Αντάλοφος 2014. Το "Τάμα" που εκπληρώθηκε. Οι παρέες γράφουν την Ιστορία.

Η υπόσχεση είχε δοθεί από πέρσι τον Φεβρουάριο.  Ο Αντάλοφος δε μπορoύσε να περιμένει άλλο. Αλλά αυτή τη φορά δε θα ήταν μια απλή διαδρομή όπως οι άλλες : Ξυπνάμε νωρίς, περπατάμε, επιστρέφουμε. Αυτή τη φορά θα ήταν αναβαθμισμένη κατάσταση.

Η ιδέα είχε πέσει από τον Σάββα εδώ και καιρό. Διανυκτέρευση στο βουνό.

Εντάξει μη φανταστείς σκηνάκια, sleeping bags και φωτιά στο δάσος με παρέα τις αρκούδες. Σκεφτόμασταν κάτι πιο intellectual. Ένα ορεινό καταφύγιο,  ξενώνας η οποιοδήποτε κατάλυμα θα μας  ήταν αρκετό.  Πλακώσαμε τα τηλέφωνα αλλά με λύπη διαπιστώσαμε ότι κάποια από τα καταφύγια που είχαμε στο νου είτε είχαν κλείσει είτε δεν ήταν διαθέσιμα τη περίοδο που τα θέλαμε. Τελικά αυτό δε μας χάλασε και πολύ αϕού η τελική επιλογή αποδείχτηκε και η καλύτερη.

Στο κάτω-κάτω, μια καλή παρέα,  ένα όμορφο μέρος,  κατάλληλος καιρός και πολύ καλή διάθεση. Αυτά υπήρχαν.  Τι άλλο χρειάζεται κάποιος για να περάσει φανταστικά;

Κάναμε τις εντελώς απαραίτητες προμήθειες που περιλάμβαναν από κρέατα και ποτά μέχρι μερέντα και μακαρόνια και Σάββατο πρωί 2 jeep(s) και 6 περιπετειώδεις !!!  τύποι ξεκινάμε με προορισμό το Δασικό Χωριό Ερυμάνθου πάνω από τον Λειβαδίτη στη Ξανθή. Από τη διαδρομή κιόλας καταλάβαμε τι μας περίμενε από το χιόνι που είχε πέσει τις προηγούμενες μέρες.

Το πρόγραμμα λίγο αόριστο αλλά σίγουρα θα περιλάμβανε μια περιπατητική διαδρομή, μια διαδρομή on 4 wheels και ότι ήθελε προκύψει.

Φτάσαμε στον Ερύμανθο και μας δώσανε το σπιτάκι Νο 11 στην άκρη του χωριού.  Τα σπιτάκια εκεί πάνω μπορούν άνετα να φιλοξενήσουν 2 οικογένειες με μικρά παιδιά ή 6 ενήλικες  (με τις κατάλληλες προετοιμασίες) αρκεί να μην έχουν ύψους πάνω από 1,80m (λόγω των κρεβατιών). Εμείς διαθέταμε και ύψη πάνω από 1.80. Το πώς κοιμήθηκαν αυτοί το ξέρουν. Πάντως το πρωί καλά τους είδα, άρα μάλλον κανένα πρόβλημα.

Σε περίπτωση που κάποιος εκτός των υπολοίπων 5 !!!  διαβάσει αυτές τις γραμμές και χρειάζεται περισσότερες πληροφορίες να αναφέρω ότι το σπιτάκι διαθέτει 2 δωμάτια με 2 κρεβάτια το καθένα και ένα σαλονάκι με ένα μπαουλοντίβανο, ένα μικρό καναπέ. Αν παίξει και κανένα φουσκωτό στρώμα ή καμία στρωματσάδα άνετα βολεύονται και περισσότερα άτομα καθώς η χρέωση είναι ανά σπιτάκι και όχι ανά άτομο. Διαθέτει ακόμα τουαλέτα, ένα χώρο αποθήκης, πλήρη κουζίνα και από θέρμανση 2 ατομικά καλοριφέρ, για κάθε δωμάτιο και το τζάκι στο σαλόνι. Μέχρι και ζεστό νερό υπάρχει για μπάνιο αν χρειαστεί. Στο μπαλκόνι υπάρχει και μία ψησταριά για τα μπινελίκια . Προφανώς όλα τα σπιτάκια είναι παρόμοια. Δε γνωρίζω αν υπάρχει κάποιο μεγαλύτερο. Στο χώρο πάντως υπάρχει και εστιατόριο για όποιον δε τα πάει καλά με τα κάρβουνα.

Ήταν μεσημέρι, Μόλις εγκατασταθήκαμε φύγαμε κατευθείαν για Αντάλοφο. Με τον Σάββα και το Τάσο είχαμε ένα «τάμα» να εκπληρώσουμε από τον Φεβρουάριο του 2013. Είχε περάσει ένα χρόνος που είχαμε δοκιμάσει τη πρώτη ανάβαση αλλά την αφήσαμε στη μέση λόγω του απίθανου χιονιού. Και αυτή τη φορά το χιόνι ήταν αρκετό αλλά σε καμιά περίπτωση όπως πέρσι. Ήταν τόσο όσο χρειαζόταν για να μην δυσκολεύει το περπάτημα αλλά να το φχαριστίεσαι και να το χαίρεσαι. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν 40εκ και ήταν και πιο παγωμένο οπότε τα πόδια δε βούλιαζαν και το περπάτημα ήταν πιο εύκολο.

Να σημειώσουμε εδώ ότι επίσημα η κορυφή ονομάζεται Ερύμανθος (εξού και το Δασικό Χωριό Ερυμάνθου). Πώς καθιερώθηκε σαν Αντάλοφος δεν έχω ιδέα. Μικρό το κακό όμως.

Η διαδρομή αποτελείται από 2 μέρη. Μία ημικυκλική πορεία μήκους ~1200m σε δασικό δρόμο που ξεκινάει από το Δασικό Χωριό του Ερύμανθου … και όλο αριστερά, και το ανηφορικό μονοπάτι μήκους λιγότερο από 700m που ξεκινάει από υψόμετρο ~1500m και καταλήγει στη κορυφή του Αντάλοφου στα κάτι λιγότερο από τα 1600m. Σε όλη τη διαδρομή υπάρχουν άσπρα/κόκκινα σημάδια πάνω στα δέντρα που δείχνουν το δρόμο και άρα δεν υπάρχει περίπτωση να χαθείς

Κάναμε λοιπόν την ημίκυκλική διαδρομή και πιάσαμε το μονοπάτι. Πάνω στο μονοπάτι το χιόνι ήταν πιο πολύ και δυσκόλευε περισσότερο το περπάτημα αλλά όχι αρκετό για να μας σταματήσει όπως τη προηγούμενη φορά. 

