Γυφτόκαστρο 2016.

Εχω καιρό να γράψω αλλά αυτό δε θα μπορούσα να το αφήσω αδημοσίευτο. Πάμε λοιπόν.

Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016

Ηταν Οκτώβριος του '10 όταν με τον Σάββα και τη Λίνα είχαμε ανεβεί πρώτη φορά στο Γυφτόκαστρο. Η πρώτη μεγάλη διαδρομή από τότε που ξεκινήσαμε. Εκείνη τη πορεία μπορείτε να τη δείτε εδώ. Τότε είχα κέφια και έγραφα πιο πολλά. Έχει και φωτογραφίες.

Έτσι όταν και φέτος τέθηκε το θέμα που θα πάμε κατά την "ετήσια συνέλευσή μας" (εδώ γελάνε) η κορυφή του Γυφτόκαστρου έμοιαζε με ιδανική απάντηση. Καθώς το βλογ δεν είναι ορειβατικό, εφόσον θέλετε πραγματικά χρήσιμες πληροφορίες για τη διαδρομή καλύτερα να επισκευτείτε τη σελίδα του Hellas Path που προσφέρει καλύτερη ορειβατική ενημέρωση με περιγραφές, POIs και χάρτη.

Η αφεντιά μου λοιπόν, ο Ηλίας, ο Σάββας, ο Σταμάτης, ο Τάσος και ο Χρήστος φτάσαμε στο Δασικό Χωριό του Ερύμανθου κατά τις 9¨30 το βράδυ της Παρασκευής. Τακτοποίημα, άναμμα τζάκι, και ψιλή κουβεντούλα για την αυριανή διαδρομή γύρω από το τραπέζι με τις ομελέτες. Όχι ότι μπορέσαμε να κοιμηθούμε αλλά κάναμε μία προσπάθεια άλλοι στα κρεβάτια, άλλος σε καναπέ και άλλος στωματσάδα. Ο Χρήστο είχε αναλάβει χρέη θαλαμοφύλακα και φρόντιζε για τη τροφοδοσία του τζακιού. Εντάξει,  όχι και πολυ επιτυχημένα αφού το πρωί που σηκωθήκαμε βρήκαμε μόνο τις στάχτες αλλά δεν είχε ιδιαίτερο κρύο καθώς τα καλοριφεράκια έκαναν σχετικά καλή δουλειά. Πάντως πρός υπεράσπισή του είναι αρκετά δύσκολο να κρατήσεις αναμμένη φωτιά με βρεγμένα ξύλα. Και εκεί πάνω η υγρασία βαρούσε κόκκινο. Από τη μιά ο Νοτιάς και από την άλλη η συνεχής βροχή τι να σου κάνει και το καημένο το τζάκι.

Και μιας και πίασαμε τη κουβέντα για το κατάλλημα. Πολύ ώραίο το Δασικό Χωριό του Ερύμανθου, Πήραμε το σπιτάκι Νο 6 το οποίο ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, καθαρό, τακτοποιημένο και με καθαρά σεντόνια, κουβέρτες κτλ αλλά είχε και 2-3 βασικές ελείψεις που καλό θα είναι να διορθωθούν. Ας πούμε το θερμοσίφωνο και το ψυγείο ήταν εκτός λειτουργίας. Και τουλάχιστον 3 μπρίζες επίσης. Τώρα θα μου πείς τι τις θές τι μπρίζες στο βουνό. Ε! όταν είσαι 6 άτομα (προσεχώς 8) με κινητά, GPS, φωτ. μηχανές, ρακαλάκια και  τζακι που δεν ανάβει άρα χρειάζεσαι και τα  2 καλοριφέρ, τότε όσο νάναι αυτές οι 3 μπρίζες είναι πολύτιμες. Τέλος πάντων.

Σηκωθήκαμε λοιπόν και μετά "τα πρωινά μας καθήκοντα" όπως λέγαμε και στο Δημοτικό, πήραμε το πρωινό μας. Εκεί πάνω μας πέτυχε και ο Γιώργος, Ιατρός το επάγγελμά εκ Θεσσαλονίκης. Η παρέα είχε επεκταθεί και εκτός  Ξάνθης. Σε λίγο κατεφθασε και ο Αλέξης, από Ξάνθη ερχόμενος αυτός. Έτσι συμπληρώθηκε η οκτάδα και ξεκινήσαμε.

