Καλεσμένος σε Γάμο Πέτρινο

 Χάρη στο geocaching γνώρισα κάποια μέρη καταπληκτικής ομορφιάς και ιστορίας που χωρίς αυτή την ενασχόληση μάλλον δεν υπήρχε περίπτωση να δω ποτέ. Κάποια μέρη βέβαια αναφέρονται στα τουριστικά φυλλάδια και έχουν περισσότερες πιθανότητες επίσκεψης αλλά και πάλι,  πολλά άλλα είναι άγνωστα για το ευρύ κοινό, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και βέβαια χωρίς της έξαψη του geocaching χάνουν μέρος από την αίγλη τους.

Το παραπάνω μήνυμα λαμβάνω και από άλλους geocachers που βρίσκουν κρύπτες που έχω βάλει εγώ και που κατά το finding σχολιάζουν ότι «δεν υπήρχε περίπτωση να δουν το συγκεκριμένο σημείο αν δεν κυνηγούσαν τη κρύπτη»

Άλλωστε το γράφει ξεκάθαρα ο Gonzo_Paper :

-“Another one of those beautiful places that I never would have discovered without geocaching. Thanks for the cache!”

 ή ο nikos651:

-“Another nice place that would be out of my planned route but the fellow geocacher, made me come here.”

 ή ο Kivotos:

-“…definitlely a beautiful area that were it not for geocaching we would never have found. Thanks for the adventure!!!”

… που βρήκαν τη κρύπτη GC2ZZ6F Hot waters Sidirokastro, που έχει τις περισσότερες μέχρι τώρα επισκέψεις. 

Άλλωστε πώς να μην ευχαριστήσεις κάποιον που σε πήγε σε ένα πανέμορφο σημείο που κανονικά δε θα έβλεπες ποτέ όπως π.χ οι κρύπτες στο Ognyanovo της Βουλγαρίας ή η multi στη Νικήτη με την υπέροχη θέα στο κόλπο της Κασσάνδρας, ή στη Νυμφόπετρα   προς Θεσσαλονίκη ή τις κρύπτες στο Λονδίνο και βεβαίως αυτή που με τίποτα δεν υπήρχε περίπτωση να πάω χωρίς το geocaching, η κρύπτη στο λόφο του Κουλέ πάνω από τις Πρέσπες με τη καταπληκτική και μαγευτική θέα.

 

Ήταν μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν και μία μικρή εισαγωγή στη τωρινή ιστορία που διαδραματίζεται και πάλι στη γειτονιά μας, στα Βόρεια,  πέρα από τα σύνορα αλλά όχι και πολύ μακριά. 

Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα και πολύ κέφι να περάσω το Σαββατοκύριακό μου στο Κίρτζαλι της Βουλγαρίας. Βλέπεις είχα βρεθεί εκεί για επαγγελματικού λόγους πριν καμία 12αριά χρόνια και δε μου άρεσε και πολύ. Τι πολύ δηλαδή; καθόλου. Μια τεράστια διαδρομή που ξεκινούσε από τη Ξάνθη, διέσχιζε όλη τη Θράκη και ολόκληρο τον Νομό Έβρου από κάτω προς τα πάνω, περνούσε το τριεθνές στο Ορμένιο και έμπαινε στη Βουλγαρία κοντά στο Σβίλενγραντ έπειτα συνέχιζε μέσα από αρκετά χωριά του Βουλγαρικού Νότου μέχρι το Κίρτζαλι με συνολική απόσταση πάνω από 350 χιλιόμετρα που τότε είχαν χρειαστεί πάνω από 5 ώρες. Τα χωριά που συναντούσες στο δρόμο σου έσφιγγαν το στομάχι με τους ασοβάντιστους τοίχους, τα σκουριασμένα μπαλκόνια, τα χωρίς παντζούρια παράθυρα, τα κάρα στους δρόμους  τις απεριποίητες αυλές και τη μυρουδιά του πετροκάρβουνου από όσα εργοστάσια έμειναν να λειτουργούν μετά τη πτώση του Κομουνισμού.

Η ίδια η πόλη ένα κλασικό απολειφάδι του παρελθόντος με τις τεράστιες ανατολικού τύπου κακοσυντηρημένες πολυκατοικίες, τους ξεχαρβαλωμένους γεμάτους λακκούβες δρόμους και επίσης κάρα με άλογα και γαίδουρια να κυκλοφορούν δίπλα από παλιά LADA στους δρόμου της «μεγαλούπολης» της περιοχής.

Μετά την επαγγελματική μας επίσκεψή οι οικοδεσπότες μας είχαν πάει στο «καλό εστιατόριο» της πόλης με τα ακριβά παρκαρισμένα αυτοκίνητα απ’ έξω, που πραγματικά σε έκανε να ξεχνάς ότι είχες δει μέχρι τότε και αν θυμάμαι καλά ο λογαριασμός για ένα γεύμα 6 ατόμων ήταν κάτι λιγότερο από ένα μηνιάτικο για τους Βούλγαρους εργαζομένους.

Πραγματικά ξεκίνησα με μισή καρδιά. Σίγουρα θα είχαν αλλάξει κάποια πράγματα αλλά πόσο θα μπορούσαν να έχουν αλλάξει? Βέβαια δε το άφησα στη τύχη, έβαλα το χεράκι μου. Το ξενοδοχείο δε ήταν μέσα στη πόλη αλλά καμιά 18 χιλιόμετρα ανατολικά μέσα στα βουνά και είχε και τις σχετικές του ανέσεις spa, πισίνα, εστιατόριο, ιντερνετ  κτλ οπότε θα μετριαζόταν η κατάσταση. Και βέβαια το έριξα στη μελέτη για τις κρύπτες της περιοχής οπότε με όλα αυτά θα γέμιζε εύκολα και μάλλον όμορφα το ΣΚ.

Η διαδρομή πλέον δεν ήταν 350 χιλιόμετρα αφού από τον νέο κάθετο δρόμο από Κομοτηνή προς Νυμφαία και από το πέρασμα της Μακάζας, η απόσταση έχει μειωθεί κατά πολύ.Βγαίνοντας από τη Κομοτηνή  πας δεξιά στη διασταύρωση της Καρυδιάς προς τον Κάλχα. Πολύ προσοχή εκεί γιατί λόγω κακής σήμανση αλλά και της χωροταξίας δημιουργείται η αίσθηση ότι έχεις προτεραιότητα σε όποια κατεύθυνση και αν κινείσαι με αποτέλεσμα να γίνονται εκεί πολλά ατυχήματα. Δυστυχώς ένα ακόμα είχε γίνει σχεδόν μόλις φτάσαμε και εμείς εκεί.

Σε καμία 1700 μέτρα υπάρχει  μια μεγάλη ταμπέλα που δείχνει το δρόμο προς τα σύνορα αλλά και πάλι δεν είναι δύσκολο να μπερδευτείς αν πηγαίνεις πρώτη φορά και το πιο πιθανό είναι να πάρεις το δρόμο προς το Τυχηρό. Μικρό το κακό αφού θα χρειαστείς 2-3 λεπτά για να επιστρέψεις. Και παίρνεις το δρόμο προς τη Νυμφαία διασχίζοντας κάθετα την Ελληνική Ροδόπη, ένας δρόμος μέσα στο πράσινο και  περνάς 5 σήραγγες που έχουν και το δικό τους όνομα π.χ «Κατερίνα»,  "Σωλομόντας". "Νυμφαία", "Φρουρός" και "Τυχερό" και σε περίπου 7 χιλιόμετρα από το χωριό με τα ομώνυμα οχυρά της Νυμφαίας φτάνεις στα σύνορα.

   

Λόγω ΕΕ οι διαδικασίες απλές και γρήγορες και μπαίνεις σε Βουλγαρικό έδαφός. Αυτός ο δρόμο δεν υπάρχει στο gps. Βλέπεις είναι καινούργιος και δε πρόλαβαν να το ανανεώσουν. Κανένα πρόβλημα όμως αφού είναι η μοναδική δίοδος και καθώς είναι καινούργιος δρόμος έχει όλες τις διαγραμμίσεις και τις σημάνσεις σε Βουλγάρικα αλλά και Αγγλικά για να μη χάσεις το προορισμό σου. Αυτή τη φορά δε χρειάστηκε να διασχίσουμε κανένα χωριό αφού όλα είναι τουλάχιστον 1 χιλιόμετρο εκατέρωθεν του δρόμου. Σε μεγάλο μέρος της διαδρομής πάς παράλληλα με τον Αδρα, Μάλιστα υπάρχουν και στενόμακρες κρεμαστές πεζογέφυρες μεγάλου μήκους είναι η αλήθεια για να πηγαίνουν από το δρόμο προς τα χωριά. 

