Κοσύνθου λάσπη

Με το Σάββα και τον Ηλία αναζητούσαμε μια κοντινή εύκολη διαδρομή (που να τρέχεις καλοκαιριάτικα) που δε θα μας έπαιρνε πολύ χρόνο (που καιρός για χάσιμο), όσο πιο ξεκούραστη γίνεται (χωρίς να μας βγει η γλώσσα έξω δηλαδή) αλλά και να ήταν κάπου που δεν είχαμε ξαναπάει (και…. ξυρισμένο δηλαδή) . 

Αφού έπεσαν μερικές προτάσεις στο τραπέζι, που η κάθε μία απορριπτόταν για διαφορετικό λόγο, καταλήξαμε σε αυτή που μας φάνηκε ότι τηρούσε όλες τις παραπάνω προϋποθέσεις. Το παλιό φράγμα υδροληψίας στο Κόσυνθο.

Σε μία πρόσφατη επίσκεψή μου στο Μονοπάτι της Ζωής  είχα συναντήσει ένα τύπο που γνώριζε τα σχετικά με το αντλιοστάσιο του Κοσύνθου πριν από χρόνια. Μου εξήγησε τότε για τη λειτουργία του αντλιοστασίου, για το κανάλι μεταφοράς του νερού και για το φράγμα που βρίσκεται «να! εδώ πιο πάνω, μετά τη στροφή». Το είχα συζητήσει  με το Σάββα και μόλις τέθηκε το θέμα για μία νέα δραστηριότητα κρίθηκε σαν το πιο κατάλληλο μέρος.

Πάντα ξεκινάμε πρωί-πρωί ώστε να ήμαστε νωρίς πίσω.  Έτσι οι τρεις μας ξεκινήσαμε μόλις είχε χαράξει κατά τις 6:00 για το Μονοπάτι της Ζωής. Εδώ κολλάει το «δεν ήξερες, δε ρώταγες;». Αυτό που δε ξέραμε ήταν ότι η είσοδος στο Μονοπάτι ανοίγει 9:00 το πρωί. Υπάρχει πινακίδα στην είσοδο με τις ώρες λειτουργίας αλλά ποτέ δεν την είχα προσέξει. 

 Οπότε ή θα έπρεπε να επιστρέψουμε άπρακτοι, ή να αποφασίσουμε να πάμε κάπου αλλού ή … να συνεχίσουμε την εφαρμογή του αρχικού σχεδίου, ξεχνώντας κατ’ αρχήν το εύκολη και ξεκούραστη διαδρομή χωρίς πλέον να μπορούμε να υπολογίσουμε και το χρόνο που χρειαζόμαστε.

Ναι καλά το κατάλαβες.

Αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τη τρίτη επιλογή και να πάμε διαμέσου της κοίτης του χειμάρρου. 

Πόσο δύσκολο θα μπορούσε να είναι? Άλλωστε πεπεισμένοι για το εύκολο του εγχειρήματος δεν είχαμε προετοιμαστεί κατάλληλα αφού ρούχα και παπούτσια ήταν τα καθημερινά, για μια απλή βολτίτσα. Ούτε αδιάβροχα, ούτε αντιολισθητικά παπούτσια, τίποτα.

Κατεβήκαμε τα σκαλάκια στη μικρή πλατεία της οδού Σοφοκλέους στη Παλιά Πόλη και προχωρήσαμε για μερικά μέτρα  πάνω στο τσιμεντένιο κρηπίδωμα για να βρεθούμε στη κοίτη. Από τις βροχές των προηγούμενων ημερών στα ορεινά,  το νερό ήταν λασπωμένο και σε συνδυασμό με το καλοκαιριάτικο, συννεφιασμένο ως εκείνη την ώρα, Σαββατιάτικο πρωινό, ήταν η απόλυτη αποτροπή  για τη βόλτα που είχαμε σχεδιάσει . Αυτό που δε θέλαμε με τίποτα ήταν να βρεθούμε με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε λόγο μέσα στο νερό.

Περπατήσαμε για λιγάκι στην αριστερή όχθη  προσέχοντας κάθε βήμα μας μέσα στη λάσπη και στα γλιστερά βραχάκια. Αλίμονο, δεν ήταν ούτε επικίνδυνα ούτε δύσκολα. Απλά προσέχαμε μη βραχούμε και λερωθούμε. Αν το νερό ήταν πιο καθαρό όπως άλλες μέρες και η ο ήλιος λίγο πιο λαμπρός δε θα μας ένοιαζε τίποτα από τα δύο.

Θα έλεγα ότι για λίγη ώρα το καταφέραμε. Αλλά από τη γλίτσα που είχαν πιάσει τα παπούτσια από τη λάσπη αυτό δε κράτησε και πολύ. Η πρώτη «καλή» επαφή με το νερό ήταν στη πρώτη μας προσπάθεια να διασχίσουμε κάθετα τη κοίτη, βράχο-βράχο. Σε κάποιο σημείο δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσουμε τη πορεία στην αριστερή όχθη και έπρεπε να περάσουμε απέναντι. Βρήκαμε το θεωρητικά πιο εύκολο σημείο οπού διάφορα χαμηλά βραχάκια σχημάτιζαν κάτι σαν γέφυρα και πηδώντας τα θα μπορούσαμε να φτάσουμε στην άλλη πλευρά. Σχετικά εύκολο αν κάτω από τον πάτο τον παπουτσιών δεν είχε κολλήσει ένα στρώμα λάσπης που δημιουργούσε το κίνδυνο γλιστρήματος με κάθε πήδο. Τέλος πάντων να μη τα πολυλογώ. Χρειάστηκε να περάσουμε 3 φορές από τη μία πλευρά της κοίτης στην άλλη. 

 

Θυμάσαι τι είχα γράψει παραπάνω ?  «Αυτό που δε θέλαμε με τίποτα ήταν να βρεθούμε με οποιοδήποτε τρόπο και για οποιοδήποτε λόγω μέσα στο νερό.» Έ! Ξέχασε το... δε το πετύχαμε.

Και αφού ο βρεγμένος τη βροχή δε τη φοβάται τη τελευταία φορά που χρειάστηκε να διασχίσουμε το χείμαρρο από ένα ρηχό σημείο αυτή τη φορά και όχι βράχο-βράχο δε το πολυσκεφτήκαμε. Περπατώντας μέσα στο νερό περάσαμε στην απέναντι όχθη σαν να κάναμε τη βόλτα μας και από δω παν κι άλλοι.

Σε κάποιο σημείο, κοντά σε ένα πέταλο που κάνει η κοίτη, πίσω από κάποιους βράχους ήταν το μονοπάτι. Δηλαδή το παλιό κανάλι μεταφοράς του νερού που ήταν σκεπασμένο με τσιμεντένιες πλάκες και μπορούσαμε εύκολα να περπατήσουμε επάνω του. Μετά από λίγο οι τσιμεντένιες πλάκες παύουν να υπάρχουν αφού έχουν καταστραφεί με τα χρόνια και βρεθήκαμε να περπατάμε μέσα στο κανάλι. Μετά από λίγο και το ίδιο το κανάλι έπαψε να υπάρχει αφού και αυτό καταστράφηκε με τη σειρά του με το πέρασμα των χρόνων.

Ξέραμε ότι δεν ήμασταν μακριά από το φράγμα αλλά δε ξέραμε πόσο κοντά ήμασταν. Οπότε επιστρατεύθηκαν GPS και  Google Maps για να μας λύσουν την απορία.

