Geocachιng time. 2 more nanos εδώ γύρω

Τη Κυριακή 10 Νοεμβρίου είχαμε ένα όμορφο πρωινό. Καμία σχέση με αυτά των τελευταίων ημερών. Τάσο, Σάββα, Χρήστο, Σταμάτη, Τριαντάφυλλε  κανένα σχόλιο;

Ένα πρωινό ότι πρέπει για βολτίτσα και για … τοποθέτηση κρυπτών.

Η αλήθεια είναι ότι αν και το είχα σκοπό να βάλω κάποιες κρύπτες κάποια στιγμή προς τα εκεί, εν τούτοις δεν ήμουν ιδιαίτερα προετοιμασμένος.  Έτσι όταν βρέθηκα στον Αυχένα του Αυγού, (συγνώμη αλλά δε γνωρίζω την επίσημη ονομασία) για καλή μου τύχη είχα μαζί μου 2 nano και δεν έχασα την ευκαιρία να τις τοποθετήσω.

Η 1^η  κρύπτη  έχει τοποθετηθεί κοντά στο ξωκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής και προσφέρει μια υπέροχη θέα  προς της Ξάνθη. Είναι ένα πλαστικό διάφανο super nano tube που είναι από τις μικρότερες δυνατές μορφές κρυπτών και το μόνο που περιέχει είναι το logbook  και τίποτα άλλο. Το μικρό μέγεθος της κρύπτης το κάνει ιδανικό να χωράει σε σχισμές και αυτό ακριβώς εκμεταλλεύτηκα κατά τη τοποθέτηση του. Χρειάζεται δικό σας μολύβι οπωσδήποτε για το logging.

Η 2^η κρύπτη είναι τοποθετημένη στο Δέντρο του Βοριά (στη κυριολεξία όμως ) και πρόκειται για μια αλουμινένια  nano με κρικάκι για να μπορείς να τη κρεμάς κάπου. Επίσης περιέχει μόνο το logbook και για αυτό καλό είναι να έχετε μαζί σας κάποιο δικό σας μολύβι γιατί αλλιώς no logging. Η Κρύπτη εκτός που προσφέρει μια υπέροχη ανάβαση μέχρι το περίεργο αλλά πανέμορφο Δέντρο του Βοριά , χαρίζει και μία καταπληκτική θέα προς τη κορυφή  «Σταύρος Τσακίρης» (Αυγό) καθώς και το Οροπέδιο των Σκιών στη βάση της κορυφής. Επίσης αν αντέχουν τα πόδια σας μπορείτε να συνεχίσετε την ανάβαση μέχρι τη κορυφή και την ομώνυμη κρύπτη Aygo  Top Castle.

Δεν αναφέρω περισσότερες λεπτομέρειες για τις κρύπτες διότι ότι οδηγία χρειάζεστε θα τη βρείτε στις επίσημες σελίδες της κάθε κρύπτης στο www.geocaching.com

Έτσι έχουμε και λέμε 

GC4T6M6  Ayia Paraskevi cache  με την εύκολη διαδρομή και την υπέροχη θέα. 

και τη 

GC4T6NN The Τree of the North cache 

Και βέβαια μη ξεχνάμε τις υπόλοιπες κρύπτες της περιοχής :

GC3XB XNThe Clock Tower cache in Xanthi  και στο blog

GC4CYCEXanthi’s View 

 

GV3N9RD ThePath of Life και στο blog

 

GC2XH84Avgo Top Castle   και  στο blog

  

GC43B6N The Master of the Kosynthos  και στο blog

 

GC2NHAN Nestos River 

GC4G4FV Port of Lagos cache 

Μικρή και ξερή η σημερινή ανάρτηση που είναι κυρίως ενημερωτική και όχι περιγραφική. Για αυτό και ένα bonus με το ταξίδι των νεφών πάνω από τον Κόσυνθο όπως φαινόταν εκείνο το πρωινό από τον Αυχένα του Αυγού.
 

Καλό κυνήγι.

Ognyanovo αυτό το άγνωστο. Και συνεχίζει έτσι.

 Και έπεσε το τηλεφώνημα. 

«Τι θα γίνει ρε μεγάλε; Ακόμα για τις κρύπτες της Χαλκιδικής θα διαβάζουμε; Χειμώνιασε πια και συ ακόμα τις καλοκαιρινές κρύπτες έχεις στο blog;»

Ήταν ο Χρήστος, ο πιο φανατικός αναγνώστης του ιστολογίου , και έτσι ένιωσα βαρύ το φορτίο στους ώμους μου. Θα έπρεπε να ανανεώσω τη σελίδα.  Διότι καλά τα facebook και τα twitter αλλά άμα δε γραφτεί  στο baxygr.blogspot.com δε μετράει.

Και έτσι άρχισα να γράφω για μια από τις τελευταίες δραστηριότητες. Όλα ξεκινάν με τη μυστηριώδη λέξη : Ognyanovo.

Το Ognyanovo   λοιπόν είναι ένα Βουλγάρικο Πομακοχώρι στην οροσειρά της Ροδόπης, καμία 25αρια χιλιόμετρα από το συνοριακό σταθμό της Εξοχής, πάνω από τη Δράμα. Ένα κλασικό Βουλγάρικο μεθοριακό χωριό με μικρά, φτωχικά και ασοβάντιστα στη πλειοψηφία τους σπίτια, με αυλές γεμάτες καλαμπαλίκια και  με παράθυρα χωρίς παντζούρια και ενίοτε και χωρίς κουρτίνες .

Χτισμένο σε μια Ροδοπαία πεδιάδα σε υψόμετρο περίπου 1000 μέτρων το χωριό δε προσφέρει και τίποτα ιδιαίτερο στον επισκέπτη (ή τουλάχιστον εμείς δε βρήκαμε κάτι ενδιαφέρον) εκτός από κάποιες σχετικά καινούργιες ξενοδοχειακές μονάδες που εκμεταλλεύονται τα ιαματικά νερά της περιοχής. Τα νερά πλούσια σε ιαματικά συστατικά και σε θειάφι που βρωμάει σαν κλούβιο αυγό, είναι κατάλληλα για πολλές δερματικές, παθολογικές και ορθοπεδικές παθήσεις αλλά δυστυχώς τα βρίσκεις μόνο στα ξενοδοχεία αφού οι αρχές φρόντισαν να τα στερήσουν από το ντόπιο πληθυσμό που πριν χρόνια τα είχε στις βρύσες των σπιτιών του για να τα δώσουν στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις της περιοχής για οικονομική εκμετάλλευση. 

Περίπου στο κέντρο του χωριού υπάρχει μία διπλή βρύση που από τη μία πλευρά τρέχει κρύο νερό και από την άλλη ιαματικό ζεστό και την ώρα που περνούσαμε από κει τρείς οικογένειες Βουλγάρων Ρομά γέμιζαν μεγάλα μπιτόνια για οικιακή χρήση. Που φόρτωναν αυτά τα μπιτόνια;  Σε αλογόκαρα βεβαίως με προορισμό  το γειτονικό  τσιγγανοχώρι περίπου 4 χιλίομετρα από το Ognyanovo. 