Το Κίρτζαλι έχει αλλάξει αρκετά από ότι θυμόμουν τη προηγούμενη φορά με καινούργια δυτικού τύπου πολυκαταστήματα και πινακίδες γνωστών προϊόντων αλλά μεγάλο μέρος της πόλης έχει μείνει το ίδιο με κυρίως χαρακτηριστικό τις κακοσυντηρημένες πολυκατοικίες, κλασικά μνημεία μίας άλλης εποχής.  Και πούσαι... Βουλγαρία λέμε αλλά μη φανταστείς. Εκτός από τα τοπικά προιόντ απου έχουν μια κάποια διαφορά τιμής, τα υπόλοιπα γνωστά, ίδια τιμή μη σου πώ και μεγαλύτερη από την Ελλάδα. Εκτός από τα κάυσιμα δηλαδή. Εκεί η διαφορά είναι αισθητή.

Τη πόλη διασχίζει ο Αρδας και χάρη σε 2 φράγματα στα ανατολικά και στα δυτικά της ροής σχηματίζονται 2 τεχνητές λίμνες με αποτέλεσμα στο ύψος του Κίρτζαλι ο ποταμός να έχει τόσο πολύ νερό που δίνει την αίσθηση των μεγάλων πλωτών ποταμών της Ευρώπης. 2 μεγάλες γέφυρες ενώνουν τις όχθες της πόλης και η κυκλοφορία ήταν και άνετη και χωρίς προβλήματα. Στη μία γέφυρα μάλιστα υπάρχει και ένας ακόμα μικρός υδατοφράκτης 8 διαμερισμάτων για τον έλεγχο της στάθμης.  Η φωτογραφία δανεισμένη από το google street view

 

Για τη πόλη δεν έχω να πω περισσότερα. Τόσα είδα τόσα γράφω. Και έτσι ήρθε η ώρα της κρύπτης. Αν πάρουμε σαν αφετηρία τη κυρίως γέφυρα του Άρδα, διασχίζοντας τη πόλη και περνώντας έξω από ένα μεικτό (Χριστιανικό – Μουσουλμανικό) Νεκροταφείο,  τότε σε περίπου 5 χιλιόμετρα φτάνουμε στο «Γάμο των Βράχων». Για να μη μπερδέψω τη κατάσταση θα αναφέρω ότι η τοποθεσία είναι κοντά στο χωριό Zimzelen αλλά υπάρχει καλύτερη πρόσβαση αν πάρεις το δρόμο προς το χωριό Povet και σταματήσεις σε ένα αυτοσχέδιο parking κανένα χιλιόμετρο πριν.

Νωρίτερα είχαμε περάσει από κάποια καταπράσινα λιβάδια που δε κρατήθηκα να μη σταματήσω και να βγάλω μερικές φωτογραφίες.

 

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Τι είναι ο Γάμος των Βράχων; Είναι λοιπόν ένα σύμπλεγμα ηφαιστιογενών βράχων, που αποτελούν τη βάση του χωριού Zimlemen,  που λόγω υποβρύχιας υφαιστιακής δραστηριότητας και ανέμων έχουν πάρει διάφορες μορφές. Διάφορα συστατικά των βράχων έχουν δώσει ένα κόκκινο χρώμα κάνοντας ακόμα πιο μυστηριώδες το μέρος. Το πιο χαρακτηριστικό σημείο είναι ένας δίδυμος βράχος που δίνει την αίσθηση ενός σφιχταγκαλιασμένου ζευγαριού ενώ οι υπόλοιποι βράχοι μοιάζουν σαν την γαμήλια ακολουθία. Εξού και η ονομασία. Ο μύθος έχει 2 εκδοχές. Η πρώτη είναι ότι ο θεός τιμώρησε τους ανθρώπους  και τους μεταμόρφωσε σε βράχους όταν ο πεθερός πόθησε τη νύφη. Η δεύτερη εκδοχή είναι πιο φολκλορική και αναφέρεται στο ότι κανένας δε πρέπει να δεί τη νύφη πριν από το γάμο αλλά ένας δυνατός άνεμος παρέσυρε το πέπλο αποκαλύπτοντας το πρόσωπο της και έτσι για τιμωρία η φύση μεταμόρφωσε σε βράχους όλους του παρευρισκομένους. 

 

Παρκάραμε το αυτοκίνητο στο πλάι του δρόμου. Από εκείνο το σημείο δε φαινόταν τίποτα αφού η γάμος τελείται πίσω από ένα καταπράσινο λόφο. Έπρεπε λοιπόν να πάρω το μονοπάτι και να ανηφορίσω αυτό το λοφάκι. Κάνοντας κάποιο λάθος πήρα ένα αριστερό μονοπάτι που με έστειλε αρκετά μακρύτερα αλλά αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να περιηγηθώ σε μεγαλύτερη έκταση στο χώρο και να δώ από κοντά τους περισσότερους βράχους. Μεγάλες σχισμές που χωρούσαν άνετα 2 και 3 και 4 ανθρώπους επέτρεπαν να δω τους βράχους «εκ των έσω» και έτσι είχα καλύτερη αίσθηση του μεγέθους τους. Χρειάστηκα κανένα 10λεπτο μέσα στη ζέστη και στον ανοιξιάτικο ήλιο για να πλησιάσω και να ανεβώ στο λόφο και όταν έφτασα στη κορυφή το θέαμα με αποζημίωσε. Οι πανύψηλοι  βράχοι που είχα περάσει από διπλά τους , σμιλευμένοι από τον άνεμο και τη βροχή δημιουργούσαν κάθετα κύματα που έδιναν πραγματικά την αίσθηση ανθρώπινης συνάθροισης. Επίσης Μου έδιναν και την αίσθηση ενός αέναου πέτρινου καταρράκτη. Ίσως από τις φωτογραφίες αυτό να μην είναι και πολύ ορατό αλλά σε live αυτή την εντύπωση αποκόμισα.

Και το ευτυχές ζευγάρι; Από τους πρόποδες του λόφου οι σφιχταγκαλιασμένοι βράχοι, ντυμένοι στα κόκκινα,  ανυψωνόταν σχεδόν μέχρι και πιο ψηλά από τη κορυφή. Θάταν καμία … άσε δε μπορώ να υπολογίσω το ύψος. Με τη λυγερόκορμη κορμοστασιά και τα κεφάλια και των δύο να ξεχωρίζουν και να δίνουν  ακριβώς αυτή την ανθρώπινη αίσθηση πραγματικά είχα μπροστά μου ένα ανθρώπινο ζευγάρι. Μόνο μια σχισμή τους χώριζε καθώς η νύφη ( ή ο γαμπρός θα σας γελάσω) γέρνει και στηρίζεται πάνω στον έτερον ήμισι.  Όπως και οι υπόλοιποι επισκέπτες καθόμουν και θαύμαζα αυτό το υπέροχο γλυπτό της φύσης. Τι καλύτερο εργαλείο από τον άνεμο και τη βροχή, τι καλύτερη έμπνευση από την ίδια τη Μητέρα Φύση.