Επιβιβαστήκαμε στα 2 "Jeeps" ... Honda βεβαίως,  βεβαίως του Σάββα και του Σταμάτη και φτάσαμε στο σημείο που το Hellas Path περιγράφει ώς : "διασταύρωση με κτίσμα του Δασαρχείου και κιόσκι."

Ποετοιμασία, σφίξιμο σακίδια, επιβεβαίωση ότι δεν ξεχάσαμε τίποτα και άνοδος. Εδώ δε χρειάζεται να πώ  πολλά γιατί η όλη διαδρομή είναι όπως τη διαβάσαμε. Ανηφόρες, μονοπάτια, ξέφωτα, δάση, διασταυρώσεις, παγκάκια, σημάδια κτλ αλλά και όπως δεν τη διαβάσαμε, λάσπες, πάγοι, χίονια, ομίχλη, αέρας, κρύο κτλ.


Περάσαμε τη πρώτη ανηφοροκατηφόρα και συναντήσαμε τον δασικό δρόμο που τον περπατάς για καμία 500αρια μέτρα μέρι που φτάνεις στα ενυπωσιακά βράχια στα αριστερά σου και σε λίγο στα  περίφημα "σκαλάκια"

Μέχρι εκεί η διαδρομή δεν έχει ιδιαίτερες δυσκολίες. Μετά τα "σκαλάκια" η διαδρομή γίνεται πιό δύσκολή και όσο ανεβαίναμε ακόμα δυσκολότερη λόγω της λάσπης και του παγωμένου χιονού αλλά και της ανηφόρας. Η ομίχλη δε μας πείραζε. Έκρυβε μέν τη θέα αλλά ενίσχυε το μυστήριο. Ουαου!!

Μέχρι και η λίμνη που συναντάς στα αριστερά σου ανεβαίνοντας είχε παγώσει. Άνετα περπατούσες επάνω και ο Σταμάτης είπε να το δοκιμάσει.

Παρένθεσις : Κάποια στιγμή ο Χρήστος έπρεπε να ξανακατεβεί σχεδόν μέχρι το σημείο που ξεκινήσαμε τη πεζοπορία. Πήρε ένα ρακαλάκι μαζί του, του δώσαμε και την ευχή μας, είπαμε και καλή αντάμωση στη κορυφή (γιά κάποιο λόγο αυτός κατάλαβε τη κορυφή Κούλα αλλά εκεί εγώ κάπου το έχασα :) και πήρε τη κατηφόρα. Κλείνει η παρένθεσις.

Αφού χρειάστηκε να κάνουμε μια αναδιάρθρωση, λίγο σημάζεμα τα σακίδια, λίγο να πιούμε νεράκι, λίγο να ντυθούμε καλύτερα, λίγο να τσιμπίσουμε και τίποτα, η διαδρομή συνεχίστηκε μέσα στη λασπούρα και τους πάγους, με αρκετά γλυστρίματα, τούμπες και "φέτες" που αν μή τι άλλο αποτελούσαν και αυτά μέρος της διασκέδασης. Για τους άλλους βέβαια, όχι για αυτόν που έπεφτε.

Κάπου κατα κεί συναντήσαμε και τα περίφημα "μανιτάρια κατσαρόλες". Εϊναι ένα παράδειγμα για το τι μπορεί να δημιουργήσει η φύση όταν δεν έχει κέφια. Κάτι μεγάλα μανιτάρια, που βρήκαν εύφορο έδαφος σε μία περιοχή γεμάτη από "σουβενίρ" αγελάδων, καρφωμένα μέσα στη γή σαν βλήματα όλμου που δεν έσκασαν, με σχήμα τέτοιο που να μαζέυουν το νερό. Χρώμα σκουριασμένου σίδερου και το νερό μέσα τους μια σκέτη αηδία. Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Ιδού η φωτογραφία αυτών των σιχαμάτων.

Τον Οκτώβριο του '10 αυτή η περιοχή ήταν από τις πιό όμορφες της διαδρομής. Πολύ όμορφη θέα με τη κορυφή μπροστά μας πεντακάθρο το μονοπάτι, το μάρι έφτανε μέχρι τη συνοριακή πυραμίδα που δε θυμάμαι το νούμερό της και έβλεπες μέχρι και τον πύργο του Παμπόροβο πέρα από τα σύνορα. Τώρα όμως με την ομίχλη και υπό τις παρούσεσ συνθήκες έβλεπες μόνο λίγο πιο πέρα.

