμετρα που τότε είχαν χρειαστεί πάνω από 5 ώρες. Τα χωριά που συναντούσες στο δρόμο σου έσφιγγαν το στομάχι με τους ασοβάντιστους τοίχους, τα σκουριασμένα μπαλκόνια, τα χωρίς παντζούρια παράθυρα, τα κάρα στους δρόμους  τις απεριποίητες αυλές και τη μυρουδιά του πετροκάρβουνου από όσα εργοστάσια έμειναν να λειτουργούν μετά τη πτώση του Κομουνισμού.

Η ίδια η πόλη ένα κλασικό απολειφάδι του παρελθόντος με τις τεράστιες ανατολικού τύπου κακοσυντηρημένες πολυκατοικίες, τους ξεχαρβαλωμένους γεμάτους λακκούβες δρόμους και επίσης κάρα με άλογα και γαίδουρια να κυκλοφορούν δίπλα από παλιά LADA στους δρόμου της «μεγαλούπολης» της περιοχής.

Μετά την επαγγελματική μας επίσκεψή οι οικοδεσπότες μας είχαν πάει στο «καλό εστιατόριο» της πόλης με τα ακριβά παρκαρισμένα αυτοκίνητα απ’ έξω, που πραγματικά σε έκανε να ξεχνάς ότι είχες δει μέχρι τότε και αν θυμάμαι καλά ο λογαριασμός για ένα γεύμα 6 ατόμων ήταν κάτι λιγότερο από ένα μηνιάτικο για τους Βούλγαρους εργαζομένους.

Πραγματικά ξεκίνησα με μισή καρδιά. Σίγουρα θα είχαν αλλάξει κάποια πράγματα αλλά πόσο θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει? Βέβαια δε το άφησα στη τύχη, έβαλα το χεράκι μου. Το ξενοδοχείο δε ήταν μέσα στη πόλη αλλά καμιά 18 χιλιόμετρα ανατολικά μέσα στα βουνά και είχε και τις σχετικές του ανέσεις spa, πισίνα, εστιατόριο, ιντερνετ  κτλ οπότε θα μετριαζόταν η κατάσταση. Και βέβαια το έριξα στη μελέτη για τις κρύπτες της περιοχής οπότε με όλα αυτά θα γέμιζε εύκολα και μάλλον όμορφα το ΣΚ.

Η διαδρομή πλέον δεν ήταν 350 χιλιόμετρα αφού από τον νέο κάθετο δρόμο από Κομοτηνή προς Νυμφαία και από το πέρασμα της Μακάζας, η απόσταση έχει μειωθεί κατά πολύ.Βγαίνοντας από τη Κομοτηνή  πας δεξιά στη διασταύρωση της Καρυδιάς προς τον Κάλχα. Πολύ προσοχή εκεί γιατί λόγω κακής σήμανση αλλά και της χωροταξίας δημιουργείται η αίσθηση ότι έχεις προτεραιότητα σε όποια κατεύθυνση και αν κινείσαι με αποτέλεσμα να γίνονται εκεί πολλά ατυχήματα. Δυστυχώς ένα ακόμα είχε γίνει σχεδόν μόλις φτάσαμε και εμείς εκεί.

Σε καμία 1700 μέτρα υπάρχει  μια μεγάλη ταμπέλα που δείχνει το δρόμο προς τα σύνορα αλλά και πάλι δεν είναι δύσκολο να μπερδευτείς αν πηγαίνεις πρώτη φορά και το πιο πιθανό είναι να πάρεις το δρόμο προς το Τυχηρό. Μικρό το κακό αφού θα χρειαστείς 2-3 λεπτά για να επιστρέψεις. Και παίρνεις το δρόμο προς τη Νυμφαία διασχίζοντας κάθετα την Ελληνική Ροδόπη, ένας δρόμος μέσα στο πράσινο και  περνάς 5 σήραγγες που έχουν και το δικό τους όνομα π.χ «Κατερίνα»,  "Σωλομόντας". "Νυμφαία", "Φρουρός" και "Τυχερό" και σε περίπου 7 χιλιόμετρα από το χωριό με τα ομώνυμα οχυρά της Νυμφαίας φτάνεις στα σύνορα.