 

Από τη μια ο θαυμασμός και από την άλλη αναρωτιόμουν που να έχει τοποθετηθεί η κρύπτη και το κυριότερο με τόσους geomuggles εκεί γύρω πώς θα πάω να τη ψάξω. Θεωρούσα ότι οι Kreo_74, Evgenin & Milen_Xp θα είχαν βάλει τη κρύπτη μέσα στη σχισμή, ή πίσω από τους βράχους στο δέντρο, σενάρια που με τρόμαζαν καθώς η βάση των βράχων είναι αρκετά κατηφορική και μάλλον γλιστερή, φαίνεται άλλωστε και από τη φώτο. Άσε και τους muggles. Όλοι τους είχαν στραμμένα τα μάτια στο γάμο. Τι θα σκεφτόταν αν έβλεπαν κάποιον να τριγυρνάει εκεί γύρω όταν όλοι ήταν πάνω στο λόφο;

Από το θαυμασμό μου για αυτό που έβλεπα δεν είχα προσέξει ότι οι συντεταγμένες δεν οδηγούσαν στο πέτρινο ζευγάρι αλλά στη πλαγιά του λόφου που ήδη βρισκόμουν. Δεν πολυπίστεψα το gps αλλά αποφάσισα να ακολουθήσω τις οδηγίες του. Και ευτυχώς δηλαδή. Πίσω από ένα θάμνο και κάτω από ένα εξωγκομένο βράχο είδα κάτι που πολύ μου θύμιζε κρύπτη. Εκτός από ένα περίεργο σημάδι με μπογιά (σαν να υποδείκνυε ακριβώς το μέρος) είχε μαζεμένες ένα σωρό πλακέ πέτρες  που μάλλον δε ταίριαζαν ακριβώς με το περιβάλλον. Τι κάνει νιάου- νιάου στα κεραμιδιά;  Παραμέρισα τις πέτρες και δεν άργησε να φανεί ένα μεταλικό μισοσκουριασμένο κυλινδρικό δοχείο με ένα geocaching αυτοκόλλητο και με διάφορα μπιχλιμπίδια, ένα μολυβάκι και το logbook. 

Ο θάμνος με προστάτευε από τα αδιάκριτα βλέμματα αλλά δεν ήθελα να δώσω στόχο γενικώς. Υπέγραψα γρήγορα το logbook και δε πήρα κανένα αναμνηστικό καθώς δεν είχα κάποιο δικό μου να αφήσω. Έβαλα όλα τα συμπράγκαλα στο δοχείο, το έκλεισα και το ξαναπλάκωσα με τις πέτρες. Ούτε γάτα ούτε ζημία. Κρύπτη GC2C5FH STONE WEDDING  = FOUND. Αποστολή εξετελέσθη.

Στην επιστροφή πήγα στο απέναντι λοφάκι για να δώ το υπερθέαμα από άλλη γωνία. Ναι τα δύο κεφάλια πρόβαλαν πάνω από το λόφο που βρισκόμουν. Καταπληκτικό και μεγαλειώδες. 

Μερικές φορές η ομορφιά βρίσκεται εκεί που δε τη περιμένεις. Ένα ΣΚ που φάνταζε μάλλον βαρετό και δυσάρεστο αποδείχτηκε πανέμορφο και πολύ ενδιαφέρον. Το βουνό και το ξενοδοχείο (αν και δε χρειάστηκε να αναφερθώ και πολύ αλλά όποιος ενδιαφέρεται ας με ρωτήσει) είχαν τη δικής χάρη και το geocaching τη δική του περιπέτεια που ακόμα μια φορά μου προσέφερε την επίσκεψη σε … another one of those beautiful places that I never would have discovered without geocaching.

Αντάλοφος 2014. Το "Τάμα" που εκπληρώθηκε. Οι παρέες γράφουν την Ιστορία.

Η υπόσχεση είχε δοθεί από πέρσι τον Φεβρουάριο.  Ο Αντάλοφος δε μπορoύσε να περιμένει άλλο. Αλλά αυτή τη φορά δε θα ήταν μια απλή διαδρομή όπως οι άλλες : Ξυπνάμε νωρίς, περπατάμε, επιστρέφουμε. Αυτή τη φορά θα ήταν αναβαθμισμένη κατάσταση.

Η ιδέα είχε πέσει από τον Σάββα εδώ και καιρό. Διανυκτέρευση στο βουνό.

Εντάξει μη φανταστείς σκηνάκια, sleeping bags και φωτιά στο δάσος με παρέα τις αρκούδες. Σκεφτόμασταν κάτι πιο intellectual. Ένα ορεινό καταφύγιο,  ξενώνας η οποιοδήποτε κατάλυμα θα μας  ήταν αρκετό.  Πλακώσαμε τα τηλέφωνα αλλά με λύπη διαπιστώσαμε ότι κάποια από τα καταφύγια που είχαμε στο νου είτε είχαν κλείσει είτε δεν ήταν διαθέσιμα τη περίοδο που τα θέλαμε. Τελικά αυτό δε μας χάλασε και πολύ αϕού η τελική επιλογή αποδείχτηκε και η καλύτερη.

Στο κάτω-κάτω, μια καλή παρέα,  ένα όμορφο μέρος,  κατάλληλος καιρός και πολύ καλή διάθεση. Αυτά υπήρχαν.  Τι άλλο χρειάζεται κάποιος για να περάσει φανταστικά;

Κάναμε τις εντελώς απαραίτητες προμήθειες που περιλάμβαναν από κρέατα και ποτά μέχρι μερέντα και μακαρόνια και Σάββατο πρωί 2 jeep(s) και 6 περιπετειώδεις !!!  τύποι ξεκινάμε με προορισμό το Δασικό Χωριό Ερυμάνθου πάνω από τον Λειβαδίτη στη Ξανθή. Από τη διαδρομή κιόλας καταλάβαμε τι μας περίμενε από το χιόνι που είχε πέσει τις προηγούμενες μέρες.

Το πρόγραμμα λίγο αόριστο αλλά σίγουρα θα περιλάμβανε μια περιπατητική διαδρομή, μια διαδρομή on 4 wheels και ότι ήθελε προκύψει.

Φτάσαμε στον Ερύμανθο και μας δώσανε το σπιτάκι Νο 11 στην άκρη του χωριού.  Τα σπιτάκια εκεί πάνω μπορούν άνετα να φιλοξενήσουν 2 οικογένειες με μικρά παιδιά ή 6 ενήλικες  (με τις κατάλληλες προετοιμασίες) αρκεί να μην έχουν ύψους πάνω από 1,80m (λόγω των κρεβατιών). Εμείς διαθέταμε και ύψη πάνω από 1.80. Το πώς κοιμήθηκαν αυτοί το ξέρουν. Πάντως το πρωί καλά τους είδα, άρα μάλλον κανένα πρόβλημα.

Σε περίπτωση που κάποιος εκτός των υπολοίπων 5 !!!  διαβάσει αυτές τις γραμμές και χρειάζεται περισσότερες πληροφορίες να αναφέρω ότι το σπιτάκι διαθέτει 2 δωμάτια με 2 κρεβάτια το καθένα και ένα σαλονάκι με ένα μπαουλοντίβανο, ένα μικρό καναπέ. Αν παίξει και κανένα φουσκωτό στρώμα ή καμία στρωματσάδα άνετα βολεύονται και περισσότερα άτομα καθώς η χρέωση είναι ανά σπιτάκι και όχι ανά άτομο. Διαθέτει ακόμα τουαλέτα, ένα χώρο αποθήκης, πλήρη κουζίνα και από θέρμανση 2 ατομικά καλοριφέρ, για κάθε δωμάτιο και το τζάκι στο σαλόνι. Μέχρι και ζεστό νερό υπάρχει για μπάνιο αν χρειαστεί. Στο μπαλκόνι υπάρχει και μία ψησταριά για τα μπινελίκια . Προφανώς όλα τα σπιτάκια είναι παρόμοια. Δε γνωρίζω αν υπάρχει κάποιο μεγαλύτερο. Στο χώρο πάντως υπάρχει και εστιατόριο για όποιον δε τα πάει καλά με τα κάρβουνα.

Ήταν μεσημέρι, Μόλις εγκατασταθήκαμε φύγαμε κατευθείαν για Αντάλοφο. Με τον Σάββα και το Τάσο είχαμε ένα «τάμα» να εκπληρώσουμε από τον Φεβρουάριο του 2013. Είχε περάσει ένα χρόνος που είχαμε δοκιμάσει τη πρώτη ανάβαση αλλά την αφήσαμε στη μέση λόγω του απίθανου χιονιού. Και αυτή τη φορά το χιόνι ήταν αρκετό αλλά σε καμιά περίπτωση όπως πέρσι. Ήταν τόσο όσο χρειαζόταν για να μην δυσκολεύει το περπάτημα αλλά να το φχαριστίεσαι και να το χαίρεσαι. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν 40εκ και ήταν και πιο παγωμένο οπότε τα πόδια δε βούλιαζαν και το περπάτημα ήταν πιο εύκολο.

Να σημειώσουμε εδώ ότι επίσημα η κορυφή ονομάζεται Ερύμανθος (εξού και το Δασικό Χωριό Ερυμάνθου). Πώς καθιερώθηκε σαν Αντάλοφος δεν έχω ιδέα. Μικρό το κακό όμως.