Πράγματι μετά από κάνα-δυο ακόμα στροφές βρεθήκαμε απέναντι από το φράγμα.  Δε μπορώ να πω. Μέσα στο τοπίο της χαράδρας του Κόσυνθου ήταν όμορφο. Δεν είναι κανένα εντυπωσιακό, μεγάλο φράγμα. Για την ακρίβεια είναι ένας κοινός αναβαθμός απροσδιόριστου ύψους που τουλάχιστον τη δουλειά του την κάνει. Μάλλον την έκανε. Συνέλεγε το νερό και το διοχέτευε από το κανάλι στο αντλιοστάσιο όπου γινόταν ο καθαρισμός και έφτανε στα σπίτι των παλαιοτέρων Ξανθιωτών. 

Από τη κορυφή του έτρεχε λίγο λασπωμένο νερό σχηματίζοντας ένα μικρό καταρράκτη, που χωρίς και πάλι να είναι κάτι εντυπωσιακό, μέσα σε όλο αυτό το σύνολο βράχων, δέντρων και νερού,  έμοιαζε όμορφο. Τουλάχιστον μας αποζημίωσε για την όποια κούραση, τα ελαφριά γδαρσίματα και τα έστω και λίγο βρεγμένα ρούχα και παπούτσια. Το τοπίο προσφέρεται για επίσκεψη, μερικοί πιο τολμηροί κάνουν και μπάνιο τις ζεστές ημέρες και τα χιλιάδες ανοίγματα στα βράχια προσφέρουν και πολύ ωραία σημεία για geocaches (για να μη ξεχνιόμαστε κιόλας). Για κάθε σχετική δραστηριότητα θα υπάρξει ανάρτηση στο blog.

Καθίσαμε λίγο να πάρουμε μία ανάσα και να θαυμάσουμε λίγο πιο άνετα το περιβάλλον. Τελικά άξιζε το κόπο. Τόσο κοντά μας αλλά και τόσο χρόνια στο τόπο μας δεν είχε τύχει να δω τον Κόσυνθο υπό αυτή την ματιά. Με την ευκαιρία αξιώθηκα να το δω και αυτό και ελπίζω αυτή η ανάρτηση να κάνει και άλλους να κάνουν τη βόλτα τους μέχρι εκεί.

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής ακολουθώντας προς την έξοδο το Μονοπάτι της Ζωής. Σε κάποιο σημείο αναγκαστήκαμε να ξαναβγούμε εκτός γιατί η ώρα ακόμα δεν είχε πάει 09:00 και σίγουρα η πόρτα δεν είχε ανοίξει. Υπερπηδώντας μερικά εμπόδια βρεθήκαμε στο σημείο που ξεκινήσαμε.

Από το Μονοπάτι της Ζωής δεν είναι καθόλου δύσκολο να φτάσεις μέχρι το φράγμα. Μόνο λίγο πριν από το τέλος πρέπει να αναρριχηθείς σε μία τσιμεντένια κατεστραμμένη κατασκευή με παλιά σκουριασμένα σίδερα αλλά μόλις  προσπεράσεις αυτό το εμπόδιο που είναι και το μοναδικό αν πας με «τον σωστό τρόπο» δεν είσαι μακριά από το στόχο. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη προετοιμασία ούτε πολύς χρόνος. Αρκεί να είναι … ανοιχτή η πόρτα.

Σιδηρόκαστρο

Είχαμε καιρό να τα πούμε. Βλέπεις καλοκαίρι, ζέστη, οι δραστηριότητες λίγες αλλά και ποιος κάθεται μπροστά στον υπολογιστή να στύβει το μυαλό του να γράφει κείμενα. Όμως εγώ σεβόμενους όλους εσάς τους επισκέπτες το blog (και τους 4) έκανα πέτρα τη καρδιά και ξύπνησα πρωί-πρωί με τη δροσούλα για να σας ενημερώσω.

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο Σιδηρόκαστρο Σερρών. Οικογενιακοί λόγοι με έφεραν λοιπόν στα μέσα του Ιούνη στο Σιδηρόκαστρο και αφού είχα μπόλικες ώρες στη διάθεσή μου είπα να τις εκμεταλλευτώ όσο καλύτερα γίνεται. Είχα φροντίσει από νωρίτερα να πάρω πληροφορίες για τη περιοχή και σε αυτό με βοήθησε το site του Δήμου Σιντικής (πρώην Δήμος Σιδηροκάστρου και περιχώρων)  . Εκεί λοιπόν διάβασα για ποτάμια, καταρράκτες, σπηλιές κτλ και κατέστρωσα τα σχέδια μου.

Αφού λοιπόν με τη Ζωή φτάσαμε  στο Σιδηρόκαστρο από τη Εθνική Οδό Σερρών – Προμαχώνα πρός τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα διασχίσαμε τη πόλη με κατεύθυνση το Αχλαδοχώρι. Περίπου 2-3 χλ. αργότερα  συνάντησαμε τη πινακίδα για τους καταρράκτες των Ζεστών Νερών. Χρειάστηκε να κατηφορίσουμε ούτε 50 μέτρα σε ένα τσιμετοστρωμένο μονοπατάκι, σχεδόν πάνω στο δρόμο, για να φτάσουμε στο πρώτο καταρράκτη καμία 10-15 μέτρα χαμηλότερα από το επίπεδο του δρόμου. Για την ακρίβεια ένα παράξενο σύμπλεγμα 2 καταρρακτών στο ποταμό Κρουσοβίτη που θα προσπαθήσω να εξηγήσω αλλά δεν ξέρω στο τέλος τι θα καταλάβετε. Πρέπει να το δεις για να το κατανοήσεις και πολύ φοβάμαι πως ούτε οι φωτογραφίες θα βοηθήσουν σε αυτό.

Ο Κρουσοβίτης είναι ένας παραπόταμος του Στρυμώνα (μάλλον χείμαρρος θα έλεγα) που όμως έχει συνέχεια νερό ακόμα και το καλοκαίρι και για αυτό το λόγο τα παλιότερα κυρίως χρόνια οι ντόπιοι τον εκμεταλλευόταν όσο μπορούσαν είτε για ύδρευση είτε για άρδευση είτε  για να δώσουν κίνηση σε νερόμυλους της περιοχής. Το εντυπωσιακό με το Κρουσοβίτη είναι ότι σε κάποιο σημείο του γίνεται υπόγειος μετά ξαναβγαίνει στην επιφάνεια.

Το τσιμεντένιο μονοπατάκι πάει σχεδόν παράλληλα με τη κοίτη του ποταμού και καταλήγει ακριβώς στο σημείο που το νερό χάνεται σε ένα βάραθρο κάτω από τη Γη δημιουργώντας με τα χρόνια μία εντυπωσιακή σπηλιά. Λίγα μέτρα πριν τη σπηλιά έχει χτιστεί ένας αναβαθμός (φράγμα δηλαδή) και εκεί δημιουργείται ένας μικρός τεχνητός καταρράκτη ύψους περίπου 3-4 μέτρων. Αυτός είναι και ο πρώτος από τους 2 καταρράκτες που βρίσκονται σε αυτό το σημείο. Από την αντίθετη πλευρά προς τη πορεία του ποταμού και από το ύψος του δρόμου αρκετά ψηλότερα πέφτει ένας δεύτερος καταρράκτης που προέρχεται από ένα ρυάκι και επίσης καταλήγει μέσα στο βάραθρο. Πρώτη φορά βλέπω αυτό το θέαμα. 2 καταρράκτες από αντίθετη κατεύθυνση να εξαφανίζονται μέσα στα έγκατα της Γής.