Μ' αυτά και μ' αυτά φτάσαμε μέχρι τους πρόποδες της κορυφής. Οι μπροστινοί είχαν ήδη πάρει την ανηφόρα και είχαν περάσει τη μέση ενώ οι 2 Γιώργηδες είχαν μείνει "ελαφρώς" πίσω.

Η κορυφή ήταν η τελευταία πρόκληση. Δεν είναι απότομη αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες τα περίπου 100 μέτρα ανάβαση και τα 700 απόσταση έμοιζαν αρκετά τυρρανικά. Το μονοπάτι είναι ακριβώς η συνοριογραμμή. 'Ενας αποψιλωμένος διάδρομος χωρίζει την Ελλάδα από τη Βουλγαρία. Δεξιά τα Ελληνικά δέντρα, αριστερά τα Βουλγάρικα. Λίγο πρίν τη κορυφή κάποια ορύγματα που θυμίζουν τις παλιές εποχές.

Η τυρράνια εδώ ήταν το ίδιο το ανέβασμα. Το χίονι είχε δημιουργήσει μία παγωμένη κρούστα την οποία πατούσες και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Όταν όμως σήκωνες το ένα πόδι για να περπατήσεις τότε όλο το βάρος (και τι βάρος ε;) συγκεντρωνόταν στο ένα πόδι και αυτό βουλαζε θριαμβευτικά μέχρι και 20 εκατοστά πολλές φορές. Το τι θα έβρισκε εκέι κάτω όταν βούλιαζε ας μη το αναφέρω και στεναχωρήσω τον Γιώργη τον Θεσσαλονικιό.

Βήμα - βούλιαγμα και βούλιαγμα - βήμα πήγε όλη η διαδρομή.

Λίγο πρίν φτάσουμε στη κορυφή το μάτι μου πήρε το Χρήστο μέσα στην ομίχλη που μας είχε προλάβει εντομεταξύ. Αυτό που είπε όταν μας πλησίασε ήταν αυτό που περιγράφει ακριβώς όλη αυτή τη περιπέτετεια. "Έχω ανέβει 4 φορές στο γυφτόκαστρο αλλά σαν και αυτή τη φορά ποτέ".  Όοταν το λέει αυτό ένας ανεμοδαρμένος, θαλασσοπνιγμένος και περπατημένος των ακράιων καταστάσεων καταλαβαίνεις που είχαμε μπλέξει.

Όμως πλέον είχαμε φτάσει. Μπροστά μας η καλύβα, λίγο πιο πέρα ο ιστός της Ελληνοβουλγαρικής συνεργασίας σε κάποιο project και οι 2 πυραμίδες η Ελληνική και η Βουλγάρικη. Οι άλλοι είχαν προλάβει και βγήκαν και φωτογραφία άμα λάχει.

 Και από θέα ... ανύπαρκτη. Η ομίχλη τα είχε καλύψει όλα και δε βλέπαμε τίποτα. Αλλά και να βλέπαμε σιγά μη καθόμασταν εκεί στο αγιάζι για να θαυμάσουμε τη θέα. Ταμπουρωθήκαμε στη καλύβα που τη δεδομένη στιγμή ήταν ένα πραγματικό παλάτι αφού έκοβε τον αέρα και είναι και κάτι ξύλινα παγκάκια για να κάτσεις και ένα τραπέζι να ακουμπήσεις τη προίκα σου.

Ξαποστάσαμε αλλά όχι για πολύ, έπρεπε να πάρουμε τη κατηφόρα. Ίσα ίσα τσιμπίσαμε κάτι, αλλάξαμε και κάλτσες, αν και ξέραμε ότι και πάλι θα ξαναγεμίσουν χίονια τα μποτάκια ήταν. Είχε δίκιο ο Σταμάτης "Οτι και να είναι θα είναι πιο στεγνά από πρίν". Α! έβαλα και μια κρύπτη εκέι πάνω. Τώρα που το σκέφτομαι αρκετά πρόχειρα και ελπίζω να μη τη πάρει κανένας muggle.

Και πήραμε τη κατηφόρα. Ότι διαβάσατε μέχρι τώρα στο αντίστροφο.

Βήμα, βούλιαγμα, γλύστριμα, πάγος, ομίχλη, ψιλόβροχο, μονοπάτι, "φέτα" ... όλα.