   

Λόγω ΕΕ οι διαδικασίες απλές και γρήγορες και μπαίνεις σε Βουλγαρικό έδαφός. Αυτός ο δρόμο δεν υπάρχει στο gps. Βλέπεις είναι καινούργιος και δε πρόλαβαν να το ανανεώσουν. Κανένα πρόβλημα όμως αφού είναι η μοναδική δίοδος και καθώς είναι καινούργιος δρόμος έχει όλες τις διαγραμμίσεις και τις σημάνσεις σε Βουλγάρικα αλλά και Αγγλικά για να μη χάσεις το προορισμό σου. Αυτή τη φορά δε χρειάστηκε να διασχίσουμε κανένα χωριό αφού όλα είναι τουλάχιστον 1 χιλιόμετρο εκατέρωθεν του δρόμου. Σε μεγάλο μέρος της διαδρομής πάς παράλληλα με τον Αδρα, Μάλιστα υπάρχουν και στενόμακρες κρεμαστές πεζογέφυρες μεγάλου μήκους είναι η αλήθεια για να πηγαίνουν από το δρόμο προς τα χωριά. 

Το Κίρτζαλι έχει αλλάξει αρκετά από ότι θυμόμουν τη προηγούμενη φορά με καινούργια δυτικού τύπου πολυκαταστήματα και πινακίδες γνωστών προϊόντων αλλά μεγάλο μέρος της πόλης έχει μείνει το ίδιο με κυρίως χαρακτηριστικό τις κακοσυντηρημένες πολυκατοικίες, κλασικά μνημεία μίας άλλης εποχής.  Και πούσαι... Βουλγαρία λέμε αλλά μη φανταστείς. Εκτός από τα τοπικά προιόντ απου έχουν μια κάποια διαφορά τιμής, τα υπόλοιπα γνωστά, ίδια τιμή μη σου πώ και μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Εκτός από τα κάυσιμα δηλαδή. Εκεί η διαφορά είναι αισθητή.

Τη πόλη διασχίζει ο Αρδας και χάρη σε 2 φράγματα στα ανατολικά και στα δυτικά της ροής σχηματίζονται 2 τεχνητές λίμνες με αποτέλεσμα στο ύψος του Κίρτζαλι ο ποταμός να έχει τόσο πολύ νερό που δίνει την αίσθηση των μεγάλων πλωτών ποταμών της Ευρώπης. 2 μεγάλες γέφυρες ενώνουν τις όχθες της πόλης και η κυκλοφορία ήταν και άνετη και χωρίς προβλήματα. Στη μία γέφυρα μάλιστα υπάρχει και ένας ακόμα μικρός υδατοφράκτης 8 διαμερισμάτων για τον έλεγχο της στάθμης.  Η φωτογραφία δανεισμένη από το google street view

 

Για τη πόλη δεν έχω να πω περισσότερα. Τόσα είδα τόσα γράφω. Και έτσι ήρθε η ώρα της κρύπτης. Αν πάρουμε σαν αφετηρία τη κυρίως γέφυρα του Άρδα, διασχίζοντας τη πόλη και περνώντας έξω από ένα μεικτό (Χριστιανικό – Μουσουλμανικό) Νεκροταφείο,  τότε σε περίπου 5 χιλιόμετρα φτάνουμε στο «Γάμο των Βράχων». Για να μη μπερδέψω τη κατάσταση θα αναφέρω ότι η τοποθεσία είναι κοντά στο χωριό Zimzelen αλλά υπάρχει καλύτερη πρόσβαση αν πάρεις το δρόμο προς το χωριό Povet και σταματήσεις σε ένα αυτοσχέδιο parking κανένα χιλιόμετρο πριν.

Νωρίτερα είχαμε περάσει από κάποια καταπράσινα λιβάδια που δε κρατήθηκα να μη σταματήσω και να βγάλω μερικές φωτογραφίες.