Η διαδρομή αποτελείται από 2 μέρη. Μία ημικυκλική πορεία μήκους ~1200m σε δασικό δρόμο που ξεκινάει από το Δασικό Χωριό του Ερύμανθου … και όλο αριστερά, και το ανηφορικό μονοπάτι μήκους λιγότερο από 700m που ξεκινάει από υψόμετρο ~1500m και καταλήγει στη κορυφή του Αντάλοφου στα κάτι λιγότερο από τα 1600m. Σε όλη τη διαδρομή υπάρχουν άσπρα/κόκκινα σημάδια πάνω στα δέντρα που δείχνουν το δρόμο και άρα δεν υπάρχει περίπτωση να χαθείς

Κάναμε λοιπόν την ημίκυκλική διαδρομή και πιάσαμε το μονοπάτι. Πάνω στο μονοπάτι το χιόνι ήταν πιο πολύ και δυσκόλευε περισσότερο το περπάτημα αλλά όχι αρκετό για να μας σταματήσει όπως τη προηγούμενη φορά. 

Άλλωστε αφού είχαμε φτάσει μέχρι εδώ δεν υπήρχε άλλος δρόμος εκτός της κορυφής.  

Αρχικά η πορεία είναι μέσα στο δάσος, στη συνέχεια σε ένα ξέφωτο, μετά πάλι λίγο δάσος και μετά μια περιοχή που οριοθετείται από το παλιό lift και σε ύψος περίπου  70 μέτρων ο Αντάλοφος … η κορυφή.

 

Το lift εγκαταστάθηκε το 1982 από τον ΕΟΣ Ξάνθης σε μια προσπάθεια αξιοποίησης της πλαγιάς σαν πίστα σκι.Δε γνωρίζω πόσο δούλεψε και αν οι άνθρωποι χάρηκαν το δημιούργημά τους. Τώρα  έχει εγκαταλειφθεί και παραμένει ένα ερείπιο,  μοναδικό πάντως ορόσημο της περιοχής και σημάδι της αγάπης κάποιων για το βουνό. 

Στο ιστορικό του συλλόγου αναφέρεται ότι έχει μήκος 180 μέτρων  άρα τόση ήταν και η τελική απόσταση που θα έπρεπε να διασχίσουμε για να ανεβούμε τα τελευταία 70 μέτρα του υψόμετρου. Βέβαια δε πήγαμε ευθεία άρα υπολόγισε σύνολο καμιά 300αριά μέτρα με τα ζιγκ ζαγκ για να είσαι μέσα.

Η Κορυφή του Αντάλοφου είναι αρκετά περιορισμένη. Καμία σχέση με αυτή του Αυγού, ή του Γυφτόκαστρου, ή του Καρπουζιού.  Πρακτικά ένας μεγάλος βράχος περιτριγυρισμένος κατά τα 2/3 με δέντρα – κάποια από τα οποία απογυμνωμένα από το αγιάζι - που δεν επιτρέπουν περιμετρική θεά.

Η επιφάνεια είναι αρκετά μικρή με περιορισμένο οπτικό πεδίο. Ειδικά προς το Βορρά δεν έχει καθόλου ορατότητα. Πρακτικά είναι ένα μικρό μπαλκόνι με θέα μόνο προς το Νότο. Τι θέα όμως !!!. Πρώτα απ’ όλα ακριβώς μπροστά σου έχεις ένα «γκρεμό». Αυτή η νότια πλευρά του Αντάλοφου είναι απότομη και αν δεν έκανα λάθος υπολογισμούς έχει ύψος τουλάχιστον 150-160 μέτρα. Κάτω χαμηλά το μάτι καταλήγει στο Δασικό Χωριό με τις κεραμοσκεπές να αχνοφαίνονται στο βάθος. Όπως μάθαμε αργότερα έχει δημιουργηθεί και μονοπάτι  από το Δασικό Χωριό προς τον Αντάλοφο απ’ ευθείας.

Στο βάθος βλέπεις όλες τις κορυφές της περιοχής του Λειβαδίτη, Δρυμός, Μαυρομάτι, Στρέφι, Τσίχλα  (τα ονόματα παρμένα από τους χάρτες του ΕΟΣ, αν κάνω λάθος στο προσανατολισμό  σχορνάτε με). Ακριβώς απέναντι η κορυφή της Χαιντούς με το δρόμο προς το παρατηρητήριο να  ξεχωρίζει καθαρά.  Εκεί πάνω μάλιστα είχε και σήμα κινητής (Ελλάδα και όχι Βουλγαρία, πάλι καλά) οπότε ήταν μια καλή ευκαιρία για ένα τηλέφωνο στο σπίτι και γιατί όχι και λίγη ζωντανή μετάδοση με 3G.

Αυτό ήταν. Το «τάμα» εκπληρώθηκε και με το παραπάνω. Τρεις το κάναμε έξι το εκπληρώσαμε. Ο Ηλίας, ο Αλέξης και ο Σταμάτης βοήθησαν σε αυτό. Δε καθίσαμε όμως περισσότερο. Άλλωστε πλησίαζε το απόγευμα και είχαμε και ένα σωρό προμήθειες που θα έπρεπε να καταναλωθούν. Πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Πολύ πιο διασκεδαστικός, με τα γλιστρήματα, τις τούμπες και τα παιχνίδια στο χιόνι όσο κατεβαίναμε τη κορυφή και πολύ πιο γρήγορος όσο σκεφτόμασταν τα καλούδια που μας περίμεναν (αλλά θα έπρεπε να ετοιμάσουμε πρώτα).

Πίσω στο σπιτάκι λοιπόν, χωρίς συνεννοήσεις και προγραμματισμό, αναλάβαμε σαν καλοκουρδισμένο ρολόι  τις διάφορες δουλειές.  Εγώ με τον Σταμάτη στα ψησίματα, ο Ηλίας τις πατάτες (ώ! ναι είχαμε και πατάτες) ο Αλέξης τα ξύλα και τα σαλατικά (στη τεχνοτροπία του κυβισμού),  ο Σάββας με τον Τάσο το καθάρισμα, το τζάκι, τη διευθέτηση του χώρου και κυρίως τη μουσική.  Το άκρον άωτον της περιπέτειας.

Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να αναφερθώ στο φαγοπότι. Κουβέντα στη κουβέντα, πλάκα στη  πλάκα πείραγμα στο πείραγμα , νύχτωσε και μετά τη χώνεψη η παρέα ήθελε καφέ. Η ιδέα να πάμε στο εστιατόριο-καφετέρια του Δασικού Χωριού αποδείχτηκε πολύ καλή κυρίως όσο αφορούσε την επόμενη μέρα.

Καθώς είχαμε έρθει χωρίς ιδιαίτερο πρόγραμμα, αλλά «έναν Αντάλοφο και ότι άλλο προκύψει», μας φάνηκε πολύ χρήσιμο το ότι ήρθε στη παρέα μας ο Σαράντης της ΕΟΔ και μας έδωσε πολλές πληροφορίες για το πού θα μπορούσαμε να πάμε, τις διαδρομές, τις αποστάσεις και τα ενδιαφέροντα σημεία. Ενδιαφέρουσες επίσης ήταν και οι διαφορές ιστορίες που είχε να μας διηγηθεί και κυρίως (αυτό το διαπίστωσα την επόμενη μέρα) ιστορίες συνδεμένες με τις τοποθεσίες που θα πετυχαίναμε στο δρόμο μας.  Πολύ καλός γνώστης της περιοχής μας έδωσε και ένα σκαρίφημα που περιλαμβάνει τους δασικούς δρόμους και τις κύριες τοποθεσίες του ορεινού όγκου του Λειβαδίτη.

Έτσι σιγά – σιγά διαμορφωνόταν στο μυαλό το Σάββα το αυριανό πρόγραμμα.  Στην επιστροφή στο σπιτάκι μας πήρε τα μεσάνυχτα και βάλε  με το να συζητάμε για το επόμενο πρωινό. Πήραμε και 2 τράπουλες για να περάσει η ώρα λες και δεν θα είχαμε τίποτα άλλο να κάνουμε. Τελικά το επόμενο δίωρο καταναλώθηκε και πάλι σε κουβεντούλα, ιστορίες, γέλια αλλά και προγραμματισμό δραστηριότητας.  Σαν κύριος στόχος ήταν η γέφυρα του Λεωνίδα  και μετά από διαδρομή στους δασικούς δρόμους και το μνημείο πεσόντων, κατάληξη στον καταρράκτη του Λειβαδίτη και επιστροφή σπίτια μας.