Σε εκείνο το σημείο υπάρχει και μία ξύλινη εξέδρα ώστε να θαυμάσεις το θέαμα όσο πιο άνετα και με ασφάλεια γίνεται. Προσπέρασα τη εξέδρα και τη περίφραξη και κατέβηκα στη κοίτη του Κρουσοβίτη, σχεδόν πάνω από το καταρράκτη»  για να έχω καλύτερη θέα. Θέλεις το σύμπλεγμα των 2 καταρρακτών, θέλεις η φασαρία από το νερό, θέλεις το βάραθρο που είχα μπροστά μου, θέλεις το σκοτάδι που σχηματίζεται από το πυκνό φύλλωμα των δέντρων, το τοπίο εκτός από πανέμορφο μου φάνηκε και λίγο τρομακτικό και για αυτό έβγαλα γρήγορα – γρήγορα 2-3 φωτογραφίες και ενα video της κακιάς ώρας (με πολύ αυξημένη φωτεινότητα) και ανέβηκα στη σιγουριά της εξέδρας. Πάντως και να μη δείτε το video δε χανετε και τιποτα.

Αφού τελείωσα με το τουριστικό μέρος ξύπνησε ο geocacher μέσα μου. Είχα ήδη ετοιμάσει μία κρυπτή με όλα τα σχετικά : ημερολόγιο, ενημερωτικό υλικό, ένα FTF certificate, ένα μεταλλικό μπρελόκ, ένα tattoo με την Ελληνική σημαία και ένα pin από την Ολυμπιάδα του Πεκίνου ευγενική προσφορά του Σάββα. Αυτό το pin είχαμε σκοπό να το βάλουμε στη κρύπτη στο Φανάρι αλλά όπως αναφέρω σε προηγούμενη ανάρτηση αυτή η κρύπτη δε βρέθηκε ποτέ οπότε το pin κατέληξε στο Σιδηρόκαστρο. Όλα τα παραπάνω λοιπόν  μπήκαν σε ένα δοχείο και βρήκα ένα μέρος πολύ κοντά στη εξέδρα για να το «κρύψω» Έτσι λοιπόν καταγράφηκε στο www.geocaching.com  η κρύπτη Hot Waters Waterfall σε στίγμα Ν41.25668, Β24.40331.

 

Την επόμενη μέρα και αφού πήρα τις σχετικές πληροφορίες κίνησα για αν βρω τους άλλους 2 καταρράκτες. Έφτασα στην ίδια περιοχή αλλά έπρεπε να αφήσω το κεντρικό δρόμο και να στρίψω αριστερά περίπου 2-3 χιλιόμετρα σε κάποιους χωματόδρομους. Ο ένας χωματόδρομος με έβγαλε στη κορυφή του Μαύρου Βράχου ενός πέτρινου λόφου δηλαδή που ξεχωρίζει κάπως από το υπόλοιπο τοπίο και προφανώς κάποιο μαύρο πέτρωμα του έδωσε την ονομασία του.  Στη κορυφή του λοιπόν υπάρχουν εγκαταστάσεις ενός ερειπωμένου λατομείου και η είσοδος μία υπόγειας σπηλιάς ή οποία είναι περιφραγμένη και δεν επιτρέπεται η είσοδος.

Ο άλλος χωματόδρομος με έβγαλε σε αδιέξοδο που στο τέλος του ήταν 2 ακόμα καταρράκτες σε απόσταση περίπου 150 μέτρων ο ένας από τον άλλον. Πρόκειται για 2 πανομοιοτυπους τεχνητούς καταρράκτες που δημιουργήθηκαν από 2 αναβαθμούς του Δασαρχείου στη κοίτη του Κρουσοβίτη. Η διαφορά τους είναι ότι τον πρώτο μπορείς να τον δείς και από πάνω και από κατω ενώ τον δεύτερο μόνο από κάτω.  Αν και τεχνητοί είναι αρκετά όμορφοι και πραγματικά αξίζει το κόπο να τους επισκεφτείς αν βρεθείς στη περιοχή.  Στην απέναντι όχθη του ποταμού στη βάση του βράχου που προσελκύει αναρριχητές σχηματίζεται μία πολύ μικρή «παραλία» και μία εξίσου μικρή σπηλιά. Στο Google Earth υπάρχει μία φωτογραφία με στημένη μία σκηνή  στη τοποθεσία Ν41.2660484, Ε=23.414011.

Δεξιά από τους καταρράκτες και πάλι στη βάση ενός ακόμα βράχου υπάρχει η είσοδος μίας άλλης σπηλιάς στην οποία έπρεπε να σκαρφαλώσω μέχρι κάποιο σημείο για να μπορέσω να φωτογραφίσω. Πιθανόν να συνδέεται με την είσοδο της σπηλιάς στη κορυφή του Μαυρου Βράχου.  Η είσοδος είναι και πάλι περιφραγμένη αλλά φαίνεται ότι είχαν ξεκινήσει κάποιες σπηλαιολογικές εργασίες καθώς υπάρχουν κάποια «ράμματα» για μετρήσεις που χρησιμοποιούν οι σπηλαιολόγοι.

Φεύγοντας από το Σιδηρόκαστρο ανεβήκαμε μια βόλτα στο κάστρο που δεσπόζει πάνω από τη πόλη και χαρίζει μία υπέροχη πανοραμική θέα όχι μόνο της πόλης αλλά και μέχρι τα βουνά προς τη λίμνη Κερκίνη.

Τελευταία στάση το οχυρό Ρούπελ καμία 20αρια χλμ βόρεια λίγο πριν τα σύνορα.. Ένα εκπληκτικό οχυρωματικό έργο κατασκευασμένο μετά το 1^ο Παγκόσμιο πόλεμο που έμενε να γίνει σύμβολο της Ελληνικής γενναιότητας κατά τη προέλαση των Γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων το ’41. Ανηφορίσαμε το βουνό δεξιά ώσπου συναντήσαμε ένα φυλάκιο που έτυχε ο ΑΜ να είναι Ξανθιώτης. Στη κορυφή ένας ευγενικότατος στρατιώτης μας ξενάγησε στο αξιοποιημένο και επισκέψιμο μέρος των στοών του οχυρού και μας εξήγησε την γεμάτη γενναιότητα ιστορία του. Μας εξήγησε πως ενώ όλη η Ευρώπη είχε υποταχτεί στη λαίλαπα του κατακτητή αυτή η τρύπα στα βουνά της Ελλάδας αντιστάθηκε τόσο πολύ που στο τέλος ο αντίπαλος τίμησε τους υπερασπιστές του οχυρού με στρατιωτικές τιμές σαν ένδειξη σεβασμού.  Εμπειρία αξέχαστη. Ένα must για όποιον βρεθεί στη περιοχή.

 Εδώ κλείνει η ανάρτηση για το Σιδηρόκαστρο. Ποιος θα το περίμενε. Μία μικρή επαρχιακή πόλη σε μία γωνιά του χάρτη που έχει τόσα πολλά να προσφέρει στον επισκέπτη. Άραγε πόσες άλλες τέτοιες γωνιές υπάρχουν στη πατρίδα μας και δε το ξέρουμε.

Δις μες τον Ιούνη

Λοιπόν τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

22:37 το βράδυ του Σαββάτου ήρθε το μήνυμα. "Είσαι για ένα Αυγό κατά τις 6:15 αύριο".

Ε! ήμουν και έτσι πρωί πρωί όπως συνήθως ξεκινήσαμε από τη κλασική διαδρομή της Ιερατικής Σχολής.

Ο ήλιος είχε ανατείλει για τα καλά και αυτό ήταν αρκετό για να έχει μια σχετική ζέστη από πολύ νωρίς. Ήμασταν επάνω γύρω στις 07:00. Δηλαδή ο Σάββας ήταν γύρω στις 07:00 εγώ ήμουν κανά 5λεπτο αργότερα.