Άλλωστε αφού είχαμε φτάσει μέχρι εδώ δεν υπήρχε άλλος δρόμος εκτός της κορυφής.  

Αρχικά η πορεία είναι μέσα στο δάσος, στη συνέχεια σε ένα ξέφωτο, μετά πάλι λίγο δάσος και μετά μια περιοχή που οριοθετείται από το παλιό lift και σε ύψος περίπου  70 μέτρων ο Αντάλοφος … η κορυφή.

 

Το lift εγκαταστάθηκε το 1982 από τον ΕΟΣ Ξάνθης σε μια προσπάθεια αξιοποίησης της πλαγιάς σαν πίστα σκι.Δε γνωρίζω πόσο δούλεψε και αν οι άνθρωποι χάρηκαν το δημιούργημά τους. Τώρα  έχει εγκαταλειφθεί και παραμένει ένα ερείπιο,  μοναδικό πάντως ορόσημο της περιοχής και σημάδι της αγάπης κάποιων για το βουνό. 

Στο ιστορικό του συλλόγου αναφέρεται ότι έχει μήκος 180 μέτρων  άρα τόση ήταν και η τελική απόσταση που θα έπρεπε να διασχίσουμε για να ανεβούμε τα τελευταία 70 μέτρα του υψόμετρου. Βέβαια δε πήγαμε ευθεία άρα υπολόγισε σύνολο καμιά 300αριά μέτρα με τα ζιγκ ζαγκ για να είσαι μέσα.

Η Κορυφή του Αντάλοφου είναι αρκετά περιορισμένη. Καμία σχέση με αυτή του Αυγού, ή του Γυφτόκαστρου, ή του Καρπουζιού.  Πρακτικά ένας μεγάλος βράχος περιτριγυρισμένος κατά τα 2/3 με δέντρα – κάποια από τα οποία απογυμνωμένα από το αγιάζι - που δεν επιτρέπουν περιμετρική θεά.

Η επιφάνεια είναι αρκετά μικρή με περιορισμένο οπτικό πεδίο. Ειδικά προς το Βορρά δεν έχει καθόλου ορατότητα. Πρακτικά είναι ένα μικρό μπαλκόνι με θέα μόνο προς το Νότο. Τι θέα όμως !!!. Πρώτα απ’ όλα ακριβώς μπροστά σου έχεις ένα «γκρεμό». Αυτή η νότια πλευρά του Αντάλοφου είναι απότομη και αν δεν έκανα λάθος υπολογισμούς έχει ύψος τουλάχιστον 150-160 μέτρα. Κάτω χαμηλά το μάτι καταλήγει στο Δασικό Χωριό με τις κεραμοσκεπές να αχνοφαίνονται στο βάθος. Όπως μάθαμε αργότερα έχει δημιουργηθεί και μονοπάτι  από το Δασικό Χωριό προς τον Αντάλοφο απ’ ευθείας.

Στο βάθος βλέπεις όλες τις κορυφές της περιοχής του Λειβαδίτη, Δρυμός, Μαυρομάτι, Στρέφι, Τσίχλα  (τα ονόματα παρμένα από τους χάρτες του ΕΟΣ, αν κάνω λάθος στο προσανατολισμό  σχορνάτε με). Ακριβώς απέναντι η κορυφή της Χαιντούς με το δρόμο προς το παρατηρητήριο να  ξεχωρίζει καθαρά.  Εκεί πάνω μάλιστα είχε και σήμα κινητής (Ελλάδα και όχι Βουλγαρία, πάλι καλά) οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία για ένα τηλέφωνο στο σπίτι και γιατί όχι και λίγη ζωντανή μετάδοση με 3G.

Αυτό ήταν. Το «τάμα» εκπληρώθηκε και με το παραπάνω. Τρεις το κάναμε έξι το εκπληρώσαμε. Ο Ηλίας, ο Αλέξης και ο Σταμάτης βοήθησαν σε αυτό. Δε καθίσαμε όμως περισσότερο. Άλλωστε πλησίαζε το απόγευμα και είχαμε και ένα σωρό προμήθειες που θα έπρεπε να καταναλωθούν. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Πολύ πιο διασκεδαστικός, με τα γλιστρήματα, τις τούμπες και τα παιχνίδια στο χιόνι όσο κατεβαίναμε τη κορυφή και πολύ πιο γρήγορος όσο σκεφτόμασταν τα καλούδια που μας περίμεναν (αλλά θα έπρεπε να ετοιμάσουμε πρώτα).

Πίσω στο σπιτάκι λοιπόν, χωρίς συνεννοήσεις και προγραμματισμό, αναλάβαμε σαν καλοκουρδισμένο ρολόι  τις διάφορες δουλειές.  Εγώ με τον Σταμάτη στα ψησίματα, ο Ηλίας τις πατάτες (ώ! ναι είχαμε και πατάτες) ο Αλέξης τα ξύλα και τα σαλατικά (στη τεχνοτροπία του κυβισμού),  ο Σάββας με τον Τάσο το καθάρισμα, το τζάκι, τη διευθέτηση του χώρου και κυρίως τη μουσική.  Το άκρον άωτον της περιπέτειας.

Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να αναφερθώ στο φαγοπότι. Κουβέντα στη κουβέντα, πλάκα στη  πλάκα πείραγμα στο πείραγμα , νύχτωσε και μετά τη χώνεψη η παρέα ήθελε καφέ. Η ιδέα να πάμε στο εστιατόριο-καφετέρια του Δασικού Χωριού αποδείχτηκε πολύ καλή κυρίως όσο αφορούσε την επόμενη μέρα.