Η αλήθεια πάντως είναι ότι τα ιαματικά νερά έφεραν και τη σχετική ανάπτυξη στη περιοχή αφού τα ξενοδοχεία απασχολούν αρκετούς ντόπιους και υπάρχουν τουριστικές κατασκευές σε εξέλιξη. Κάποιες ξενοδοχειακές μονάδες μάλιστα «δένουν» πολύ ταιριαστά και με το φυσικό περιβάλλον . Παραδοσιακά κτήρια με πλακόστρωτες σκεπές και πέτρινα δρομάκια  στο παραδοσιακό στυλ ομορφαίνουν περισότερο τη περιοχή.  

 Εκτός από hotel’s tour και πλατσουρίσματα στην εσωτερική πισίνα δεν έχει και πολλά να κάνεις στο Ognyanovo. Και βέβαια μη ζητήσεις vodka λεμονάδα στο bar του ξενοδοχείου γιατί θα πάρεις αυτό.

Αν πάλι θέλετε spa ορίστε. Αλλά υπολογίστε και το κόστος της βενζίνας για να έρθει ο μασέρ στο χωριό.

Και βέβαια μετά τις τουριστικές πληροφορίες η υπόθεση σηκώνει geocaching. Στη πρότασή μου προς τη παρέα να πάμε να ψάξουμε για κρύπτες στο παραδιπλανό χωριό Leshten βρήκα μόνο 2 εθελοντές. Τι κι αν έταξα όμορφη διαδρομή στο βουνό, τι κι αν η σερβιτόρα που μιλούσε Ελληνικά (αφού δούλευε σε ένα καφενείο στη Δράμα απ’ όπου έφυγε λόγω της κρίσης) μας πληροφόρησε ότι το χωριό είναι πολύ όμορφο και παραδοσιακό, η υπόλοιπη παρέα προτίμησε το χαλάρωμα στη πισίνα και μόνο ο Φραγκούλης και η Κατερίνα αποδείχτηκαν αρκετά «γενναίοι» να με ακολουθήσουν. 

 Ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα για «κυνήγι» με άτομα που δεν γνωρίζουν το geocaching και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να τους εξηγήσω τα σχετικά. Η αλήθεια είναι ότι και οι 2 τους έδειξαν ενδιαφέρον και το μόνο πλέον που έλειπε ήταν να μην απογοητευτούν και να βρούμε τις κρύπτες. 

Στο gps είχα σώσεi ήδη τα στοιχεία των 2 κρυπτών και πήραμε την ανηφόρα προς το Leshten. H σερβιτόρα μας είχε προειδοποιήσει: « Δε θα πάρετε το δρόμο που δείχνει το gps, αυτός σας βγάζει κατευθείαν μέσα στο χωρίο των τσιγγάνων και συνηθίζουν να ρίχνουν εμπόδια στο δρόμο για να σταματάνε τα αυτοκίνητα και να ζητιανεύουν. Θα πάρετε τη παράκαμψη».

Βλέπεις το Leshten είναι από τα in χωριά της περιοχής και οι πλούσιοι που ανακατασκευάζουν τα σπίτια τους και δημιουργούν τουριστικές μονάδες δε θέλουν να τους ενοχλούν οι Ρομά. Έτσι τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει μία παράκαμψη, η οποία μάλιστα δεν ήταν στο gps, και αποφεύγουν περίεργες συναντήσεις. Που να τα βγάλει πέρα η Mercedes με το αλογόκαρο;

Μέχρι το Lesthen είχαμε  μια όμορφη ορεινή διαδρομή και χόρταινε το μάτι πρασινάδα και πανύψηλα δέντρα. Μετά από κάποιες στροφές αντικρίσαμε στο βάθος τα παραδοσιακά σπίτια χτισμένα με πέτρα και ξύλα και  με βαριές πλακόστρωτες στέγες.

Η πρώτη κρύπτη βρίσκεται σχεδόν πάνω στο δρόμο. Σχεδόν πέφτεις επάνω της χωρίς να το θέλεις. Βλέπεις βρίσκεται στο μόνο χώρο που μπορείς να αφήσεις το αυτοκίνητο πάνω στο δρόμο, ένα αυτοσχέδιο parking, μια μικρή αλάνα καλύτερα,  κοντά στο κεντρικό και ίσως  τον μόνο πλακόστρωτο δρόμο του χωριού. Στο gps βλέπαμε πολύ κοντά τη κρύπτη και έτσι ό ένας βάλθηκε να ψάχνει πάνω από το τοιχάκι, η άλλη κατά μήκος και ο τρίτος εκεί γύρω.  Αυτή τη κρύπτη έπρεπε να τη βρούμε, δεν ήθελα με τίποτα οι 2 φίλοι μου να φύγουν με «άδεια χέρια». Τι ψυχή θα παραδώσω μωρέ αν δε μπορέσω να προσφέρω την ικανοποίηση εύρεσης μια κρύπτης σε 2 muggles?

Έτσι λοιπόν μετά από ένα 5λεπτο ψάξιμο η κρύπτη GC1XCZY με το πολύ απλό όνομα Leshten Cache αποκαλύφθηκε μπροστά μας πίσω από μια πέτρα στο εν λόγω τοιχάκι.

 Δε θα μπορούσε να ήταν καλύτερη αρχή καθώς η κρύπτη ήταν αρκετά πλούσια αφού εκτός από τα γνωστά logbook και μολύβι περιείχε επίσης και μερικά δωράκια καθώς και ένα ξύλινο πυρογραφημένο Τσέχικο geocoin  http://en.wikipedia.org/wiki/Geocoin το οποίο και πήρα αφήνοντας στη θέση του το δικό μου αντάλλαγμα.

Η επόμενη κρύπτη GC46KG1 είχε το πολλά υποσχόμενο όνομα Leshten Panorama Geocache. Οι οδηγίες έλεγαν ότι η κρύπτη βρίσκεται σε έναν από τους λόφους του χωριού κοντά σε ένα παραδοσιακό πήλινο, ναι !!! , πήλινο σπίτι.

Αφού «κόψαμε αζιμούθιο» από το σημείο που ήμασταν, ξεκινήσαμε. Για να φτάσουμε θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, να ανεβούμε ένα χωματόδρομο, να αποφασίσουμε ποια κατεύθυνση να πάρουμε σε ένα σταυροδρόμι, να κατεβούμε έναν άλλον χωματόδρομο να βγούμε φωτογραφίες σε ένα νεόχτιστο παραδοσιακό αρχοντικό και ελέγχοντας το gps να διαπιστώσουμε ότι είμαστε ακόμα μακριά  αφού δε φαινόταν κάποιος δρόμος που να φτάνει κατά στον προορισμό μας.

Χρειαζόμασταν να δυανίσουμε ακόμα καμία 200αρια μέτρα αλλά δε φαινόταν « φώς στο τούνελ». Έτσι αποφασίσαμε να το παίξουμε Νικολούλη και ρωτήσαμε κάποιους εργάτες σε μια κοντινή οικοδομή. Οι άνθρωποι με σπαστά Ελληνικά (πολύ σπαστά μιλάμε) μας έδειξαν τη κατεύθυνση και ξεκινήσαμε. Έκανε έκπληξη στη Κατερίνα το πώς μπορέσαμε να συνεννοηθούμε δείχνοντας τους  απλά το gps. Το μυστικό είναι ότι είχε οδηγίες και στα Βουλγάρικα. Αλλά την άφησα με την απορία για λίγο. Στο τέλος δεν άντεξα και της το ξεφούρνισα.