Η διαφορά ήταν ότι η μπροστινή ομάδα έφυγε σφαίρα για τα αυτοκίνητα. Το σχέδιο ήταν να πάνε μέχρι το χωριό να προετοιμαστούν και να γυρίσει ο Σταμάτης με το "Jeeps" με συνοδηγό το Χρήστο να πάρει εμάς τους υπόλοιπους από τα Σκαλάκια.

Είχαμε επικοινωνία με τα ρακαλάκια και όταν μας συνάντησαν  είχαμε μια ζωντανότατη περιγραφή της διαδρομής από τον Χρήστο που εξιστορούσε τη δυσκολία της διαδρομής αφού από τις βροχές και τα χιόνια ο δασικός δρόμος είχε γίνει σχεδόν απροσπέλαστος. Νεροφαγιές, πεσμένα βράχια, πεσμένα δέντρα και άλλα τα διαπιστώσαμε και μόνοι μας στην επιστροφή. Εκεί θα κόλωνε ο καθένας.  Όχι όμως και ο driver Σταμάτης.

 

Φτάσαμε στον Ερύμανθο και η ανάρτηση κοντεύει στο τέλος της.  Φαγητό στη ταβέρνα του Δασικού Χωριού, και απόσυρση για ξεκούραση και ανασκόπηση της διαδρομής.

Την επόμενη μέρα λές και ήταν άλλος κόσμος. Χαρά Θεού. Το Δασικό Χωριό έλαμπε κάτω από τις ακτίνες του ήλιου λές και χθές δεν ήμασταν στο ίδο μέρος που είχαμε φάει όλο αυτό το κρύο.

Ξεκινήσαμε τη κατηφόρα και όταν περάσαμε τον λειβαδίτη η τελευταία είκόνα έτσι για να "δέσει το γλυκό". ¨ολες οι κορυφές πρός τα Νότια να ξεπροβάλουν πάνω από ένα παχύ σύνεφο που κάλυπτε τα χωριά και τον Νέστο. Χθές ήμασταν μέσα στο σύνεφο, σήμερα από πάνω. Κλέινω με μία πολύ όμορφη φωτογραφία από τη καταπληκτική θέα που συναντήσαμε.

 

Εάν θέλετε να δείτε χάρτη και τις τοποθεσίες που τραβήχτηκαν κάποιες φωτοφραφίες μπορείτε να δείτε στο trimbleoutdoors

Μια υπέροχη παρέα, μια καταπληκτική δισδρομή και μία αξέχαστη εμπειρία. Τυχεροί που τα ζήσαμε.

Όσο για το 2017; Θα δούμε. Αρκεί να  έχει χιόνια, πάγους, ομίχλες και βροχή. Δε θα μας χαλάσει εμάς την διασκέδαση μια χειμωνιάτικη καλοκαιρία.

Θασος 2015

Αν και κανονικά εδω θα έπρεπε να είναι η Ρώμη 2015 μέχρι (και άμα) ετοιμαστεί πάρτε λίγη Θάσο.

Την ίδια ανάρτηση έχω κάνει κα στο Facebook ενεκα ευκολίας αλλά είπα να το bogαρω κιόλλας οπότε ξεκινάμε:

Για εμας τους Βορειοελλαδιτες (κυριως Αν.ΜΑΚ & ΘΡΑΚΗ) η Θασος ειναι η ευκολη λυση ή αν θελετε η λυση της τελευταιας στιγμης. Αν δεν προτιμισουμε για διακοπες καποιο πιο μακρυνο μερος, αν δεν εχουμε πολλυ χρονο ή αν θελουμε απλα να ξεφυγουμε, ξερουμε οτι Θασος ειναι παντα εκει να μας εξυπηρετησει. Οι περισσοτεροι την γνωρισαμε ειτε μεσα απο μονοημερες ή τριημερες εκδρομες του Σαββατοκυριακου ή απο σχολικες εκδρομες ή ακομα και απο τους περιφημους "γυρους τις Θασου". Σπανιες φορες της δωσαμε την ευκαιρια να την τιμησουμε σαν κυριο και επιλεγμενο προορισμο διακοπων αφου σχεδον παντα της φερομαστε σαν λυση αναγκης. Και δε κρυβω οτι και για μενα αυτος ηταν ο λογος της φετινης μου επιλογης. Ενας κοντινος προορισμος που εχουμε παει τοσες φορες και στο κατω κατω τη βγαζουμε στη πισινα του ξενοδοχειου βρε αδερφε , σιγα τωρα, Θάσος πφφφφ.