Η θέα όπως πάντα μοναδική. Πώς γίνεται και κάθε φορά ή ίδια θέα από το ίδιο μέρος να είναι μοναδική ακόμα δε το έχω καταλάβει. Όπως μου είπε και κάποιος φίλος που συνάντησα τη προηγούμενη φορά που είχαμε ανεβεί για να βάλουμε τη κρύπτη ... " κάθε φορά σε βλέπω να βγάζεις φωτογραφίες,  τι βγάζεις? δεν έχει αλλάξει και τίποτα από τη προηγούμενη φορά". Κι όμως, εμένα κάθε επίσκεψη στη κορυφή είναι μοναδική.

Δε κάτσαμε πολύ όπως συνήθως. Έγραψα στο βιβλίο επισκεπτών, έστειλα και κάποια tweets στους followers ... (παρεμπιπτόντως όποιος θέλει να γίνει follower στο twitter is more than welcome) και πήραμε τη κατηφόρα.

Χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, χωρίς κάποια περιπέτεια, χωρίς τίποτα συγκλονιστικό  σε 40κάτι λεπτά ήμασταν κάτω και συνεχίσαμε τη Κυριακή μας.

Ηταν η 2η φορά μέσα στο μήνα εξού και ο σημερνός τίτλος .

Να και 3 φωτογραφίες έτσι για το καλό.

cu around

Avgo Top Castle Cache η αλλιως Κρύπτη GC2XH84

Ας ξεκινήσουμε με ένα quiz:

Τι κοινό έχουν

1. μερικά χαρτιά οδηγιών,
2. ένα log,
3. ένα μπρελόκ αρκουδάκι,
4. ένα στυλό,
5. μία μεταλλική καρφίτσα πεταλούδα,
6. ένα πιστοποιητικό FtF

και τέλος

7. ένας μικρός πράσινος κουβάς;

 

Η απάντηση είναι πολύ απλή. Αν πάρεις τα αντικείμενα από το 1 μέχρι το 6, τα βάλεις στο 7 και βρεις ένα ωραίο μέρος στη κορυφή του Αυγού για να τα κρύψεις, τότε έχεις τη κρύπτη με κωδικό GC2XH84 δηλαδή τη πιο κοντινή κρύπτη geocaching στη Ξάνθη.

Η προετοιμασία είχε γίνει από νωρίτερα και είχαμε ετοιμάσει τα περιεχόμενα προκειμένου να έχουμε μία αξιοπρεπή κρύπτη (cache) ώστε να αξίζει το κόπο που θα κάνει ο κάθε geocacher αν αποφασίσει να πάρει την ανηφόρα για το Αυγό.

Ένα μικρό κουβαδάκι βάφτηκε πράσινο, μέσα από το καπάκι κολλήθηκε ένα αυτοκόλλητο όπου μόλις βρίσκαμε το κατάλληλο μέρος θα γράφαμε το στίγμα και την ημερομηνία τοποθέτησης, διαλέξαμε ένα αρκουδάκι μπρελόκ «I love you” με μία κατακόκκινη καρδούλα, τυπώσαμε το χαρτί των οδηγιών στην Ελληνική και Αγγλική γλώσσα, τυπώσαμε ένα log που ευελπιστούμε να γεμίσει με επισκέψεις και τέλος τυπώσαμε ένα έγχρωμο πιστοποιητικό για το πρώτο geocacher που θα βρει τη κρύπτη. (First to Find Certificate)

Σάββατο πρωί και είχαμε ήδη αργήσει να ξεκινήσουμε αφού η ώρα είχε περάσει τις 06:15 που είχαμε συνεννοηθεί. Ο Σάββας, ο Ηλίας, ο Αλέξης και εγώ ξεκινήσαμε για τη κλασική διαδρομή πάνω από το Μοναστήρι των Ταξιαρχών (ιερατική Σχολή) για να φτάσουμε στο Αυγό για να τοποθετήσουμε τη πρώτη κρύπτη στα περίχωρα της Πόλης μας.

 

 

 Σε λιγότερο από μία ώρα φτάσαμε στη κορυφή και καθώς δεν είχαμε πολύ χρόνο κατευθυνθήκαμε αμέσως στα ερείπια του Βυζαντινού κάστρου για να βρούμε το κατάλληλο σημείο.

Το σημείο αυτό δεν θα έπρεπε να είναι ούτε πολύ εύκολο ώστε να ενεργοποιηθεί το δαιμόνιο του geocacher, (και βέβαια για να μη μπορεί να βρει τη κρύπτη κάποιος geomuggle), αλλά και ούτε πολύ δύσκολο ώστε να είναι δυνατή η εύρεσή του αν κάποιος ακολουθήσει το στίγμα και το ένστικτό του.

Ο Σάββας βρήκε το κατάλληλο μέρος. Ακολουθώντας τη geocaching δεοντολογία δε μπορώ να το περιγράψω ακριβώς όμως αυτό που μπορώ να πω είναι ότι βρίσκεται σε στίγμα Β41,14991, Α24,86126 σε κάποιο εύκολο σημείο του τοίχους του κάστρου κάτω από ένα σωρό από πέτρες. Τα στοιχεία έχουν δηλωθεί και στη σελίδα www.geocaching.com οπότε όποιος ενδιαφέρεται «άρον το gps του και περηπάτι»

Για όσους δε γνωρίζουν τη διαδρομή την έχουμε καταγράψει και σε αρχείο *.gpx και είναι διαθέσιμη για όποιον ενδιαφέρετα για κατέβασμα από το :

http://uploading.com/files/cm4dfec9/Up%2Bto%2BAvgo%2BTop.gpx/
και επιλέξτε free downloading.

Βέβαια η καταγεγραμμένη διαδρομή δε βγάζει ακριβώς στη κρύπτη αλλά στο υψομετρικό του Αυγού. Από κει και πέρα ”follow your gps”.

Επίσης περισσότερες πληροφορίες στο e-mail  ghg@hotmail.gr.

Με την ελπίδα η κρύπτη να αποτελέσει πόλο έλξης για geocachers που θα βρίσκονται στη περιοχή μας ευχόμαστε καλό geocaching.

C U.

Ορίστε. Μέχρι και χάρτη για το parking σας έχω.

Geocaching 3 Not found

Τελικά το geocaching έχει πολύ χαβαλέ. Μια ολόκληρη κοινωνία ανθρώπων που τους αρέσει η φύση, η περιπέτεια, οι γρίφοι και η τεχνολογία, είναι διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο και τοποθετούν ή ψάχνουν κρύπτες κοινοποιώντας και μοιράζοντας με άλλους τις εμπειρίες τους. Σύμφωνα με το  geocaching.com αυτή τη στιγμή έχουν δηλωθεί πάνω από 1.300.000 κρύπτες σε όλο τον κόσμο.

Εμείς πάλι μπαίνουμε στο geocaching.com, ψάχνουμε για κρύπτες, διαβάζουμε geocaching ιστορίες μελλών, κάνουμε geocaching chat με άλλους geocachers και γενικά το ψάχνουμε το θέμα.

Αλλά θες λίγο το ότι στην Ελλάδα το hobby δεν είναι και πολύ διαδεδομένο, λίγο η απειρία, και λίγο η γκαντεμιά μετά τη θριαμβευτική πρώτη εύρεση στα Τέμπη του Νέστου ακολούθησαν 3 αποτυχίες.