Καθώς είχαμε έρθει χωρίς ιδιαίτερο πρόγραμμα, αλλά «έναν Αντάλοφο και ότι άλλο προκύψει», μας φάνηκε πολύ χρήσιμο το ότι ήρθε στη παρέα μας ο Σαράντης της ΕΟΔ και μας έδωσε πολλές πληροφορίες για το πού θα μπορούσαμε να πάμε, τις διαδρομές, τις αποστάσεις και τα ενδιαφέροντα σημεία. Ενδιαφέρουσες επίσης ήταν και οι διαφορές ιστορίες που είχε να μας διηγηθεί και κυρίως (αυτό το διαπίστωσα την επόμενη μέρα) ιστορίες συνδεμένες με τις τοποθεσίες που θα πετυχαίναμε στο δρόμο μας.  Πολύ καλός γνώστης της περιοχής μας έδωσε και ένα σκαρίφημα που περιλαμβάνει τους δασικούς δρόμους και τις κύριες τοποθεσίες του ορεινού όγκου του Λειβαδίτη.

Έτσι σιγά – σιγά διαμορφωνόταν στο μυαλό το Σάββα το αυριανό πρόγραμμα.  Στην επιστροφή στο σπιτάκι μας πήρε τα μεσάνυχτα και βάλε  με το να συζητάμε για το επόμενο πρωινό. Πήραμε και 2 τράπουλες για να περάσει η ώρα λες και δεν θα είχαμε τίποτα άλλο να κάνουμε. Τελικά το επόμενο δίωρο καταναλώθηκε και πάλι σε κουβεντούλα, ιστορίες, γέλια αλλά και προγραμματισμό δραστηριότητας.  Σαν κύριος στόχος ήταν η γέφυρα του Λεωνίδα  και μετά από διαδρομή στους δασικούς δρόμους και το μνημείο πεσόντων, κατάληξη στον καταρράκτη του Λειβαδίτη και επιστροφή σπίτια μας.

Η νύχτα δε πέρασε ιδιαιτέρα εύκολα για όλους αφού η έξαψη για όσα έγιναν και για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν  ήταν εμφανής. Τελικά η κούραση μας κατέβαλε όμως αντί να έχουμε πολύ πρωινό ξύπνημα και νωρίς αποχώρηση, με το πρωινό (είπαμε είχαμε και κάτι μερέντες) τον καφέ τη κουβέντα και  τη προετοιμασία μας πήρε καλές 10 για να ξεκινήσουμε.  

Ο δρόμος που πήραμε ήταν  χωμάτινος , δασικός και σκεπασμένος με χιόνι στο όριο του «βάζω, δε βάζω αλυσίδες». Αποφασίσαμε να μη βάλουμε αλλά υπήρχαν φορές που το μετανιώσαμε. Όπως π.χ όταν τα SUV παλατζέρναν και πετούσαν κωλιές ή όταν κολλούσαν στο λόγω των ακαταλλήλων για χιόνι λάστιχων. Βέβαια ακόμα και το σκάψιμο με το χέρι και το σκούντημα ήταν μέρος της εμπειρίας. Από τη στιγμή που όλα τελείωσαν καλά βέβαια.

Η επικοινωνία με τα 2 οχήματα γινόταν με ασυρμάτους αλλά η πλοήγηση βάση του χάρτη-σκαριφήματος που μας έδωσε ο Σαράντης. Από πλευράς κλίμακας ή σχεδιασμού δεν ήταν ένας ακριβής χάρτης αλλά ήταν ακριβέστατος όσο αφορά τα τοπωνυμία, τις αποστάσεις και τις κατευθύνσεις.

Ο βασικός κανόνας είναι « όλο αριστερά». Για να πας στη γέφυρα του Λεωνίδα  ακολουθείς τον κεντρικό από τους 3 «μεγάλους» δρόμους που διασταυρώνονται έξω από το Δασικό Χωριό και παραμένεις «όλο αριστερά» σε κάθε διασταύρωση που συναντάς. Παρένθεση : Σε όλες εκτός από μία. Μία πινακίδα ορίζει μία θέση θέας  στα αριστερά (πανόραμα έγραφε αν θυμάμαι καλά αλλά μη πολυβασίζεστε σε αυτό), περίπου 5 χιλιόμετρα από την εκκίνηση. Σε εκείνη τη διασταύρωση πρέπει να μείνετε δεξιά. Κλείνει η παρένθεση. Σε 2 ½ χιλιόμετρα είναι και τα λυόμενα του Λεωνίδα  (μάλλον ερειπωμένες κατοικίες ξυλοκόπων ;;;) και σε ακόμα 2  «όλο αριστερά» μπαίνεις  σε ένα μικρό χωματόδρομο που συναντάς και ένα πεσμένο κιόσκι και άμα δε προσέξεις αρκετά θα χάσεις και τη γέφυρα αλλά και τον Λεωνίδα τον ίδιο (που λέει ο λόγος).

Βλέπεις στις μέρες μας ο δασικός δρόμος δε περνάει πάνω από τη γέφυρα του Λεωνίδα αφού έχει κατασκευαστεί μία άλλη τσιμεντένια γέφυρα καμία 200αρια  μέτρα πριν. Μετά τη τσιμεντένια και καθώς ο δρόμος πάει παράλληλα προς το Αρκουδόρεμα αν δεν έχεις το νου σου μπορεί να προσπεράσεις το φράχτη του Δασαρχείου (σπασμένος) και τη κουπαστή  και να μη δεις τη γέφυρα που είναι πλέον κάθετη προς το χωματόδρομο. Δεν υπάρχει και κάποια πινακίδα… Με τα βρύα και τα χόρτα αλλά και το χιόνι που είχε καλύψει όλη τη περιοχή η γεφυρούλα ήταν καλά καμουφλαρισμένη και ευτυχώς που είχαμε επικοινωνία με τον Σαράντη μέσω ασυρμάτου που μας υπέδειξε το σωστό σημείο,  που είχαμε όμως ήδη προσπεράσει και θα έπρεπε να γυρίσουμε προς τα πίσω. Ευκαιρία για λίγο περπάτημα και ξεμούδιασμα.

Τη γέφυρα του Λεωνίδα τη ψάχναμε εδώ και καιρό. Όχι ότι είχαμε ανεβεί και δε μπορούσαμε να τη βρούμε. Απλά ανάμεσα στις κουβέντες που κατά καιρούς κάναμε, κάποιες φορές αναφερόμαστε και σε αυτή σαν πιθανό προορισμό. Άλλωστε είχαμε ήδη επισκεφτεί τις δύο γέφυρες με όνομα : αυτή του Παπά στο Ωραίο  και του Σταμάτη στο Βασιλοχώρι  και χρειαζόμασταν και τη 3^η για να κλείσει το τρίπτυχο.