Το 5ημερο ομως που εμεινα εκει με εκανε να αλλαξω εντελως γνωμη. Ειδα την Θασο ετσι οπως δεν την ειχα καταλαβει τοσο καιρο. Και να σκεφτείς ότι είδα μόνο τη μισή, την ανατολική πλευρά.

Καταπληκτικες παραλιες , υπεροχα τοπια, αρχαιοτητες και ιστορια, νυχτερινη ζωη, ξεκουραση αλλα και δραστηριοτητες, θαλλασα, δασος, βουνο, παραδοση, αρχιεκτονικη, κρύπτες geocaching,  δηλαδή οτι τραβαει η ψυχη σου. 5 υπεργεματες μερες που ευχαριστησαν ολη την οικογενεια σε ενα πανεμορφο καταπρασινο νησι που αξιζει να υπολογιζεται σαν κυριος προορισμος και οχι σαν παραπαιδι των καλοκαιρινων διακοπων.

Αλλα για να πουμε και τα στραβα, οσο ομορφο και γεματο ειναι το νησι, θες απο γκαντεμια, θες απο ατυχια, επεσα πανω σε μερικους ντοπιους επιχειρηματιες που συνεχιζουν να συμπεριφερονται με τον τροπο που εδω και χρονια εχει δημιουργησει μια πολυ κακη και αδικη εικονα τοσο για το πανεμορφο νησι τους οσο και για τους αλλους , πραγματικους, επαγγελματιες.

Οι φωτογραφίες με τις ομορφιές της Θάσου βρίσκονται στο   Facebook .

Οι κρύπτες που βρήκα στο geocaching.com :
GC58Y76   Πύραμος και Θίσβη
GC58GR2  Χρυσή Αμμουδιά


Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω σε 2 περιοχές. Στο αρχαίο λατομείο μαρμάρου και γενικά στον Αρχαιολογικό χώρο στην Αλυκή 

και στη Γκιολα

Λόγω ότι δε μπόρεσα να βρώ χάρτες διαδρομής για αυτά τα 2 μέρη τους παραθέτω :

Δείτε τη διαδρομή της Αλυκής στο trimble outdoors

και τη διαδρομή προς τη Γκιόλα επίσης  στο trimble outdoors.

VIVA ΘΑΣΟΣ

Αγγίτης - Ακόμα ένα θαύμα της φύσης

Κανονικά στη θέση αυτή θα έπρεπε να είναι η ανάρτηση για τη Βενετία. Αυτή όμως μου βγαίνει αρκετά μεγάλη και θα αργήσει λίγο ακόμα Αφού λοιπόν στο ενδιάμεσο προέκυψε ο Αγγίτης  … voila!!!

Ο Αγγίτης πρίν το Φράγμα

Αφορμή ήταν η διάσχιση του φαραγγιού του Αγγίτη με κανό από τον Σάββα και τον Γιώργο.

Επίσημα το φαράγγι έχει μήκος 15 χιλιόμετρα ξεκινώντας από τη Συμβολή και τελειώνοντας στη παλιά γέφυρα της Αγγίστας. Η πεζοπορική διαδρομή και η συνήθης διάσχιση είναι γύρω στα 6 χιλιόμετρα. 

Ο Σάββας με προέτρεψε να ακολουθήσω τον ποδηλατόδρομο – πεζοπορική διαδρομή που ξεκινάει και τελειώνει στα ίδια σημεία όπου θα έμπαινε και θα έβγαινε το κανό μετά τη διάσχιση. Στο κάτω - κάτω τόσο η ποτάμια διάσχιση (με τη προετοιμασία και το στέγνωμα) όσο και η πεζοπορία διαρκούν λίγο πολύ τον ίδιο χρόνο.

Όπερ και Εγένετο. Ο Γιώργος μου έδωσε τις απαραίτητες οδηγίες και μου είπε τα πιθανά σημεία που θα μπορούσαμε να συναντηθούμε μπας και καταφέρω να τους τραβήξω καμία φωτογραφία. Η βασική οδηγία είναι η εξής : «Ακολουθείς τον ποδηλατοδρόμο που για απόσταση περίπου 6 χιλιομέτρων είναι στρωμένος με πίσσα. Μπορείς να παρεκκλίνεις προς τα δεξιά για να δεις το ποτάμι από ψηλά. ΠΡΟΣΕΧΕ ΜΗ ΠΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΓΚΡΕΜΟ». Απλά πράματα. 