Αποτυχία Νο 1 – Πρωτομαγιάτικη Απογοήτευση

Πρωτομαγιά 2011 και με την οικογένεια και ένα φιλικό ζευγάρι εκδράμουμε στη Κεραμωτή. Καταπληκτική ευκαιρία για να βρούμε τη κρύπτη GC24TGD που σύμφωνα με τις οδηγίες βρίσκεται σε Β40.88992 Α24.76497. Βάζουμε τις συντεταγμένες στο gps και αφού περάσαμε τη Χρυσούπολη και τα χωριά της, μετά τη Νέα Καρυά στρίψαμε αριστερά ακολουθώντας τις πινακίδες για το Κέντρο Υποδοχής Επισκεπτών Νέστου σε ένα χωματόδρομο περίπου 2 χιλιόμετρα, κοντά στο Δέλτα του ποταμού.  Ο χωματόδρομος μας έβγαλε σε ένα χώρο αναψυχής με κιόσκια, παγκάκια και βρύσες όπου λόγω της ημέρας υπήρχαν αρκετές παρέες που βγήκαν να πιάσουν τον Μάη. Ήδη αυτό το γεγονός με προβλημάτισε αρκετά γιατί δεν ήξερα πως θα είναι να αρχίσω το ψάξιμο της κρύπτης με ένα σωρό geomuggles τριγύρω.

GEOMUGGLE ή σκέτο MUGGLE = Λέξη δανεισμένη από τον Harry Potter που εννοεί αυτόν που δεν ασχολείται με το hobby και δε μπορεί να καταλάβει τι κάνουν κάποιοι με κάποια συσκευή στο χέρι που ψάχνουν σε χόρτα, θάμνους και πέτρες.

Φτάσαμε στο κοντινότερο σημείο που σύμφωνα με τις οδηγίες θα έπρεπε πλέον να αφήσουμε το αυτοκίνητο και να ακολουθήσουμε τη κατεύθυνση που έδειχνε το gps καμία 30αριά μέτρα προς τα αριστερά. Το spoiler έδειχνε μια  πινακίδα που όριζε την αρχή του μονοπατιού και μία πεσμένη πόρτα στο φράχτη απ’ όπου θα μπορούσαμε εύκολα να φτάσουμε στη κρύπτη.

SPOILER = Μασημένη τροφή. Κάποιο βοηθητικό στοιχείο (συνήθως φωτογραφία) που σου δείχνει ακριβώς το σημείο της κρύπτης. Οι έμπειροι geocachers αποφεύγουν να χρησιμοποιούν spoilers  για να μην τους χαλάει τη μαγεία του κυνηγιού.  Είναι σαν να βλέπεις ένα αστυνομικό film και κάποιος να σου αποκαλύπτει το δολοφόνο πριν τελειώσει η ταινία. 

  

 Ήμασταν ακριβώς σε αυτό το σημείο. Η πινακίδα ήταν στη θέση της όπως και ο φράχτης αλλά… κάποιος φρόντισε να επισκευάσει ( έστω και άτσαλα) τη πόρτα του φράχτη και η κρύπτη ήταν πλέον απροσπέλαστη. Ήμουν μόλις 30 μέτρα μακριά της αλλά εκτός και αν ήθελα να θεωρηθώ παραβάτης, δε μπορούσα να πλησιάσω καν εκεί κοντά.

 

Αφού έψαξα όλες τις εναλλακτικές και  αφού δε μπόρεσα να βρω κάποιο νόμιμο τρόπο να εισέλθω στη περιοχή εγκατέλειψα το χώρο και έπνιξα το geocache-πόνο μου σε παρακείμενη ταβέρνα της Kεραμωτής παρέα με την οικογένεια και τους φίλους.

Όταν γύρισα σπίτι έκανα ως όφειλα τη δήλωση Not Found στο geocaching.com και ελπίζω ο ιδιοκτήτης της κρύπτης να λάβει τα απαραίτητα μέτρα.

Αποτυχία Νο2 – Πέφτει, πέφτει, πέφτει το νερό.

Το ραντεβού ήταν 5:00 το πρωί του Σαββάτου 07/05/2011. Κάποια αβλεψία μου μας έκανε να καθυστερήσουμε κανένα 20λετο και έτσι 05:20 ξεκινούσαμε με το Σάββα. Προορισμός η κρύπτη GC2NHDP σε στίγμα Β41.3274 Α24.67192 ή πιο απλά : στους καταρράκτες του Λειβαδίτη.

Περάσαμε τη Σταυρούπολη, Καρυόφυτο και Λειβαδίτη και μετά από καμία ώρα από την αναχώρησή μας αφήναμε την άσφαλτο και μπαίναμε στο χωματόδρομο που θα μας οδηγούσε στην αρχή του μονοπατιού για τους καταρράκτες. Ο χωματόδρομος ήταν σε άσχημη κατάσταση, γεμάτος νεροφαγιές και πετροκοτρονολίθαρα και μέχρι να φτάσουμε στο parking φάγαμε πολύ φραπέ.

ΦΡΑΠΕ = Μη geocaching λεξιλόγιο. Εννοεί κυρίως τις αόριστες κινήσεις του κεφαλιού και την επίδραση που έχει στο ανθρώπινο σώμα ένας κακοτράχαλος δρόμος που τον διασχίζεις με όχημα ακόμα και αν αυτό είναι RAV 4.

 

Πήραμε το κατηφορικό μονοπάτι και κινηθήκαμε μέσα στο δάσος της Οξιάς. Στο δρόμο μας μερικά ξεριζωμένα δέντρα μαρτυρούσαν τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στη περιοχή κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Κατά μήκος της διαδρομής το δασαρχείο έχει φροντίσει να τοποθετήσει χρήσιμες πινακίδες, κιόσκια και παγκάκια και έτσι η πορεία γίνεται  σε πολιτισμένο περιβάλλον.

 

Κατά τη διάρκεια της κατηφόρας ακούγαμε το θόρυβο από τους καταρράκτες και σε κάποιο σημείο μάλιστα, καθώς πήραμε μία στροφή, η κατεύθυνση του ήχου πέρασε από το αριστερό αυτί στο δεξί. Στην αρχή νόμισα ότι μου φάνηκε αλλά το επιβεβαίωσα στηνάνοδο όπου συνέβη ακριβώς το ίδιο και μάλιστα συμφώνησε και ο Σάββας σε αυτό. Ο λόγος για το «φαινόμενο» είναι ότι καθώς κινούμασταν ακούγαμε τον ήχο του πρώτου καταρράκτη, του λεγόμενου  και «μικρού» ενώ μετά τη στροφή ο ήχος προέρχεται από τον δεύτερο… τον «μεγάλο». Για να είμαι ειλικρινής δε παίρνω και όρκο ότι αυτός είναι ο λόγος αλλά τουλάχιστον είναι μια λογική και βολική δικαιολογία.

Λίγο πιο κάτω, πίσω από ένα βράχο  είχαμε μία καταπληκτική θέα του «μικρού» καταρράκτη Είμασταν πολύ τυχεροί που είχε πολύ νερό και έπεφτε εντυπωσιακά μέσα στη χαράδρα. Απ’ όσο ξέρω στο «μικρό» καταρράκτη δε μπορείς να πλησιάσεις παρά μόνο να τον δεις από μακριά και μερικές φορές λόγω λειψυδρίας έχει πολύ λίγο νερό και είναι έως και ανύπαρκτος. 

Συνεχίσαμε κατηφορικά και δε αργήσαμε να βρεθούμε πιο χαμηλά, κοντά στον «μεγάλο». Διασχίσαμε το ξύλινο γεφυράκι και πήραμε τη μικρή ανηφόρα για να βρεθούμε ακριβώς απέναντι από τον καταρράκτη στο σημείο που μας υποδείκνυε   το gps.  Το νερό έκανε μία πολύ εντυπωσιακή πτώση από 40 και βάλε μέτρα και αν και ήταν η τρίτη μου επίσκεψη,  αυτή τη φορά ο καταρράκτης μου φάνηκε εντυπωσιακότερος από ποτέ.  