Το κακό είναι ότι ο φίλος μας μας έδωσε 2 επιλογές. Ή να συνεχίσουμε το δρόμο που ήδη ήμασταν ή να γυρίσουμε λίγο πίσω και να κάνουμε ένα ημικύκλιο από κεί που ήρθαμε. Προτιμήσαμε τη πρώτη επιλογή και κατεβήκαμε το δρόμο μέχρι να δούμε τη πυξίδα να μας δείχνει κατεύθυνση ορθής γωνίας και το αποστασιόμετρο τη μικρότερη μέχρι τότε απόσταση. Από κει που ήμασταν φαινόταν κάπως το πήλινο σπίτι, ή μάλλον η σκεπή του , ή μάλλον… μάλλον αυτό πρέπει να ήταν. Το πρόβλημα ήταν ότι αυτό το «μάλλον» ήταν μεν σε απόσταση καμιά 70 μέτρα από το μας αλλά τουλάχιστον 40 μέτρα ψηλότερα. Είπαμε σε λόφο βρισκόταν.  Δε το πολυσκεφτήκαμε: ο συντομότερος δρόμος είναι η ευθεία και τι αν ανάμεσα σε μας και σε αυτό βρισκόταν λασπωμένα χωραφάκια, πεσμένες περιφράξεις, αγκαθωτοί θάμνοι, γλυστερά χορτάρια και ξύλινοι φράχτες. Α! και ανηφόρα. 

Πήραμε λοιπόν τον ανήφορο και ήμασταν τυχεροί αφού από κάποιο σημείο και μετά είχε ένα μονοπατάκι που έκανε τα τελευταία μέτρα της ανάβασή μας ευκολότερα. Γέλια και πειράγματα στη διαδρομή και πάντα αμφιβολία αν πάμε σωστά. Στο τέλος βρεθήκαμε στο δρόμο έξω από το πήλινο σπίτι.

Δε ξέρω αν ήταν ιδιόκτητο, κοινοτικό, τουριστικό, ή καθημερινή κατοικία κάποιου. Ίσως και να καταπατήσαμε την ξένη ιδιοκτησία αλλά μπήκαμε σαν κύριοι στην αυλή και περιηγηθήκαμε θαυμάζοντας τη κατασκευή. Ήταν πραγματικά απίστευτη. Πέτρα για βάση και τοίχοι από πηλό, άχυρα στην οροφή, μια μοναδική εικόνα. Ένα κυκλικό, καφεκόκκινο, πήλινο σπίτι με πήλινα κουφώματα, ξύλινη πόρτα και κυκλική αχυρένια σκεπή με πήλινη καπνοδόχο.

 Ένα παραμυθένιο στη κυριολεξία σπίτι που περιμένεις να δεις τους 7 νάνους να ξεπορτίσουν, ή ακόμα και τα στρουμφάκια αν ζούσαν σε πήλινα σπίτια δηλαδή. Ακόμα και το μπαλκονάκι ήταν πήλινο όπως και τα παγκάκια και η βρύση. Από το μπαλκόνι καταλάβαμε και το όνομα της κρύπτης. Πραγματικό πανόραμα προς το όρος Πιρίν  στην ενδοχώρα  της Βουλγαρίας.

 Έχω την εντύπωση ότι στη περιοχή υπάρχει ένα παρόμοιο τουριστικό χωριό αλλά αυτό το πήλινο σπιτάκι δεν ανήκε εκεί. Ευτυχώς κανένας δεν μας έδιωξε και έτσι μετά τις φωτογραφίες το αφήσαμε για να πάμε για τη κρύπτη. 

Ψάχναμε στο γύρω χώρο και τελικά το gps μας έβγαλε και πάλι πάνω στη περίφραξη. Και δεν ήταν δύσκολο μετακινώντας μια πέτρα στο τοιχάκι να βρούμε ένα κουτί από film που περιείχε μόνο το log book και ένα μολύβι. 

 

Πρίν πάρουμε τη κατηφόρα ο Γητευτής των Αλόγων Φρανκ άρχισε τις κοινωνικές συναναστροφές με τα μοναδίκά ζωντανά όντα που είδαμε να κυκλοφορούν στο χωριό.

Περπατούσαμε στο πλακόστρωτο ανάμεσα σε ξύλινα, πέτρινα και αχυρένια σπίτια σαν να ήμασταν στο παραμύθι με τα 3 γουρουνάκια. Ευτυχώς δεν υπήρχε ο κακός ο λύκος παρά μόνο ησυχία και λουλουδιασμένα παράθυρα. 

 Ο κεντρικός δρόμος (και μάλλον μοναδικός) σε έκανε να νομίζεις ότι περπατάς στο παρελθόν. 

Τελικά διαπιστώσαμε ότι το κατηφορικό πλακόστρωτο οδηγούσε, που αλλού, στο parking εκεί που είχαμε βρει τη πρώτη κρύπτη. Αν υπήρχε καλύτερη χαρτογράφηση ή αν οι οδηγίες ήταν καλύτερες ή  αν είχαμε μελετήσει καλύτερα δε θα χρειαζόταν να κάνουμε  ολόκληρο κύκλο και να περάσουμε τα πάνδεινα για αν βρούμε τη κρύπτη. Τότε όμως δε θα είχαμε την ευκαιρία να περάσουμε τόσο όμορφα, να περιηγηθούμε στα αξιοθέατα (βλέπε λασπωμένα χωράφια) του χωριού και να υπερβάλουμε εαυτόν για να φτάσουμε στο στόχο μας.

Η υπόλοιπη μέρα καταναλώθηκε στο Άνω Νευροκόπι. Gotse Delthcev στα Βουλγαρικά  ή κάπως έτσι. Τη κομώπολη της περιοχής. Το Ελληνικό τοπωνύμιο μαρτυρά την Ελληνική παρουσία στη περιοχή πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους και πριν τις ανταλλαγές πληθυσμών και εδαφών με τη γείτονα σε παλιότερες μαύρες εποχές.

Εκεί δεν είχαμε την ευκαιρία παρά μόνο να κυκλοφορήσουμε στην αγορά του Άνω Νευροκοπίου, γεμάτη από Έλληνες λόγω της αργίας.

 Άρα δεν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον να αναφέρω στη συνέχεια. Παρά μόνο τον Κύριο Πέτρο, τον Δραμινό συνταξιούχο που παράτησε την Ελλάδα για να έρθει στα 75 του να ζήσει στη Βουλγαρία αφού με τα 425 euro σύνταξη που του άφησε ή τρόϊκα και οι ντόπιοι συνεργάτες της δε μπορούσε να τα βγάλει πέρα στην πατρίδα. 

Κύριοι ιδού τα επιτεύγματά σας.

Geocaching στη Χαλκιδική και λίγο παραπάνω

 Ιούλιος 2013

Για μερικές μέρες βρέθηκα στη Χαλκιδική. Μια συννεφώδης αναχώρηση, μια βροχερή διαδρομή μια καταιγίδα κατά την άφιξη και ένας τραυματισμός στο πόδι … χμ!!! αν το καλοσκεφτείς δεν είναι και το καλύτερο ξεκίνημα για διακοπές.

Σαφώς σκοπός της ανάρτησης δεν είναι «το πώς περάσαμε στις διακοπές» αλλά το κυνήγι των κρυπτών που εννοείτε ότι πλέον αποτελεί σταθερή δραστηριότητα. Το τραυματισμό δε θα τον ανέφερα αν δεν ήταν σημαντικός για την εξέλιξη του geocaching.