Έτσι λοιπόν γύρω πριν τις 11 το πρωί του Σαββάτου 27/12/2014 εγώ ξεκινούσα τη πεζοπορεία και 5 λεπτά αργότερα  ο Σάββας και ο Γιώργος έριχναν το κανό τον Αγγίτη.

Η εκκίνηση έγινε κοντά στο ξενοδοχείο «Φαράγγι» στο χωριό Συμβολή του Νομού Σερρών. Στο σημείο εκείνο υπάρχει ένα τσιμεντένιο Φράγμα με μεταλλικές «πόρτες» που ελέγχει τη ροή του νερού  ακριβώς πάνω στη συμβολή του Αγγίτη με τον Ξηροπόταμο. Στη συνέχει ο Αγγίτης μπαίνει σε ένα μικρό μεν αλλά εντυπωσιακό φαράγγι , περνάει κάτω από το σπήλαιο της Αλιστράτης    (που ίσως και να το δημιούργησε κιόλας πριν κάτι εκατομμύρια χρόνια) για να διασχίσει με Δυτική κατεύθυνση τον Σερραϊκό κάμπο και να καταλήξει στον Στρυμώνα.

Το φράγμα της Συμβολής

Περνώντας πάνω από το Φράγμα και σε απόσταση λιγότερο από 5 χλμ είναι και ο δρόμος για το σπήλαιο της Αλιστράτης ενώ προς τα Βόρεια στη κατεύθυνση της Προσοτσάνης φτάνεις στις Πηγές του Αγγίτη, στο περίφημο σπήλαιο Μααρά   που αποτελεί και το μεγαλύτερο ποτάμιο σπήλαιο στο κόσμο. Περισσότερες πληροφορίες στην επίσημη σελίδα του εδώ.

Για να πάρετε μια εικόνα,  βρισκόμασταν βόρεια του Όρους Παγγαίου και Νοτιοδυτικά του Φαλακρού και του Βώλακα και σε όλη τη διαδρομή από Καβάλα-Ελευθερούπολη- Νέα Μπάφρα –Συμβολή βλέπαμε τις χιονισμένες κορυφές τους τους, ενώ αργότερα, πάνω από το μονοπάτι, στο βάθος – πολύ βάθος όμως – φαινόταν και η Δράμα.

Παγγαίο Όρος

Ο ποδηλατοδρόμος που ακολουθούσα για σχεδόν στη μισή διαδρομή και παραπάνω είναι παράλληλος με το ποτάμι αλλά σε απόσταση περίπου 30-40 μέτρα από την άκρη του γκρεμού ενώ στα τελευταία 2.5 χιλιόμετρα σε «πετάει» μέχρι και 500 μέτρα αριστερά του φαραγγιού και δεν έχεις καθόλου εικόνα. Προφανώς είναι παλιός αγροτικός δρόμος που απλά του έριξαν πίσσα.   Έχει πλάτος το πολύ 2 μέτρα. Σε κάποια σημεία έχει κάποιες μικρές ξεβαμμένες πινακίδες με το σχέδιο ενός ποδηλάτου και με τα χιλιόμετρα που έχουν καλυφθεί. Έχει ανηφόρες και κατηφόρες αλλά είναι απόλυτα βατός αφού είναι όλος στρωμένος με πίσσα και μπορεί εύκολα να περπατηθεί με απλό αθλητικό παπούτσι. Τα ορειβατικά μποτάκια είναι ακατάλληλα για αυτό το υπόστρωμα πράγμα που κατάλαβα αρκετά αργότερα. 