Η νύχτα δε πέρασε ιδιαιτέρα εύκολα για όλους αφού η έξαψη για όσα έγιναν και για όσα πρόκειται να ακολουθήσουν  ήταν εμφανής. Τελικά η κούραση μας κατέβαλε όμως αντί να έχουμε πολύ πρωινό ξύπνημα και νωρίς αποχώρηση, με το πρωινό (είπαμε είχαμε και κάτι μερέντες) τον καφέ τη κουβέντα και  τη προετοιμασία μας πήρε καλές 10 για να ξεκινήσουμε.  

Ο δρόμος που πήραμε ήταν  χωμάτινος , δασικός και σκεπασμένος με χιόνι στο όριο του «βάζω, δε βάζω αλυσίδες». Αποφασίσαμε να μη βάλουμε αλλά υπήρχαν φορές που το μετανιώσαμε. Όπως π.χ όταν τα SUV παλατζέρναν και πετούσαν κωλιές ή όταν κολλούσαν στο λόγω των ακαταλλήλων για χιόνι λάστιχων. Βέβαια ακόμα και το σκάψιμο με το χέρι και το σκούντημα ήταν μέρος της εμπειρίας. Από τη στιγμή που όλα τελείωσαν καλά βέβαια.

Η επικοινωνία με τα 2 οχήματα γινόταν με ασυρμάτους αλλά η πλοήγηση βάση του χάρτη-σκαριφήματος που μας έδωσε ο Σαράντης. Από πλευράς κλίμακας ή σχεδιασμού δεν ήταν ένας ακριβής χάρτης αλλά ήταν ακριβέστατος όσο αφορά τα τοπωνυμία, τις αποστάσεις και τις κατευθύνσεις.

Ο βασικός κανόνας είναι « όλο αριστερά». Για να πας στη γέφυρα του Λεωνίδα  ακολουθείς τον κεντρικό από τους 3 «μεγάλους» δρόμους που διασταυρώνονται έξω από το Δασικό Χωριό και παραμένεις «όλο αριστερά» σε κάθε διασταύρωση που συναντάς. Παρένθεση : Σε όλες εκτός από μία. Μία πινακίδα ορίζει μία θέση θέας  στα αριστερά (πανόραμα έγραφε αν θυμάμαι καλά αλλά μη πολυβασίζεστε σε αυτό), περίπου 5 χιλιόμετρα από την εκκίνηση. Σε εκείνη τη διασταύρωση πρέπει να μείνετε δεξιά. Κλείνει η παρένθεση. Σε 2 ½ χιλιόμετρα είναι και τα λυόμενα του Λεωνίδα  (μάλλον ερειπωμένες κατοικίες ξυλοκόπων ;;;) και σε ακόμα 2  «όλο αριστερά» μπαίνεις  σε ένα μικρό χωματόδρομο που συναντάς και ένα πεσμένο κιόσκι και άμα δε προσέξεις αρκετά θα χάσεις και τη γέφυρα αλλά και τον Λεωνίδα τον ίδιο (που λέει ο λόγος).

Βλέπεις στις μέρες μας ο δασικός δρόμος δε περνάει πάνω από τη γέφυρα του Λεωνίδα αφού έχει κατασκευαστεί μία άλλη τσιμεντένια γέφυρα καμία 200αρια  μέτρα πριν. Μετά τη τσιμεντένια και καθώς ο δρόμος πάει παράλληλα προς το Αρκουδόρεμα αν δεν έχεις το νου σου μπορεί να προσπεράσεις το φράχτη του Δασαρχείου (σπασμένος) και τη κουπαστή  και να μη δεις τη γέφυρα που είναι πλέον κάθετη προς το χωματόδρομο. Δεν υπάρχει και κάποια πινακίδα… Με τα βρύα και τα χόρτα αλλά και το χιόνι που είχε καλύψει όλη τη περιοχή η γεφυρούλα ήταν καλά καμουφλαρισμένη και ευτυχώς που είχαμε επικοινωνία με τον Σαράντη μέσω ασυρμάτου που μας υπέδειξε το σωστό σημείο,  που είχαμε όμως ήδη προσπεράσει και θα έπρεπε να γυρίσουμε προς τα πίσω. Ευκαιρία για λίγο περπάτημα και ξεμούδιασμα.

Τη γέφυρα του Λεωνίδα τη ψάχναμε εδώ και καιρό. Όχι ότι είχαμε ανεβεί και δε μπορούσαμε να τη βρούμε. Απλά ανάμεσα στις κουβέντες που κατά καιρούς κάναμε, κάποιες φορές αναφερόμαστε και σε αυτή σαν πιθανό προορισμό. Άλλωστε είχαμε ήδη επισκεφτεί τις δύο γέφυρες με όνομα : αυτή του Παπά στο Ωραίο  και του Σταμάτη στο Βασιλοχώρι  και χρειαζόμασταν και τη 3^η για να κλείσει το τρίπτυχο.

Ελάχιστες οι πληροφορίες που μαζέψαμε. Ότι έχει πέσει και έχουν μείνει μόνο τα 2 βάθρα της, ότι την έχουν γκρεμίσει χρυσοθήρες, ότι είναι πολύ δύσκολο να τη βρεις, ότι δεν αξίζει να πας εκεί κ.α. Τελικά λίγα απ’ όλα ισχύουν ή μάλλον στο περίπου. Ευτυχώς δεν έχει πέσει αλλά σίγουρα έχει τραυματιστεί από τους χρυσοθήρες καθώς είναι εμφανείς οι «επεμβάσεις» τους τόσο στη βάση όσο και στα βάθρα της γέφυρας (που στους γιατρούς να τα φάνε). Πραγματικά είναι πολύ μικρή , 6-7 μέτρα όλη κιόλη, μονότοξη, και έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το τοπίο τώρα σε κάνει να αναρωτιέσαι για τη χρησιμότητα της στο συγκεκριμένο σημείο πάνω από το Αρκουδόρεμα. Βέβαια τον καιρό που χτίστηκε τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά και σίγουρα η χρησιμότητά της ήταν πολύ μεγαλύτερη.

 Έψαξα και στο internet μπάς και βρω οποιαδήποτε πληροφορία αλλά μάτια. Το πιο «πλούσιο» υλικό που βρήκα ήταν στη σελίδα του Υδροκρίτη  αλλά και αυτό όχι και πολύ επεξηγηματικό. 5 προτάσεις όλο κιόλο.

 "Η περιοχή της ορεινής Ροδόπης είναι διάσπαρτη από μικρά και μεγάλα τοξωτά γεφύρια που φυσικά δεν τα γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος λόγο της δύσκολης πρόσβασης σε αυτά.

Η μικρή αυτή γέφυρα είναι μήκος το πολύ 6-7 μέτρα και διασχίζει το αρκουδόρεμα που είναι ένας από τους βασικούς παραπόταμους του Νέστου. Φυσικά λόγο της μειωμένης βροχής τους τελευταίους μήνες, δεν έχει πολύ νερό.

Πρόκειται για γέφυρες οι οποίες είναι κατά μήκος των αρχαίων δρόμων και μονοπατιών που ένωναν την Βόρεια Ελλάδα με τις υπόλοιπες χώρες. Δεν είναι τυχαίο που πάνω σε αυτές τις διαδρομές υπάρχουν διάσπαρτα κάστρα και φρούρια όπως της Καλύβας και Γυφτόκαστρου, που είναι τα πιο γνωστά, τα οποία έχουν κατασκευαστεί από την Ρωμαική εποχή ακόμα, για να προστατεύουν τις διαβάσεις και τους δρόμους που οδηγούν στην πεδινή Θράκη και την υπόλοιπη Ελλάδα γενικότερα από επιδρομές από τον Βορά"

Βέβαια εμένα προσωπικά με εξιτάρουν φράσεις όπως «αρχαίων δρόμων και μονοπατιών» ή «διάσπαρτα κάστρα και φρούρια». Η φαντασία οργιάζει σκεπτόμενος  αρχαίους στρατούς, καραβάνια, χωρικούς, κοπάδια, ξυλοκόπους  και αγωγιάτες στα βάθη της ιστορίας να διασχίζουν τα μοναδικά περάσματα.Την διασχίσαμε, τη φωτογραφίσαμε, τη βιντεοσκοπήσαμε, τη χαρήκαμε και μας χάρηκε και ξεκινήσαμε για το υπόλοιπο της τζιπάδας. 