Ελάχιστες οι πληροφορίες που μαζέψαμε. Ότι έχει πέσει και έχουν μείνει μόνο τα 2 βάθρα της, ότι την έχουν γκρεμίσει χρυσοθήρες, ότι είναι πολύ δύσκολο να τη βρεις, ότι δεν αξίζει να πας εκεί κ.α. Τελικά λίγα απ’ όλα ισχύουν ή μάλλον στο περίπου. Ευτυχώς δεν έχει πέσει αλλά σίγουρα έχει τραυματιστεί από τους χρυσοθήρες καθώς είναι εμφανείς οι «επεμβάσεις» τους τόσο στη βάση όσο και στα βάθρα της γέφυρας (που στους γιατρούς να τα φάνε). Πραγματικά είναι πολύ μικρή , 6-7 μέτρα όλη κιόλη, μονότοξη, και έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το τοπίο τώρα σε κάνει να αναρωτιέσαι για τη χρησιμότητα της στο συγκεκριμένο σημείο πάνω από το Αρκουδόρεμα. Βέβαια τον καιρό που χτίστηκε τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά και σίγουρα η χρησιμότητά της ήταν πολύ μεγαλύτερη.

 Έψαξα και στο internet μπάς και βρω οποιαδήποτε πληροφορία αλλά μάτια. Το πιο «πλούσιο» υλικό που βρήκα ήταν στη σελίδα του Υδροκρίτη  αλλά και αυτό όχι και πολύ επεξηγηματικό. 5 προτάσεις όλο κιόλο.

 "Η περιοχή της ορεινής Ροδόπης είναι διάσπαρτη από μικρά και μεγάλα τοξωτά γεφύρια που φυσικά δεν τα γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος λόγο της δύσκολης πρόσβασης σε αυτά.

Η μικρή αυτή γέφυρα είναι μήκος το πολύ 6-7 μέτρα και διασχίζει το αρκουδόρεμα που είναι ένας από τους βασικούς παραπόταμους του Νέστου. Φυσικά λόγο της μειωμένης βροχής τους τελευταίους μήνες, δεν έχει πολύ νερό.

Πρόκειται για γέφυρες οι οποίες είναι κατά μήκος των αρχαίων δρόμων και μονοπατιών που ένωναν την Βόρεια Ελλάδα με τις υπόλοιπες χώρες. Δεν είναι τυχαίο που πάνω σε αυτές τις διαδρομές υπάρχουν διάσπαρτα κάστρα και φρούρια όπως της Καλύβας και Γυφτόκαστρου, που είναι τα πιο γνωστά, τα οποία έχουν κατασκευαστεί από την Ρωμαική εποχή ακόμα, για να προστατεύουν τις διαβάσεις και τους δρόμους που οδηγούν στην πεδινή Θράκη και την υπόλοιπη Ελλάδα γενικότερα από επιδρομές από τον Βορά"

Βέβαια εμένα προσωπικά με εξιτάρουν φράσεις όπως «αρχαίων δρόμων και μονοπατιών» ή «διάσπαρτα κάστρα και φρούρια». Η φαντασία οργιάζει σκεπτόμενος  αρχαίους στρατούς, καραβάνια, χωρικούς, κοπάδια, ξυλοκόπους  και αγωγιάτες στα βάθη της ιστορίας να διασχίζουν τα μοναδικά περάσματα.Την διασχίσαμε, τη φωτογραφίσαμε, τη βιντεοσκοπήσαμε, τη χαρήκαμε και μας χάρηκε και ξεκινήσαμε για το υπόλοιπο της τζιπάδας. 

Ακολουθήσαμε για λίγο παράλληλα το Αρκουδόρεμα και στρίψαμε και πάλι αριστερά σε ακόμα μία διασταύρωση πάνω σε μια τσιμεντένια γέφυρα. Εκεί η περιοχή ήταν «Νότια» καθώς δεν υπήρχε ίχνος χιονιού. Ο καθαρός χωματόδρομος μας έκανε να ανεβάσουμε λίγο ταχύτητα μέχρι που μια μικρή αβαρία μας έκοψε τη φόρα. Ας είναι καλά ο Τάσος που χώθηκε κάτω από το jeep(s) και διόρθωσε επί τόπου τη βλάβη.

Κάπου εκεί έχασα και τον προσανατολισμό μου καθώς ο χρόνος της διαδρομής μου είχε φανεί πολύ μεγαλύτερος έτσι όπως τον υπολόγιζα βάση του χωρίς κλίμακα σκαριφήματος. Παρ’ όλα αυτά πάνω στο δρόμο Αρκουδορέματος – Κερασοχωρίου βρεθήκαμε σε ένα καταπληκτικό σημείο μίας υπέροχης θέας με αμφιθεατρικά υψώματα και κάθετους βράχους να κόβουν την ανάσα. Τόσο μεγαλειώδες το τοπίο που παρόλο που το βιντεοσκόπησα πραγματικά δεν αξίζει να παραθέσω υλικό γιατί θα χάσει τη μαγεία του. Η φύση και πάλι καλλιτέχνησε στα βουνά της Ροδόπης.

Πλησιάζαμε προς τη διασταύρωση του Κερασοχωρίου όταν το μάτι μας έπεσε πάνω σε ακόμα μια ομορφιά. Από ύψος περίπου 10 μέτρων σχηματιζόταν ένας μικρός καταρράκτης με παγωμένα σε μερικά σημεία νερά. Ένα επιβλητικό, πανέμορφο, φυσικό, υπερθέαμα που το μόνο που το χαλούσε ήταν το ότι δεν είχε περισσότερο νερό. Παρ όλα αυτά ήταν κάτι αναπάντεχα όμορφο που άξιζε ένα 10λεπτο παρατήρησης. Κατεβήκαμε από τα οχήματα, βάλαμε Ποντιακά στο τέρμα και θαυμάζαμε ακόμα ένα κόσμημα της φύσης.

Στην επόμενη διασταύρωση στρίψαμε δεξιά. Μπήκαμε σε ένα δάσος από έλατα και σκεφτόμασταν πόσο όμορφα θα ήταν καλυμμένα από χιόνι. Δε πειράζει, και έτσι όμορφα ήταν.