Ο ποδηλατόδρομος

Το μέρος που είναι κοντά στο ποτάμι σου προσφέρει μια μαγευτική και ανεπανάληπτη εμπειρία. Είσαι στη κορυφή του φαραγγιού. Το ποτάμι κάτω ρέει τουλάχιστον στα 40-50 μέτρα ίσως και περισσότερο. Βλέπεις απέναντι τους κάθετους βράχους που έχουν σμιλευτεί στα εκατομμύρια χρόνια της αέναης ροής του ποταμού. Η θέα είναι εκθαμβωτική και ταυτόχρονα τρομακτική. Είσαι στη κορυφή του φαραγγιού αλλά αντί να αισθάνεσαι ο άρχοντας του ποταμού αισθάνεσαι υπερβολικά μικρός στη μεγαλοπρέπεια του τοπίου. Προσπάθησα να αποτυπώσω το φοβερό περιβάλλον σε κάποιες φωτογραφίες. Μάταια όμως. Τόσο για τεχνικούς λόγους όσο και για λόγους ρεαλιστικότητας ήταν αδύνατο να γίνει μια καλή λήψη . Παρότι ήταν κοντά 12 το μεσημέρι, ο ήλιος ήταν αρκετά πλάγια και έριχνε μια τεράστια σκιά μέσα στο φαράγγι. Από αυτό το σκοτάδι δεν ήταν δυνατόν να βγει κάτι καλό. Από την άλλη όμως πώς θα μπορούσα να φυλακίσω σε μία εικόνα τη μεγαλοπρέπεια του χώρου?

 

  

Προσπάθεια να τραβήξω μια αξιόλογη φωτογραφία μέσα στο φαράγγι. Δε μου έκανε τη χάρη τελικά

Περίπου στα 2 χιλιόμετρα από την εκκίνηση υπάρχει ένα κιόσκι με πράσινο  κεραμίδι σχεδόν γαντζωμένο πάνω στη κόψη του γκρεμού, Από κει προσπάθησα μήπως και δω το κανό αλλά καμιά τύχη. Το ποτάμι ήταν αρκετά ορμητικό άρα ο Σάββας και ο Γιώργος είχαν σίγουρα περάσει από αυτό το σημείο. 
 

Το Κιόσκι και απέναντι το "Πετρωτό"

Πιο κάτω έβλεπα ένα παρόμοιο κιόσκι στην άλλη πλευρά του φαραγγιού και αρκετά πιο δεξιά κάτι σαν περίφραξη με ένα ακόμα ίδιο κιόσκι με πράσινη οροφή. Ακόμα πιο δεξιά από τη περίφραξη φαινόταν ένα μεγάλο άνοιγμα προς το φαράγγι. Ένα σπήλαιο.  Απέναντι ήταν ένα τεράστιος γκρίζος πέτρινος όγκος με ελάχιστη έως ανύπαρκτη . Για αυτό και ονομάζεται «Πετρωτό». Η ασχήμια της επιφάνειας όμως κρύβει στα σπλάχνα του το θησαυρό που ακούει στο όνομα Σπήλαιο Αλιστράτης. Ένας ζιγκζακοτός πετρόχτιστος δρόμος έδειχνε να κατεβαίνει προς τα κάτω μέσα στο ποτάμι. 

Ο φιδίσιος δρόμος προς το Κιόσκι

Αργότερα συνειδητοποίησα ότι από το απέναντι κιόσκι υπάρχει δρόμος που σε λιγότερο από 10 λεπτά βγάζει στην τουριστική είσοδο του Σπηλαίου της Αλίστράτης . Άρα και η τεράστια τρύπα που έβλεπα στο γκρεμό απέναντι είναι ακόμα μία είσοδος του σπηλαίου πάνω  τα ποτάμι απροσπέλαστη όμως από τους επισκέπτες παρά μόνο ορατή από όσους βρισκόταν από τη Δυτική πλευρά του φαραγγιού

Η σπηλιά πάνω από το φαράγγι

Λίγο αργότερα συνειδητοποίησα ότι ένας παρόμοιος, ευθύς όμως δρόμος, κατηφόριζε και από τη δική μου πλευρά προς τα κάτω. Οι δύο δρόμοι ενωνόταν σε μία ξύλινη γέφυρα που επέτρεπε το πέρασμα προς την άλλη πλευρά. Μέσα στο βάθος του φαραγγιού και στο λιγοστό φως η γέφυρα έμοιαζε απόκοσμη και πολύ μακρινή. Αν είχε και καμία ομίχλη θα έμοιαζε σαν ένα πέρασμα σε έναν άλλο κόσμο. 