Κρύπτη 1^η GC1AFCP Lion Of Amfipolis . Πληροφορίες στα Αγγλικά εδώ Πρόκειται για μια παραδοσιακή κρύπτη που βρίσκεται στον χώρο του εντυπωσιακού Λέοντα της Αμφίπολης στο  Νομό Σερρών. Μία όμορφη τοποθεσία δίπλα από το Στρυμόνα που πλέον πρέπει να παρεκκλίνεις από το κεντρικό δρόμο και να περάσεις από τη παλιά σιδερένια γέφυρα του ποταμού που ήταν η βασική οδός προς Θεσσαλονίκη πριν τη κατασκευή της Εγνατίας. Ένα τεράστιο μαρμάρινο Λιοντάρι (Ταφικό μνημείο 4^ου αιώνα π.Χ  που ανήκει στο πιστό φίλο του Μ. Αλεξάνδρου Λαομέδοντα) κόβει την ανάσα με τη μορφή του, το μέγεθός του, τη πλαστικότητα και τη ζωντάνια του. Και ποιος γεννημένος πριν το ’80 δεν έχει περάσει από εκείνο το σημείο με το λεωφορείο του ΚΤΕΛ πριν την … υποχρεωτική στάση στην Ασπροβάλτα ε; 

Η κρύπτη τοποθετημένη το Μάρτιο του 2008 από τον Olimpos έχει δεχτεί μέχρι στιγμής πάνω από 110 επισκέψεις. Κρυμμένη μέσα στις πέτρες – απομεινάρια του αρχικού βάθρου του λιονταριού, κοντά στη περίφραξη,  δεν ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί χάρη στο spoiler. Βέβαια φαίνεται κομματάκι δύσκολο να βρείς τη κρύπτη αφού όλες οι πέτρες μοιάζουν ίδιες και θα μπορούσε να είναι οπουδήποτε. Αλλά αν σκεφτείς "που θα την έβαζα εγώ" και αν προσπαθήσεις να μαντέψεις πιθανές κρυψώνες τότε πολύ πιθανό να μη πέσεις έξω. Το πλαστικό σοχείο με το geocaching αυτοκόλλητο περιείχε τα βασικά : logbook και  ένα στυλό καθώς και  ένα κοριτσίστικο «κοκαλάκι» για τα μαλλιά και ένα κοχύλι σαν δώρα. Γράψαμε το logbook και πήραμε το κοκαλάκι αντικαθιστώντας το με ένα καραβάκι για τον επόμενο founder.

Lion of Amfipolis Cache

Φτάνοντας προς το προορισμό μας πέσαμε πάνω σε καταιγίδα. Δυνατή βροχή, μαυρίλα, αέρας, αστραπές στο βάθος,  ένα καθαρά φθινοπωρινός έως και χειμωνιάτικος καιρός. Κατά την άφιξή μας τα έντονα φαινόμενα κόπασαν συνέχιζε όμως μία απαλή βροχούλα που δεν επέτρεπε κάποια άλλη δραστηριότητα εκτός από κλείσιμο στο δωμάτιο … ή geocaching στα Ψακούδια.

Τα Ψακούδια είναι ένα παραλιακό χωρίο προς τη κορυφή του κόλπου της Κασάνδρας. Πιο παραλιακό πεθαίνεις αφού σε μερικές περιπτώσεις τα σπίτια είναι σε απόσταση ούτε  10 μέτρων από τη θάλασσα. Εκτός από την όμορφη παραλία στα Ψακούδια υπάρχουν και 3 κρύπτες. Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το ψάξιμο για τη πρώτη κοντά στη θάλασσα. Η  2^η ήταν σε ένα Super Market και θα πηγαίναμε μετά και η 3^η σε ένα λόφο λίγο ψηλότερα που όμως δεν ήταν το κατάλληλο μέρος λόγω του καιρού. 

Ο  βρεγμένος τη βροχή δε τη φοβάται και έτσι με τη Χριστίνα ακολουθήσαμε τη παραλία μέχρι τέρμα δεξιά όπου τελειώνει σε κάτι βραχάκια. Η κρύπτη GC15GPH έχει το περίεργο όνομα "Kàli mèra" or "it´s all Greek to me!" και είναι μία κρύπτη quiz. Τοποθετήθηκε τον Σεπτεβρη του 2007 από τους Schleichquartett που είναι μια οικογένεια geocachers που έκαναν τότε τις διακοπές τους στη περιοχή. Ο γρίφος που πρέπει κάποιος να λύσει είναι να αποκωδικοποιήσει – μεταφράσει τις παρακάτω συντεταγμένες που είναι το σημείο της κρύπτης.

N sarándadekkapéndeeksakósjaíkossitéssera
E mídenníkossitríaíkossiennéaekatóeftomíndaeftá

Εντάξει για του Έλληνες δεν είναι και πολύ δύσκολο αλλά απ’ ότι φαίνεται ούτε και για τους συνολικά 154 υπόλοιπου ξένους finders που το αποκωδικοποίησαν με ακρίβεια. Μερικοί στα log τους αναφέρουν τη βοήθεια που ζήτησαν από ντόπιους για τη μετάφραση. Η κρύπτη ήταν στη βάση ενός σχισμένου βράχου καλυμμένη με πέτρες και ενίοτε πευκοβελόνες . Το χαρακτηριστικό σχίσιμο του βράχου ήταν κρίσιμο για την αναγνώριση του μέρους αφού και πάλι πήρα τη βοήθεια του spoiler photo και  χρειάστηκε να συγκρίνω τη θέα από τη θέση που βρισκόμουν, με τις φωτογραφίες για να επιλέξω το σωστό βράχο ανάμεσα στις 10άδες που υπάρχουν στο σημείο.

Παραλία Ψακούδια

Η μεγάλη έκπληξη ήταν η ύπαρξη ενός travel bug μέσα στη κρύπτη. Τα travel bugs είναι αυτό που λέει το όνομά τους: Ταξιδιάρικα Ζουζούνια. Για την ακρίβεια είναι μεταλλικές πλάκες με το σχέδιο ενός ζουζουνιού που έχουν ένα κωδικό αναγνώρισης και αναθέτουν στον finder να τα ταξιδέψουν από τη κρύπτη που βρέθηκαν σε άλλη κρύπτη. Κάθε travel bug έχει τη δική του ιστοσελίδα όπου οι finders καταχωρούν την εύρεση και έτσι συλλέγονται στοιχεία όπως  τα μέρη που έχει ταξιδέψει , την απόσταση που έχει διανύσει και άλλα. Το ζουζούνι που βρήκα έχει το κωδικό GA6CTT η αποστολή που έχει αναθέσει είναι να ταξιδεύει σε κρύπτες κοντά σε θάλασσα και μέχρι τώρα έχει διανύσε πάνω από 14.000 χιλιόμετρα από τη Λιθουανία στη Νότια Τουρκία και από τη Σικελία στη Ολλανδία. Φαντάζομαι όνειρό του είναι να περάσει τον Ατλαντικό κάποια στιγμή. Η σελίδα του ζουζουνιού είναι αυτή  όπου μπορείτε να πατήσετε στο view to map και να δείτε το χάρτη του ταξιδιού του. 