Αφήσαμε το νερό να κάνει τη δουλεία του και το ρίξαμε στο ψάξιμο. Είχαμε μία κρύπτη που μας περίμενε να την ανακαλύψουμε ή έτσι νομίζαμε τουλάχιστον. Σύμφωνα με τις οδηγίες η κρύπτη που ήταν ένα μικρό αλουμινένιο μπουκαλάκι με χρώματα παραλλαγής, και μάλλον θα έπρεπε να βρίσκεται κάτω από το πέτρινο παγκάκι, δίπλα από ένα χτιστό βάθρο με φωτογραφίες και πληροφορίες για τη περιοχή. 

 

Αρχίσαμε τις «ανασκαφές» κάτω από το παγκάκι αλλά και στο γύρω χώρο, ανασηκώνοντας κλαδιά, φύλλα και πέτρες αλλά και οτιδήποτε μας φαινόταν πιθανή κρυψώνα. Ένας αλουμινένιος  κρίκος που καθρέφτισε το φως από τον φακό μας φάνηκε ότι ήταν η επιβράβευση των προσπαθειών μας. Αλλά δυστυχώς ήταν ένα απλό καπάκι από κονσέρβα και μάλιστα από κονσέρβα τονοσαλάτας. Αισθανθήκαμε σαν το ψαρά που ρίχνει τη πετονιά αλλά τελικά ψαρεύει γαλότσες.

Συνεχίσαμε για καμιά 15αριά λεπτά ακόμα αλλά είχαμε αρχίσει να απογοητευόμαστε. Κάναμε όλα τα πιθανά σενάρια. Είτε δεν ήμασταν στο σωστό μέρος, είτε δεν σκάψαμε αρκετά βαθιά, είτε το πήρε κάποιος μη σεβόμενος τους κανόνες του παιχνιδιού, είτε παρασύρθηκε, είτε, είτε, είτε…

Εδώ που τα λέμε τα τελευταία 2 σενάρια δε  φαίνονται και πολύ απίθανα. Ακριβώς μπροστά από το πέτρινο παγκάκι ένα πεσμένο – ξεριζωμένο δέντρο που έσκαψε μάλιστα και το μονοπάτι, δικαιολογεί κάποια πιθανότητα να βγήκε η κρύπτη στην επιφάνεια και είτε να τη βρήκε κάποιος είτε να παρασύρθηκε μέσα στο ποτάμι.

Όπως και να έχει πάντως, γεγονός είναι ότι κρύπτη δεν υπήρχε και ελαφρώς απογοητευμένοι από το Not Found αλλά γοητευμένοι από το μεγαλείο της φύσης πήραμε την ανηφόρα. Πάντως ακόμα και αν δεν ψάχναμε για τη κρύπτη, μόνο και μόνο η βόλτα στους καταρράκτες αποτελεί από μόνη της μία καταπληκτική εμπειρία και σε τελική ανάλυση, το Not Found, μάλλον δε μας πείραξε και τόσο πολύ.

Βρεθήκαμε και πάλι απέναντι από τον μικρό καταρράκτη. Αυτή τη φορά ανεβήκαμε πάνω σε ένα βράχο που προσφέρει καλύτερη θέα και θαυμάσαμε το τοπίο. Αν και από μακριά ο «μικρός» ήταν εξίσου εντυπωσιακός. Βγάλαμε και τις σχετικές φωτογραφίες για το blog και συνεχίσαμε.

 Κατά την επιστροφή φάγαμε και πάλι φραπέ στον χαλασμένο χωματόδρομο. Σίγουρα θα πρέπει να επισκευαστεί ο δρόμος γιατί σε αντίθετη περίπτωση γρήγορα θα πάψει να είναι βατός και προσπελάσιμος.

 Κατά τις 10:00 είχαμε επιστρέψει σπίτι. Στην αναφορά μας στο geocaching.com στείλαμε και ένα mail στους ιδιοκτήτες της κρύπτης ρωτώντας τους για το σημείο που την είχαν βάλει. Η απάντηση τους επιβεβαίωνε κάποια από τα σενάρια μας. Και οι ίδιοι μας είπαν ότι πράγματι την έκρυψαν κάτω από το παγκάκι, και ότι μάλλον την είχε πάρει κάποιος ή πιθανόν είχε παρασυρθεί από βροχή. Αυτό σαφώς μετρίασε κάπως την απογοήτευσή μας. 

 Αποτυχία Νο3 - Το μεγάλο ξενέρωμα. 

To στίγμα για τη κρύπτη GC23ND ήταν αρκετά κοντά μας : Β40.96393 Α25.12523. Δηλαδή στο Φανάρι του Ν. Ροδόπης. Όλα τα στοιχεία έδειχναν ότι θα ήταν ένα εύκολο cache.Είναι σχετικά κοντά, έχει δρόμο και δε χρειάζεται να ανεβοκαταβαίνεις μονοπάτια, δε θέλει πολύ ώρα να φτάσεις εκεί κτλ, κτλ.

Μια πολύ γρήγορη ανάγνωση στο geocaching.com (και αυτό ήταν και το λάθος μας) και ένα απογευματάκι μετά τη δουλειά αποφασίσαμε να πάμε να βρούμε τη κρύπτη. Είχαμε συνεννοηθεί και ο Σάββας ξεκίνησε νωρίτερα με το ποδήλατο για να τον προλάβω εγώ αργότερα. Βρεθήκαμε κάπου πριν το Πόρτο Λάγος και σε κανά δεκάλεπτο μπαίναμε στο Φανάρι και κατευθυνθήκαμε προς την άκρη του λιμανιού, εκεί που υποτίθεται πως κάτω από τη βάση μίας σιδερένια κολώνας (ενός παλιού φάρου για την ακρίβεια) ήταν η κρύπτη.

Χρειάστηκε να περπατήσουμε μόνο 1.5 λεπτό  Σκεφτόμασταν ότι είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Η σιδερένια κολώνα ήταν εκεί και η πρόσβαση στη βάση υπερβολικά εύκολη από κάθε πλευρά  Όμως κρύπτη πουθενά. Ψάξαμε στη βάση της κολώνας, στη βάση του κρηπιδώματος, στη βάση του κυματοθραύστη, και κάτω από τους βράχους. Ξαπλώναμε από κάτω και φωτίζαμε με το φακό στο εσωτερικό της κολώνας, επιβεβαιώναμε με το gps τα στοιχεία και το στίγμα  αλλά τζίφος.

Ένας ψαράς που εκείνη την ώρα έβγαινε με το καΐκι του από το λιμάνι μας κοίταζε με απορία. Κλασική περίπτωση muggle.

Είχαν ήδη προηγηθεί τα Not Found και σε αυτές τις περιπτώσεις σε πιάνει μία απογοήτευση αφού είσαι σίγουρος ότι η κρύπτη είναι στη θέση τους αλλά εσύ είσαι αυτός που δε μπορείς αν τη βρεις.

Η αλήθεια είναι ότι στο σημείο που υποτίθεται ότι ήταν το μικρό κουτάκι φωτογραφικού φιλμ πιασμένο με μαγνήτη στη βάση της κολώνας, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα είτε να το έχει βρει κάποιος που κάνει τη βόλτα του πάνω στον προβλήτα, είτε να έχει ξεκολλήσει ο μαγνήτης λόγω της σκουριάς και της αλμύρας που έχουν καταφάει τον παλιό φάρο.

 

 Βέβαια με τέτοιο ξενέρωμα μη περιμένετε καμία ιδιαίτερη φωτογραφία. Ιδού μία από τη βάση του φάρου με την ανύπαρκτη κρύπτη και πολύ του είναι.

 Στο υπόλοιπο 1.5  λεπτό της επιστροφής στο αυτοκίνητο ανοίξαμε και κανα–δυό καπάκια από φρεάτια μπας και … αλλά και πάλι no luck.