Ακολουθήσαμε για λίγο παράλληλα το Αρκουδόρεμα και στρίψαμε και πάλι αριστερά σε ακόμα μία διασταύρωση πάνω σε μια τσιμεντένια γέφυρα. Εκεί η περιοχή ήταν «Νότια» καθώς δεν υπήρχε ίχνος χιονιού. Ο καθαρός χωματόδρομος μας έκανε να ανεβάσουμε λίγο ταχύτητα μέχρι που μια μικρή αβαρία μας έκοψε τη φόρα. Ας είναι καλά ο Τάσος που χώθηκε κάτω από το jeep(s) και διόρθωσε επί τόπου τη βλάβη.

Κάπου εκεί έχασα και τον προσανατολισμό μου καθώς ο χρόνος της διαδρομής μου είχε φανεί πολύ μεγαλύτερος έτσι όπως τον υπολόγιζα βάση του χωρίς κλίμακα σκαριφήματος. Παρ’ όλα αυτά πάνω στο δρόμο Αρκουδορέματος – Κερασοχωρίου βρεθήκαμε σε ένα καταπληκτικό σημείο μίας υπέροχης θέας με αμφιθεατρικά υψώματα και κάθετους βράχους να κόβουν την ανάσα. Τόσο μεγαλειώδες το τοπίο που παρόλο που το βιντεοσκόπησα πραγματικά δεν αξίζει να παραθέσω υλικό γιατί θα χάσει τη μαγεία του. Η φύση και πάλι καλλιτέχνησε στα βουνά της Ροδόπης.

Πλησιάζαμε προς τη διασταύρωση του Κερασοχωρίου όταν το μάτι μας έπεσε πάνω σε ακόμα μια ομορφιά. Από ύψος περίπου 10 μέτρων σχηματιζόταν ένας μικρός καταρράκτης με παγωμένα σε μερικά σημεία νερά. Ένα επιβλητικό, πανέμορφο, φυσικό, υπερθέαμα που το μόνο που το χαλούσε ήταν το ότι δεν είχε περισσότερο νερό. Παρ όλα αυτά ήταν κάτι αναπάντεχα όμορφο που άξιζε ένα 10λεπτο παρατήρησης. Κατεβήκαμε από τα οχήματα, βάλαμε Ποντιακά στο τέρμα και θαυμάζαμε ακόμα ένα κόσμημα της φύσης.

Στην επόμενη διασταύρωση στρίψαμε δεξιά. Μπήκαμε σε ένα δάσος από έλατα και σκεφτόμασταν πόσο όμορφα θα ήταν καλυμμένα από χιόνι. Δε πειράζει, και έτσι όμορφα ήταν.

Προορισμός μας αυτή τη φορά το Μνημείο Πεσόντων στη θέση «Σιδηρά Πύλη» . Δυστυχώς η Ιστορία είναι γεμάτη μαύρες σελίδες. Μια από αυτές γράφτηκε εδώ πάνω όταν στις 12/08/1944 εκτελέστηκαν 25 άντρες από το χωριό Τραχώνι Δράμας   (καμία 5 χιλιόμετρα από το σημείο) επειδή αρνηθήκαν να δηλώσουν Βουλγαρική υπηκοότητα κατά την απογραφή. Ένας Σταυρός πάνω σε ένα βράχο και ένα μαρμάρινο μνημείο με τα ονόματα των εκτελεσθέντων 30 μέτρα στο βάθος θυμίζουν στον επισκέπτη τις θηριωδίες του πολέμου. Ε! όσο να ’ναι μας χάλασε το όλο σκηνικό. Καθόμασταν αμίλητοι και κοιτούσαμε το μνημείο. Το φωτογραφίσαμε μεν αλλά … 

Δε πρέπει να γίνονται τέτοια πράγματα. Τώρα είναι ένα μνημείο. Μη ξεχνάμε όμως ότι ήταν ένας τόπος εκτέλεσης.

Συνεχίσαμε πάνω στο χωματόδρομο. Στο δρόμο βλέπαμε ταμπελάκια από τον αγώνα Rodopi Ultra Trail (rout) , Το κομμάτι αυτό αποτελεί το  τέλος του αγώνα των 160 χιλιομέτρων στα Βουνά της Ροδόπης που ξεκινά από το Παρανέστι και τερματίζει στο Δασικό Χωριό του Ερύμανθου.

Τελευταίος προορισμός all time classic  ο Καταρράκτης του Λειβαδίτη. Παρκάραμε και αρχίσαμε το κατέβασμα. Καλό το κατέβασμα δε λέω αλλά σαν το ανέβασμα δεν έχει. Σκεφτόμενος λοιπόν το ανέβασμα που με περίμενε έδωσα την ευχή μου στην υπόλοιπη παρέα και έμεινα στα μισά της διαδρομής ώστε να πάρω την μισή ανηφόρα στη συνέχεια. Ο Τάσος έμεινε για παρέα μου. Άλλωστε στον Καταρράκτη έχουμε πάει ουκ ολίγες φορές. Περίπου στα μέσα της διαδρομής έχει ένα κιόσκι, λίγο αριστερά ένα βράχο και πάνω στο βράχο μια εξίσου όμορφη θέα, Τον λεγόμενο μικρό καταρράκτη του Λειβαδίτη. 

Λέγεται ότι αυτόν τον καταρράκτη δε το πετυχαίνεις πάντα με τόσο νερό. Ε! εμείς ήμασταν τυχεροί. Εντάξει δεν είναι σπάνιο να τον πετύχεις αλλά δε σημαίνει ότι υπάρχει όλο το χρόνο. Συνήθως δε πλησιάζεις κοντά (αν και έχει κάποιο μονοπάτι) όπως τον μεγάλο,  αλλά τον θαυμάζεις από απόσταση.

Στο σημείο εκείνο επέλεξα να τοποθετήσω μία κρύπτη. Ξεκινόντας ο αρχικός μου στόχος ήταν να τη τοποθετήσω κοντά στο μεγάλο καταρράκτη. Το κακό είναι ότι εκεί υπάρχει ήδη καταχωρημένη μία κρύπτη που έχει εξαφανιστεί. Αυτήν είχαμε προσπαθήσει να βρούμε με τον Σάββα όταν ξεκινούσαμε το κυνήγι πρίν από 3 χρόνια. Η κρύπτη  GC2NHDP Leivaditis waterfalls  δεν υπάρχει πλέον. Καθώς οι κανόνες του παιχνιδιού δεν επιτρέπουν 2 κρύπτες κοντά - κοντά είχα ζητήσει από τον ιδιοκτήτη να την ακυρώσει για να μπορέσω να εγκαταστήσω τη δικιά μου. Δυστυχώς ο Hyperdesmo δε μου απάντησε έγκαιρα οπότε εγώ δε μπορούσα να βάλω τη δικιά μου σε εκείνο το σημείο.  Έτσι επέλεξα το βράχο απέναντι από τον μικρό καταρράκτη. Τώρα που το σκέφτομαι έκανα μία μάλλον πρόχειρη τοποθέτηση σχεδόν πάνω στην επιφάνεια του βράχου και τελείως ακάλυπτη…τέλος πάντων. Η κρύπτη  Flash Light Cache που ακόμα δεν έχει δηλωθεί στο www.geocaching.com είναι τοποθετημένη από τις 9 Φεβρουαρίου 2014. Μόλις δηλωθεί θα περιμένει τους επίδοξους geocachers. Είναι ένας φακός που κρύβει μέσα του το logbook και ένα μικρό μολυβάκι. Καλό κυνήγι.

Πήραμε με τον Τάσο την ανηφόρα (τη μισή) εμένα πάντως μου βγήκαν τα σκότια ολόκληρα. Δεν είμαι για τέτοιες ταλαιπωρίες εγώ. Σε λίγο ανέβηκαν και οι υπόλοιποι συνοδοιπόροι κατενθουσιασμένοι από το θέαμα που συνάντησαν.

Δε ξέρω τι να γράψω για επίλογο. Όταν περνάς τόσο ωραία, όταν συναντάς τόση ομορφιά, όταν μπλέκεσαι σε τόση περιπέτεια ε! τότε δε θέλεις να τελειώσει ποτέ. Οπότε δεν έχει επίλογο. Έχει μόνο…. What’s next???