Προορισμός μας αυτή τη φορά το Μνημείο Πεσόντων στη θέση «Σιδηρά Πύλη» . Δυστυχώς η Ιστορία είναι γεμάτη μαύρες σελίδες. Μια από αυτές γράφτηκε εδώ πάνω όταν στις 12/08/1944 εκτελέστηκαν 25 άντρες από το χωριό Τραχώνι Δράμας   (καμία 5 χιλιόμετρα από το σημείο) επειδή αρνηθήκαν να δηλώσουν Βουλγαρική υπηκοότητα κατά την απογραφή. Ένας Σταυρός πάνω σε ένα βράχο και ένα μαρμάρινο μνημείο με τα ονόματα των εκτελεσθέντων 30 μέτρα στο βάθος θυμίζουν στον επισκέπτη τις θηριωδίες του πολέμου. Ε! όσο να ’ναι μας χάλασε το όλο σκηνικό. Καθόμασταν αμίλητοι και κοιτούσαμε το μνημείο. Το φωτογραφίσαμε μεν αλλά … 

Δε πρέπει να γίνονται τέτοια πράγματα. Τώρα είναι ένα μνημείο. Μη ξεχνάμε όμως ότι ήταν ένας τόπος εκτέλεσης.

Συνεχίσαμε πάνω στο χωματόδρομο. Στο δρόμο βλέπαμε ταμπελάκια από τον αγώνα Rodopi Ultra Trail (rout) , Το κομμάτι αυτό αποτελεί το  τέλος του αγώνα των 160 χιλιομέτρων στα Βουνά της Ροδόπης που ξεκινά από το Παρανέστι και τερματίζει στο Δασικό Χωριό του Ερύμανθου.

Τελευταίος προορισμός all time classic  ο Καταρράκτης του Λειβαδίτη. Παρκάραμε και αρχίσαμε το κατέβασμα. Καλό το κατέβασμα δε λέω αλλά σαν το ανέβασμα δεν έχει. Σκεφτόμενος λοιπόν το ανέβασμα που με περίμενε έδωσα την ευχή μου στην υπόλοιπη παρέα και έμεινα στα μισά της διαδρομής ώστε να πάρω την μισή ανηφόρα στη συνέχεια. Ο Τάσος έμεινε για παρέα μου. Άλλωστε στον Καταρράκτη έχουμε πάει ουκ ολίγες φορές. Περίπου στα μέσα της διαδρομής έχει ένα κιόσκι, λίγο αριστερά ένα βράχο και πάνω στο βράχο μια εξίσου όμορφη θέα, Τον λεγόμενο μικρό καταρράκτη του Λειβαδίτη. 

Λέγεται ότι αυτόν τον καταρράκτη δε το πετυχαίνεις πάντα με τόσο νερό. Ε! εμείς ήμασταν τυχεροί. Εντάξει δεν είναι σπάνιο να τον πετύχεις αλλά δε σημαίνει ότι υπάρχει όλο το χρόνο. Συνήθως δε πλησιάζεις κοντά (αν και έχει κάποιο μονοπάτι) όπως τον μεγάλο,  αλλά τον θαυμάζεις από απόσταση.

Στο σημείο εκείνο επέλεξα να τοποθετήσω μία κρύπτη. Ξεκινόντας ο αρχικός μου στόχος ήταν να τη τοποθετήσω κοντά στο μεγάλο καταρράκτη. Το κακό είναι ότι εκεί υπάρχει ήδη καταχωρημένη μία κρύπτη που έχει εξαφανιστεί. Αυτήν είχαμε προσπαθήσει να βρούμε με τον Σάββα όταν ξεκινούσαμε το κυνήγι πρίν από 3 χρόνια. Η κρύπτη  GC2NHDP Leivaditis waterfalls  δεν υπάρχει πλέον. Καθώς οι κανόνες του παιχνιδιού δεν επιτρέπουν 2 κρύπτες κοντά - κοντά είχα ζητήσει από τον ιδιοκτήτη να την ακυρώσει για να μπορέσω να εγκαταστήσω τη δικιά μου. Δυστυχώς ο Hyperdesmo δε μου απάντησε έγκαιρα οπότε εγώ δε μπορούσα να βάλω τη δικιά μου σε εκείνο το σημείο.  Έτσι επέλεξα το βράχο απέναντι από τον μικρό καταρράκτη. Τώρα που το σκέφτομαι έκανα μία μάλλον πρόχειρη τοποθέτηση σχεδόν πάνω στην επιφάνεια του βράχου και τελείως ακάλυπτη…τέλος πάντων. Η κρύπτη  Flash Light Cache που ακόμα δεν έχει δηλωθεί στο www.geocaching.com είναι τοποθετημένη από τις 9 Φεβρουαρίου 2014. Μόλις δηλωθεί θα περιμένει τους επίδοξους geocachers. Είναι ένας φακός που κρύβει μέσα του το logbook και ένα μικρό μολυβάκι. Καλό κυνήγι.

Πήραμε με τον Τάσο την ανηφόρα (τη μισή) εμένα πάντως μου βγήκαν τα σκότια ολόκληρα. Δεν είμαι για τέτοιες ταλαιπωρίες εγώ. Σε λίγο ανέβηκαν και οι υπόλοιποι συνοδοιπόροι κατενθουσιασμένοι από το θέαμα που συνάντησαν.

Δε ξέρω τι να γράψω για επίλογο. Όταν περνάς τόσο ωραία, όταν συναντάς τόση ομορφιά, όταν μπλέκεσαι σε τόση περιπέτεια ε! τότε δε θέλεις να τελειώσει ποτέ. Οπότε δεν έχει επίλογο. Έχει μόνο…. What’s next???

Geocaching στη Γερμανία

Το Νοέμβριο βρέθηκα στη Γερμανία. Προορισμός Φρανκφουρτη προσγείωση όμως στη Καρλσρούη αφού το επείγον της αναχώρησης δε μας επέτρεψε μια κοντινότερη πτήση.  Αν θυμάμαι καλά περίπου 2 ώρες διαδρομής με το τραίνο. Δυστυχώς το σκοτάδι είχε ήδη πέσει και δεν φαινόταν τίποτα έξω. Για μια ακόμα φορά εντυπωσιάστηκα από τη ποιότητα των Γερμανικών τραίνων : Οργάνωση, ακρίβεια, καθαριότητα, εξυπηρέτηση, εκτεταμένο δίκτυο, συχνά δρομολόγια. Σαν τα δικά μας ένα πράμα αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Στη Φρανκφούρτη η διαμονή ήταν σε ξενοδοχείο κοντά στο αεροδρόμιο καθώς η πτήση της επιστροφής ήταν σχετικά νωρίς.

Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι είχα πολύ λίγη ώρα στη διάθεση μου για να βρω, τι άλλο; τις 5 κρύπτες που είχα βάλει στο μάτι. Γιατί ως γνωστόν πλέον το geocaching αποτελεί σταθερή δραστηριότητα. Πως θα μπορούσα να απογοητεύσω τους φανατικούς θαυμαστές μου (τον Χρήστο και τον …. χμ τον Χρήστο, δεν έχει άλλον)  που περιμένουν πως και πώς να μάθουν τις κρύπτω-περιπέτειές μου.

Η περιοχή της Φρανκφούρτης έχει πάνω από 300 κρυπτές καμιά 30αρια εκ των οποίων βρίσκονται σε ακτίνα 5 χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο 5 εκ των οποίων σε ακτίνα 2 χιλιομέτρων από το ξενοδοχείο.  Αν ήθελα να τις ψάξω και τις 5 θα έπρεπε vα ξεκινήσω νωρίς, πολύ νωρίς.

Όχι μακριά από το ξενοδοχείο έχει ένα πάρκο – δασάκι το Regional ParkRhine Main.

 Αυτή ήταν η περιοχή που θα πήγαινα. Είχα ήδη κατεβάσει στο κινητό όλα όσα χρειαζόμουν με τις σχετικές μεταφράσεις και ξεκίνησα. Δεν είχε ξημερώσει ακόμα και ο καιρός τυπικά Γερμανικός με αρκετό κρύο και υγρασία από τη βροχή της προηγούμενης μέρας αλλά ποιος δίνει σημασία σε μικρολεπτομέριες.

Η αλήθεια είναι ότι μια ανησυχία την είχα. Δε μου ερχόταν και πολύ λογικό να κυκλοφορώ «βραδιάτικα» σε ένα άγνωστο μέρος. Έλπιζα όμως ότι όλα θα πάνε καλά.  Στην αρχή περπατούσα σε κατοικημένη περιοχή για να φτάσω το δασάκι. Πότε-πότε συναντούσα κάποιο αυτοκίνητο η κάποιο ντόπιο αλλά ακόμα και κάνα δυο παιδιά με ποδήλατα και σάκες που ξεκινούσαν για το σχολείο (μάλλον). Τι ώρα πάνε σχολείο εκεί; ακόμα ούτε 7:00 δεν ήταν.  Ο καιρός τυπικά Γερμανικός όχι τίποτα παγωνιές και τέτοια αλλά  την είχε τη ψυχρά του.

Ακολούθησα το  GPS και βρέθηκα στο δασάκι.. Ανάμεσα στα δέντρα το σκοτάδι ήταν πιο «παχύ» Ευτυχώς είχε δημιουργηθεί ένα μικρό μονοπατάκι και δεν υπήρχε πρόβλημα. Κάποια στιγμή όμως έπρεπε να βγω από το μονοπάτι για να πλησιάσω προς τη κρύπτη. Ανάμεσα σε πολλά άλλα έψαχνα να βρω ένα «δέντρο που μοιάζει σαν γλυπτό» σύμφωνα με τη περιγραφή του ιδιοκτήτη της κρύπτης O-Ha, Merline71. Η κρύπτη ονομάζεται “The flying Trunk”  και δεν  άργησα να το βρω το σημείο καθώς πόσο δύσκολο είναι να βρεις ένα κομμένο κορμό στερεωμένο κάθετα ανάμεσα σε άλλους … σαν να πετάει? Με τη βοήθεια του φακού άρχισα το ψάξιμο, στις ρίζες, στα κλαδιά, στις κουφάλες, κάτω από τις πέτρες, κάτω από τα πεσμένα φύλλα, όπου πίστευα ότι μπορούσε να είναι. Τα χέρια μου γέμισαν λάσπες αλλά κρύπτη πουθενά. Προσπάθησα να ξαναδιαβάσω τις οδηγίες αλλά το ότι ήταν γραμμένες μόνο στα Γερμανικά και είχα μεταφράσει μόνο ένα μικρό κομμάτι δε βοηθούσε και πολύ. Θεώρησα ότι φταίει το σκοτάδι και αποφάσισα να τα παρατήσω προς στιγμήν και να ξαναπροσπαθήσω στην επιστροφή που θα έχει ξημερώσει για τα καλά. 

Δε ξεκινήσαμε καλά. Η πρώτη απόπειρα ήταν fail. Μέχρι στιγμής η κρύπτη  GC4KT45 ήταν didn’t find.

Βγήκα στο δρόμο με τη ξύλινη περίφραξη, είχε φέξει πλέον  και με έναν λαμπρό ήλιο να προσπαθεί να ανεβεί πάνω από το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης και κινήθηκα προς τη 2^η κρύπτη με το περίεργο όνομα “I love my girlfriend cache”. 

 

 Προφανώς σε μια ρομαντική βόλτα ο Slamdunk92 μαζί με τη φίλη του έβαλαν αυτή τη κρύπτη «εις ανάμνησιν…». Άλλωστε η περιοχή είναι ότι πρέπει για «αναμνήσεις» μέσα στα δέντρα δίπλα στη λιμνούλα και μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Εντάξει σενάρια κάνουμε, τα ακριβή γεγονότα δε τα γνωρίζουμε οπότε ας  παραβλέψουμε τις υποθέσεις. Στο Regional Park Rhine Main υπάρχει μια μικρή τριγωνική λιμνούλα που ονομάζεται Staudenweiher.  Η μια πλευρά της λίμνης είναι παράλληλη με το δρόμο ενώ η απέναντι κορυφή καταλήγει στη κατοικημένη περιοχή. Ο δρόμος ήταν υπερυψωμένος και έτσι από πό το σημείο που περπατούσα η λίμνη ήταν χαμηλότερα κατά καμιά 5-6 μέτρα. 