Κατά τη δήλωση Not Found στο site ανακαλύψαμε και το λάθος μας. Η κρύπτη είχε τοποθετηθεί τον Φεβρουάριο του 2010. Μέχρι και τον Ιούνιο δεν υπήρχε καμία αναφορά. Από κει και μετά όμως 3 geocachers αναφέρουν Not Found. Μία προσεχτικότερη ματιά στις πληροφορίες θα μας είχε γλυτώσει από το χάσιμο χρόνου και από την απογοήτευση. 

Επίλογος.

Φαίνεται να έχει τριτώσει το κακό. 3 απανωτά Not Found μας απογοήτευσαν ελαφρώς αλλά εκτός από το ξενέρωμα μας χάρισαν εμπειρία, γνώση και όμορφες στιγμές. Θα εκμεταλλευτούμε όλα τα δεδομένα αφού στη γύρω περιοχή μας περιμένουν ακόμα 3 τουλάχιστον κρύπτες αλλά και όσες έχουμε σκοπό να σπείρουμε και εμείς. 

Τα λέμε…

Και εγένετο geocaching

Μερικές φορές εξίσου ενδιαφέρον με τις δραστηριότητες που περιγράφονται στο blog, έχουν και οι «παράπλευρες» δραστηριότητες που αφορούν τις φωτογραφίες, τη καταγραφή  των στιγμάτων και την ανασκόπηση των διαδρομών αλλά και η ψηφιακή τοποθέτηση φωτογραφιών σε Ιντερνετικούς χάρτες.

Ψάχνοντας λοιπόν για το geotagging, δηλαδή το ψηφιακό μαρκάρισμα φωτογραφιών με συντεταγμένες ώστε να μπορείς να τις βάλεις στο google maps, έπεσα πάνω στο… geocaching.

Τι είναι το geocaching λοιπόν? Σκέψου ένα από τα αγαπημένα παιδικά παιχνίδια : το Κυνήγι του Θησαυρού. Μια σειρά από γρίφους που η λύση του ενός οδηγούσε σε επόμενο γρίφο μέχρι ο τελικός να αποκαλύψει το «Θησαυρό». Κάτι παρόμοιο είναι το geocaching μόνο που αντί για κρυμμένους γρίφους  οι «Θυσαυροκυνηγοί» χρησιμοποιούν GPS και στο τελικό «Θησαυρό» δε φτάνεις λύνοντας αινίγματα αλλά βρίσκοντας τη τοποθεσία από συντεταγμένες που έχεις βρει από το Internet.   

Ο «Θησαυρός» δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία κωδικοποιημένη κρύπτη (cache), ένα σημείο δηλαδή όπου βρίσκεται κρυμμένο κάποιο δοχείο ανεξαρτήτου μεγέθους που περιέχει οδηγίες για το παιχνίδι, ένα logbook για να καταγραφεί η εύρεση, ένα στυλό ή μολύβι αν χωράει στο δοχείο και ένα μικρό αντικείμενο για να το πάρει ως αναμνηστικό όποιος βρει τη κρύπτη που θα πρέπει όμως να  επίσης να αφήσει κάτι ως αναμνηστικό δώρο για τον επόμενο.

Παράδειγμα Κρύπτης

Το  geocaching έχει τους δικούς του κανόνες (π.χ Αφήνω τη κρύπτη στη κατάσταση που τη βρήκα, ή παίρνω δώρο αφήνω δώρο), τη δική του ορολογία (π.χ FtF=First to Find ή Muggles= Οι μη ασχολούμενοι με το geocaching), τα δικά του εργαλεία ή αντικείμενα (π.χ συσκευές GPS ή travelbugs) και βέβαια τις δικές του σελίδες στο internet   (π.χ www.geocaching.com ή  www.geocaching.gr.) κτλ.

www.geocaching.com

 Έτσι λοιπόν αφού διαπιστώσαμε ότι στη περιοχή μας υπήρχε σχετικά κοντά μας μία κρύπτη με κωδικό GC2NHAN, τι πιο φυσικό να «άρουμε τα ιμάτια μας» και να πάμε να τη βρούμε. Μεγάλη Παρασκευή λοιπόν και αφού ο Σάββας είχε ολοκληρώσει νωρίτερα κάποιες δουλειές δώσαμε ραντεβού στις  7¨00 το πρωί στην αλάνα δίπλα στο Νέστο στη Γαλάνη.

Νέστος το πρωί

 Σύμφωνα με τα στοιχεία μας η κρύπτη Nestos River βρίσκεται στο στίγμα Ν 41.09705 Ε 24.75247 όχι μακριά από το σημείο που βρισκόμασταν, πάνω στο μονοπάτι του Νέστου. Καθόλου δύσκολη περίπτωση και καθόλου άσχημα για τη πρώτη φορά που θα ασχολούμασταν. 

Πραγματικά με οδηγό τα στοιχεία από το www.geocaching.com και πλοηγό το GPS του Σάββα δεν αργήσαμε να βρεθούμε στο σημείο και ούτε αργήσαμε να βρούμε τη κρύπτη. Για να μη χαλάσω τη χαρά του geocaching δε θα αναφέρω περισσότερες λεπτομέρειες για τη τοποθεσία της.

Προς τη κρύπτη

 Το δοχείο είναι μια μικρή θήκη φωτογραφικού film. Δεν περιέχει τίποτα περισσότερο από το logbook και τις οδηγίες . Με μεγάλη μας χαρά είδαμε ότι ήμασταν FTF δηλαδή First To Find.  Χρησιμοποιήσαμε ένα δικό μας στυλό αφού ξέραμε ότι δεν υπάρχει στη κρύπτη, υπογράψαμε στο ημερολόγιο, ξανατυλίξαμε τα χαρτιά, βάλαμε και ένα αναμνηστικό κομπολογάκι μέσα,  κλείσαμε το καπάκι και ξαναβάλαμε το δοχείο στη κρύπτη για τον επόμενο cacher όπως ορίζουν οι κανόνες του παιχνιδιού. Α! βγάλαμε και μερικές φωτογραφίες αλλιώς τι θα έβαζα στο blog.

LogBook

 Aφού λοιπόν το πρώτο κυνήγι στέφθηκε με επιτυχία προγραμματίζουμε το 2^ο με σκοπό να βρούμε και τις 5 κρύπτες που υπάρχουν εδώ γύρω (σε ακτίνα 30 χλμ)   αλλά και να δημιουργήσουμε δικές μας κρύπτες για βάλουμε τη περιοχή για τα καλά στο χάρτη των geocachers. 

Οσοι πιστοί προσέλθετε...

Μια βόλτα στο Ενδιάμεσο

Αν κοιτάξεις τα υψώματα που περιτριγυρίζουν τη Ξάνθη  προς τη Χρύσα, ξεχωρίζουν 3 χαρακτηριστικοί ορεινοί όγκοι. Ο ένας στα αριστερά είναι το γνωστό «Αυγό» το οποίο αποτελεί και τη «μούσα» αυτού του ιστολογίου. Το άλλο ύψωμα είναι η «Μελτή» ή«Μισκιν Τεπέ» με τη πριονωτή πλαγιά που έχει και τη ψηλότερη και πιο μυτερή κορφή κα ανάμεσα σε αυτά τα 2 είναι ένα χαμηλότερο ύψωμα με 2 στρογγυλεμένες κορυφές για το οποίο όσο και αν έψαξα δε βρήκα κάποια επίσημη ή ανεπίσημη ονομασία και για αυτό θα το αποκαλέσω «Ενδιάμεσο».