Geocaching στη Γερμανία

Το Νοέμβριο βρέθηκα στη Γερμανία. Προορισμός Φρανκφουρτη προσγείωση όμως στη Καρλσρούη αφού το επείγον της αναχώρησης δε μας επέτρεψε μια κοντινότερη πτήση.  Αν θυμάμαι καλά περίπου 2 ώρες διαδρομής με το τραίνο. Δυστυχώς το σκοτάδι είχε ήδη πέσει και δεν φαινόταν τίποτα έξω. Για μια ακόμα φορά εντυπωσιάστηκα από τη ποιότητα των Γερμανικών τραίνων : Οργάνωση, ακρίβεια, καθαριότητα, εξυπηρέτηση, εκτεταμένο δίκτυο, συχνά δρομολόγια. Σαν τα δικά μας ένα πράμα αλλά ακριβώς το αντίθετο.

Στη Φρανκφούρτη η διαμονή ήταν σε ξενοδοχείο κοντά στο αεροδρόμιο καθώς η πτήση της επιστροφής ήταν σχετικά νωρίς.

Αυτό πρακτικά σήμαινε ότι είχα πολύ λίγη ώρα στη διάθεση μου για να βρω, τι άλλο; τις 5 κρύπτες που είχα βάλει στο μάτι. Γιατί ως γνωστόν πλέον το geocaching αποτελεί σταθερή δραστηριότητα. Πως θα μπορούσα να απογοητεύσω τους φανατικούς θαυμαστές μου (τον Χρήστο και τον …. χμ τον Χρήστο, δεν έχει άλλον)  που περιμένουν πως και πώς να μάθουν τις κρύπτω-περιπέτειές μου.

Η περιοχή της Φρανκφούρτης έχει πάνω από 300 κρυπτές καμιά 30αρια εκ των οποίων βρίσκονται σε ακτίνα 5 χιλιομέτρων από το αεροδρόμιο 5 εκ των οποίων σε ακτίνα 2 χιλιομέτρων από το ξενοδοχείο.  Αν ήθελα να τις ψάξω και τις 5 θα έπρεπε vα ξεκινήσω νωρίς, πολύ νωρίς.

Όχι μακριά από το ξενοδοχείο έχει ένα πάρκο – δασάκι το Regional ParkRhine Main.

 Αυτή ήταν η περιοχή που θα πήγαινα. Είχα ήδη κατεβάσει στο κινητό όλα όσα χρειαζόμουν με τις σχετικές μεταφράσεις και ξεκίνησα. Δεν είχε ξημερώσει ακόμα και ο καιρός τυπικά Γερμανικός με αρκετό κρύο και υγρασία από τη βροχή της προηγούμενης μέρας αλλά ποιος δίνει σημασία σε μικρολεπτομέριες.

Η αλήθεια είναι ότι μια ανησυχία την είχα. Δε μου ερχόταν και πολύ λογικό να κυκλοφορώ «βραδιάτικα» σε ένα άγνωστο μέρος. Έλπιζα όμως ότι όλα θα πάνε καλά.  Στην αρχή περπατούσα σε κατοικημένη περιοχή για να φτάσω το δασάκι. Πότε-πότε συναντούσα κάποιο αυτοκίνητο η κάποιο ντόπιο αλλά ακόμα και κάνα δυο παιδιά με ποδήλατα και σάκες που ξεκινούσαν για το σχολείο (μάλλον). Τι ώρα πάνε σχολείο εκεί; ακόμα ούτε 7:00 δεν ήταν.  Ο καιρός τυπικά Γερμανικός όχι τίποτα παγωνιές και τέτοια αλλά  την είχε τη ψυχρά του.

Ακολούθησα το  GPS και βρέθηκα στο δασάκι.. Ανάμεσα στα δέντρα το σκοτάδι ήταν πιο «παχύ» Ευτυχώς είχε δημιουργηθεί ένα μικρό μονοπατάκι και δεν υπήρχε πρόβλημα. Κάποια στιγμή όμως έπρεπε να βγω από το μονοπάτι για να πλησιάσω προς τη κρύπτη. Ανάμεσα σε πολλά άλλα έψαχνα να βρω ένα «δέντρο που μοιάζει σαν γλυπτό» σύμφωνα με τη περιγραφή του ιδιοκτήτη της κρύπτης O-Ha, Merline71. Η κρύπτη ονομάζεται “The flying Trunk”  και δεν  άργησα να το βρω το σημείο καθώς πόσο δύσκολο είναι να βρεις ένα κομμένο κορμό στερεωμένο κάθετα ανάμεσα σε άλλους … σαν να πετάει? Με τη βοήθεια του φακού άρχισα το ψάξιμο, στις ρίζες, στα κλαδιά, στις κουφάλες, κάτω από τις πέτρες, κάτω από τα πεσμένα φύλλα, όπου πίστευα ότι μπορούσε να είναι. Τα χέρια μου γέμισαν λάσπες αλλά κρύπτη πουθενά. Προσπάθησα να ξαναδιαβάσω τις οδηγίες αλλά το ότι ήταν γραμμένες μόνο στα Γερμανικά και είχα μεταφράσει μόνο ένα μικρό κομμάτι δε βοηθούσε και πολύ. Θεώρησα ότι φταίει το σκοτάδι και αποφάσισα να τα παρατήσω προς στιγμήν και να ξαναπροσπαθήσω στην επιστροφή που θα έχει ξημερώσει για τα καλά. 

Δε ξεκινήσαμε καλά. Η πρώτη απόπειρα ήταν fail. Μέχρι στιγμής η κρύπτη  GC4KT45 ήταν didn’t find.

Βγήκα στο δρόμο με τη ξύλινη περίφραξη, είχε φέξει πλέον  και με έναν λαμπρό ήλιο να προσπαθεί να ανεβεί πάνω από το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης και κινήθηκα προς τη 2^η κρύπτη με το περίεργο όνομα “I love my girlfriend cache”. 

 

 Προφανώς σε μια ρομαντική βόλτα ο Slamdunk92 μαζί με τη φίλη του έβαλαν αυτή τη κρύπτη «εις ανάμνησιν…». Άλλωστε η περιοχή είναι ότι πρέπει για «αναμνήσεις» μέσα στα δέντρα δίπλα στη λιμνούλα και μακριά από αδιάκριτα βλέμματα. Εντάξει σενάρια κάνουμε, τα ακριβή γεγονότα δε τα γνωρίζουμε οπότε ας  παραβλέψουμε τις υποθέσεις. Στο Regional Park Rhine Main υπάρχει μια μικρή τριγωνική λιμνούλα που ονομάζεται Staudenweiher.  Η μια πλευρά της λίμνης είναι παράλληλη με το δρόμο ενώ η απέναντι κορυφή καταλήγει στη κατοικημένη περιοχή. Ο δρόμος ήταν υπερυψωμένος και έτσι από πό το σημείο που περπατούσα η λίμνη ήταν χαμηλότερα κατά καμιά 5-6 μέτρα. 

 

 

 

 

Είχα φτάσει λοιπόν πάνω από τη λίμνη σχεδόν στη κάτω γωνία της αλλά δυστυχώς το σήμα του GPS έδειχνε ότι θα έπρεπε να προχωρήσω ακόμα περισσότερο πράγμα που σήμαινε ότι θα έπρεπε να κατηφορίσω τη λασπωμένη όχθη για να φτάσω στο σημείο. Αυτό ακριβώς έκανα. Αφού λάσπωσα χέρια και παπούτσια δεν ήταν δύσκολο να βρω τη κρύπτη. Επιτέλους η πρώτη κρύπτη επί Γερμανικού εδάφους και μάλιστα ήταν και πλουσιοπάροχη. Ένας κουβάς με ένα σωρό καλούδια, μπιχλιμπιδάκια για ανταλλαγή που όμως δε πήρα κανένα καθώς δεν είχα τίποτα μαζί μου για να ανταλλάξω. Μάλιστα είχε και 2 travel bugs (travel bugs (αριθμημένες μεταλλικές ετικέτες με χαραγμένο το σχέδιο ενός ζουζουνιού που θα πρέπει να τοποθετούνται από κρύπτη σε κρύπτη και να δηλώνονται σε ειδική ιστοσελίδα για να καταγράφονται τα ταξίδια τους και τα χιλιόμετρα που έχουν διανύσει). Το ένα μάλιστα ζουζούνι συνοδευόταν και από μια λίστα από κράτη που ο ιδιοκτήτης του θα ήθελα να ταξιδέψουν. Δυστυχώς η Ελλάδα δεν ήταν μέσα σε αυτά οπότε δε πήρα κανένα ζουζούνι πήρα μαζί μου.