Η κρύπτη, το ζουζούνι και το log book

Εϊναι η πρώτη κρύπτη που καταγράφω σε video και και το ανέβασα στο youtube.  Κομμένα τα γέλια ε!!!

Η 3η κρύπτη (θα) ήταν η GC3N2MP Super (market) cache!   Η κρύπτη δεν υπήρχε όμως. Άλλωστε είχε ήδη καταγραφεί σαν Not Found από 2 προηγούμενους cachers και εγώ απλά το επιβεβαίωσα. Όχι με το καλύτερο τρόπο δυστυχώς. Υποτίθεται ότι η κρύπτη θα ήταν στη βάση μίας πινακίδας Super Market στα Ψακούδια. Από τη βροχή είχε αρκετή λάσπη και βρώμα και δεν είναι το καλύτερο να πέφτεις στα γόνατα για αν ψάχνεις (και μάλιστα δίπλα από τους κάδους σκουπιδιών του market). Μια ελπίδα αισιοδοξίας όταν είδα ένα μικρό κύλινδρο που δυσκολεύτηκα κάπως να βγάλω κάτω από τη πινακίδα. Η περιγραφή μιλούσε για μία επίπεδη κρύπτη, κάτι κυλινδρικό έβλεπα εγώ ε! λέω θα το άλλαξαν δοχείο.

Άνθρακες ο θησαυρός

Του κάκου όμως ο κύλινδρος που βρήκα δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα γυναικείο κραγιόν πεταμένο κάτω από τη βάση της πινακίδας. Σαν το ψαρά που τραβάει κάτι βαρύ με το καλάμι του και στο τέλος βγάζει παπούτσι. Τέλος πάντων για του λόγου το αληθές έβγαλα μια φώτο το «παπούτσι» και την έκανα από κει για να logaρω το not found. Πάντως η ανυπαρξία της κρύπτης επιβεβαιώθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο από ένα log του Kivotos (του Αμερικάνου ιδιοκτήτη της κρύπτης που έχει βάλει πολλές στην Ελλάδα) 4 ημέρες μετά το δικό μου log που ζητάει συγνώμη για την απουσία αναφέρει ότι θα προσπαθήσει να επαναφέρει τη κρύπτη το συντομότερο δυνατόν.

Όνειρο απατηλό

Το ίδιο απόγευμα ο καιρός είχε φτιάξει και ήταν ώρα για λίγο χαλάρωμα και παιχνίδι στη πισίνα. Το ονειρικό περιβάλλον της φωτογραφίας διακόπηκε άγαρμπα με μια φοβερή και τρομερή κράμπα που στοίχειωσε όλες τις υπόλοιπες μέρες όχι όμως ότι με εμπόδισε στη geocaching δραστηριότητα.  Απλά την έκανε πιο επίπονη και πιο αργή.

Η 4^η κρύπτη ήταν επίσης Not Found. Ο παραλιακός δρόμος από τα Ορμύλια μέχρι τη Μεταμόρφωση κρύβει κάποιες μικρές πανέμορφες παραλίες. Μερικές είναι απροσπέλαστες, άλλες έχουν ένα μικρό μονοπατάκι καλυμμένο από θάμνους και χόρτα , κάποιες είναι ορθάνοιχτες σε όλους και μαζεύουν πολύ κόσμο και μία διαθέτει μια όμορφη «αυλίτσα» με δέντρα, πέτρες, ένα εκκλησάκι και πολλές αλόες. Αυτό ήταν και το μέρος που θα έψαχνα τη κρύπτη GC3N2N2 Metamorfosi beach 

Metamorfosi beach

 2 φορές πήγα  στην αυλίτσα αλλά είχε muggles και έτσι την επόμενη μέρα πήγα πολύ πρωί για να έχω καλύτερη τύχη. Εντάξει muggles δε βρήκα αλλά ούτε και τη κρύπτη και ας ξεψάχνισα επί 20 λεπτά τη περιοχή και τα δέντρα της. Δυστυχώς logαρα ακόμα ένα not found και περιμένω με αγωνία το επόμενο logarisma για να δώ αν ο επόμενος τη βρήκε ή όχι.

Metamorfosi beach sea view

Η επόμενη κρύπτη αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς. Πρόκειται για τη multicache GC3WXAH Walk through old Nikiti  και η ιδιαιτερότητα είναι ότι πρόκειτε για τη πρώτη κρύπτη αυτού του είδους που έχω ψάξει.

Multicache ονομάζονται οι κρύπτες που ο ιδιοκτήτης δε δίνει απ’ ευθείας τις συντεταγμένες αλλά αυτές θα πρέπει να ανακαλυφθούν μέσα από στοιχεία που συλλέγονται σε διάφορους σταθμούς και τα δεδομένα που βρίσκεις σε κάθε σταθμό οδηγούν στον επόμενο. Συνήθως πρέπει να συνδυαστούν τα δεδομένα για να σχηματίστούν οι συντεταγμένες του επόμενου σταθμού. Όσο αφορά το consept αυτό ήταν η περιήγηση με τα πόδια της  Παλίας Νικήτης (Παλιό Χωριό)  τον παραδοσιακό οικισμό δηλαδή που βρίσκεται βόρεια του κεντρικού δρόμου και όχι το τουριστικό κομμάτι προς τη παραλία που πάνε όλοι. Ο Οικισμός μοιάζει κάπως με την Άφυτο και είναι πραγματικά πολύ όμορφος.

Ο Mike1898,  o Γερμανός ιδιοκτήτης της κρύπτης,  προτείνει για πρακτικούς λόγους,  λόγω των περιορισμένων χώρων στάθμευσης αλλά και κυρίως για την ομορφιά της διαδρομής και της περιπέτειας  να μη χρησιμοποιηθεί αυτοκίνητο. Εκεί ξεκινάει και η πρώτη δυσκολία καθώς το τραυματισμένο μου πόδι δεν επέτρεπε τόσο περπάτημα. Αποφάσισα λοιπόν να πάω οδηγόντας και ότι βγει. Με τον Mike είχα επικοινωνήσει πριν το ταξίδι μου για να μου επιβεβαιώσει τη κρύπτη και να βάλει στο σελίδα τη spoiler photo. Πράγματι ανταποκρίθηκε άμεσα και του υποσχέθηκα ότι θα ψάξω να τη βρω.

Δεν έφτανε ο περιορισμένος χώρος και το σακατιλίκι μου, μέσα στο Παλιό Χωριό γινόταν έργα και είχαν μάλιστα σκάψει όλους τους δρόμους για να περάσουν σωλήνες. Τώρα βρήκαν ???

Ο πρώτος σταθμός ήταν κάπου στην αρχή του Παλιού Χωριού και θα έπρεπε να βρω μια κολώνα με μεταλλική ετικέτα με 3 γράμματα όπου θα πάρω το τελευταίο γράμμα θα το αντιστοιχήσω στο Αγγλικό αλφάβητο και θα κάνω τον υπολογισμό του παρακάτω τύπου N40°13.[A][A+1]2 E023°40.3[A-2]7 για να βρω τις συντεταγμένες του 2^ου Σταθμού.  Ε! τι 3 γράμματα θα μπορούσε να έχει μια Ελληνική κολώνα; Ή ΟΤΕ ή ΔΕΗ. Τελικά το στοιχείο Α ήταν το Η δηλαδή έψαχνα για τον αριθμό 8.