Η γέφυρα που ενώνει τις 2 πλευρές του φαραγγιού

Η γέφυρα θα ήταν ένα ακόμα σημείο για μία πιθανή συνάντηση με το κανό αλλά κοιτάζοντας στο βάθος και στις 2 κατευθύνσεις δεν είδα τίποτα οπότε σιγουρεύτηκα ότι ήδη οι δυο τους ήταν πολύ μπροστά από μένα (πράγμα που με γέμισε και με άγχος θα πρέπει να ομολογήσω).

Σε μια μικρή πλαγία στα αριστερά μου κάποιοι είχαν σχεδιάσει ένα "χταπόδι" με άσπρες πέτρες (άσχετο...). Η φώτο δεν είναι και πολύ διαφωτιστική αλλά και ένα χταπόδι πάνω στο βουνό δεν είναι και ότι πιο αντιπροσωπευτικό.

    

Ακολούθησα το μονοπάτι νομίζοντας ότι θα βρεθώ πιο κοντά στη σπηλιά για αν βγάλω μια καλύτερη φωτογραφία. Σε εκείνο το σημείο όμως είναι που ο δρόμος μου χάλασε τα σχέδια αφού με έστελνε ακόμα πιο αριστερά μέσα στα χωράφια βάζοντας ανάμεσα σε μένα και στη σπηλιά ένα μικρό λοφίσκο και κόβοντας μου τελείως τη θέα. Λίγο πριν στρίψω στα αριστερά διέκρινα ένα χωμάτινο μονοπατάκι που ακολουθούσε παράλληλα το γκρεμό αλλά θυμήθηκα τα λόγια του Γιώργου και ακολούθησα τη πισσοστρωμένη διαδρομή. Άλλωστε δεν είχα και πολύ χρόνο για περιπέτειες.

Από δω και μετά δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον. Κάποια ρυάκια, κάποιες ποτίστρες και κάποιες κτηνοτροφικές μονάδες δεν είναι άξιες λόγου. Συνέχισα να κατηφορίζω ώσπου έφτασα σε ένα (δυστυχώς παρατημένο) χώρο αναψυχής που μάλιστα είχε και μια  πινακίδα με 2 τύπους σε κανό λές και την έβαλαν εκεί για το Σάββα και τον Γιώργο.

Ο Σάββας και ο Γιώργος σε έκδοση πινακίδας

Αρκετός κόσμος λοιπόν πάει για rafting στον Αγγίτη από εκείνο το σημείο και προς τα κάτω (και όχι μέσα από το φαράγγι λόγω της ορμητικότητα του νερού) αλλά αυτή η «φλαταδούρα» (από το αγγλικό flat=επίπεδος) δε συγκινεί τους δικούς μας.

Ο χώρος αναψυχής στο τέλος της διαδρομής

Άμα το ποτάμι δεν έχει ορμητικότητα, βράχους, δέντρα να επιπλέουν,  ”περάσματα”, “πλυντήρια”, stopers και άλλες τέτοιες δυσκολίες,  δε θέλουν να έχουν καμία σχέση. Εμ!!! πώς αλλιώς θα έχουν την ανεπανάληπτη εμπειρία μιας βουτιάς μέσα στα παγωμένα νερά. 

 

Τους πέτυχα την ώρα που στέγνωναν το κανό (και οι ίδιοι) και ετοιμαζόταν για την επιστροφή. Η ακαταλληλότητα του παπουτσιού μου έκανε και ένα μικρό δωράκι. Μια «Πελματιαία Απονευρωσίτιδα» είναι το αποτέλεσμα μιας κακής επιλογής υποδήματος. Είπαμε, Η επιπεδότητα και η βατότητα της διαδρομής (και ίσως η φυσική μου κατάσταση) δεν είναι για ορειβατικό μποτάκι εκτός βέβαια αν έχετε σκοπό να ακολουθήσετε την off road διαδρομή. Οπότε αν έχετε σκοπό να βρεθείτε κάποτε κατά κει να το έχετε υπ’ όψιν. 

Βέβαια μικρό το κακό μπροστά στην εμπειρία και στο θέαμα που αντίκρισα. Θεωρώ σίγουρο ότι θα ξαναβρεθούμε στη περιοχή του Φαραγγιού και άλλη φορά με ολόκληρη την ομάδα. Ετοιμαστείτε!!!!

Η πεζοπορική διαδρομή είναι αναρτημένη στο trimbleoutdoors όπου μπορείτε να δείτε και τα μέργη από όπου τραβήχτηκαν οι φωτογραφίες.