Κρύπτη  GC3ETQZ  found. 

Περπατώντας πάνω στο δρόμο, περίπου στα μισά της λίμνης έχει ένα ξύλινο διάδρομο που καταλήγει σε ένα επίσης ξύλινο κιόσκι. Από κει έχει μια πολύ όμορφη θέα προς τη λιμνούλα καθώς δεν υπάρχει πολλά δέντρα  που να εμποδίζουν το μάτι . 

Εκεί κοντά ήταν και η 3^η κρύπτη GCQWVD   Ο ιδιοκτήτης Team wolke07 προτίμησε να της δώσει το αναμενόμενο όνομα "Regionalpark Rhein-Main – Staudenweiher". Η κρύπτη ήταν πολύ εύκολη υπόθεση  καθώς οι οδηγίες έλεγαν ότι βρίσκεται σε μια κουφάλα ενός δέντρου. Δεν ήταν δύσκολο λοιπόν να ανακαλύψω ένα διχαλωτό δέντρο που ο ένας του κορμός ήταν κανονικός ενώ ο άλλος πολύ μικρότερος και με μια τρύπα στο κέντρο. Αρκούσε μία ματιά για να διαπιστώσω ότι μέσα στη κουφάλα είχε φύλλα και πέτρες που είναι κλασικό σημάδι τοποθέτησης με το χέρι. Κάτω από εκεί ένας διάφανος πλαστικός κύλινδρος έκρυβε μόνο ένα logbook και τίποτα άλλο.

  

 Loggαρισα, έβαλα τη κρύπτη μέσα στη κουφάλα, την κάλυψα με τα φύλα και τις πέτρες και συνέχισα τη πορεία μου.

Αν δε άνω λάθος το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης είναι το 2^ο η 3^ο μεγαλύτερο της Ευρώπης. Παρόλο που ήταν νωρίς αρκετά αεροπλάνα κατέφθαναν στη Γερμανική μεγαλούπολη και τη στιγμή που πλησίαζα είχα την ευκαιρία να  δω να προσγειώνεται ένα τεράστιο αεροσκάφος. Δεν ξέρω τι τύπου ήταν αλλά μάλλον θα ήταν κάποια υπερατλαντική πτήση αφού εκεί χρησιμοποιούνται αυτά τα τεράστια σιδερένια πουλιά. Μη περιμένετε φωτογραφία δε το πρόλαβα. Η 4^η κρύπτη GC3KRWF  με έφερε στη περίφραξη του αεροδρομίου πάνω σε μια πεζογέφυρα  για αυτό και το όνομά της Sinnlose Brücke.    Μόλις 5 μέτρα από τα συρματοπλέγματα των αεροδιαδρόμων κάτω από τη σιδερένια κουπαστή ήταν κολλημένο με μαγνήτη ένα κυλινδρικό κουτάκι από φωτογραφικό film.

Ο ιδιοκτήτης Stefan&60 είχε τυλίξει το δοχείο με γκρι ασημένια κολλητική ταινία όχι τόσο για να κάνει δύσκολη τη ζωή των geocachers αλλά περισσότερο για να τη κάνει αόρατη από τους muggles καθώς και τα κάγκελα έιχαν περίπου το ίδιο χρώμα. Και πάλι loggαρισα και έφυγα.  

 

Κρύπτη GC3KRWF found.

Ο χρόνος άρχισε να πιέζει είχα φτάσει σχεδόν στη κορυφή της νοητής ακτίνας της περιοχής που είχα υπολογίσει να κινηθώ. Χρειαζόμουν λίγο περισσότερη από μισή ώρα για να επιστρέψω, να πάρω πρωινό και να βρεθώ στο shuttle bus για την αναχώρηση στις 09:05. Η 5^η και τελευταία όμως κρύπτη βρισκόταν καμία 300αρια μέτρα μακρύτερα. Αν πήγαινα μέχρι εκεί θα μεγάλωνα την απόσταση  και τον χρόνο της επιστροφής.  Δίλημμα;

Κανένα δίλημμα. Απλά θα έπρεπε να βιαστώ. Επιτάχυνα το βήμα μου έχοντας στα αριστερά μου  τη περίφραξη του αεροδρομίου, πέρασα μπροστά από κάτι συνεργεία αυτοκινήτων και έκοψα αριστερά σε ένα χωματόδρομο.

 Η κρύπτη ονομαζόταν Neben der Nordwest-Landebahn που το google μου μετάφρασε σαν «Εκτός από το διάδρομο βορειοδυτικά» κάνοντας προφανώς σαφή αναφορά στον αεροδιάδρομο και όποιος κατάλαβε … κατάλαβε. Σε εκείνο το μέρος αν υπήρχε κάποιο σημείο που θα μπορούσε να είναι η κρύπτη, αυτό ήταν μόνο εκεί που την έβαλε ο γνωστός από τη προηγούμενη κρύπτη Stefan&60. Ήταν ένα παρόμοιο με τη προηγούμενη κρύπτη δοχείο με μαγνήτη. Οπότε το μοναδικό σημείο που θα μπορούσε να είναι τοποθετημένο ήταν μια μεταλλική πινακίδα πάνω στο χωματόδρομο μέσα στα χωράφια.

 Παρ όλα αυτά είχε 2 δυσκολίες. Η πρώτη ήταν το ότι ήταν κολλημένη ψηλά (για μένα) και 2^ον ότι σε εκείνο το σημείο δεν είχε καθόλου δέντρα οπότε η όποια απόπειρα να πάρω τη κρύπτη ήταν ορατή από τον καθένα που περνούσε με το αυτοκίνητο ή από τα απέναντι συνεργεία. Τετοιες ώρες τέτοια λόγια. Τεντώθηκα λίγο και κατέβασα τη κρύπτη loggarisa και όποιος με είδε, το πολύ-πολύ να αναρωτιέται ακόμα τι ακριβώς έκανα εκεί. 

Κρύπτη GC3KRW8 found.

Και τώρα η επιστροφή. Κάτι μέσα μου έλεγε ότι από το σημείο που βρισκόμουν ήμουν πιο κοντά στο ξενοδοχείο μου αλλά αφενός δεν ήθελα να το διακινδυνέψω, αφετέρου είχα αφήσει και μια κρύπτη που δεν είχα βρεί. Η επιστροφή έγινε με βήμα ταχύ και ενίοτε με τρέξιμο. Πέρασα από γνώριμα σημεία και αυτό μου έδινε τη σιγουριά  ότι πήγαινα καλά.

Και έφτασα στο σημείο της κρύπτης. Πλέον ακόμα και μέσα στο δασάκι είχε φωτίσει για καλά και βάλθηκα μέσα στο άγχος να ψάχνω για τη κρύπτη του «ιπτάμενου κορμού». Είτε νωρίτερα μέσα στο σκοτάδι, είτε τώρα μέσα στο φως… το ίδιο αποτέλεσμα. Με τη πίεση της ώρας δεν είχα καμία διάθεση πλέον να επιμείνω για το finding. Αφού κοίταξα σε μερικά πιθανά σημεία, κουφάλες, κλαδιά, πέτρες φύλλα δε τη γλύτωσα να ξαναλασπώσω τα χέρια μου και αφού η κρύπτη δεν έλεγε να εμφανιστεί μπροστά μου εγκατέλειψα μεγαλοπρεπώς και ξεκίνησα κατευθείαν για το ξενοδοχείο χωρίς άλλη στάση. 

Δυστυχώς GC4KT45 ηταν οριστικά didn’t find. Το κακό είναι ότι ολοι οι υπόλοιποι geocachers έχουν βρεί τη κρύπτη. Κάτι μου ξέφυγε.

 

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, ντουζάκι για ξελάσπωμα, πρωινό για δύναμη και αναχώρηση.

Πάνω από τη Θεσσαλονίκη συναντήσαμε βροχή και από το αεροπλάνο πετύχαμε ένα πανέμορφο ουράνιο τόξο. Ένα πολύ όμορφο τέλος ενός πολύ χρήσιμου ταξιδιού.

 και μιάς και αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση για φέτος

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

                             ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2014