 

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Τι είναι ο Γάμος των Βράχων; Είναι λοιπόν ένα σύμπλεγμα ηφαιστιογενών βράχων, που αποτελούν τη βάση του χωριού Zimlemen,  που λόγω υποβρύχιας υφαιστιακής δραστηριότητας και ανέμων έχουν πάρει διάφορες μορφές. Διάφορα συστατικά των βράχων έχουν δώσει ένα κόκκινο χρώμα κάνοντας ακόμα πιο μυστηριώδες το μέρος. Το πιο χαρακτηριστικό σημείο είναι ένας δίδυμος βράχος που δίνει την αίσθηση ενός σφιχταγκαλιασμένου ζευγαριού ενώ οι υπόλοιποι βράχοι μοιάζουν σαν την γαμήλια ακολουθία. Εξού και η ονομασία. Ο μύθος έχει 2 εκδοχές. Η πρώτη είναι ότι ο θεός τιμώρησε τους ανθρώπους  και τους μεταμόρφωσε σε βράχους όταν ο πεθερός πόθησε τη νύφη. Η δεύτερη εκδοχή είναι πιο φολκλορική και αναφέρεται στο ότι κανένας δε πρέπει να δεί τη νύφη πριν από το γάμο αλλά ένας δυνατός άνεμος παρέσυρε το πέπλο αποκαλύπτοντας το πρόσωπο της και έτσι για τιμωρία η φύση μεταμόρφωσε σε βράχους όλους του παρευρισκομένους. 

 

Παρκάραμε το αυτοκίνητο στο πλάι του δρόμου. Από εκείνο το σημείο δε φαινόταν τίποτα αφού η γάμος τελείται πίσω από ένα καταπράσινο λόφο. Έπρεπε λοιπόν να πάρω το μονοπάτι και να ανηφορίσω αυτό το λοφάκι. Κάνοντας κάποιο λάθος πήρα ένα αριστερό μονοπάτι που με έστειλε αρκετά μακρύτερα αλλά αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να περιηγηθώ σε μεγαλύτερη έκταση στο χώρο και να δώ από κοντά τους περισσότερους βράχους. Μεγάλες σχισμές που χωρούσαν άνετα 2 και 3 και 4 ανθρώπους επέτρεπαν να δω τους βράχους «εκ των έσω» και έτσι είχα καλύτερη αίσθηση του μεγέθους τους. Χρειάστηκα κανένα 10λεπτο μέσα στη ζέστη και στον ανοιξιάτικο ήλιο για να πλησιάσω και να ανεβώ στο λόφο και όταν έφτασα στη κορυφή το θέαμα με αποζημίωσε. Οι πανύψηλοι  βράχοι που είχα περάσει από διπλά τους , σμιλευμένοι από τον άνεμο και τη βροχή δημιουργούσαν κάθετα κύματα που έδιναν πραγματικά την αίσθηση ανθρώπινης συνάθροισης. Επίσης Μου έδιναν και την αίσθηση ενός αέναου πέτρινου καταρράκτη. Ίσως από τις φωτογραφίες αυτό να μην είναι και πολύ ορατό αλλά σε live αυτή την εντύπωση αποκόμισα.

Και το ευτυχές ζευγάρι; Από τους πρόποδες του λόφου οι σφιχταγκαλιασμένοι βράχοι, ντυμένοι στα κόκκινα,  ανυψωνόταν σχεδόν μέχρι και πιο ψηλά από τη κορυφή. Θάταν καμία … άσε δε μπορώ να υπολογίσω το ύψος. Με τη λυγερόκορμη κορμοστασιά και τα κεφάλια και των δύο να ξεχωρίζουν και να δίνουν  ακριβώς αυτή την ανθρώπινη αίσθηση πραγματικά είχα μπροστά μου ένα ανθρώπινο ζευγάρι. Μόνο μια σχισμή τους χώριζε καθώς η νύφη ( ή ο γαμπρός θα σας γελάσω) γέρνει και στηρίζεται πάνω στον έτερον ήμισι.  Όπως και οι υπόλοιποι επισκέπτες καθόμουν και θαύμαζα αυτό το υπέροχο γλυπτό της φύσης. Τι καλύτερο εργαλείο από τον άνεμο και τη βροχή, τι καλύτερη έμπνευση από την ίδια τη Μητέρα Φύση.