Έβαλα λοιπόν τις συντεταγμένες στο GPS και ξεκίνησα για το σταθμό 2. Μια χτιστή βρύση στο κέντρο της Παλιάς Νικήτης όπου θα έπρεπε να βρω πόσες βρυσούλες έχει. Εκεί έχει ένα παραδοσιακό καφενείο και γίνεται και ένα τοπικό φεστιβάλ κάθε καλοκαίρι. Αμ!  εσύ είσαι που το λες; Σκαπτικά, φορτηγά, πλέγματα, εργάτες και λάσπες δεν επέτρεπαν την πρόσβαση προς τη βρύση. Να αφήσω το αυτοκίνητο και να περπατήσω δε γινόταν. Σκέφτηκα το άδοξο τέλος της περιπέτειας και την υπόσχεση προς τον Mike που δε θα μπορούσα να εκπληρώσω. Έψαχνα στο GSP  για διάφορες εναλλακτικές αλλά κανένας κοντινός δρόμος δεν οδηγούσε στη βρύση. Είδα έναν μακρινό περιφερικό που ανέβαινε πάνω στο βουνό. Όχι με ιδιαίτερη χαρά είπα να τον ακολουθήσω αλλά πλέον είχα απογοητευτεί.

Ο δρόμος έβγαζε πάνω από τη Νικήτη, σε ένα σταυροδρόμι όπου ευθεία μπροστά ξανακατέβαινες στο χωριό από την άλλη πλευρά, στα αριστερά είχε έναν κατσικόδρομο που οδηγούσε σε 3 ξωκλήσια στο βουνό και δεξιά ήταν τα νεκροταφεία και η Εκκλησία του  προστάτη του χωριού Αγίου Νικήτα . Μία μεγάλη, πανέμορφη, πετρόχτιστη εκκλησία που μου προκάλεσε το ενδιαφέρον που αφού δεν είχα τρόπο να πάω στη βρύση, είπα να παρκάρω εκεί και να τη θαυμάσω. Χτισμένη το 2^ο μισό του 19^ου αιώνα στο πιο ψηλό μέρος προστατεύει τους κατοίκους του χωριού και προσφέρει μια υπέροχη θέα προς το Νότο.

Θέα από την αυλή του Αγ. Νικήτα

Από εκεί θα μπορούσα να κατεβώ με τα πόδια προς τη βρύση αλλά είδα στο GPS ότι ήταν αρκετά μακριά. Ήθελε καμία 500αριά μέτρα πάνε - έλα και μπορεί το μεν πνεύμα να ήταν πρόθυμο η δε σαρξ ασθενής και πονεμένη. Άντε τη κατηφόρα θα την έβγαζα, για την ανηφόρα δεν έπαιρνα και όρκο. Έβγαλα μια φώτο από εκεί ψηλά και έμεινα να κοιτάζω τη θέα αλλά και το χαρτί με τις σημειώσεις μου μπάς και δώ κάποιο άλλο στοιχείο να με βοηθήσει.

Τότε το συνειδητοποίησα. Χωρίς να το καταλάβω είχα έρθει στο σταθμό Νο 3. Το έλεγε καθαρά «You are now near the main church of Nikiti: Ágios Nikítas.» δεν ήταν ο αρχικός μου σκοπός αλλά αφού βρισκόμουν εδώ θα έπρεπε να ακολουθήσω τα σημάδια. Αυτό που θα έπρεπε να βρω ήταν κάποια σύμβολα  με μπλε χρώμα (περίεργα σύμβολα για εκκλησία αναφέρει ο Mike) πάνω σε μία άσπρη πέτρα. Ένα από τα σύμβολα αποτελούταν από τελείες και θα έπρεπε να μετρήσω πόσες ήταν αυτές. Αργά - αργά έκανα 3 φορές το κύκλο της Εκκλησίας πριν ανακαλύψω τα σύμβολα ψηλά πάνω στο καμπαναριό. Ένας Σταυρός, κάτι πεντάλφες, κάτι εξάκτινα αστέρια και 6 τελείες ήταν τα περίεργα μπλε σύμβολα. 

Το καμπαναριό του Αγ. Νικήτα με τα σημάδια

Είχα πλέον το στοιχείο 3 αλλά ακόμα έλειπε το Νο 2 και εντάξει δε το χρειαζόμουν για να βρεθώ εδώ όμως χρειαζόταν για το τελικό υπολογισμό των συντεταγμένων της κρύπτης όπου έπαιρναν μέρος όλα τα στοιχεία. Επίσης έπαιρνε μέρος στον υπολογισμό για το 4^ο Σταθμό που είχε συντεταγμένες N40°14.0[C][ B] E023°40.[ B][A-1][C] (με πράσινο τα στοιχεία που είχα με κόκκινο αυτό που έλειπε)

Το έριξα και πάλι στη μελέτη. Το 4^ο σημείο μιλούσε για ένα παρεκκλήσι και για κάτι που γράφει πάνω από την είσοδό του. Μα δεν είχα συναντήσει μια πινακίδα με 3 ξωκλήσια λίγο πριν; στη διασταύρωση; Άρχισα να νιώθω σαν τον Robert Langton, τον ηρώα του Dan Brown (Κώδικας DaVinci, Illuminaty, Το χαμένο σύμβολο κτλ) αφού έψαχνα σημεία και σύμβολα σε παλιές εκκλησίες και παρεκκλήσια. Οδήγησα καμιά 100αρια μέτρα προς τα πάνω και νάτο το ξωκλήσι με αυτό που έψαχνα δηλαδή τον 4^ο αριθμό της χρονολογίας. Έτος κτήσης 1861, άρα στοιχείο D = 1.

Το εκκλησακι του Αγ. Γεωργίου Ετος 1861

Είχα καταλάβει πλέον το κόλπο του Mike, είχε βάλει όλα τα στοιχεία σε μία σειρά ώστε όσοι τα ψάχνουν να μη τρέχουν από δω και από κει και βαρεθούν. Έτσι εκτός που ήταν ενδιαφέρον το ψάξιμο, οι σταθμοί ήταν και σε όμορφα μέρη που προκαλούσαν ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον.

Ο 5^ος και τελευταίο σταθμός (πριν τη κρύπτη) ήταν ακόμα πιο πάνω. Ήταν σε συντεταγμένες N40°14.[D][C-1][ B] E023°40.[ B+D][C]0 αλλά πραγματικά δε χρειαζόταν αποκωδικοποίηση αφού αναφέροντας ακόμα ένα … chapel “You made it! You'll not have to climb higher than you are right at the moment ;-). This is the last little chapel along this walk and you may enjoy a spectacular view overlooking Nikiti.” Αφορούσε ένα άλλο ξωκλήσι  ψηλότερα που προσφέρει μια καταπληκτική, υπέροχη, μοναδική, και μαγευτική θέα της Νικήτης και του Κόλπου της Κασσάνδρας. Πανέμορφη εικόνα που δε περιγράφεται ούτε με 1000 λέξεις ούτε με τη φωτογραφία.

 

Θέα πάνω από τη Νικήτη

Το στοιχείο που χρειαζόμουν ήταν ο αριθμός των σκαλοπατιών της εκκλησίας συμπεριλαμβανομένων ακόμα και του πλατύσκαλου και του κεφαλόσκαλου. 5 τον αριθμό. 