 Το «Ενδιάμεσο» λοιπόν ήταν ο στόχος μας για  το Σάββατο 9 Απριλίου του 2011. Έτσι πήραμε το δρόμο πάω από τη Χρύσα δίπλα από τη δεξαμενή, πάνω από το Ψυχολογικό κέντρο. Μετά το μικρό μονοπατάκι ανάμεσα στ πεύκα, μερικά τσιμεντένια σκαλάκια μας έβγαλαν στους πρόποδες του «Ενδιάμεσου». Από αυτό το σημείο ξεκινάει και η 4^ηεναλλακτική διαδρομή για το «Αυγό» και ο περίφημος κώνος του βρίσκεται μπροστά και προς τα δεξιά από το τσιμεντένιο κεφαλόσκαλο. 

Το Αυγό δεξιά

Τα 2 υψώματα χωρίζονται από μία χαράδρα που καταλήγει στα παλιό λατομείο που περιγράφεται  σε προηγούμενη ανάρτηση οπότε πρώτο μας μέλημα ήταν να δούμε σε ποιο σημείο ενώνονται και από πού πάει το μονοπάτι για το «Αυγό».  Έτσι λοιπόν ο Σάββας κατηφόρισε προς τη χαράδρα ενώ εγώ συνέχισα προς τα πάνω ώστε να έχουμε άποψη της περιοχής από 2 κατευθύνσεις. Αυτό το σημείο βρίσκεται περίπου 700-800 μέτρα από τα τσιμεντένια σκαλάκια, προς τα δεξιά, πριν αρχίσει να βαθαίνει η χαράδρα, πάνω από τα καμμένα.

Από το μονοπάτι του Αυγού

Πρός το μονοπάτι του Αυγού

 Αφού βρήκαμε το μονοπάτι συνεχίσαμε την ανηφόρα μέχρι τη πρώτη μικρότερη κορυφή έχοντας πάντα στα δεξιά μας το «Αυγό» που έκρυβε τον ήλιο που είχε αρχίσει να ανατέλλει πάνω από τη πόλη. Η διαδρομή δεν είναι δύσκολη, απλά ανηφορική. Δεν υπάρχει κάποιο σηματοδοτημένο μονοπάτι (ή τουλάχιστον εμείς δε βρήκαμε κάτι) αλλά δεν υπάρχει και κανένας ιδιαίτερος λόγος για αυτό αφού στο γυμνό βραχώδες έδαφος δεν υπάρχει κάτι που να εμποδίζει την άνοδο.

Ανηφόρα

Ανηφορίζοντας όχι κάθετα αλλά πλάγια φτάσαμε προς τη δυτική πλευρά όπου πλέον μπορούσαμε να δούμε σχεδόν από το ίδιο ύψος τις πριονωτές πλαγιές του «Μισκίν Τεπέ». Εκεί υπάρχουν και κάποιο πεσμένοι πάσσαλοι από ένα παλιό συρματένιο φράχτη προφανώς για προστασία περηπατητών ή κοπαδιών τα παλιότερα χρόνια.

Πάσαλος

Συρματόπλεγμα

Η θέα προς τη πόλη είναι περιορισμένη αφού το «Αυγό» κρύβει όλη την ανατολική πλευρά και η πρωινή καταχνιά εμπόδιζε το μάτι να φτάσει μακριά προς το κάμπο και προς τα Δυτικά οπότε δε δώσαμε και πολύ σημασία στο θέμα «θέα» και συνεχίσαμε προς τη πρώτη «κορυφή».  Στη πραγματικότητα δε πρόκειται ακριβώς περί κορυφής αλλά για ένα πλάτωμα σε υψόμετρο λίγο περισσότερο από 500 μέτρα στο τέλος της ανηφόρας κάτι περισσότερο από 1 χιλιόμετρο από το σημείο που ξεκινήσαμε. Για το ψηλότερο σημείο του «Ενδιάμεσου» χρειάζονται ακόμα περίπου 600 μέτρα  Αυτά τα τελευταία μέτρα έχουν περισσότερη βλάστηση από τη προηγούμενη ξερή βραχώδη πορεία. Εκεί τελικά είδαμε και κάποια αραιά, παλιά, ξεθωριασμένα σημάδια από παλαιότερες ορειβατικές αποστολές  που οδηγούν προς το υψηλότερο σημείο.

Παλίο σημάδι

 Ανάμεσα στο πλάτωμα και τη κορυφή υπάρχουν  ερείπια τοίχους πιθανότατα συνέχεια της οχύρωσης του «Κάστρου του Αυγού» ή άλλης ξεχωριστής κατασκευής. Είναι να απορεί κανείς με τις συνθήκες που επικρατούσαν τα παλιότερα χρόνια και που ανάγκαζαν τους ανθρώπους να κατασκευάζουν τείχη σε τέτοια μέρη. 

Ερείπια Τοίχους

 Χωρίς  ιδιαίτερο κόπο φτάσαμε στη κορυφή που είναι χαμηλότερη από το «Αυγό». Η θέα προς τα υπόλοιπα βουνά είναι καταπληκτική. Στα Δυτικά είχαμε τις πριονωτές κορυφές πάνω από τη χαράδρα που χωρίζει το «Ενδιάμεσο» και το «Μισκίν Τεπέ» και πιο ψηλά τη κορυφή. Ίσια μπροστά το «Τσάλ» στο οποίο προφανώς μπορείς να φτάσεις αν συνεχίσεις την πορεία  προς στο βορά και αριστερά μας το «Αυγό». Με τα κιάλια βρήκαμε ενδιαφέροντα σημεία στα τριγύρω βουνά όπως π.χ το υψομετρικό της απέναντι κορυφής,  κάποια απροσδιόριστη κατασκευή στο βάθος της χαράδρας κοντά σε κάτι που έμοιαζε με σπαρμένο χωράφι, κάποια μαντριά ανάμεσα στο «Αυγό» και στο «Τσάλ» ή τα ερείπια του κάστρο  στη κορυφή του «Αυγού» που όμως δε πολυφαινόταν γιατί μας εμπόδιζε η αντηλιά.

                                                      

Κάτσαμε ακόμα κανά 10λεπτο και έπειτα πήραμε το δρόμο της επιστροφής.  Κάποια στιγμή στη παρέα μας 2 σκυλιά που μας συντρόφευσαν για λίγο μέχρι να τα φωνάξει το αφεντικό τους που έκανε τη βόλτα του προς το «Αυγό». 

Κατηφόρα

 Στη κατηφόρα  ακολουθήσαμε λίγο διαφορετική διαδρομή αφού πλέον δεν υπήρχε κάποιος λόγος για παράκαμψη και συναντήσαμε κάτι μικρούς σκαμμένους για προφανώς κάποια άλλου είδους δραστηριότητα. Ένας μικρός βράχος στηριγμένος πάνω σε μία πέτρα δίπλα από ένα κρατήρα ήταν ένας λόγος για φωτογραφία. 

Βράχος πάνω σε πέτρα

Κρατήρας

Η εκδρομή στο «Ενδιάμεσο» είναι μια ευχάριστη διαδρομή για κάποιον που θέλει να περάσει όμορφα κανα 2ωρο κάνοντας πεζοπορία στη φύση χωρίς να φύγει μακριά από τη πόλη. Λόγω του βραχώδους  της περιοχής υπάρχει περισσότερο από άλλες περιπτώσεις ένα θεματάκι με ανεπιθύμητες συναντήσεις (π.χ φίδια) και για αυτό καλά θα είναι να υπάρχει η κατάλληλη προετοιμασία και τα απαραίτητα εφόδια όπως για κάθε εξόρμηση στο βουνό.

Και οπωσδήποτε και πάνω απ’ όλα να υπάρχει καλή παρέα. 

Το Τσάλ από τη κορυφή του "Ενδιάμεσου

Η πριονωτή πλευρά του Μισκίν Τεπέ