 

Από τη μια ο θαυμασμός και από την άλλη αναρωτιόμουν που να έχει τοποθετηθεί η κρύπτη και το κυριότερο με τόσους geomuggles εκεί γύρω πώς θα πάω να τη ψάξω. Θεωρούσα ότι οι Kreo_74, Evgenin & Milen_Xp θα είχαν βάλει τη κρύπτη μέσα στη σχισμή, ή πίσω από τους βράχους στο δέντρο, σενάρια που με τρόμαζαν καθώς η βάση των βράχων είναι αρκετά κατηφορική και μάλλον γλιστερή, φαίνεται άλλωστε και από τη φώτο. Άσε και τους muggles. Όλοι τους είχαν στραμμένα τα μάτια στο γάμο. Τι θα σκεφτόταν αν έβλεπαν κάποιον να τριγυρνάει εκεί γύρω όταν όλοι ήταν πάνω στο λόφο;

Από το θαυμασμό μου για αυτό που έβλεπα δεν είχα προσέξει ότι οι συντεταγμένες δεν οδηγούσαν στο πέτρινο ζευγάρι αλλά στη πλαγιά του λόφου που ήδη βρισκόμουν. Δεν πολυπίστεψα το gps αλλά αποφάσισα να ακολουθήσω τις οδηγίες του. Και ευτυχώς δηλαδή. Πίσω από ένα θάμνο και κάτω από ένα εξωγκομένο βράχο είδα κάτι που πολύ μου θύμιζε κρύπτη. Εκτός από ένα περίεργο σημάδι με μπογιά (σαν να υποδείκνυε ακριβώς το μέρος) είχε μαζεμένες ένα σωρό πλακέ πέτρες  που μάλλον δε ταίριαζαν ακριβώς με το περιβάλλον. Τι κάνει νιάου- νιάου στα κεραμιδιά;  Παραμέρισα τις πέτρες και δεν άργησε να φανεί ένα μεταλικό μισοσκουριασμένο κυλινδρικό δοχείο με ένα geocaching αυτοκόλλητο και με διάφορα μπιχλιμπίδια, ένα μολυβάκι και το logbook. 

Ο θάμνος με προστάτευε από τα αδιάκριτα βλέμματα αλλά δεν ήθελα να δώσω στόχο γενικώς. Υπέγραψα γρήγορα το logbook και δε πήρα κανένα αναμνηστικό καθώς δεν είχα κάποιο δικό μου να αφήσω. Έβαλα όλα τα συμπράγκαλα στο δοχείο, το έκλεισα και το ξαναπλάκωσα με τις πέτρες. Ούτε γάτα ούτε ζημία. Κρύπτη GC2C5FH STONE WEDDING  = FOUND. Αποστολή εξετελέσθη.

Στην επιστροφή πήγα στο απέναντι λοφάκι για να δώ το υπερθέαμα από άλλη γωνία. Ναι τα δύο κεφάλια πρόβαλαν πάνω από το λόφο που βρισκόμουν. Καταπληκτικό και μεγαλειώδες. 

Μερικές φορές η ομορφιά βρίσκεται εκεί που δε τη περιμένεις. Ένα ΣΚ που φάνταζε μάλλον βαρετό και δυσάρεστο αποδείχτηκε πανέμορφο και πολύ ενδιαφέρον. Το βουνό και το ξενοδοχείο (αν και δε χρειάστηκε να αναφερθώ και πολύ αλλά όποιος ενδιαφέρεται ας με ρωτήσει) είχαν τη δικής χάρη και το geocaching τη δική του περιπέτεια που ακόμα μια φορά μου προσέφερε την επίσκεψη σε … another one of those beautiful places that I never would have discovered without geocaching.