Τα σκαλάκια του Προφήτη Ηλία

Έτσι συμπληρώσαμε το puzzle και αν δε  έλειπε το στοιχείο 2 θα είχα ολόκληρες τις συντεταγμένες της κρύπτης. N40°14.[C-E][A+1][D] E023°40.[E-D][ B+E-D][A-C]

Απογοήτευση τεράστια αλλά και καταριόμουν τη στιγμή που έπαθα τη κράμπα όχι για το πόνο αλλά για την αδυναμία να ψάξω για το 2^ο στοιχείο. Τουλάχιστον είχα την ικανοποίηση ότι έλυσα όλους τους γρίφους που αντιμετώπισα και ότι είχα την ευκαιρία να δω υπέροχες τοποθεσίες.Κυρίως από κει πάνω άξιζε κάθε προσπάθεια. 

Δεν είχα άλλο χρόνο στη διάθεσή μου και έτσι πήρα τη κατηφόρα. Αυτή τη φορά αποφάσισα να κατεβώ από την αντίθετη πλευρά απ’ ότι ήρθα για να μπορέσω να δώ μεγαλύτερο μέρος του οικισμού ελπίζοντα ότι από τα έργα θα μπορέσω να βρω μία δίοδο για να φύγω. Είχα αποφασίσει να αφήσω τη βρύση και να τελειώσω την αναζήτηση. 

Οδηγώντας  πιο κάτω άκουσα το GPS να χτυπάει στο γνώριμο ήχο που κάνει όταν πλησιάζει σε ένα σημείο που του έχεις δώσει σαν στόχο. Καθώς τους σταθμούς 3, 4 και 5 τους είχα βρει χωρίς τη βοήθεια του GPS, η μνήμη είχε μείνει ακόμα στις συντεταγμένες στόχου του 2^ου σταθμού, αυτού δηλαδή που δεν είχα μπορέσει να πάω. Δηλαδή από καθαρή τύχη είχα βρεθεί σε ακτίνα λιγότερη από 30 μέτρα από τη βρύση. Βρήκα έστω και δύσκολα κάπου να αφήσω το αυτοκίνητο, πήρα το GPS για σιγουριά και άρχισα το περπάτημα. Δε χρειάστηκε παρά να στρίψω τη γωνία για να πέσω πάνω στη πλατεία με μερικά καθίσματα καφενείου και στο βάθος τη πετρόχτιστη βρύση με τις  βρυσούλες. Αυτό έψαχνα λοιπόν. Μα καλά για 2 βρυσούλες έγινε όλη η φασαρία?

Η πετρόχτιση βρύση στο κέντρο του Παλιού Χωριού.

Τώρα είχα όλες τα στοιχεία για τις συντεταγμένες.

Α) Γράμμα στη πινακίδα         = 8
Β) Βρυσούλες                         = 2      
C) Τελείες στο καμπαναριό    = 6
D) Τελευταίος Αριθμός Έτους= 1
Ε) Σκαλοπάτια                         = 5

Ε! κάντε τους υπολογισμούς μόνοι σας, εγώ τους έκανα. Ορίστε και η φώτο.

Εκείνο το πρωινό δεν έψαξα για τη κρύπτη. Είπαμε ο χρόνος είχε περάσει. Έφυγα και γύρισα αργά το απόγευμα με την οικογένεια για να τους δείξω την περιπέτειά μου αλλά κυριώς την υπέροχη θέα από ψηλά. Ψάξαμε και λίγο για τη κρύπτη αλλά δεν επιμείναμε πολύ καθώς βράδιαζε. Απλά μου ήταν περίεργο που το σημείο έδειχνε λίγο έξω από το δρόμο, μέσα σε κάτι αγκαθωτούς θάμνους που ήμουν σίγουρος ότι ο Mike δε θα το έκρυβε ποτέ εκεί. 

Έτσι το ίδιο βράδυ επικοινώνησα μαζί του ζητώντας του να μου επιβεβαιώσει τις συντεταγμένες που βρήκα. Του εξήγησα για τον τραυματισμό και τον ρώτησα αν χρειάζεται να σκαρφαλώσω για να τη βρω ή αν το έδαφος είναι ακατάλληλο για έναν σακατεμένο. Μου απάντησε σχεδόν άμεσα. Έκανε μια μικρή διόρθωση σε ένα δεκαδικό (7 αντί για 6) στις συντεταγμένες και μου έδωσε μια μικρή περιγραφή για το χώρο και το σημείο της κρύπτης.

Τη περιγραφή δεν την έδωσα σημασία αφού είχα πλέον τις συντεταγμένες και έτσι 7¨00 το πρωί της 18^ης Ιουλίου ήμουν και πάλι πάνω στο βουνό της Νικήτης. Πήγα νωρίς πριν ζεστάνει και συναντήσω τον χειρότερό μου εφιάλτη. Άλλωστε στα attributes έχει το σύμβολο που μισώ πιο πολύ: του φιδιού. 

 

μπρρρρρ

Παρά τη διόρθωση του δεκαδικού η κρύπτη φαινόταν να είναι και πάλι εκτός δρόμου μέσα στα τσαλιά. Ξέχασα να πω ότι λόγω του σκαψίματος κατά τη κατασκευή του δρόμου πρινα από χρόνια,  τα τσαλιά ξεκινούσαν από ύψος τουλάχιστον 2 μέτρων. Δε μπορεί κάτι δε κατάλαβα καλά. Έψαξα μπας και υπάρχει κάτι να σκαρφαλώσω (όχι ότι θα το έκανα δηλαδή). Τίποτα. Το πρανές ήταν σχεδόν κατακόρυφο και μόνο κάτι ρίζες από τα δέντρα φαινόταν. Εντάξει αν χρειαζόταν θα σκαρφάλωνα αλλά ήμουν σίγουρος ότι δε θα το έκανε τόσο απροσπέλαστο ο Mike.

Μια κοίταζα  το GPS και ανεβοκατέβαινα το δρόμο πάνω κάτω και μια το e-mail. Μια το GPS μια το e-mail. Τότε το πρόσεξα: Το έλεγε ξεκάθαρα ο Mike :  Ένα κρυμμένο μονοπάτι εκτός δρόμου με τη κρύπτη να είναι σε ύψος ενός μέτρου. Καθώς ανέβαινα είχα δει κάτι σαν «κρυμμένο μονοπάτι». Μάλιστα τη προηγούμενη μέρα είχα δει και την αρχή του όταν έψαχνα τη κρύπτη στις ρίζες κάποιων δέντρων που έμοιαζαν το spoiler αλλά τότε λόγω της ανηφορικότητας του δε του έδωσα σημασία. Άλλωστε δε μου γέμιζε το μάτι για μονοπάτι. Πιο πολύ με ανάχωμα έμοιαζε. Τώρα όμως έβγαζε νόημα. Έδειχνε να έχει κατεύθυνση προς τα τσαλιά και σίγουρα θα πλησίαζε αρκετά προς τη κρύπτη. Και η ανηφοριά; Αφρίζει ξαφρίζει εγώ θα σε φάω σύμφωνα με το παλιό ανέκδοτο με το σκύλο και το σαπούνι. Εδώ που είχαμε φτάσει ούτε η ανηφοριά ούτε το πονεμένο πόδι ήταν ικανά να με σταματήσουν. Αν δεν ήταν η κρύπτη εκεί δε θα ήταν πουθενά αλλού. 

 

Στο δρόμο πρός τη κρύπτη.