 

 

 

 

Είχα φτάσει λοιπόν πάνω από τη λίμνη σχεδόν στη κάτω γωνία της αλλά δυστυχώς το σήμα του GPS έδειχνε ότι θα έπρεπε να προχωρήσω ακόμα περισσότερο πράγμα που σήμαινε ότι θα έπρεπε να κατηφορίσω τη λασπωμένη όχθη για να φτάσω στο σημείο. Αυτό ακριβώς έκανα. Αφού λάσπωσα χέρια και παπούτσια δεν ήταν δύσκολο να βρω τη κρύπτη. Επιτέλους η πρώτη κρύπτη επί Γερμανικού εδάφους και μάλιστα ήταν και πλουσιοπάροχη. Ένας κουβάς με ένα σωρό καλούδια, μπιχλιμπιδάκια για ανταλλαγή που όμως δε πήρα κανένα καθώς δεν είχα τίποτα μαζί μου για να ανταλλάξω. Μάλιστα είχε και 2 travel bugs (travel bugs (αριθμημένες μεταλλικές ετικέτες με χαραγμένο το σχέδιο ενός ζουζουνιού που θα πρέπει να τοποθετούνται από κρύπτη σε κρύπτη και να δηλώνονται σε ειδική ιστοσελίδα για να καταγράφονται τα ταξίδια τους και τα χιλιόμετρα που έχουν διανύσει). Το ένα μάλιστα ζουζούνι συνοδευόταν και από μια λίστα από κράτη που ο ιδιοκτήτης του θα ήθελα να ταξιδέψουν. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν ήταν μέσα σε αυτά οπότε δε πήρα κανένα ζουζούνι πήρα μαζί μου.

Κρύπτη  GC3ETQZ  found. 

Περπατώντας πάνω στο δρόμο, περίπου στα μισά της λίμνης έχει ένα ξύλινο διάδρομο που καταλήγει σε ένα επίσης ξύλινο κιόσκι. Από κει έχει μια πολύ όμορφη θέα προς τη λιμνούλα καθώς δεν υπάρχει πολλά δέντρα  που να εμποδίζουν το μάτι . 

Εκεί κοντά ήταν και η 3^η κρύπτη GCQWVD   Ο ιδιοκτήτης Team wolke07 προτίμησε να της δώσει το αναμενόμενο όνομα "Regionalpark Rhein-Main – Staudenweiher". Η κρύπτη ήταν πολύ εύκολη υπόθεση  καθώς οι οδηγίες έλεγαν ότι βρίσκεται σε μια κουφάλα ενός δέντρου. Δεν ήταν δύσκολο λοιπόν να ανακαλύψω ένα διχαλωτό δέντρο που ο ένας του κορμός ήταν κανονικός ενώ ο άλλος πολύ μικρότερος και με μια τρύπα στο κέντρο. Αρκούσε μία ματιά για να διαπιστώσω ότι μέσα στη κουφάλα είχε φύλλα και πέτρες που είναι κλασικό σημάδι τοποθέτησης με το χέρι. Κάτω από εκεί ένας διάφανος πλαστικός κύλινδρος έκρυβε μόνο ένα logbook και τίποτα άλλο.

  

 Loggαρισα, έβαλα τη κρύπτη μέσα στη κουφάλα, την κάλυψα με τα φύλα και τις πέτρες και συνέχισα τη πορεία μου.

Αν δε άνω λάθος το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης είναι το 2^ο η 3^ο μεγαλύτερο της Ευρώπης. Παρόλο που ήταν νωρίς αρκετά αεροπλάνα κατέφθαναν στη Γερμανική μεγαλούπολη και τη στιγμή που πλησίαζα είχα την ευκαιρία να  δω να προσγειώνεται ένα τεράστιο αεροσκάφος. Δεν ξέρω τι τύπου ήταν αλλά μάλλον θα ήταν κάποια υπερατλαντική πτήση αφού εκεί χρησιμοποιούνται αυτά τα τεράστια σιδερένια πουλιά. Μη περιμένετε φωτογραφία δε το πρόλαβα. Η 4^η κρύπτη GC3KRWF  με έφερε στη περίφραξη του αεροδρομίου πάνω σε μια πεζογέφυρα  για αυτό και το όνομά της Sinnlose Brücke.    Μόλις 5 μέτρα από τα συρματοπλέγματα των αεροδιαδρόμων κάτω από τη σιδερένια κουπαστή ήταν κολλημένο με μαγνήτη ένα κυλινδρικό κουτάκι από φωτογραφικό film.

Ο ιδιοκτήτης Stefan&60 είχε τυλίξει το δοχείο με γκρι ασημένια κολλητική ταινία όχι τόσο για να κάνει δύσκολη τη ζωή των geocachers αλλά περισσότερο για να τη κάνει αόρατη από τους muggles καθώς και τα κάγκελα έιχαν περίπου το ίδιο χρώμα. Και πάλι loggαρισα και έφυγα.  

 

Κρύπτη GC3KRWF found.

Ο χρόνος άρχισε να πιέζει είχα φτάσει σχεδόν στη κορυφή της νοητής ακτίνας της περιοχής που είχα υπολογίσει να κινηθώ. Χρειαζόμουν λίγο περισσότερη από μισή ώρα για να επιστρέψω, να πάρω πρωινό και να βρεθώ στο shuttle bus για την αναχώρηση στις 09:05. Η 5^η και τελευταία όμως κρύπτη βρισκόταν καμία 300αρια μέτρα μακρύτερα. Αν πήγαινα μέχρι εκεί θα μεγάλωνα την απόσταση  και τον χρόνο της επιστροφής.  Δίλημμα;

Κανένα δίλημμα. Απλά θα έπρεπε να βιαστώ. Επιτάχυνα το βήμα μου έχοντας στα αριστερά μου  τη περίφραξη του αεροδρομίου, πέρασα μπροστά από κάτι συνεργεία αυτοκινήτων και έκοψα αριστερά σε ένα χωματόδρομο.

 Η κρύπτη ονομαζόταν Neben der Nordwest-Landebahn που το google μου μετάφρασε σαν «Εκτός από το διάδρομο βορειοδυτικά» κάνοντας προφανώς σαφή αναφορά στον αεροδιάδρομο και όποιος κατάλαβε … κατάλαβε. Σε εκείνο το μέρος αν υπήρχε κάποιο σημείο που θα μπορούσε να είναι η κρύπτη, αυτό ήταν μόνο εκεί που την έβαλε ο γνωστός από τη προηγούμενη κρύπτη Stefan&60. Ήταν ένα παρόμοιο με τη προηγούμενη κρύπτη δοχείο με μαγνήτη. Οπότε το μοναδικό σημείο που θα μπορούσε να είναι τοποθετημένο ήταν μια μεταλλική πινακίδα πάνω στο χωματόδρομο μέσα στα χωράφια.

 Παρ όλα αυτά είχε 2 δυσκολίες. Η πρώτη ήταν το ότι ήταν κολλημένη ψηλά (για μένα) και 2^ον ότι σε εκείνο το σημείο δεν είχε καθόλου δέντρα οπότε η όποια απόπειρα να πάρω τη κρύπτη ήταν ορατή από τον καθένα που περνούσε με το αυτοκίνητο ή από τα απέναντι συνεργεία. Τετοιες ώρες τέτοια λόγια. Τεντώθηκα λίγο και κατέβασα τη κρύπτη loggarisa και όποιος με είδε, το πολύ-πολύ να αναρωτιέται ακόμα τι ακριβώς έκανα εκεί. 