Προσεχτικά και με τη βοήθεια ενός κλαδιού σαν μπαστούνι πήρα την ανηφόρα. Σε καμία 15 μέτρα χρειάστηκε να περάσω κάτω από ένα πεσμένο δέντρο και σε ακόμα 5 μέτρα, στη ρίζα ενός πλαγιαστού πεύκου η κλασική κρυψώνα. 2 πέτρες στη ρίζα του δέντρου, ψιλοάσχετες με το γενικό περιβάλλον σαν να τις έβαλε κάποιος με το χέρι υποδηλώνουν σίγουρα  κρύπτη. Ναι ο κύλινδρος της GC3WXAH αποκαλύφθηκε μπροστά μου. Δεν είχε κάποιο δώρο και ούτε χωρούσε να βάλω κάτι εγώ. Αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Το σημαντικό ήταν ότι τη βρήκα. Γρήγορα – γρήγορα logαρα, την ξαναέβαλα στη θέση του και έφυγα. Δεν έκατσα να ευχαριστηθώ το θρίαμβό μου. Είπαμε, δεν είχα καμία όρεξη για ανεπιθύμητες συναντήσεις όσο ανέβαινε ο ήλιος. Δεν παρέλειψα βέβαια τη φωτογραφία. Αν μια κρύπτη άξιζε φωτογράφιση τότε σίγουρα ήταν αυτή. Για αυτό πάρτες 2.

Η κρύπτη

To logαρισμα

Μου πήρε λίγη μελέτη, 2-3 e-mail, 1/2 ώρα ψάξιμο στο σύνολο, 3 επισκέψεις στο σημείο για να τη βρω και 2 ½ σελίδες στο blog και να περιγράψω το πώς ένοιωσα ψάχνοντας αυτή τη πρώτη multicache από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με το geocaching αλλά άξιζε το κόπο. 

Και γενικά μία κρύπτη quiz, ένα travel bug και μια multicach είναι καλός απολογισμός.

Οι επόμενες 3 (για την ακρίβεια 2 κρύπτες) ήταν στη Θεσσαλονίκη. 

Ο Kivotos, ένας Αμερικάνος geocacher με το όνομα Noha που τον συναντήσαμε και παραπάνω  και έχει βάλει πολλές κρύπτες στη περιοχή της Θεσσαλονίκης τον Οκτώβριο του  2012 είχε ενεργοποιήσει και τη κρύπτη  GC3N2N7  Byzantine Museum στην είσοδο του Βυζαντινού Μουσείου στη 3ης Σεπτεμβρίου. Το μέρος πολυσύχναστο και εύκολα προσπελάσιμο και παρόλο που υπάρχουν πολλοί muggles δεν θα υπήρχε πρόβλημα … αν η κρύπτη ήταν εκεί. Ψάξαμε κοντά στου προβολείς, ανασηκώσαμε κάτι πέτρες όπως έδειχνε κάποια photo στο log  αλλά η κρύπτη ανύπαρκτη. Logαρα ένα Not Found και πήγα για την επόμενη.

Not found. Ετσι απλα

Δυστυχώς η επόμενη κρύπτη βρισκόταν εκεί που ήθελα να βάλω εγώ μία δικιά μου. Με πρόλαβε όμως ο Kivotos. Στο www.geocaching.com δεν είχα προσέξει ότι σε εκείνο το σημείο είχε κρύπτη και είχα εφοδιαστεί με ένα δικό μου micro tube για να κρύψω. Τέλος πάντων καθώς πλησίαζα στην είσοδο της ΔΕΘ, κάτω από τη σκιά το Πύργου του ΟΤΕ, σε ένα μαρμάρινο παρτεράκι με ένα τεράστιο τρίγωνο, είδα ότι υπάρχει η GC3N2N1 Tree with a view  οπότε από hider έγινα hunter. 

Δεν ήταν και τίποτα δύσκολο. Οι οδηγίες μιλούσαν για ένα δέντρο με υπέροχη θέα. 2 δέντρα όλα και όλα στο παρτέρι δεν ήταν δύσκολο να εντοπίσω ένα πράσινο αλουμινένιο κύλινδρο μέσα στο σκούρο πράσινο του κυπαρισσιού. Το μόνο δύσκολο ήταν οι muggles αλλά φαίνεται στις μεγάλες πόλεις κανένας δε δίνει σημασία σε οτιδήποτε, πόσο μάλλον σε κάποιο που ψάχνει κάτι κάτω από ένα δέντρο.

Tree with a view. Found

Η θέα που αναφέρει ο Kivotos είναι πραγματικά όμορφη καθώς αν στρέψεις το βλέμμα σου Νοτιοδυτικά επί της οδού Νικολάου Γερμανού καρφώνεσαι στη κυριολεξία πάνω στο Λευκό Πύργο έχοντας το κτήριο της ΧΑΝΘ στα αριστερά και το Δημοτικό Πάρκο με τα ψηλά δέντρα του δεξιά. Sorry no photo for this καθώς είχα ήδη ξεκινήσει να μελετώ την επόμενη και τελευταία κρύπτη.

Που αλλού θα μπορούσε να έχει κρύπτη ση Θεσσαλονίκη. Στο Λευκό Πύργο βεβαίως - βεβαίως. Πρόκειται για την GC1APNC White Tower [Thessaloniki]  τοποθετημένη απ΄ τον paulohercules πού είναι Πορτογάλος (μάλλον)  η Αμερικάνος στρατιωτικός και μέλος του The Military Association of GeoCachers  Σε μία επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη το 2008 τοποθέτησε αυτή τη κρύπτη σε ακτίνα 30 μέτρων από το Λευκό Πύργο και φρόντισε μάλιστα να δώσει σημαντικές πληροφορίες για το Μνημείο στη σελίδα του. Η κρύπτη είναι μία nano cache δηλαδή ένα μικροσκοπικό δοχείο στο μέγεθος του μικρού νυχιού που το μόνο που χωράει είναι ένα μικροσκοπικό επίσης ρολάκι χαρτιού όπου πρέπει να logαρεις με πολύ μικρά γράμματα. Έχει ισχυρό μαγνήτη στη βάση της και βέβαια τοποθετείται μόνο σε κάτι μεταλλικό.  Μια παρόμοια κρύπτη είχαμε βρεί με τον Σάββα στο Μιλάνο που επειδή ήταν η πρώτη φορά νομίσαμε ότι είναι βίδα και μία 2^η τέτοια είχα βρει στο Λονδίνο απέναντι από τη Bridge Tower. Δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί κάτω από ένα παγκάκι και έτσι καταγράφηκε το τελευταίο μέχρι στιγμής found.

 Στο Λευκό Πύργο βρήκα nano tube ...

 Κλείνοντας θα πω ακόμα μία φορά αυτό που πολλές φορές γράφουν οι περισσότεροι geocachers, απευθυνόμενοι τους ιδιοκτήτες κρυπτών που βρίσκουν (ή δε βρίσκουν). Δεν είναι τυπικό ούτε για να περνάει η ώρα. Πηγάζει μέσα απο τη καρδιά και είναι ένα πραγματικό  Ευχαριστώ.

«Ευχαριστώ πολύ που με έφερες εδώ (στα Ψακούδια, στη Μεταμόρφωση, στη Νικήτη, στη Θεσσαλονίκη ... παντού. Δεν θα είχα δει αυτό το μέρος αν δεν ήταν η κρύπτη»  

 Ισχύει.