Κρύπτη GC3KRW8 found.

Και τώρα η επιστροφή. Κάτι μέσα μου έλεγε ότι από το σημείο που βρισκόμουν ήμουν πιο κοντά στο ξενοδοχείο μου αλλά αφενός δεν ήθελα να το διακινδυνέψω, αφετέρου είχα αφήσει και μια κρύπτη που δεν είχα βρεί. Η επιστροφή έγινε με βήμα ταχύ και ενίοτε με τρέξιμο. Πέρασα από γνώριμα σημεία και αυτό μου έδινε τη σιγουριά  ότι πήγαινα καλά.

Και έφτασα στο σημείο της κρύπτης. Πλέον ακόμα και μέσα στο δασάκι είχε φωτίσει για καλά και βάλθηκα μέσα στο άγχος να ψάχνω για τη κρύπτη του «ιπτάμενου κορμού». Είτε νωρίτερα μέσα στο σκοτάδι, είτε τώρα μέσα στο φως… το ίδιο αποτέλεσμα. Με τη πίεση της ώρας δεν είχα καμία διάθεση πλέον να επιμείνω για το finding. Αφού κοίταξα σε μερικά πιθανά σημεία, κουφάλες, κλαδιά, πέτρες φύλλα δε τη γλύτωσα να ξαναλασπώσω τα χέρια μου και αφού η κρύπτη δεν έλεγε να εμφανιστεί μπροστά μου εγκατέλειψα μεγαλοπρεπώς και ξεκίνησα κατευθείαν για το ξενοδοχείο χωρίς άλλη στάση. 

Δυστυχώς GC4KT45 ηταν οριστικά didn’t find. Το κακό είναι ότι ολοι οι υπόλοιποι geocachers έχουν βρεί τη κρύπτη. Κάτι μου ξέφυγε.

 

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, ντουζάκι για ξελάσπωμα, πρωινό για δύναμη και αναχώρηση.

Πάνω από τη Θεσσαλονίκη συναντήσαμε βροχή και από το αεροπλάνο πετύχαμε ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο. Ένα πολύ όμορφο τέλος ενός πολύ χρήσιμου ταξιδιού.

 και μιάς και αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση για φέτος

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

                             ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2014

Geocachιng time. 2 more nanos εδώ γύρω

Τη Κυριακή 10 Νοεμβρίου είχαμε ένα όμορφο πρωινό. Καμία σχέση με αυτά των τελευταίων ημερών. Τάσο, Σάββα, Χρήστο, Σταμάτη, Τριαντάφυλλε  κανένα σχόλιο;

Ένα πρωινό ότι πρέπει για βολτίτσα και για … τοποθέτηση κρυπτών.

Η αλήθεια είναι ότι αν και το είχα σκοπό να βάλω κάποιες κρύπτες κάποια στιγμή προς τα εκεί, εν τούτοις δεν ήμουν ιδιαίτερα προετοιμασμένος.  Έτσι όταν βρέθηκα στον Αυχένα του Αυγού, (συγνώμη αλλά δε γνωρίζω την επίσημη ονομασία) για καλή μου τύχη είχα μαζί μου 2 nano και δεν έχασα την ευκαιρία να τις τοποθετήσω.

Η 1^η  κρύπτη  έχει τοποθετηθεί κοντά στο ξωκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής και προσφέρει μια υπέροχη θέα  προς της Ξάνθη. Είναι ένα πλαστικό διάφανο super nano tube που είναι από τις μικρότερες δυνατές μορφές κρυπτών και το μόνο που περιέχει είναι το logbook  και τίποτα άλλο. Το μικρό μέγεθος της κρύπτης το κάνει ιδανικό να χωράει σε σχισμές και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύτηκα κατά τη τοποθέτηση του. Χρειάζεται δικό σας μολύβι οπωσδήποτε για το logging.

Η 2^η κρύπτη είναι τοποθετημένη στο Δέντρο του Βοριά (στη κυριολεξία όμως ) και πρόκειται για μια αλουμινένια  nano με κρικάκι για να μπορείς να τη κρεμάς κάπου. Επίσης περιέχει μόνο το logbook και για αυτό καλό είναι να έχετε μαζί σας κάποιο δικό σας μολύβι γιατί αλλιώς no logging. Η Κρύπτη εκτός που προσφέρει μια υπέροχη ανάβαση μέχρι το περίεργο αλλά πανέμορφο Δέντρο του Βοριά , χαρίζει και μία καταπληκτική θέα προς τη κορυφή  «Σταύρος Τσακίρης» (Αυγό) καθώς και το Οροπέδιο των Σκιών στη βάση της κορυφής. Επίσης αν αντέχουν τα πόδια σας μπορείτε να συνεχίσετε την ανάβαση μέχρι τη κορυφή και την ομώνυμη κρύπτη Aygo  Top Castle.

Δεν αναφέρω περισσότερες λεπτομέρειες για τις κρύπτες διότι ότι οδηγία χρειάζεστε θα τη βρείτε στις επίσημες σελίδες της κάθε κρύπτης στο www.geocaching.com

Έτσι έχουμε και λέμε 

GC4T6M6  Ayia Paraskevi cache  με την εύκολη διαδρομή και την υπέροχη θέα. 

και τη 

GC4T6NN The Τree of the North cache 

Και βέβαια μη ξεχνάμε τις υπόλοιπες κρύπτες της περιοχής :

GC3XB XNThe Clock Tower cache in Xanthi  και στο blog

GC4CYCEXanthi’s View 

 

GV3N9RD ThePath of Life και στο blog

 

GC2XH84Avgo Top Castle   και  στο blog

  

GC43B6N The Master of the Kosynthos  και στο blog

 

GC2NHAN Nestos River 

GC4G4FV Port of Lagos cache 

Μικρή και ξερή η σημερινή ανάρτηση που είναι κυρίως ενημερωτική και όχι περιγραφική. Για αυτό και ένα bonus με το ταξίδι των νεφών πάνω από τον Κόσυνθο όπως φαινόταν εκείνο το πρωινό από τον Αυχένα του Αυγού.
 

Καλό κυνήγι.